Psyche
alle pijlers
Rare moeder - contact verbreken?
dinsdag 17 juli 2012 om 21:16
Lang getwijfeld, maar moet het toch even kwijt.
Ik vermoed dat mijn moeder niet zo goed toegerust is voor het leven. Ze creeert haar eigen realiteit, waarin ze ‘al het slechte’ wegredeneert. Ze verzuimt actie te ondernemen en ze sluit gewoon haar ogen voor alle ‘nare’ of ‘ongemakkelijke’ dingen van het leven. Als ze in haar hoofd maar het perfecte plaatje kan behouden dan kan ze rustig slapen, ook al moet ze de werkelijkheid daarvoor geweld aandoen.
Toen ik een jaar of tien, elf was, merkte ik dat ik niet meer zo goed in de verte kon kijken. Ik vertelde het mijn moeder, die zei dat ze me mee zou nemen voor een oogmeting. Maar ze ondernam geen actie. Ik durfde er ook niet meer over te beginnen, ik dacht dat ze wel een goede reden zou hebben. Of dat ze het een lastig probleem vond, ofzo. Uiteindelijk ging ik avond aan avond met barstende hoofdpijn naar bed omdat ik moeite had de letters op het schoolbord te lezen, en nam ze me mee naar de opticien. Mijn ogen waren inmiddels afgenomen tot -5.
Toen ik haar later vroeg waarom we niet eerder waren gegaan, antwoordde ze: ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan.
Vroeger ben ik psychologisch mishandeld door mijn vader, die dag-in-dag-uit riep dat ik niets kon, nergens voor deugde, dom was, gek was. Als ik dan kwaad werd of ging huilen, zei hij dat ik me niet zo aan moest stellen of zo overgevoelig moest doen. Mijn moeder greep nooit in.
Onlangs heb ik haar gevraagd naar een aantal dingen van vroeger. Haar reacties: ontkennnen, bagatelliseren en zeggen dat zij altijd alles met de beste intenties heeft gedaan, dus haar valt niets te verwijten (mijn vader leeft niet meer).
Wat moet ik daar nou mee? Ik sta op het punt het contact te verbreken. Ik heb geen zin meer om hier energie in te steken, maar aan de andere kant voel ik me vreselijk schuldig. Ze kan ook best lief zijn, maar het kost me altijd zo veel frustatie en boosheid als ik weer eens bij haar langs ga.
Ik vermoed dat mijn moeder niet zo goed toegerust is voor het leven. Ze creeert haar eigen realiteit, waarin ze ‘al het slechte’ wegredeneert. Ze verzuimt actie te ondernemen en ze sluit gewoon haar ogen voor alle ‘nare’ of ‘ongemakkelijke’ dingen van het leven. Als ze in haar hoofd maar het perfecte plaatje kan behouden dan kan ze rustig slapen, ook al moet ze de werkelijkheid daarvoor geweld aandoen.
Toen ik een jaar of tien, elf was, merkte ik dat ik niet meer zo goed in de verte kon kijken. Ik vertelde het mijn moeder, die zei dat ze me mee zou nemen voor een oogmeting. Maar ze ondernam geen actie. Ik durfde er ook niet meer over te beginnen, ik dacht dat ze wel een goede reden zou hebben. Of dat ze het een lastig probleem vond, ofzo. Uiteindelijk ging ik avond aan avond met barstende hoofdpijn naar bed omdat ik moeite had de letters op het schoolbord te lezen, en nam ze me mee naar de opticien. Mijn ogen waren inmiddels afgenomen tot -5.
Toen ik haar later vroeg waarom we niet eerder waren gegaan, antwoordde ze: ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan.
Vroeger ben ik psychologisch mishandeld door mijn vader, die dag-in-dag-uit riep dat ik niets kon, nergens voor deugde, dom was, gek was. Als ik dan kwaad werd of ging huilen, zei hij dat ik me niet zo aan moest stellen of zo overgevoelig moest doen. Mijn moeder greep nooit in.
Onlangs heb ik haar gevraagd naar een aantal dingen van vroeger. Haar reacties: ontkennnen, bagatelliseren en zeggen dat zij altijd alles met de beste intenties heeft gedaan, dus haar valt niets te verwijten (mijn vader leeft niet meer).
Wat moet ik daar nou mee? Ik sta op het punt het contact te verbreken. Ik heb geen zin meer om hier energie in te steken, maar aan de andere kant voel ik me vreselijk schuldig. Ze kan ook best lief zijn, maar het kost me altijd zo veel frustatie en boosheid als ik weer eens bij haar langs ga.
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
woensdag 18 juli 2012 om 22:31
Koekie, dank voor je reactie en de tip van de G-training.
Ik heb een jongere broer, maar we zijn niet heel close. Hij wordt enorm gepamperd en beschermd door mijn moeder, al van kinds af aan, dus hij heeft het allemaal anders beleefd dan ik. Bovendien (of misschien juist daardoor) is hij nooit onder mijn moeders vleugels vandaan getrokken en ik wel.
Geeft allemaal niet. Je hebt gelijk, ik kan alleen mijn eigen verwachtingen en gedachten veranderen. Dat ga ik ook doen, ik word doodmoe van mezelf. Blijkbaar is de tijd rijp voor verandering
Ik heb een jongere broer, maar we zijn niet heel close. Hij wordt enorm gepamperd en beschermd door mijn moeder, al van kinds af aan, dus hij heeft het allemaal anders beleefd dan ik. Bovendien (of misschien juist daardoor) is hij nooit onder mijn moeders vleugels vandaan getrokken en ik wel.
Geeft allemaal niet. Je hebt gelijk, ik kan alleen mijn eigen verwachtingen en gedachten veranderen. Dat ga ik ook doen, ik word doodmoe van mezelf. Blijkbaar is de tijd rijp voor verandering
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
woensdag 18 juli 2012 om 23:11
echt kl*te....Je vader en moeder horen gewoon juist die 2 mensen te zijn die alles voor je doen, da's hun taak als ouder.... zorgen, daar zijn ze voor.
Ik heb deze G-training al gedaan vanwege een heel ander probleem (ex met gok- en alchohol problemen en mezelf de schuld geven waarom ik niet eerder weggegaan ben) Niet te vergelijken dus. Maar de "fout" die we maken is wel hetzelfde: Waarom kan de ander zich nou niet gedragen zoals wij dat graag willen. Vooral als die ander het probleem niet eens ziet is het trekken aan een dood paard. Je kan er moeite insteken, kost ons energie en frustratie, maar levert uiteindelijk geen zak op. De G-training heeft mij geleerd om dus niet de situatie te veranderen maar hoe je gedachten zijn over de situatie. Hoop dat ik het een beetje logisch kan omschrijven maar volgens mij klinkt het nogal vaag
Oke voorbeeld: je bent met een vriendin aan het kletsen, jij vertelt een boeiend verhaal en je vriendin moet gapen middenin dat jij aan het vertellen bent.
Als je een super-onzeker tiepje bent denk je misschien: Ojee die vriendin vindt mijn verhaal niet interessant, jee misschien ben ik wel heel erg suf, net zo suf als mijn verhaal. Ik maak trouwens ook niet zo veel mee... hmm misschien wil ze eigenlijk niet zo graag bevriend met me zijn. (dit is wel heel erg overgdreven negatief gedacht magoed)
Als je supa-dupa in je vel zit denk je bij die gaap: ow vriendin is gister de hort op geweest, man heeft ze weer zitten feesten dat ze zo moet gapen? Nou dan moeten we maar weer es samen een nieuwe stap-avpnd plannen whoehoe (is gaap alweer vergeten)
Snappie, dus 1 diezelfde situatie (vriendin gaapt)
en 2 totaal verschillende gedachten. Dus vriendin 1 voelt zich nog vervelender, vriendin 2 heeft nergens last van.
Ahum ben wel erg offtopic aant gaan maar ik hoop dat je jezelf kan focussen op de dingen die je moeder wel goed doet, en dat je daar je positieve energie uit kan halen.
Ik heb deze G-training al gedaan vanwege een heel ander probleem (ex met gok- en alchohol problemen en mezelf de schuld geven waarom ik niet eerder weggegaan ben) Niet te vergelijken dus. Maar de "fout" die we maken is wel hetzelfde: Waarom kan de ander zich nou niet gedragen zoals wij dat graag willen. Vooral als die ander het probleem niet eens ziet is het trekken aan een dood paard. Je kan er moeite insteken, kost ons energie en frustratie, maar levert uiteindelijk geen zak op. De G-training heeft mij geleerd om dus niet de situatie te veranderen maar hoe je gedachten zijn over de situatie. Hoop dat ik het een beetje logisch kan omschrijven maar volgens mij klinkt het nogal vaag
Oke voorbeeld: je bent met een vriendin aan het kletsen, jij vertelt een boeiend verhaal en je vriendin moet gapen middenin dat jij aan het vertellen bent.
Als je een super-onzeker tiepje bent denk je misschien: Ojee die vriendin vindt mijn verhaal niet interessant, jee misschien ben ik wel heel erg suf, net zo suf als mijn verhaal. Ik maak trouwens ook niet zo veel mee... hmm misschien wil ze eigenlijk niet zo graag bevriend met me zijn. (dit is wel heel erg overgdreven negatief gedacht magoed)
Als je supa-dupa in je vel zit denk je bij die gaap: ow vriendin is gister de hort op geweest, man heeft ze weer zitten feesten dat ze zo moet gapen? Nou dan moeten we maar weer es samen een nieuwe stap-avpnd plannen whoehoe (is gaap alweer vergeten)
Snappie, dus 1 diezelfde situatie (vriendin gaapt)
en 2 totaal verschillende gedachten. Dus vriendin 1 voelt zich nog vervelender, vriendin 2 heeft nergens last van.
Ahum ben wel erg offtopic aant gaan maar ik hoop dat je jezelf kan focussen op de dingen die je moeder wel goed doet, en dat je daar je positieve energie uit kan halen.
donderdag 19 juli 2012 om 09:08
Helemaal helder koekie, goede uitleg
Ik ben eerder in therapie geweest en mijn psych riep toen ook wel wat dingen over mijn moeder, maar die landden niet zo goed bij me. Bijvoorbeeld dat mijn moeder erg op me steunde, dat ik als het ware haar moeder moest zijn toen ik nog jong was. Ik begreep dat niet zo, het strookte ook helemaal niet met het beeld dat ik van haar had. Ik durfde dat beeld toen niet los te laten omdat ik toen toch al in een enorme emotionele storm zat, realiseer ik me nu.
Maar nu begint het kwartje te vallen dat ze helemaal niet die goede, lieve moeder was die ik dacht dat ze was, en dat is best een schok. Nu moet ik een nieuwe manier vinden om met haar om te gaan. Misschien is die G-training daar idd een goed middel voor
Ik ben eerder in therapie geweest en mijn psych riep toen ook wel wat dingen over mijn moeder, maar die landden niet zo goed bij me. Bijvoorbeeld dat mijn moeder erg op me steunde, dat ik als het ware haar moeder moest zijn toen ik nog jong was. Ik begreep dat niet zo, het strookte ook helemaal niet met het beeld dat ik van haar had. Ik durfde dat beeld toen niet los te laten omdat ik toen toch al in een enorme emotionele storm zat, realiseer ik me nu.
Maar nu begint het kwartje te vallen dat ze helemaal niet die goede, lieve moeder was die ik dacht dat ze was, en dat is best een schok. Nu moet ik een nieuwe manier vinden om met haar om te gaan. Misschien is die G-training daar idd een goed middel voor
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
donderdag 19 juli 2012 om 12:03
Wow, dit kon over mijn moeder gaan....
Contact verbreken gaat ook energie kosten. Het is zo onnatuurlijk om als kind geen contact meer te hebben met een ouder. Al zou je haar nooit meer zie; de pijn van het geen contact hebben, is er wel. Dat is nou de ellende die loyaliteit heet....
Ik heb ervoor gekozen om contact onder mijn voorwaarden te hebben. Gewoon koetjes/kalfjes gesprekken en geen gesprekken over vereden, moeilijke zaken of andere drama's. Dit werkt voor mij wel goed.
Wat zijn de voorwaarden waaronder je dit contact kunt en wilt onderhouden?
Contact verbreken gaat ook energie kosten. Het is zo onnatuurlijk om als kind geen contact meer te hebben met een ouder. Al zou je haar nooit meer zie; de pijn van het geen contact hebben, is er wel. Dat is nou de ellende die loyaliteit heet....
Ik heb ervoor gekozen om contact onder mijn voorwaarden te hebben. Gewoon koetjes/kalfjes gesprekken en geen gesprekken over vereden, moeilijke zaken of andere drama's. Dit werkt voor mij wel goed.
Wat zijn de voorwaarden waaronder je dit contact kunt en wilt onderhouden?
Niet mokken, maar knokken!