Psyche
alle pijlers
Praatpaal nodig
zondag 21 augustus 2011 om 19:59
Hoi Allemaal,
Hier een stille meelezer (een aantal maanden) die net een account heeft aangemaakt. Graag zou ik het forum als praatpaal willen gebruiken.
Mijn vader is 2.5 week geleden overleden. Ik heb een lieve man, familie en vrienden, maar die wil ik niet altijd lastig vallen met mijn verdriet of slechte humeur als gevolg van dit verdriet. En ik heb gemerkt dat het helpt om van me af te praten.
Dus hoop ik ook dat het helpt om hier bepaalde zaken "van me af te typen".
Groetjes,
Eentje 1977
Hier een stille meelezer (een aantal maanden) die net een account heeft aangemaakt. Graag zou ik het forum als praatpaal willen gebruiken.
Mijn vader is 2.5 week geleden overleden. Ik heb een lieve man, familie en vrienden, maar die wil ik niet altijd lastig vallen met mijn verdriet of slechte humeur als gevolg van dit verdriet. En ik heb gemerkt dat het helpt om van me af te praten.
Dus hoop ik ook dat het helpt om hier bepaalde zaken "van me af te typen".
Groetjes,
Eentje 1977
zondag 21 augustus 2011 om 20:44
quote:eentje1977 schreef op 21 augustus 2011 @ 20:37:
hoe gaat het met mensen waarvan het al langer geleden is dat hun vader is overleden? wordt het verdriet minder, of juist erger?Hoe suf dit ook klinkt; het krijgt een plekje. En in het begin komt het in vlagen. Nu is het nog vers en op een dag merk je dat je er al een paar dagen niet aan hebt gedacht.
hoe gaat het met mensen waarvan het al langer geleden is dat hun vader is overleden? wordt het verdriet minder, of juist erger?Hoe suf dit ook klinkt; het krijgt een plekje. En in het begin komt het in vlagen. Nu is het nog vers en op een dag merk je dat je er al een paar dagen niet aan hebt gedacht.
zondag 21 augustus 2011 om 20:51
Hoi Eentje 1977. Als eerste gecondeleerd met je vader. Het lijkt me verschrikkelijk om 1 van je ouders te moeten verliezen. Ik vind het heel erg goed van je dat je hier je verhaal doet. ook al is het alleen maar om je gevoel even te ventileren.
Ik denk dat je man echt wel begrijpt waarom je soms af geeft op hun. Je zoontje zal dat misschien wat minder begrijpen, maar je kunt het ook aan hem uitleggen. Zeggen dat mama het zelf ook niet leuk vind dat ze zo doet, maar dat dit komt omdat ze opa zo mist, en dat ze heel erg van hem houdt. Het is namelijk helemaal niet erg als hij jouw emotie's ziet.
Wat fijn dat je een mooie afscheidsdienst van je vader hebt gehad. Je kunt hier altijd je ei kwijt, als je geen behoefte hebt om dit bij je man, familie of vrienden te doen.
een dikke
plopsje
Ik denk dat je man echt wel begrijpt waarom je soms af geeft op hun. Je zoontje zal dat misschien wat minder begrijpen, maar je kunt het ook aan hem uitleggen. Zeggen dat mama het zelf ook niet leuk vind dat ze zo doet, maar dat dit komt omdat ze opa zo mist, en dat ze heel erg van hem houdt. Het is namelijk helemaal niet erg als hij jouw emotie's ziet.
Wat fijn dat je een mooie afscheidsdienst van je vader hebt gehad. Je kunt hier altijd je ei kwijt, als je geen behoefte hebt om dit bij je man, familie of vrienden te doen.
een dikke
plopsje
zondag 21 augustus 2011 om 20:53
quote:eentje1977 schreef op 21 augustus 2011 @ 20:45:
En als je er na een paar dagen wel aan denk, voel je dan niet op een of andere manier "schuldig"?Precies. Dat had ik ook getypt, maar weer weggehaald omdat dit misschien te confronterend zou kunnen zijn. Verdriet is niet alleen het gemis van (in dit geval) je vader, maar ook boosheid en schuldgevoelens. Rouwen is een ingewikkeld proces; vooral het op en neer gaan van emoties. Het enige wat ik je kan adviseren is om geen enkele traan of lach of schuldgevoel of fijne herinnering weg te stoppen. Omarm je emoties.
En als je er na een paar dagen wel aan denk, voel je dan niet op een of andere manier "schuldig"?Precies. Dat had ik ook getypt, maar weer weggehaald omdat dit misschien te confronterend zou kunnen zijn. Verdriet is niet alleen het gemis van (in dit geval) je vader, maar ook boosheid en schuldgevoelens. Rouwen is een ingewikkeld proces; vooral het op en neer gaan van emoties. Het enige wat ik je kan adviseren is om geen enkele traan of lach of schuldgevoel of fijne herinnering weg te stoppen. Omarm je emoties.
zondag 21 augustus 2011 om 20:53
Mijn condoleances, eentje
Ik heb mijn vader vorig jaar op mn 23ste begraven, na een vreselijk sterfbed van een half jaar aan een zeer agressieve vorm van darmkanker. Hij was pas 52. Hij is een week na mijn verjaardag overleden, wat over een maand is.
De eerste paar dagen voelde ik helemaal geen gemis, zelfs warmte. Ben totaal niet zweverig maar iedere vezel in mijn lijf voelde zijn aanwezigheid. Hij was er. Naast me. Wat een prachtig gevoel was dat, heb ervan genoten. Een dag na het schrijven van mijn speech was dat gevoel ineens weg en is niet meer teruggekomen.
Er is nog steeds geen dag geweest dat ik er niet aan dacht, maar ik heb op een aantal emotionele avonden na geen langdurige periode van rouw gehad. Het is zo snel gegaan dat ik het in een roes heb beleefd. Begrafenis was ook massaal, was een publiek figuur. Heb het ergens weggestopt en dat helpt me zo functioneren. Ik moet wel, moet voor mijn kind zorgen, mn studie afmaken, opstaan. En dat is ok, voorlopig.
Ik denk dat ook voor mij de klap nog moet komen. Ieder heeft zo zijn eigen manier van omgaan met zo'n verlies. Ik heb in ieder geval mooie herinneringen en dat zit hem voornamelijk in kleine dingetjes die hem in ere houden en mijn gedachte aan hem ook. Maar ik kan niet zeggen dat het ook maar een heel klein beetje is gesleten.
Ik heb mijn vader vorig jaar op mn 23ste begraven, na een vreselijk sterfbed van een half jaar aan een zeer agressieve vorm van darmkanker. Hij was pas 52. Hij is een week na mijn verjaardag overleden, wat over een maand is.
De eerste paar dagen voelde ik helemaal geen gemis, zelfs warmte. Ben totaal niet zweverig maar iedere vezel in mijn lijf voelde zijn aanwezigheid. Hij was er. Naast me. Wat een prachtig gevoel was dat, heb ervan genoten. Een dag na het schrijven van mijn speech was dat gevoel ineens weg en is niet meer teruggekomen.
Er is nog steeds geen dag geweest dat ik er niet aan dacht, maar ik heb op een aantal emotionele avonden na geen langdurige periode van rouw gehad. Het is zo snel gegaan dat ik het in een roes heb beleefd. Begrafenis was ook massaal, was een publiek figuur. Heb het ergens weggestopt en dat helpt me zo functioneren. Ik moet wel, moet voor mijn kind zorgen, mn studie afmaken, opstaan. En dat is ok, voorlopig.
Ik denk dat ook voor mij de klap nog moet komen. Ieder heeft zo zijn eigen manier van omgaan met zo'n verlies. Ik heb in ieder geval mooie herinneringen en dat zit hem voornamelijk in kleine dingetjes die hem in ere houden en mijn gedachte aan hem ook. Maar ik kan niet zeggen dat het ook maar een heel klein beetje is gesleten.
zondag 21 augustus 2011 om 20:55
zondag 21 augustus 2011 om 21:04
Mijn zoon was de dag na de uitvaart jarig. Hebben we alleen met schoonouders gevierd. Maar dit weekend hebben we alsnog wat vrienden en familie over de vloer gehad. En dat was gezellig.
Maar dan denk ik toch; "hier had Pa ook bij moeten zijn".
Gewoon, zo als hij was. Niet op de voorgrond, maar wel genietend.
Maar dan denk ik toch; "hier had Pa ook bij moeten zijn".
Gewoon, zo als hij was. Niet op de voorgrond, maar wel genietend.
zondag 21 augustus 2011 om 21:04
Een mooie foto met een een kaarsje of iets dergelijks is -denk ik- een mooi gebaar. Ik zou er niet per se een complete wand voor vrijmaken. Maar wacht daar nog even mee, totdat je je emoties wat meer in balans hebt. Je vader is niet bang dat je hem zult vergeten; daar hoef je niet bang voor te zijn.
zondag 21 augustus 2011 om 21:12
Ik probeer ook aan de kleine dingen te denken die me blij maken.
Met de zoon op de fiets, in het zonnetje. En dan vraagt hij; "zullen we samen een liedje zingen?". Ik heb zelden zo hard meegezongen en wat voelde ik me blij!
Of dat mijn man me nu een kopje thee komt brengen en aan het opruimen is geslagen
Met de zoon op de fiets, in het zonnetje. En dan vraagt hij; "zullen we samen een liedje zingen?". Ik heb zelden zo hard meegezongen en wat voelde ik me blij!
Of dat mijn man me nu een kopje thee komt brengen en aan het opruimen is geslagen
zondag 21 augustus 2011 om 21:18
Heel veel sterkte meid! Ik weet niet hoe het is om mijn vader te verliezen, maar als je na 2,5 week vindt dat je met jouw leven verder moet, vind ik je wel hard voor jezelf. Natuurlijk moet je verder met jouw leven, maar het is nog zo vers! Zeker als het zo plotseling was, heb je je helemaal niet voor kunnen bereiden en mag je best meer tijd nemen om te rouwen. Schrijf hier zo veel als je wilt, maar laat het ook merken aan jouw man, kind en de rest van de familie. Iedereen zal hem op zijn/haar manier missen. Probeer leuke dingen te doen, maar realiseer je ook dat je best mag rouwen.
zondag 21 augustus 2011 om 21:34
Je schrijft "En ik mis Pa zo! En soms wil ik hard huilen, maar soms weet ik het niet meer"
Natuurlijk mis je hem, dan mag je ook heel hard voelen. Dat doet zeer, maar tegelijk doet het je (op een bizarre manier) goed.
En dat je de ene keer wilt huilen, maar even later spontaan lacht, dat is heel normaal. Alle emoties horen erbij en laat ze maar lekker gaan.
Je vroeg me hoe lang mijn vader dood is. Dat is nu 3,5 jaar. Ik heb ook een broer plotseling verloren. Hij is nu al 18 jaar dood. Verdriet blijft, in een bepaalde mate, maar de scherpe randjes gaan ervan af. En op den duur dan 'vergeet' je hem even. Dan voel je je ook nog 's schuldig, maar ook dát is heel normaal.
Er zijn veel folders en sites op internet die het rouwproces beschrijven. Dat is voor iedereen anders, maar toch ook weer niet. Er zit een bepaalde lijn in. En of je het wilt of niet: die stappen kun je niet overslaan. Doe je dat toch, door bepaalde dingen te verdringen, dan kom je emotioneel en geestelijk op den duur alsnog in de knoei.
Goh, ik hoop toch zo dat je verhaal kwijt kunt. En dat je ook met je man in gesprek blijft. Heb je eigenlijk aan hem gevraagd hoe híj het ervaart? Wat zijn verdriet is bij dit verlies. En wat hij ervan vindt dat jij 'steeds weer hetzelfde vertelt'.
Hoe oud is je zoontje? Vertel hem maar vaak over zijn opa. Ook als hij nu nog te klein is. Want alles wat je vertelt is 'uit' jou, heeft een plekje gekregen; ook als je het voor de tiende keer vertelt. En ook al begrijpt zo'n hummeltje het misschien niet, toch is het belangrijk.
En wat betreft 'zich sterk houden'. Dat is bijna altijd schijn, iedereen doet dat om de naasten te sparen. En intussen durft dan op den duur niemand meer iets over zijn emoties te vertellen. Blijf open, naar elkaar maar ook naar jezelf. Overigens kún je niet zwak zijn in verdriet. Je kwetsbaar opstellen, je emoties laten zien, dat zijn juist allemaal uitingen van sterk zijn!
Oh, en die vlinder op die foto? Die zul je de komende tijd vast nog wel in het echt tegen komen. Als teken, als bezoekje van je vader. Dan weet je dat hij nog ergens is, in je hart, in je nabijheid.
Natuurlijk mis je hem, dan mag je ook heel hard voelen. Dat doet zeer, maar tegelijk doet het je (op een bizarre manier) goed.
En dat je de ene keer wilt huilen, maar even later spontaan lacht, dat is heel normaal. Alle emoties horen erbij en laat ze maar lekker gaan.
Je vroeg me hoe lang mijn vader dood is. Dat is nu 3,5 jaar. Ik heb ook een broer plotseling verloren. Hij is nu al 18 jaar dood. Verdriet blijft, in een bepaalde mate, maar de scherpe randjes gaan ervan af. En op den duur dan 'vergeet' je hem even. Dan voel je je ook nog 's schuldig, maar ook dát is heel normaal.
Er zijn veel folders en sites op internet die het rouwproces beschrijven. Dat is voor iedereen anders, maar toch ook weer niet. Er zit een bepaalde lijn in. En of je het wilt of niet: die stappen kun je niet overslaan. Doe je dat toch, door bepaalde dingen te verdringen, dan kom je emotioneel en geestelijk op den duur alsnog in de knoei.
Goh, ik hoop toch zo dat je verhaal kwijt kunt. En dat je ook met je man in gesprek blijft. Heb je eigenlijk aan hem gevraagd hoe híj het ervaart? Wat zijn verdriet is bij dit verlies. En wat hij ervan vindt dat jij 'steeds weer hetzelfde vertelt'.
Hoe oud is je zoontje? Vertel hem maar vaak over zijn opa. Ook als hij nu nog te klein is. Want alles wat je vertelt is 'uit' jou, heeft een plekje gekregen; ook als je het voor de tiende keer vertelt. En ook al begrijpt zo'n hummeltje het misschien niet, toch is het belangrijk.
En wat betreft 'zich sterk houden'. Dat is bijna altijd schijn, iedereen doet dat om de naasten te sparen. En intussen durft dan op den duur niemand meer iets over zijn emoties te vertellen. Blijf open, naar elkaar maar ook naar jezelf. Overigens kún je niet zwak zijn in verdriet. Je kwetsbaar opstellen, je emoties laten zien, dat zijn juist allemaal uitingen van sterk zijn!
Oh, en die vlinder op die foto? Die zul je de komende tijd vast nog wel in het echt tegen komen. Als teken, als bezoekje van je vader. Dan weet je dat hij nog ergens is, in je hart, in je nabijheid.
zondag 21 augustus 2011 om 21:35
Hoi Allemaal,
Dankzij jullie berichtjes is mijn vervelende bui weg, en ben inmidddels erg moe. (Daar heb ik me trouwens al wel neergelgd; ik mag van mezelf moe zijn).
Ik ga nog even wat TV kijken en lekker op tijd naar bed. Morgen is het mamma dag en dat is erg fijn, maar daar heb ik mijn energie wel voor nodig
Later kom ik vast nog wel een keer terug, misschien om dingen van me af te typen, of misschien te vertellen dat het best wel goed met me gaat (ik wil graag het zonnestraaltje zien). Bedankt allemaal
Dankzij jullie berichtjes is mijn vervelende bui weg, en ben inmidddels erg moe. (Daar heb ik me trouwens al wel neergelgd; ik mag van mezelf moe zijn).
Ik ga nog even wat TV kijken en lekker op tijd naar bed. Morgen is het mamma dag en dat is erg fijn, maar daar heb ik mijn energie wel voor nodig
Later kom ik vast nog wel een keer terug, misschien om dingen van me af te typen, of misschien te vertellen dat het best wel goed met me gaat (ik wil graag het zonnestraaltje zien). Bedankt allemaal
woensdag 24 augustus 2011 om 16:36
Dag Allemaal,
Hier weer een berichtje van TO. Helaas niet met goed niews.
Gister belde een vriendin om te vertellen dat haar zus compleet onverwacht is overleden. En dat wordt derde begrafenis in 6 en halve week (familie; meer vertel ik ivm herkenbaarheid liever niet). Na een slapeloze nacht heb ik me vanochtend ziek gemeld want ik trek het niet echt meer..
Eentje
Hier weer een berichtje van TO. Helaas niet met goed niews.
Gister belde een vriendin om te vertellen dat haar zus compleet onverwacht is overleden. En dat wordt derde begrafenis in 6 en halve week (familie; meer vertel ik ivm herkenbaarheid liever niet). Na een slapeloze nacht heb ik me vanochtend ziek gemeld want ik trek het niet echt meer..
Eentje
