Psyche
alle pijlers
Rare moeder - contact verbreken?
dinsdag 17 juli 2012 om 21:16
Lang getwijfeld, maar moet het toch even kwijt.
Ik vermoed dat mijn moeder niet zo goed toegerust is voor het leven. Ze creeert haar eigen realiteit, waarin ze ‘al het slechte’ wegredeneert. Ze verzuimt actie te ondernemen en ze sluit gewoon haar ogen voor alle ‘nare’ of ‘ongemakkelijke’ dingen van het leven. Als ze in haar hoofd maar het perfecte plaatje kan behouden dan kan ze rustig slapen, ook al moet ze de werkelijkheid daarvoor geweld aandoen.
Toen ik een jaar of tien, elf was, merkte ik dat ik niet meer zo goed in de verte kon kijken. Ik vertelde het mijn moeder, die zei dat ze me mee zou nemen voor een oogmeting. Maar ze ondernam geen actie. Ik durfde er ook niet meer over te beginnen, ik dacht dat ze wel een goede reden zou hebben. Of dat ze het een lastig probleem vond, ofzo. Uiteindelijk ging ik avond aan avond met barstende hoofdpijn naar bed omdat ik moeite had de letters op het schoolbord te lezen, en nam ze me mee naar de opticien. Mijn ogen waren inmiddels afgenomen tot -5.
Toen ik haar later vroeg waarom we niet eerder waren gegaan, antwoordde ze: ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan.
Vroeger ben ik psychologisch mishandeld door mijn vader, die dag-in-dag-uit riep dat ik niets kon, nergens voor deugde, dom was, gek was. Als ik dan kwaad werd of ging huilen, zei hij dat ik me niet zo aan moest stellen of zo overgevoelig moest doen. Mijn moeder greep nooit in.
Onlangs heb ik haar gevraagd naar een aantal dingen van vroeger. Haar reacties: ontkennnen, bagatelliseren en zeggen dat zij altijd alles met de beste intenties heeft gedaan, dus haar valt niets te verwijten (mijn vader leeft niet meer).
Wat moet ik daar nou mee? Ik sta op het punt het contact te verbreken. Ik heb geen zin meer om hier energie in te steken, maar aan de andere kant voel ik me vreselijk schuldig. Ze kan ook best lief zijn, maar het kost me altijd zo veel frustatie en boosheid als ik weer eens bij haar langs ga.
Ik vermoed dat mijn moeder niet zo goed toegerust is voor het leven. Ze creeert haar eigen realiteit, waarin ze ‘al het slechte’ wegredeneert. Ze verzuimt actie te ondernemen en ze sluit gewoon haar ogen voor alle ‘nare’ of ‘ongemakkelijke’ dingen van het leven. Als ze in haar hoofd maar het perfecte plaatje kan behouden dan kan ze rustig slapen, ook al moet ze de werkelijkheid daarvoor geweld aandoen.
Toen ik een jaar of tien, elf was, merkte ik dat ik niet meer zo goed in de verte kon kijken. Ik vertelde het mijn moeder, die zei dat ze me mee zou nemen voor een oogmeting. Maar ze ondernam geen actie. Ik durfde er ook niet meer over te beginnen, ik dacht dat ze wel een goede reden zou hebben. Of dat ze het een lastig probleem vond, ofzo. Uiteindelijk ging ik avond aan avond met barstende hoofdpijn naar bed omdat ik moeite had de letters op het schoolbord te lezen, en nam ze me mee naar de opticien. Mijn ogen waren inmiddels afgenomen tot -5.
Toen ik haar later vroeg waarom we niet eerder waren gegaan, antwoordde ze: ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan.
Vroeger ben ik psychologisch mishandeld door mijn vader, die dag-in-dag-uit riep dat ik niets kon, nergens voor deugde, dom was, gek was. Als ik dan kwaad werd of ging huilen, zei hij dat ik me niet zo aan moest stellen of zo overgevoelig moest doen. Mijn moeder greep nooit in.
Onlangs heb ik haar gevraagd naar een aantal dingen van vroeger. Haar reacties: ontkennnen, bagatelliseren en zeggen dat zij altijd alles met de beste intenties heeft gedaan, dus haar valt niets te verwijten (mijn vader leeft niet meer).
Wat moet ik daar nou mee? Ik sta op het punt het contact te verbreken. Ik heb geen zin meer om hier energie in te steken, maar aan de andere kant voel ik me vreselijk schuldig. Ze kan ook best lief zijn, maar het kost me altijd zo veel frustatie en boosheid als ik weer eens bij haar langs ga.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:20
dinsdag 17 juli 2012 om 21:23
Je kan ook je verwachtingen aanpassen of het contact op een andere manier invullen.
Ikzelf heb mijn moeder jaren niet gezien. Ook al is ze nog zo raar, het voelt beter dat ik haar nu weer zie. Veel minder onrust.
Maar soms kun je in de bestaande situatie de boel niet omdraaien, blijf je maar steeds hetzelfde plaatje op zetten omdat de groef te groot is. Tijdelijk het contact verbreken kan helpen om alles anders te zien.
Succes met je beslissing!
Ikzelf heb mijn moeder jaren niet gezien. Ook al is ze nog zo raar, het voelt beter dat ik haar nu weer zie. Veel minder onrust.
Maar soms kun je in de bestaande situatie de boel niet omdraaien, blijf je maar steeds hetzelfde plaatje op zetten omdat de groef te groot is. Tijdelijk het contact verbreken kan helpen om alles anders te zien.
Succes met je beslissing!
dinsdag 17 juli 2012 om 21:28
In mijn omgeving zie ik zo vaak dat contact verbreken eigenlijk niks oplost.
Het is niet zo dat je er dan ineens geen last meer van hebt, dat blijft ondanks dat het contact verbroken is gewoon in stand.
Ik zou het contact op een laag pitje zetten en bovenal je verwachtingen bijstellen.
En leef alsjeblieft niet in het verleden. Schuldvraag mbt je moeder heeft geen enkele zin, het veranderd niets.
Je moeder was waarschijnlijk ook niet opgewassen tegen je vader.
Iedere ouder maakt fouten, maar doet op zijn/haar manier z'n best. Heeft het beste met zijn/haar kind voor.
Het is niet zo dat je er dan ineens geen last meer van hebt, dat blijft ondanks dat het contact verbroken is gewoon in stand.
Ik zou het contact op een laag pitje zetten en bovenal je verwachtingen bijstellen.
En leef alsjeblieft niet in het verleden. Schuldvraag mbt je moeder heeft geen enkele zin, het veranderd niets.
Je moeder was waarschijnlijk ook niet opgewassen tegen je vader.
Iedere ouder maakt fouten, maar doet op zijn/haar manier z'n best. Heeft het beste met zijn/haar kind voor.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:30
quote:Star schreef op 17 juli 2012 @ 21:21:
Heb je wel andere mensen van wie je erkenning krijgt?Er is wel iemand die mijn moeder en mij van heel dichtbij kent en ziet hoe de vork in de steel zit, maar die weet al die dingen van vroeger niet.
Heb je wel andere mensen van wie je erkenning krijgt?Er is wel iemand die mijn moeder en mij van heel dichtbij kent en ziet hoe de vork in de steel zit, maar die weet al die dingen van vroeger niet.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:31
Mij heeft het in een vergelijkbare situatie erg geholpen om te kijken naar het waarom.
Kan het zijn dat jouw moeder de waarheid niet onder ogen kan zien, omdat zij dat simpelweg niet aan kan? Misschien is ze heel onzeker en probeert ze nog meer zichzelf dan jou van haar goede intenties te overtuigen? Misschien kon zij jouw vader niet aan? Misschien...
Ik denk dat het kan helpen bij het accepteren van de situatie zoals hij is, wanneer je voor je zelf een antwoord hebt gegeven op die waarom-vraag. Heb je die eenmaal zelf beantwoord, dan zal jouw behoefte aan antwoorden van haar ook veel minder worden.
Kan het zijn dat jouw moeder de waarheid niet onder ogen kan zien, omdat zij dat simpelweg niet aan kan? Misschien is ze heel onzeker en probeert ze nog meer zichzelf dan jou van haar goede intenties te overtuigen? Misschien kon zij jouw vader niet aan? Misschien...
Ik denk dat het kan helpen bij het accepteren van de situatie zoals hij is, wanneer je voor je zelf een antwoord hebt gegeven op die waarom-vraag. Heb je die eenmaal zelf beantwoord, dan zal jouw behoefte aan antwoorden van haar ook veel minder worden.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:42
S&S: ik ken je nog van een ander topic. Ik herken je twijfel over wel of niet verbreken van contact. Zelf heb ik mijn moeder nu bijna een jaar niet gezien, maar het is wel mijn intentie om tot een vorm van contact te komen op die wijze dat het mij niet helemaal leegzuigt maar ik toch met haar in verbinding blijf.
Ik weet niet hoe dat gaat lukken,maar mijn grootste angst is dat ik, als ze op een gegeven moment er niet meer is, ik ofwel spijt krijg als ik haar nu uit mijn leven ban, ofwel dat er een hoop gedoe zal zijn rondom de begrafenis. Ik heb dit onlangs nog gezien op de begrafenis van een ouder van een vriend. Daar werden ook nog onafgemaakte draadjes uitgevochten boven de kist. Dat zou voor mij een gruwel zijn en je weet gewoon niet wat een beslissing om te breken doet met je als je moeder ook daadwerkelijk weg is.
Ik denk dat dit pas mogelijk is wanneer je je moeder zonder rancune kan zien. Zonder verwijten en (weer) een soort van compassie voor haar kan voelen. Ik heb hier nu die letterlijke afstand voor nodig, maar ik merk aan mezelf dat er steeds meer ruimte komt, al zal ik haar nooit echt begrijpen. Ik kan dat echter wel steeds meer los van mezelf zien. Misschien is een tijdelijke vorm van afstand icm therapie een mogelijkheid om antwoord op je vraag te krijgen?
Sterkte ermee.....überhaupt dit je te moeten afvragen is al hels. Voor mij speelt overigens ook mee dat ik mijn kinderen hun oma ontzeg op het moment dat ik zou breken. Daar was bij jou toch geen sprake van meen ik me te herinneren.
Ik weet niet hoe dat gaat lukken,maar mijn grootste angst is dat ik, als ze op een gegeven moment er niet meer is, ik ofwel spijt krijg als ik haar nu uit mijn leven ban, ofwel dat er een hoop gedoe zal zijn rondom de begrafenis. Ik heb dit onlangs nog gezien op de begrafenis van een ouder van een vriend. Daar werden ook nog onafgemaakte draadjes uitgevochten boven de kist. Dat zou voor mij een gruwel zijn en je weet gewoon niet wat een beslissing om te breken doet met je als je moeder ook daadwerkelijk weg is.
Ik denk dat dit pas mogelijk is wanneer je je moeder zonder rancune kan zien. Zonder verwijten en (weer) een soort van compassie voor haar kan voelen. Ik heb hier nu die letterlijke afstand voor nodig, maar ik merk aan mezelf dat er steeds meer ruimte komt, al zal ik haar nooit echt begrijpen. Ik kan dat echter wel steeds meer los van mezelf zien. Misschien is een tijdelijke vorm van afstand icm therapie een mogelijkheid om antwoord op je vraag te krijgen?
Sterkte ermee.....überhaupt dit je te moeten afvragen is al hels. Voor mij speelt overigens ook mee dat ik mijn kinderen hun oma ontzeg op het moment dat ik zou breken. Daar was bij jou toch geen sprake van meen ik me te herinneren.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:45
Dank voor jullie heldere reacties
Ik heb jarenlang vooruitgekeken en heb goed contact gehouden, maar onlangs kwam het in alle hevigheid terug en sindsdien houdt het me ernstig bezig. Die waarom-vraag vooral, inderdaad, daar kom ik nog niet zo goed uit. Dat ze mijn vader niet aankon, ligt voor de hand, maar rijmt weer helemaal niet met andere absurde karaktertrekken van haar.
Ik weet nu dat ik van haar geen antwoorden hoef te verwachten en geen erkenning, maar dat maakt het best moeilijk omdat het zo lijkt alsof het allemaal niet gebeurd is. Ik snap ook niet waarom die erkenning plotseling zo belangrijk geworden is voor me.
Ik heb jarenlang vooruitgekeken en heb goed contact gehouden, maar onlangs kwam het in alle hevigheid terug en sindsdien houdt het me ernstig bezig. Die waarom-vraag vooral, inderdaad, daar kom ik nog niet zo goed uit. Dat ze mijn vader niet aankon, ligt voor de hand, maar rijmt weer helemaal niet met andere absurde karaktertrekken van haar.
Ik weet nu dat ik van haar geen antwoorden hoef te verwachten en geen erkenning, maar dat maakt het best moeilijk omdat het zo lijkt alsof het allemaal niet gebeurd is. Ik snap ook niet waarom die erkenning plotseling zo belangrijk geworden is voor me.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 17 juli 2012 om 21:56
quote:boedhabuikje123 schreef op 17 juli 2012 @ 21:42:
Ik weet niet hoe dat gaat lukken,maar mijn grootste angst is dat ik, als ze op een gegeven moment er niet meer is, ik ofwel spijt krijg als ik haar nu uit mijn leven ban
Hoi BB!
Ja dit is precies waar ik mee worstel. En idd, hier geen kinderen...
therapie... heb ik aan gedacht, maar ik was wat huiverig om de boel nu weer overhoop te gaan halen. Maar je hebt waarschijnlijk wel gelijk, nu aanpakken is beter dan het te laten sudderen
In ieder geval goed om te lezen dat er bij jou weer een klein beetje ruimte ontstaat
Ik weet niet hoe dat gaat lukken,maar mijn grootste angst is dat ik, als ze op een gegeven moment er niet meer is, ik ofwel spijt krijg als ik haar nu uit mijn leven ban
Hoi BB!
Ja dit is precies waar ik mee worstel. En idd, hier geen kinderen...
therapie... heb ik aan gedacht, maar ik was wat huiverig om de boel nu weer overhoop te gaan halen. Maar je hebt waarschijnlijk wel gelijk, nu aanpakken is beter dan het te laten sudderen
In ieder geval goed om te lezen dat er bij jou weer een klein beetje ruimte ontstaat
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 17 juli 2012 om 22:12
quote:bloemetje77 schreef op 17 juli 2012 @ 22:03:
Ik heb ook een rare moeder die geen enkele verantwoordelijkheid kan/wil nemen. Jouw verhaal over die bril had ik kunnen schrijven. Het gevoel dat je moeder je niet kon beschermen. Ik denk wel eens dat ze beter geen kinderen had kunnen krijgen. Sommige mensen zijn daar gewoon niet op toegerust. Omdat ze zelf niks mee hebben gekregen van thuis of omdat ze emotioneel of mentaal ergens in hun ontwikkeling zijn blijven steken. Dat is ronduit kut als kind, ik heb me er heel onveilig door gevoeld, jij ook lees ik uit je verhaal.
Mijn manier van er mee omgaan was dat ik keer op keer tevergeefs mijn moeder confronteerde en steeds tegen beter weten in weer vertrouwen gaf en energie erin stak. Toen ben ik heel lang in therapie gegaan en werd ik nog bozer omdat ik toen pas besefte hoeveel schade er was aangericht. Vervolgens een aantal maanden geen contact gehad maar dat is ook niks hoor, dan maak je je alleen maar zorgen en je mist ze toch.
Dus nu accepteer ik haar voor wie ze is. Ze is en was onmachtig. Het is eigenlijk zelf een soort kind op een bepaalde manier. Maar ze is ook soms heel grappig, onorthodox, kan lief zijn als ik erom vraag, dan is ze er ook. Alleen ik moet expliciet zeggen wat ze moet doen wat ze heeft nooit geleerd te troosten ofzo. Dus als ik verdrietig ben staat ze hulpeloos toe te kijken en dan zeg ik: mam ik ben verdrietig, kan je me even vasthouden. En dan schrikt ze een beetje en roept ze schuldbewust: oh natuurlijk liefje en houdt ze me vast... het voelt net zo fijn, ook al heb ik het moeten vragen. Echt waar.
Het is gemankeerd maar OK zo. Het raakt me zeker niet meer zoals een paar jaar geleden en ik sta nu veel meer op eigen benen, los..(ben 35, haha
). Het is wat het is en het hoort denk ik bij het volwassen worden om elke andere verwachting los te laten... je zal wel moeten..
Dat is wijsheid.
Rouw om je verleden en laat het dan achter je.
Je bent volwassen. Neem het heft in eigen hand.
Ik heb ook een rare moeder die geen enkele verantwoordelijkheid kan/wil nemen. Jouw verhaal over die bril had ik kunnen schrijven. Het gevoel dat je moeder je niet kon beschermen. Ik denk wel eens dat ze beter geen kinderen had kunnen krijgen. Sommige mensen zijn daar gewoon niet op toegerust. Omdat ze zelf niks mee hebben gekregen van thuis of omdat ze emotioneel of mentaal ergens in hun ontwikkeling zijn blijven steken. Dat is ronduit kut als kind, ik heb me er heel onveilig door gevoeld, jij ook lees ik uit je verhaal.
Mijn manier van er mee omgaan was dat ik keer op keer tevergeefs mijn moeder confronteerde en steeds tegen beter weten in weer vertrouwen gaf en energie erin stak. Toen ben ik heel lang in therapie gegaan en werd ik nog bozer omdat ik toen pas besefte hoeveel schade er was aangericht. Vervolgens een aantal maanden geen contact gehad maar dat is ook niks hoor, dan maak je je alleen maar zorgen en je mist ze toch.
Dus nu accepteer ik haar voor wie ze is. Ze is en was onmachtig. Het is eigenlijk zelf een soort kind op een bepaalde manier. Maar ze is ook soms heel grappig, onorthodox, kan lief zijn als ik erom vraag, dan is ze er ook. Alleen ik moet expliciet zeggen wat ze moet doen wat ze heeft nooit geleerd te troosten ofzo. Dus als ik verdrietig ben staat ze hulpeloos toe te kijken en dan zeg ik: mam ik ben verdrietig, kan je me even vasthouden. En dan schrikt ze een beetje en roept ze schuldbewust: oh natuurlijk liefje en houdt ze me vast... het voelt net zo fijn, ook al heb ik het moeten vragen. Echt waar.
Het is gemankeerd maar OK zo. Het raakt me zeker niet meer zoals een paar jaar geleden en ik sta nu veel meer op eigen benen, los..(ben 35, haha
). Het is wat het is en het hoort denk ik bij het volwassen worden om elke andere verwachting los te laten... je zal wel moeten..Dat is wijsheid.
Rouw om je verleden en laat het dan achter je.
Je bent volwassen. Neem het heft in eigen hand.
dinsdag 17 juli 2012 om 22:20
Dat is het precies Bloemetje, dat ze in haar emotionele ontwikkeling is blijven steken ofzo. Iemand heeft eens tegen me gezegd dat mijn ouders beter geen kinderen hadden kunnen krijgen en dat heb ik zelf ook vaak gedacht. Opvoeden hadden ze echt geen kaas van gegeten, hoe je met kinderen om moet gaan al helemaal niet.
Mijn moeder kan nog steeds ontzettend raar uit de hoek komen. Ik weet niet of ik me door haar wil laten knuffelen, misschien kom ik daar ooit nog eens.
Mooi om te lezen dat het jou niet meer zo raakt als een paar jaar geleden
Mijn moeder kan nog steeds ontzettend raar uit de hoek komen. Ik weet niet of ik me door haar wil laten knuffelen, misschien kom ik daar ooit nog eens.
Mooi om te lezen dat het jou niet meer zo raakt als een paar jaar geleden
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
dinsdag 17 juli 2012 om 22:25
quote:shakenandstirred schreef op 17 juli 2012 @ 22:20:
Dat is het precies Bloemetje, dat ze in haar emotionele ontwikkeling is blijven steken ofzo. Iemand heeft eens tegen me gezegd dat mijn ouders beter geen kinderen hadden kunnen krijgen en dat heb ik zelf ook vaak gedacht. Opvoeden hadden ze echt geen kaas van gegeten, hoe je met kinderen om moet gaan al helemaal niet.
Mijn moeder kan nog steeds ontzettend raar uit de hoek komen. Ik weet niet of ik me door haar wil laten knuffelen, misschien kom ik daar ooit nog eens. r:Erg herkenbaar! Ook over die knuffel waar ik niet op zit te wachten. Ik kan me er ook echt niets bij voorstellen, dat zij mij tot steun zou kunnen zijn. Wat fijn Bloemetje, dat je dit toch nog bij jouw moeder kan vinden.
Dat is het precies Bloemetje, dat ze in haar emotionele ontwikkeling is blijven steken ofzo. Iemand heeft eens tegen me gezegd dat mijn ouders beter geen kinderen hadden kunnen krijgen en dat heb ik zelf ook vaak gedacht. Opvoeden hadden ze echt geen kaas van gegeten, hoe je met kinderen om moet gaan al helemaal niet.
Mijn moeder kan nog steeds ontzettend raar uit de hoek komen. Ik weet niet of ik me door haar wil laten knuffelen, misschien kom ik daar ooit nog eens. r:Erg herkenbaar! Ook over die knuffel waar ik niet op zit te wachten. Ik kan me er ook echt niets bij voorstellen, dat zij mij tot steun zou kunnen zijn. Wat fijn Bloemetje, dat je dit toch nog bij jouw moeder kan vinden.
dinsdag 17 juli 2012 om 22:32
Wat de huisarts (van haar) ook heel sterk adviseerde was om mijn eigen grenzen te blijven bewaken. Mijn moeder heeft eigenlijk veel hulp nodig en heeft dit altijd bij mij gezocht. Dit is een patroon waar ik heel erg gevoelig voor ben.
Ik ben me er dan ook van bewust, dat wanneer er toch weer en vorm van contact zal zijn, ik die grenzen heel stevig in de gaten moet houden. Ik denk eigenlijk dat ik er dus ook pas klaar voor zal zijn als ik werkelijk zo ver ben. Mijn moeder gaat niet veranderen, ik kan alleen veranderen hoe ik er mee om wil gaan.
Ik ben me er dan ook van bewust, dat wanneer er toch weer en vorm van contact zal zijn, ik die grenzen heel stevig in de gaten moet houden. Ik denk eigenlijk dat ik er dus ook pas klaar voor zal zijn als ik werkelijk zo ver ben. Mijn moeder gaat niet veranderen, ik kan alleen veranderen hoe ik er mee om wil gaan.
dinsdag 17 juli 2012 om 22:33
Het begint met je op jezelf richten denk ik. Wat is er nu mis met jou, wat mis je, waar ben je beschadigd? Therapie is zinvol daarvoor, dan leer je jezelf te geven wat je (emotioneel) nodig hebt en hoef je het niet meer te zoeken in een ouder-kind relatie of in een erkenning of verantwoording. Dan kan je dat een beetje loslaten en kan je makkelijker accepteren dat het is wat het is, dat je moeder is hoe ze is. En inderdaad, grenzen leren aangeven! Hoe kan je contact hebben zonder dat het je met verwart of pijn doet.
Ik heb er echt nog wel eens verdriet van, nu ook, als ik lees wat jij meemaakt. Maar ik huil nu over het verleden en niet over het heden, gek genoeg staan die emoties los van hoe ik mijn moeder nu zie.
Als ik het kan, kan jij het ook! Even doorworstelen die shit en vooral de aandacht naar jezelf, lief zijn voor jezelf. Sterkte!
Ik heb er echt nog wel eens verdriet van, nu ook, als ik lees wat jij meemaakt. Maar ik huil nu over het verleden en niet over het heden, gek genoeg staan die emoties los van hoe ik mijn moeder nu zie.
Als ik het kan, kan jij het ook! Even doorworstelen die shit en vooral de aandacht naar jezelf, lief zijn voor jezelf. Sterkte!
dinsdag 17 juli 2012 om 22:43
quote:boedhabuikje123 schreef op 17 juli 2012 @ 22:41:
Was je post voor mij bedoeld Bloemetje? Bedankt dan voor je knuffel! En anders schuif ik hem heel nederig door naar S&S hoor... .
Eigenlijk was mijn post gericht aan TO maar de knuffel is voor iedereen met rare moeders Jouw post over grenzen aangeven is een hele goede. In het begin kon ik ook echt alleen naar mijn ouders als ik heel stevig in mijn vel zat, inmiddels is het grenzen aangeven tweede natuur. Het wordt echt beter.
Het is toch een wonder dat er nog zulke leuke dochters uit voort zijn gekomen!
Was je post voor mij bedoeld Bloemetje? Bedankt dan voor je knuffel! En anders schuif ik hem heel nederig door naar S&S hoor... .
Eigenlijk was mijn post gericht aan TO maar de knuffel is voor iedereen met rare moeders Jouw post over grenzen aangeven is een hele goede. In het begin kon ik ook echt alleen naar mijn ouders als ik heel stevig in mijn vel zat, inmiddels is het grenzen aangeven tweede natuur. Het wordt echt beter.
Het is toch een wonder dat er nog zulke leuke dochters uit voort zijn gekomen!
woensdag 18 juli 2012 om 12:07
Dank jullie wel voor alle raad en troostende woorden en knuffels!
Hele nacht nagedacht, het houdt me erg bezig. Besloten dat ik contact opneem met mijn psycholoog. Blijkbaar moet ik nog door een hoop zooi heen, maar ik kom er wel
voor jullie
Hele nacht nagedacht, het houdt me erg bezig. Besloten dat ik contact opneem met mijn psycholoog. Blijkbaar moet ik nog door een hoop zooi heen, maar ik kom er wel
voor jullie
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
woensdag 18 juli 2012 om 12:09
woensdag 18 juli 2012 om 13:06
Vervelend dat je niet de moeder hebt die voor je zorgt "zoals het hoort" Heb je broers/zussen die hetzelfde meegemaakt hebben?
Ik zou je ook adviseren om het contact op een laag pitje te zetten.
Ook het praten met een psych zal je goed doen. Die geven je bruikbare handvaten om met je pieker- en frustratie momenten om te gaan. Google eens naar G-training, heb ik zelf ook gevolgd (via psych) om dingen die gebeurd zijn in mijn verleden te accepteren.
Je kan je moeder nou eenmaal niet veranderen. Je kan alleen zelf de keuze maken om ermee te willen dealen of niet. Dat zal lastig zijn maar je moeder zal zich waarschijnlijk altijd zo gedragen als dat ze altijd gedaan heeft. Alleen jouw gedachten daarover en verwachtingen in de toekomst kun je zelf "in de hand houden"
Ik zou je ook adviseren om het contact op een laag pitje te zetten.
Ook het praten met een psych zal je goed doen. Die geven je bruikbare handvaten om met je pieker- en frustratie momenten om te gaan. Google eens naar G-training, heb ik zelf ook gevolgd (via psych) om dingen die gebeurd zijn in mijn verleden te accepteren.
Je kan je moeder nou eenmaal niet veranderen. Je kan alleen zelf de keuze maken om ermee te willen dealen of niet. Dat zal lastig zijn maar je moeder zal zich waarschijnlijk altijd zo gedragen als dat ze altijd gedaan heeft. Alleen jouw gedachten daarover en verwachtingen in de toekomst kun je zelf "in de hand houden"