Psyche
alle pijlers
PTSS en dagelijks leven
woensdag 10 april 2013 om 18:30
Hallo allemaal,
Ik lees al een tijdje mee maar wou nu zelf iets van mij afschrijven en misschien lotgenoten en of herkenning te vinden.
Sinds mijn jeugd heb ik veel dingen meegemaakt, ouders gescheiden, Vader uit beeld broer en zussen die allemaal bij vader terecht gekomen zijn, ik had alleen mijn moeder en die kreeg een relatie met een nare man, hij was verbaal aggresief tegen mij en kon soms zijn handen niet thuishouden, hij sloeg mij om de meest kleine dingen.
Mijn moeder deed hier niets aan, zij koos ervoor om de andere Kant uit te kijken en mooi weer naar de buitenwereld te spelen.
Mijn vader heeft nooit moeite gedaan om mij te contacteren, evenals mijn broer en zussen.
Ik voelde mij heel erg eenzaam in mijn jeugd, moeder die het allemaal niets kon schelen een stiefvader die mij uitscholdt en gedrocht noemde, omdat ik niet zijn vlees en bloed was, hij mishandelde mij als het hem zinde, totdat mijn half broertje geboren werd, ik werd totaal naar de achtergrond gesteld met de gevolgen dat er soms dagen lang niet naar mij gevraagd werd of als ik iets vroeg of vertelde genegeerd.
En geen biologische vader te verkennen, ik kon nergens anders heen dan in deze situatie blijven.
Ik functioneerde niet naar behoren, niet op school sociaal niet, ik had geen vriendjes/vrienden want ik voelde mij nooit goed genoeg ik verstopte mezelf voor iedereen, maar als er gevraagd werd naar hoe ik was zei ik met een lach dat alles oke was, want tja wat geven jullie er nu om? Ik was bereid alles te zeggen zodat de aandacht niet op mij kwam te liggen en er geen verdere vragen gesteld werden, ik was erg introvert en dat ben ik altijd gebleven!
Ik kom dagelijks in conflict met mezelf, ik merk dat ik snel gestressed ben kan verzinken in gedachten voor uren, want tja wat als ik nou maar niet geboren was? Was mijn moeder dan wel gelukkig geweest?
Ik herinner de gebeurtenissen alsof het gisteren was.
Door mijn jeugd heb ik erg veel moeite om mensen in vertrouwen te nemen of hun intenties naar mij toe als gemeend te beschouwen.
Soms schaam ik mij voor mijn bestaan want ik was eigenlijk helemaal geen gewenst en welkom kind!
Heb ook geen familie meer waar ik terecht kan, ik verbrak het contact met moeder omdat het mij zoveel energie kostte om haar maar niet te verwijten en omdat ik vreselijk teleurgesteld ben in haar, waarom koos ze voor die man en hun samen verwekte kindje en niet voor mij? Waarom heeft mijn vader nooit moeite gedaan om mij te vinden en misschien te helpen? Waarom heeft ze mij uberhaupt op deze wereld geplenst als ze toch niet van mij houd en ook nooit zal doen.
Ik had alleen mijn begeleider van jeugdzorg die ook meer niet aanwezig was dan wel, want ik was maar case nummertje zoveel.
Ik heb nachtmerries bijna iedere nacht, ik wordt soms schreeuwend wakker en slaap dan ook niet meer, de woorden die tegen mij gezegd werden zoals je bent lelijk, donder maar op waardeloos kind, je bent niets waard, ben ik gaan geloven over de jaren heen, ik voel me ook niet goed genoeg om maar belangerijk te zijn voor iemand, en toch heeft hij mij gevonden mijn vriend waar ik nu bijna 1,5 jaar samen mee ben.
De man die mij accepteerd zoals ik ben en die mij ondersteund in de weg naar herstel
Ik heb nu therapie sinds kort en ik hoop dat met wat geduld en rust alles op een rijtje te krijgen en dit allemaal een plekje te geven.
Ik wilde dit van mij afschrijven, en hoop ervaringen te horen van mensen die er met behulp van therapie /trauma verwerking beter in hun leven staan, en mensen kunnen toelaten.
Ik lees al een tijdje mee maar wou nu zelf iets van mij afschrijven en misschien lotgenoten en of herkenning te vinden.
Sinds mijn jeugd heb ik veel dingen meegemaakt, ouders gescheiden, Vader uit beeld broer en zussen die allemaal bij vader terecht gekomen zijn, ik had alleen mijn moeder en die kreeg een relatie met een nare man, hij was verbaal aggresief tegen mij en kon soms zijn handen niet thuishouden, hij sloeg mij om de meest kleine dingen.
Mijn moeder deed hier niets aan, zij koos ervoor om de andere Kant uit te kijken en mooi weer naar de buitenwereld te spelen.
Mijn vader heeft nooit moeite gedaan om mij te contacteren, evenals mijn broer en zussen.
Ik voelde mij heel erg eenzaam in mijn jeugd, moeder die het allemaal niets kon schelen een stiefvader die mij uitscholdt en gedrocht noemde, omdat ik niet zijn vlees en bloed was, hij mishandelde mij als het hem zinde, totdat mijn half broertje geboren werd, ik werd totaal naar de achtergrond gesteld met de gevolgen dat er soms dagen lang niet naar mij gevraagd werd of als ik iets vroeg of vertelde genegeerd.
En geen biologische vader te verkennen, ik kon nergens anders heen dan in deze situatie blijven.
Ik functioneerde niet naar behoren, niet op school sociaal niet, ik had geen vriendjes/vrienden want ik voelde mij nooit goed genoeg ik verstopte mezelf voor iedereen, maar als er gevraagd werd naar hoe ik was zei ik met een lach dat alles oke was, want tja wat geven jullie er nu om? Ik was bereid alles te zeggen zodat de aandacht niet op mij kwam te liggen en er geen verdere vragen gesteld werden, ik was erg introvert en dat ben ik altijd gebleven!
Ik kom dagelijks in conflict met mezelf, ik merk dat ik snel gestressed ben kan verzinken in gedachten voor uren, want tja wat als ik nou maar niet geboren was? Was mijn moeder dan wel gelukkig geweest?
Ik herinner de gebeurtenissen alsof het gisteren was.
Door mijn jeugd heb ik erg veel moeite om mensen in vertrouwen te nemen of hun intenties naar mij toe als gemeend te beschouwen.
Soms schaam ik mij voor mijn bestaan want ik was eigenlijk helemaal geen gewenst en welkom kind!
Heb ook geen familie meer waar ik terecht kan, ik verbrak het contact met moeder omdat het mij zoveel energie kostte om haar maar niet te verwijten en omdat ik vreselijk teleurgesteld ben in haar, waarom koos ze voor die man en hun samen verwekte kindje en niet voor mij? Waarom heeft mijn vader nooit moeite gedaan om mij te vinden en misschien te helpen? Waarom heeft ze mij uberhaupt op deze wereld geplenst als ze toch niet van mij houd en ook nooit zal doen.
Ik had alleen mijn begeleider van jeugdzorg die ook meer niet aanwezig was dan wel, want ik was maar case nummertje zoveel.
Ik heb nachtmerries bijna iedere nacht, ik wordt soms schreeuwend wakker en slaap dan ook niet meer, de woorden die tegen mij gezegd werden zoals je bent lelijk, donder maar op waardeloos kind, je bent niets waard, ben ik gaan geloven over de jaren heen, ik voel me ook niet goed genoeg om maar belangerijk te zijn voor iemand, en toch heeft hij mij gevonden mijn vriend waar ik nu bijna 1,5 jaar samen mee ben.
De man die mij accepteerd zoals ik ben en die mij ondersteund in de weg naar herstel
Ik heb nu therapie sinds kort en ik hoop dat met wat geduld en rust alles op een rijtje te krijgen en dit allemaal een plekje te geven.
Ik wilde dit van mij afschrijven, en hoop ervaringen te horen van mensen die er met behulp van therapie /trauma verwerking beter in hun leven staan, en mensen kunnen toelaten.
woensdag 10 april 2013 om 18:37
Heftig verhaal kittyfox wat goed dat je inmiddels een vriend hebt en dat je met therapie bent begonnen! Hoop dat je hier een mooie plek kan vinden om je verhaal verder kwijt te kunnen en herkenning te vinden.
Ik ga meelezen en wellicht ook schrijven. Sta nu op het punt om te vertrekken dus kan nog niet zo gek veel schrijven. Wel ga ik binnenkort beginnen met EMDR en ben erg benieuwd wat voor effect dat voor mij gaat hebben.
Ik ga meelezen en wellicht ook schrijven. Sta nu op het punt om te vertrekken dus kan nog niet zo gek veel schrijven. Wel ga ik binnenkort beginnen met EMDR en ben erg benieuwd wat voor effect dat voor mij gaat hebben.
woensdag 10 april 2013 om 19:14
Heftig verhaal, en heel herkenbaar.
Fijn dat je een lieve vriend hebt die je steunt, en nog beter dat je therapie gaat doen. Dat zal je echt gaan helpen, al gaat het wel tijd kosten als je zo'n basis hebt gehad.. maar geef niet op. Je komt er beter uit.
Heel goed dat je dit nu al op jouw leeftijd kunt doen. Sterkte!
Fijn dat je een lieve vriend hebt die je steunt, en nog beter dat je therapie gaat doen. Dat zal je echt gaan helpen, al gaat het wel tijd kosten als je zo'n basis hebt gehad.. maar geef niet op. Je komt er beter uit.
Heel goed dat je dit nu al op jouw leeftijd kunt doen. Sterkte!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 10 april 2013 om 19:19
Dankjewel voor de reacties het is fijn om het van me af te schrijven, het was toch best moeilijk, over die schaamte heen te stappen.
Heb nog grote moeite om hierover te spreken, maar dit is al een begin.
Heb toch nog vaak het gevoel dat ik er niet echt toe doe, maar dan is er altijd wel iets dat me doet realiseren, kom op! Je bent al zo ver gekomen, niet opgeven steek de energie in positievere gedachtes en focus je op je einddoel.
Ikbenikenbenertrotsop, ik hoop dat baat gaat hebben met de therapie die je ondergaat, laat je weten hoe je eerste ervaring was?
Heb nog grote moeite om hierover te spreken, maar dit is al een begin.
Heb toch nog vaak het gevoel dat ik er niet echt toe doe, maar dan is er altijd wel iets dat me doet realiseren, kom op! Je bent al zo ver gekomen, niet opgeven steek de energie in positievere gedachtes en focus je op je einddoel.
Ikbenikenbenertrotsop, ik hoop dat baat gaat hebben met de therapie die je ondergaat, laat je weten hoe je eerste ervaring was?
woensdag 10 april 2013 om 19:34
Heb zelf ook een hoop meegemaat kittyfox. Goed dat je in therapie bent gegaan. Mijn therapeut zei altijd. Dit is een doe het zelf garage ik kijk hoe het er voorstaat en hoe we de boel weer in redelijke staat kunnen terugbrengen. en als de boel weer uit elkaar valt weet je hoe je het weer kunt repareren. En pak de macht terug. niet door iemand in elkaar te slaan,maar door te zorgen dat men jou niet meer overheerst geestelijk dan. Ook door te denken,nu is het mijn moment om gelukkig te worden en zijn.
Op deze pagina staan ook wat verwerkingstips
http://www.angelfire.com/ ... /ervaringsdeskundige.html Misschien heb je er wat aan. Zeker als je nachtmerries hebt,die heb ik toendertijd ook gebruikt.
Hier een gedicht. Heb ik zelf heel veel gehad. Had er in het begin moeite mee,maar toen ik het vaker les,gaf het mij kracht. Hopelijk ook voor jouw.
DANKBAAR
Ik ben een ieder dankbaar, die hard en grof met mij is omgegaan
zij hebben mij geleerd, zachtaardig en gevoelig te worden
die mij onderkend en geringschattend ingedeeld hebben,
zij hebben mij geleerd, voor mijzelf op te komen
die niets wat waardevol in mij was hebben gezien,
zij hebben mij gedwongen, naar mijn waarden te zoeken
die mij onrechtig behandeld hebben,
zij hebben mij geleerd, gerechtig te zijn
die mij nooit toonden dat zij van mij hielden,
zij hebben mij bewust gemaakt, hoe belangrijk dat is
die jaloers op mij waren, mij bevochten en gekwetst hebben,
zij hebben mij geleerd, zelfkritiek uit te oefenen en bedachtzaam te worden
die geen aandacht aan mij besteed hebben,
zij hebben mij geleerd, zonder oordeel op een ieder toe te gaan
die mijn waardigheid afbreuk gedaan hebben en daardoor spijt hadden,
zij hebben mij geleerd, vergiffenis te schenken
die mijn hulpeloosheid niet wilden zien,
zij hebben mij geleerd om hulp en steun te vragen
die zich van mij afgekeerd hebben,
zij hebben mij geleerd wat ware en echte vriendschap betekent
die mij beteugeld en de kop ingedrukt hebben,
zij hebben mij geleerd, mijzelf te verdedigen
die mij verdriet, leed en pijn berokkent en aangedaan hebben
zij hebben mij de polariteit van het leed laten erkennen
die een deel daar aan gehad hebben…..
mijn leven zin en inhoud te geven
ik ben een ieder dankbaar, daardoor en zodoende mocht ik zoveel leren
wat vandaag belangrijk voor mij is en lijkt om het aan een ieder door te mogen geven.
Op deze pagina staan ook wat verwerkingstips
http://www.angelfire.com/ ... /ervaringsdeskundige.html Misschien heb je er wat aan. Zeker als je nachtmerries hebt,die heb ik toendertijd ook gebruikt.
Hier een gedicht. Heb ik zelf heel veel gehad. Had er in het begin moeite mee,maar toen ik het vaker les,gaf het mij kracht. Hopelijk ook voor jouw.
DANKBAAR
Ik ben een ieder dankbaar, die hard en grof met mij is omgegaan
zij hebben mij geleerd, zachtaardig en gevoelig te worden
die mij onderkend en geringschattend ingedeeld hebben,
zij hebben mij geleerd, voor mijzelf op te komen
die niets wat waardevol in mij was hebben gezien,
zij hebben mij gedwongen, naar mijn waarden te zoeken
die mij onrechtig behandeld hebben,
zij hebben mij geleerd, gerechtig te zijn
die mij nooit toonden dat zij van mij hielden,
zij hebben mij bewust gemaakt, hoe belangrijk dat is
die jaloers op mij waren, mij bevochten en gekwetst hebben,
zij hebben mij geleerd, zelfkritiek uit te oefenen en bedachtzaam te worden
die geen aandacht aan mij besteed hebben,
zij hebben mij geleerd, zonder oordeel op een ieder toe te gaan
die mijn waardigheid afbreuk gedaan hebben en daardoor spijt hadden,
zij hebben mij geleerd, vergiffenis te schenken
die mijn hulpeloosheid niet wilden zien,
zij hebben mij geleerd om hulp en steun te vragen
die zich van mij afgekeerd hebben,
zij hebben mij geleerd wat ware en echte vriendschap betekent
die mij beteugeld en de kop ingedrukt hebben,
zij hebben mij geleerd, mijzelf te verdedigen
die mij verdriet, leed en pijn berokkent en aangedaan hebben
zij hebben mij de polariteit van het leed laten erkennen
die een deel daar aan gehad hebben…..
mijn leven zin en inhoud te geven
ik ben een ieder dankbaar, daardoor en zodoende mocht ik zoveel leren
wat vandaag belangrijk voor mij is en lijkt om het aan een ieder door te mogen geven.
woensdag 10 april 2013 om 19:46
Izalinia, dankjewel voor dat linkje en het gedicht en je bijdrage!
Ik ga deze uitprinten en zo wil ik er vanaf nu inderdaad tegen aankijken!
Ben erg blij om te lezen dat jij er boven op gekomen bent!
Ik vind het ontzettend fijn om deze reacties te ontvangen en ze als motivatie en inspiratie te mogen gebruiken.
Ik ga deze uitprinten en zo wil ik er vanaf nu inderdaad tegen aankijken!
Ben erg blij om te lezen dat jij er boven op gekomen bent!
Ik vind het ontzettend fijn om deze reacties te ontvangen en ze als motivatie en inspiratie te mogen gebruiken.