Psyche
alle pijlers
Relatie met moeder zojuist verbroken
zaterdag 1 september 2012 om 00:33
Het heeft me zeker 10 jaar gekost om het juiste moment af te wachten en vandaag heb ik de stap durven zetten eindelijk.
Ik zal eerst mijn rede even uitleggen waarom zodat het beeld wat duidelijker is.
Ik ben vanaf mijn derde levensjaar in een pleeggezin opgegroeid na een traumatisch eerste 3 levensjaren bij mijn eigen ouders.
Ik heb vandaag gebroken met mijn pleegmoeder die mij en haar eigen oudste dochter emotioneel en psychisch heeft verwaarloosd en mishandeld (ze heeft ook nog een jongere dochter, zei was haar prinses zeg maar, kon nooit iets fout doen)
Ik ben hiervoor wel in behandeling geweest maar kon nog niet van haar los komen.
Ik wachtte eigenlijk op de druppel, maar verlegde steeds mijn grens. Mijn behandelaar legde me uit dat omdat ik zelf weet hoe het voelt om aan mijn lot te worden overgelaten, het daarom ook moeilijker voor mij is om dat een ander aan te doen.
Ik zoek dan steeds excuses om het maar niet te hoeven doen, terwijl ondertussen het leed gewoon door gaat.
Je kunt het een beetje vergelijken met vrouwen die bij gewelddadige mannen blijven omdat hij ook zo lief kan zijn.
Onze moeder gaf ons op materieel vlak alles wat ons hartje begeerde en voor de buitenwereld leken we verwend, alsof we het zo goed hadden.
Mijn pleegzus had vorig jaar gebroken, ik ben met haar gaan praten, voelde me begrepen, we hadden het hier nooit zo uitgebreid over gehad en nu werd ook mijn geheugen even opgefrist, want ik had alles verdrongen en deed alsof zich nooit wat heeft afgespeeld terwijl de tekenen van beschadiging door mijn levensloop heen duidelijk zichtbaar naar voren kwamen.
Ik had nooit een eigen mening, leunde altijd op anderen omdat ik in mijn persoonlijke ontwikkeling werd geremd. Door therapie mezelf leren kennen en nu vanavond de confrontatie aangegaan.
Over de mail alles eruit gegooid, alles wat ik toen voelde, toen meemaakte, haar geconfronteerd met alles waarbij ik destijds door een hel ben gegaan. Kreeg ook antwoorden dat was wel moeilijk, maar reageerde er toch op, was op dreef, alsof wat al die jaren heeft opgesloten gezeten er eindelijk uit mocht...
Nu, ik voel helemaal niets..
Geen emotie, geen verdriet, geen boosheid, opluchting.
Ik kan niet meer terug nu en ik heb het zo duidelijk gemaakt aan haar, ik wil ook niet terug. Ik vind het goed zo.
Het voelt nog heel onwerkelijk dat ik dit "echt' zelf heb gedaan.
Ik kon het niet eerder, was bang, bang dat ik medelijden zou krijgen. Maar het gaat om mij.
Ik zou eerder een topic openen voordat ik ging breken maar diep van binnen weet ik al jaren wat ik wil, dit moet stoppen.
Nu heb ik hier alleen geschreven met als doel eventuele lotgenoten tegen te komen die in een soortgelijk situatie zaten of zitten.
Ik ben vast niet de enige die slachtoffer is geweest van psychische kindermishandeling.
En ook even van me afschrijven.
Ik zal eerst mijn rede even uitleggen waarom zodat het beeld wat duidelijker is.
Ik ben vanaf mijn derde levensjaar in een pleeggezin opgegroeid na een traumatisch eerste 3 levensjaren bij mijn eigen ouders.
Ik heb vandaag gebroken met mijn pleegmoeder die mij en haar eigen oudste dochter emotioneel en psychisch heeft verwaarloosd en mishandeld (ze heeft ook nog een jongere dochter, zei was haar prinses zeg maar, kon nooit iets fout doen)
Ik ben hiervoor wel in behandeling geweest maar kon nog niet van haar los komen.
Ik wachtte eigenlijk op de druppel, maar verlegde steeds mijn grens. Mijn behandelaar legde me uit dat omdat ik zelf weet hoe het voelt om aan mijn lot te worden overgelaten, het daarom ook moeilijker voor mij is om dat een ander aan te doen.
Ik zoek dan steeds excuses om het maar niet te hoeven doen, terwijl ondertussen het leed gewoon door gaat.
Je kunt het een beetje vergelijken met vrouwen die bij gewelddadige mannen blijven omdat hij ook zo lief kan zijn.
Onze moeder gaf ons op materieel vlak alles wat ons hartje begeerde en voor de buitenwereld leken we verwend, alsof we het zo goed hadden.
Mijn pleegzus had vorig jaar gebroken, ik ben met haar gaan praten, voelde me begrepen, we hadden het hier nooit zo uitgebreid over gehad en nu werd ook mijn geheugen even opgefrist, want ik had alles verdrongen en deed alsof zich nooit wat heeft afgespeeld terwijl de tekenen van beschadiging door mijn levensloop heen duidelijk zichtbaar naar voren kwamen.
Ik had nooit een eigen mening, leunde altijd op anderen omdat ik in mijn persoonlijke ontwikkeling werd geremd. Door therapie mezelf leren kennen en nu vanavond de confrontatie aangegaan.
Over de mail alles eruit gegooid, alles wat ik toen voelde, toen meemaakte, haar geconfronteerd met alles waarbij ik destijds door een hel ben gegaan. Kreeg ook antwoorden dat was wel moeilijk, maar reageerde er toch op, was op dreef, alsof wat al die jaren heeft opgesloten gezeten er eindelijk uit mocht...
Nu, ik voel helemaal niets..
Geen emotie, geen verdriet, geen boosheid, opluchting.
Ik kan niet meer terug nu en ik heb het zo duidelijk gemaakt aan haar, ik wil ook niet terug. Ik vind het goed zo.
Het voelt nog heel onwerkelijk dat ik dit "echt' zelf heb gedaan.
Ik kon het niet eerder, was bang, bang dat ik medelijden zou krijgen. Maar het gaat om mij.
Ik zou eerder een topic openen voordat ik ging breken maar diep van binnen weet ik al jaren wat ik wil, dit moet stoppen.
Nu heb ik hier alleen geschreven met als doel eventuele lotgenoten tegen te komen die in een soortgelijk situatie zaten of zitten.
Ik ben vast niet de enige die slachtoffer is geweest van psychische kindermishandeling.
En ook even van me afschrijven.
zaterdag 1 september 2012 om 00:41
Goh lieve vrouw, wat een stap.
Voel maar even niks, laat het maar zijn voor wat het is. Misschien komt er nog een emotionele reactie, misschien niet. Het zou ook klaar kunnen zijn.
Verbaas je niet over wat je voelt of gaat voelen.
Ik ken een paar mensen die gebroken hebben met hun familie. Daar was zonder uitzondering een proces van jaren aan vooraf gegaan. Ik ken er niet één met spijt.
Ik hoop op lotgenoten voor je hier en wens je sterkte maar vooral geluk. Veel kracht en geluk.
Voel maar even niks, laat het maar zijn voor wat het is. Misschien komt er nog een emotionele reactie, misschien niet. Het zou ook klaar kunnen zijn.
Verbaas je niet over wat je voelt of gaat voelen.
Ik ken een paar mensen die gebroken hebben met hun familie. Daar was zonder uitzondering een proces van jaren aan vooraf gegaan. Ik ken er niet één met spijt.
Ik hoop op lotgenoten voor je hier en wens je sterkte maar vooral geluk. Veel kracht en geluk.
zaterdag 1 september 2012 om 01:16
Jullie berichten raakten me en kon eventjes bij mijn verdriet komen, bedankt voor jullie warme berichten ik ga proberen te slapen...Denk dat het ook een soort van rouwproces is ofzo.
Ik laat het inderdaad maar even zijn zo.
Ben het boek "niemandskinderen" aan het lezen wat iemand hier op het forum had aangeraden zo leer ik mijn eigen emoties ook beter begrijpen.
Inderdaad een aanrader.
Ik laat het inderdaad maar even zijn zo.
Ben het boek "niemandskinderen" aan het lezen wat iemand hier op het forum had aangeraden zo leer ik mijn eigen emoties ook beter begrijpen.
Inderdaad een aanrader.
zaterdag 1 september 2012 om 08:57
Lieve To,
Wat moet dat zwaar zijn geweest. Hoe je je jeugd beschrijft, en hoe je toen verder moest met je moeder, die je bleef kwetsen. Echt, daar zijn geen woorden voor.
Ik heb toevallig laatst dingen gelezen van Anne - Marie van den Eerenbeemt, een familietherapeute.
Zij stelt, en dat heeft mij enorm geholpen mijn afstand die ik nam van mijn moeder beter te begrijpen, dat kinderen niet breken met hun ouders omdat ze geen band meer willen, maar omdat ze de pijn van de bestaande band niet meer kunnen (ver)dragen. En dat het kijken naar de mogelijkheden waarop er wel contact kan plaatsvinden (de voorwaarden) het kind in staat stellen die breuk te lijmen. Daar moet het kind en die ouder dan wel toe bereid zijn...maar eyeopener was dat dat eigenlijk het "doel" van een breuk is. De voorwaarden van contact opnieuw te bepalen, omdat je gewoon teveel pijn hield van de bestaande kaders. Ze beschrijft trouwens ook (of was het Riekje van Boswijk-Hommel in "Afscheid nemen" - ook een aanrader!!!!!!!) dat zo'n breuk na een inniger contact plaatsvindt. Zo nemen minnaars ook afscheid (op stations enz) nadat ze elkaar hebben omhelst en gekust. Zo heb jij ook je moeder inniger vastgehouden, je open gesteld, was er een periode van intiemer contact VOOR dat je losliet (mails, vertellen hoe je je voelde), en ook dat gegeven dat ze beschrijft vond ik een eyeopener. Voor mij gaf het te denken, dat afscheid pas plaatsvindt als mensen eerst dichter bij elkaar zijn geweest.
Voor mij gaf dit een nieuwe opening in mijzelf.
Maar dat is voor iedereen heel persoonlijk. Voor jou kan het uiteraard zijn dat je het als een opluchting ervaart. En dan blijft ervaren! Feit blijft dat de relaties niet kunnen worden doorgesneden, met je ouder(s) ook al heb je geen contact meer. Anders dan met vrienden dus.
Het boek Afscheid nemen van Riekje Boswijk Hommel (soms lijkt t op dat het geschreven is gericht op ziekte/dood van naasten, maar toch heel erg interessant en helpend!) en Van den Eerenbeemts boeken kan ik je aanraden, met name "door het oog van de familie. liefde leed en loyaliteit" maar in de zelfde adem wil ik je een hart onder de riem steken: je hoeft natuurlijk helemaal niks te lezen, je kwam niet zomaar tot dit punt en die overwegingen deed je allemaal al. Dus zorg vooral goed voor jezelf.
Ik stuur je veel kracht en zelfontplooiing!
Misia
Wat moet dat zwaar zijn geweest. Hoe je je jeugd beschrijft, en hoe je toen verder moest met je moeder, die je bleef kwetsen. Echt, daar zijn geen woorden voor.
Ik heb toevallig laatst dingen gelezen van Anne - Marie van den Eerenbeemt, een familietherapeute.
Zij stelt, en dat heeft mij enorm geholpen mijn afstand die ik nam van mijn moeder beter te begrijpen, dat kinderen niet breken met hun ouders omdat ze geen band meer willen, maar omdat ze de pijn van de bestaande band niet meer kunnen (ver)dragen. En dat het kijken naar de mogelijkheden waarop er wel contact kan plaatsvinden (de voorwaarden) het kind in staat stellen die breuk te lijmen. Daar moet het kind en die ouder dan wel toe bereid zijn...maar eyeopener was dat dat eigenlijk het "doel" van een breuk is. De voorwaarden van contact opnieuw te bepalen, omdat je gewoon teveel pijn hield van de bestaande kaders. Ze beschrijft trouwens ook (of was het Riekje van Boswijk-Hommel in "Afscheid nemen" - ook een aanrader!!!!!!!) dat zo'n breuk na een inniger contact plaatsvindt. Zo nemen minnaars ook afscheid (op stations enz) nadat ze elkaar hebben omhelst en gekust. Zo heb jij ook je moeder inniger vastgehouden, je open gesteld, was er een periode van intiemer contact VOOR dat je losliet (mails, vertellen hoe je je voelde), en ook dat gegeven dat ze beschrijft vond ik een eyeopener. Voor mij gaf het te denken, dat afscheid pas plaatsvindt als mensen eerst dichter bij elkaar zijn geweest.
Voor mij gaf dit een nieuwe opening in mijzelf.
Maar dat is voor iedereen heel persoonlijk. Voor jou kan het uiteraard zijn dat je het als een opluchting ervaart. En dan blijft ervaren! Feit blijft dat de relaties niet kunnen worden doorgesneden, met je ouder(s) ook al heb je geen contact meer. Anders dan met vrienden dus.
Het boek Afscheid nemen van Riekje Boswijk Hommel (soms lijkt t op dat het geschreven is gericht op ziekte/dood van naasten, maar toch heel erg interessant en helpend!) en Van den Eerenbeemts boeken kan ik je aanraden, met name "door het oog van de familie. liefde leed en loyaliteit" maar in de zelfde adem wil ik je een hart onder de riem steken: je hoeft natuurlijk helemaal niks te lezen, je kwam niet zomaar tot dit punt en die overwegingen deed je allemaal al. Dus zorg vooral goed voor jezelf.
Ik stuur je veel kracht en zelfontplooiing!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 1 september 2012 om 09:14
zaterdag 1 september 2012 om 09:27
zaterdag 1 september 2012 om 10:15
quote:mjdh schreef op 01 september 2012 @ 09:14:
Richt je op je zwangerschap. Ik neem aan dat je een partner hebt? Maak plannen, maak een liefdevol en warm nest van je huis. Zorg dat je je veilig en geborgen voelt. Laat je moeder maar even, zet haar even op een zijspoor. Dit kindje gaat voor. En hopenlijk kun je er van genieten.100% + 1
Richt je op je zwangerschap. Ik neem aan dat je een partner hebt? Maak plannen, maak een liefdevol en warm nest van je huis. Zorg dat je je veilig en geborgen voelt. Laat je moeder maar even, zet haar even op een zijspoor. Dit kindje gaat voor. En hopenlijk kun je er van genieten.100% + 1
zaterdag 1 september 2012 om 10:28
zaterdag 1 september 2012 om 10:35
Star-light, wat moeilijk zeg, en wat erg hoe je jeugd is verlopen, ik hoop dat je heel veel mensen om je heen hebt die je steunen. Verder vraag ik me af hoe het zo heeft kunnen gebeuren dat een pleegmoeder haar pleegkind psychisch heeft mishandeld. Kan je daar niet wat mee naar de pleegzorginstelling toe? Zij waren uiteindelijk verantwoordelijk voor jou welzijn.
zaterdag 1 september 2012 om 11:39
Ook ik heb sinds begin juli dit jaar gebroken. Nadat ik al 10 maanden geen contact met mijn moeder had. In januari dit jaar toch weer geprobeerd. Omdat ik 2 dochtertjes heb, haar kleindochters waar zij stapelgek op is!
Begin juli dit jaar. De zomervakantie was aangebroken. Ik zou met de kids, met de trein naar mijn moeder gaan om te logeren. Halverwege op het station zei iets in mij : niet gaan, je voelt je daar niet happy. Ik heb mijn moeder gebeld en verteld dat ik niet zal komen en ook nooit meer zal komen. Dan hadden we weer contact dan weer niet. En mijn moeder heeft mij nogal nare dingen aangedaan. Ook omdat ik uit een ander cultuur kom, en zij anders voor schande zou komen staan heeft zij mij onder druk gezet om een abortus te doen 3 jaar geleden. Ze heeft mij gedreigd , gechanteerd zichzelf wat aan te doen. Waardoor ik het uiteindelijk had gedaan, omdat ik onder zulke druk stond. En nu ik 2 maanden geen contact meer met haar heb, belt zij mij regelmatig op de huistelefoon maar ik neem niet op. Toevallig kreeg ik gisteren een mailtje van haar binnen.
Maar nee ik ben er klaar mee. Ik hoef geen moeder dat eerder aan de buitenwereld denkt wat die te zeggen hebben, dan aan het geluk van haar kinderen denkt.
Mijn vriendinnen zeiden het al jaren tegen mij: je bent op zoek naar erkenning die je nooit zal krijgen. Ik ben psychisch maar ook lichamelijk mishandeld.
Ik vind mijn moeder erg in de buurt van een borderlinder komen.
Liefs Fa
Begin juli dit jaar. De zomervakantie was aangebroken. Ik zou met de kids, met de trein naar mijn moeder gaan om te logeren. Halverwege op het station zei iets in mij : niet gaan, je voelt je daar niet happy. Ik heb mijn moeder gebeld en verteld dat ik niet zal komen en ook nooit meer zal komen. Dan hadden we weer contact dan weer niet. En mijn moeder heeft mij nogal nare dingen aangedaan. Ook omdat ik uit een ander cultuur kom, en zij anders voor schande zou komen staan heeft zij mij onder druk gezet om een abortus te doen 3 jaar geleden. Ze heeft mij gedreigd , gechanteerd zichzelf wat aan te doen. Waardoor ik het uiteindelijk had gedaan, omdat ik onder zulke druk stond. En nu ik 2 maanden geen contact meer met haar heb, belt zij mij regelmatig op de huistelefoon maar ik neem niet op. Toevallig kreeg ik gisteren een mailtje van haar binnen.
Maar nee ik ben er klaar mee. Ik hoef geen moeder dat eerder aan de buitenwereld denkt wat die te zeggen hebben, dan aan het geluk van haar kinderen denkt.
Mijn vriendinnen zeiden het al jaren tegen mij: je bent op zoek naar erkenning die je nooit zal krijgen. Ik ben psychisch maar ook lichamelijk mishandeld.
Ik vind mijn moeder erg in de buurt van een borderlinder komen.
Liefs Fa