Psyche
alle pijlers
Praatpaal nodig
zondag 21 augustus 2011 om 19:59
Hoi Allemaal,
Hier een stille meelezer (een aantal maanden) die net een account heeft aangemaakt. Graag zou ik het forum als praatpaal willen gebruiken.
Mijn vader is 2.5 week geleden overleden. Ik heb een lieve man, familie en vrienden, maar die wil ik niet altijd lastig vallen met mijn verdriet of slechte humeur als gevolg van dit verdriet. En ik heb gemerkt dat het helpt om van me af te praten.
Dus hoop ik ook dat het helpt om hier bepaalde zaken "van me af te typen".
Groetjes,
Eentje 1977
Hier een stille meelezer (een aantal maanden) die net een account heeft aangemaakt. Graag zou ik het forum als praatpaal willen gebruiken.
Mijn vader is 2.5 week geleden overleden. Ik heb een lieve man, familie en vrienden, maar die wil ik niet altijd lastig vallen met mijn verdriet of slechte humeur als gevolg van dit verdriet. En ik heb gemerkt dat het helpt om van me af te praten.
Dus hoop ik ook dat het helpt om hier bepaalde zaken "van me af te typen".
Groetjes,
Eentje 1977
zondag 21 augustus 2011 om 20:04
Gecondoleerd met je verlies Eentje. Ik weet hoet dat voelt.
Wat ik graag aan je wil zeggen is het volgende: als jij je verdriet, of welke andere emotie dan ook, niet met je partner/familie kunt delen, dan zullen ze je ook niet kunnen bijstaan in dit verdriet. Dit creëert een afstand die nu juist niet wenselijk is.
Ik hoop dat je, ondanks wat ik schrijf, toch ook wat verlichting hier kunt vinden. Dus.... praat maar raak en gooi er alles maar uit.
Veel kracht gewenst!
Wat ik graag aan je wil zeggen is het volgende: als jij je verdriet, of welke andere emotie dan ook, niet met je partner/familie kunt delen, dan zullen ze je ook niet kunnen bijstaan in dit verdriet. Dit creëert een afstand die nu juist niet wenselijk is.
Ik hoop dat je, ondanks wat ik schrijf, toch ook wat verlichting hier kunt vinden. Dus.... praat maar raak en gooi er alles maar uit.
Veel kracht gewenst!
zondag 21 augustus 2011 om 20:09
Hoi Molly,
Allereerst bedankt voor je reactie! En ik kan normaal gesproken goed met man en vrienden goed over mijn emoties praten.
Maar blijkbaar vind ik het moeilijk om dat "vaak" mbt hetzelfde onderwerp te doen.
Maar ik vind ook dat je wel gelijk hebt. En dan denk ik dat gebruik ga maken van netwerken op het internet (viva forum) en daarbuiten.
En als ik het mag vragen; wanneer is jou vader overleden (lang geleden)?
Allereerst bedankt voor je reactie! En ik kan normaal gesproken goed met man en vrienden goed over mijn emoties praten.
Maar blijkbaar vind ik het moeilijk om dat "vaak" mbt hetzelfde onderwerp te doen.
Maar ik vind ook dat je wel gelijk hebt. En dan denk ik dat gebruik ga maken van netwerken op het internet (viva forum) en daarbuiten.
En als ik het mag vragen; wanneer is jou vader overleden (lang geleden)?
zondag 21 augustus 2011 om 20:09
Eens met molly.
Gecondoleerd trouwens.
Mijn vader is vorig jaar overleden en ik merk dat ik nog steeds graag mijn verhaal erover doe. Het helpt om erover te praten. Over goede dingen, slechte dingen, dingen die ik van hem mis, maar ook dingen sie hij moet missen.
Huil zoveel je wil, de tranen komen er anders toch wel uit. Laat maar stromen!
Sterkte
Gecondoleerd trouwens.
Mijn vader is vorig jaar overleden en ik merk dat ik nog steeds graag mijn verhaal erover doe. Het helpt om erover te praten. Over goede dingen, slechte dingen, dingen die ik van hem mis, maar ook dingen sie hij moet missen.
Huil zoveel je wil, de tranen komen er anders toch wel uit. Laat maar stromen!
Sterkte
zondag 21 augustus 2011 om 20:11
zondag 21 augustus 2011 om 20:12
Vertel eens iets over je verdriet of boosheid .
Mijn vader is 2 jaar geleden overleden en vandaag is zijn verjaardag. Ik had dat niet eens zo door, totdat ik een spontane huilbui vanochtend kreeg. Niets hysterisch maar gewoon een waterdal van tranen. Boosheid of verdriet voel ik niet. Althans niet dat ik weet, maar de tranen komen toch ergens vandaan.
Mijn vader is 2 jaar geleden overleden en vandaag is zijn verjaardag. Ik had dat niet eens zo door, totdat ik een spontane huilbui vanochtend kreeg. Niets hysterisch maar gewoon een waterdal van tranen. Boosheid of verdriet voel ik niet. Althans niet dat ik weet, maar de tranen komen toch ergens vandaan.
zondag 21 augustus 2011 om 20:19
Gecondoleerd met je verlies. Het lijkt me vreselijk je vader te moeten verliezen.
Ik begrijp dat je je gevoelens ergens kwijt wil. Je bent bang dat men zal vinden dat je erover door blijft 'zeuren' als je er telkens over wil praten. Men vindt dat niet vervelend maar dat denk jij. En jij stikt haast in je emoties en als jij denkt die hier kwijt te kunnen ... Kom maar op zou ik zeggen;)
Ik begrijp dat je je gevoelens ergens kwijt wil. Je bent bang dat men zal vinden dat je erover door blijft 'zeuren' als je er telkens over wil praten. Men vindt dat niet vervelend maar dat denk jij. En jij stikt haast in je emoties en als jij denkt die hier kwijt te kunnen ... Kom maar op zou ik zeggen;)
zondag 21 augustus 2011 om 20:36
zondag 21 augustus 2011 om 20:40
Mijn vader is in 2000 overleden. Lijkt "lang" geleden, maar aan het echte verwerken ervan ben ik eigelijk pas vorig jaar en dit jaar echt aan toe gekomen. Wat je zegt over "te vaak hetzelfde onderwerp met je familie en vrienden te bepraten", dat had ik ook heel erg. Tot ik mezelf op een gegeven moment zeg maar dwong om het er niet meer over te hebben, over te denken. Dat kan niet, en daardoor kreeg ik last van andere klachten. Want je houdt jezelf dan tegen. Dus mijn tip aan jou: niet denken dat je het er teveel over hebt. Het is normaal dat je verdriet hebt. Ben je bang om je verdriet te laten zien?
Verdriet gaat nooit helemaal weg. De scherpe randjes gaan eraf. Het is zeg maar gewend eraan raken dat je verdriet om iets hebt. Op die manier geef je het een plekje, en sta je weer open voor andere dingen. Tenminste, in mijn belevenis. Vorige week werd mijn moeder 50. We hadden ook 50 kadootjes gegeven en een groot feest. Het 50e kado was een fotoboek met foto's van mijn moeder, uit periodes van heel haar leven tot nu toe. Daar hebben we het toen ook ff moeilijk mee gehad.
Verdriet gaat nooit helemaal weg. De scherpe randjes gaan eraf. Het is zeg maar gewend eraan raken dat je verdriet om iets hebt. Op die manier geef je het een plekje, en sta je weer open voor andere dingen. Tenminste, in mijn belevenis. Vorige week werd mijn moeder 50. We hadden ook 50 kadootjes gegeven en een groot feest. Het 50e kado was een fotoboek met foto's van mijn moeder, uit periodes van heel haar leven tot nu toe. Daar hebben we het toen ook ff moeilijk mee gehad.
