Relatie met moeder zojuist verbroken

Het heeft me zeker 10 jaar gekost om het juiste moment af te wachten en vandaag heb ik de stap durven zetten eindelijk.

Ik zal eerst mijn rede even uitleggen waarom zodat het beeld wat duidelijker is.



Ik ben vanaf mijn derde levensjaar in een pleeggezin opgegroeid na een traumatisch eerste 3 levensjaren bij mijn eigen ouders.

Ik heb vandaag gebroken met mijn pleegmoeder die mij en haar eigen oudste dochter emotioneel en psychisch heeft verwaarloosd en mishandeld (ze heeft ook nog een jongere dochter, zei was haar prinses zeg maar, kon nooit iets fout doen)

Ik ben hiervoor wel in behandeling geweest maar kon nog niet van haar los komen.



Ik wachtte eigenlijk op de druppel, maar verlegde steeds mijn grens. Mijn behandelaar legde me uit dat omdat ik zelf weet hoe het voelt om aan mijn lot te worden overgelaten, het daarom ook moeilijker voor mij is om dat een ander aan te doen.

Ik zoek dan steeds excuses om het maar niet te hoeven doen, terwijl ondertussen het leed gewoon door gaat.



Je kunt het een beetje vergelijken met vrouwen die bij gewelddadige mannen blijven omdat hij ook zo lief kan zijn.

Onze moeder gaf ons op materieel vlak alles wat ons hartje begeerde en voor de buitenwereld leken we verwend, alsof we het zo goed hadden.

Mijn pleegzus had vorig jaar gebroken, ik ben met haar gaan praten, voelde me begrepen, we hadden het hier nooit zo uitgebreid over gehad en nu werd ook mijn geheugen even opgefrist, want ik had alles verdrongen en deed alsof zich nooit wat heeft afgespeeld terwijl de tekenen van beschadiging door mijn levensloop heen duidelijk zichtbaar naar voren kwamen.



Ik had nooit een eigen mening, leunde altijd op anderen omdat ik in mijn persoonlijke ontwikkeling werd geremd. Door therapie mezelf leren kennen en nu vanavond de confrontatie aangegaan.



Over de mail alles eruit gegooid, alles wat ik toen voelde, toen meemaakte, haar geconfronteerd met alles waarbij ik destijds door een hel ben gegaan. Kreeg ook antwoorden dat was wel moeilijk, maar reageerde er toch op, was op dreef, alsof wat al die jaren heeft opgesloten gezeten er eindelijk uit mocht...



Nu, ik voel helemaal niets..

Geen emotie, geen verdriet, geen boosheid, opluchting.

Ik kan niet meer terug nu en ik heb het zo duidelijk gemaakt aan haar, ik wil ook niet terug. Ik vind het goed zo.

Het voelt nog heel onwerkelijk dat ik dit "echt' zelf heb gedaan.



Ik kon het niet eerder, was bang, bang dat ik medelijden zou krijgen. Maar het gaat om mij.

Ik zou eerder een topic openen voordat ik ging breken maar diep van binnen weet ik al jaren wat ik wil, dit moet stoppen.

Nu heb ik hier alleen geschreven met als doel eventuele lotgenoten tegen te komen die in een soortgelijk situatie zaten of zitten.

Ik ben vast niet de enige die slachtoffer is geweest van psychische kindermishandeling.

En ook even van me afschrijven.

@ Mies

De fase van intiemer contact zegt me niet zoveel, dit komt namelijk absoluut niet voor in het woordenboek van mijn pleegmoeder.

Ze was koud,afstandelijk en kende geen empathie.

Ze heeft me nog nooit getroost, geknuffeld, begrip getoond een compliment ergens voor gegeven of enige aandacht aan mijn beleving- en gevoelswereld besteed. Emoties en gevoelens waren verboden om te uiten thuis.

Mijn dagelijkse verdriet en pijn moest ik op mijn kamer uitzitten totdat ik was afgekoeld en weer normaal kon doen.



Wel heb ik nog niet zo lang geleden en eerder ook vorig jaar voorzichtig wat meer van mezelf laten zien en wat ik voelde.

Ze luisterde maar gaf nog geen feedback in de trant van begrip of compassie.



De laatste keer heb ik haar een vrijblijvende eenmalige therapie-sessie gegeven om haar dichterbij haarzelf te laten komen en haar eigen emoties en gevoelens.

Ze opende zich heel makkelijk, maar het benoemen van emoties en gevoelens daar kon ze niet bij.

Dit kan ze leren, maar ze blijft er bij dat ze geen hulp nodig heeft en er niks mis is met haar.

Ik kon dit ook niet omdat ik thuis niet mocht praten, maar ik heb wél hulp gezocht destijds en het was niet alleen zwaar maar ook leuk en leerzaam.



Het contact toch behouden onder een gedoogd beleid werkt niet voor mij, voor mijn gevoel treed ik dan in haar voetsporen door overal strakke strenge regels aan te verbinden als ze over mijn grens heen gaat en daar vervolgens consequenties aan te verbinden. Mijn grenzen zijn al heel lang geleden overschreden zonder dat ik besef had van wat grenzen eigenlijk zijn.



Als dit voor jou werkt is dat natuurlijk goed, jij kent jezelf en je moeder het beste. Blijf naar je gevoel luisteren, wat wil jij, wat vind jij.



@ Netniet, wat pleegzorg betreft konden ze vrij weinig doen omdat ik toen dacht dat alles aan mij lag, ik was loyaal aan mijn pleegmoeder om te kunnen overleven, ik durfde haar niet te verraden omdat ik bang was voor de gevolgen. Ik heb wel vaak op het punt gestaan om te vertellen wat er thuis gebeurde, want je weet dat het niet klopt als je geregeld alle hoeken van de kamer ziet, maar ik durfde niet, ik was bang en klein, ik voelde me niet opgewassen tegen die grote volwassen mensen met zoveel macht.



Ik was wel geregeld in de telefooncel te vinden en was uren in gesprek met iemand van de kindertelefoon, toen mijn moeder adressen zag staan op een verstopt briefje met hulpinstanties erop brak de hel los thuis en als ik dat nog 1 keer zou doen zou ik naar een internaat gaan, soort van jeugdgevangenis zei ze.



@ Bloemetje

Jou sociale kring is dus net zo klein als de mijne, heb je wel vrienden of vriendinnen?

Knap dat je ook tot die stap hebt kunnen komen, mag ik vragen wat zo'n mailtje op zo'n moment met je doet? Lees je ze bijvoorbeeld?

quote:mjdh schreef op 01 september 2012 @ 09:14:

Richt je op je zwangerschap. Ik neem aan dat je een partner hebt? Maak plannen, maak een liefdevol en warm nest van je huis. Zorg dat je je veilig en geborgen voelt. Laat je moeder maar even, zet haar even op een zijspoor. Dit kindje gaat voor. En hopenlijk kun je er van genieten.



Ja ik heb een hele lieve partner uiteindelijk gevonden.

Hiervoor trok ik altijd de verkeerde aan, je weet wel die waar het hele forum vol mee staat "hij is zo lief, maar hij slaat me, wat moet ik doen"

Vrouwen (en ook mannen) trekken naar hetgeen toe wat bekend voor ze is..

We gaan hier zeker van genieten..

Mies, ik heb het misschien wat onduidelijk geschreven, ik heb haar van mij persoonlijk een vrijblijvende therapie-sessie gegeven. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ik als therapeut met haar in gesprek ben gegaan. Ik ben zelf al jaren niet meer in therapie.

Het is nu meer dan een week geleden dat ik mijn pleegmoeder heb geconfronteerd met alles en nu ook meer dan week geleden dat ze afsluitend een reactie stuurde "Ik wil er niet meer over praten, leef je eigen leven zoals jij het wilt maar val mij er niet meer mee lastig"



Ze bekende dat ze het wellicht verkeerd heeft gedaan allemaal, maar dat ze ondanks haar strenge opvoeding van haar eigen moeder, nooit maar dan ook nooit kwaad over haar heeft gesproken en haar zussen ook niet...



Werkelijk alles wat ik zei kon ze beargumenteren of uitleggen en zo draaien dat ze dit allemaal met me deed om me te beschermen en hele erge dingen ontkend ze gewoon.

Behalve dat ik bozer werd, voelde ik me alsof ik alles heb verzonnen of verkeerd gezien omdat ze zo overtuigend alles kon ontkennen of doen laten lijken dat het normaal was wat ze deed.

Ik ben de afgelopen weken behoorlijk van mijn stuk geweest.



Moet ik medelijden hebben met haar? Ben ik dan gek?

Nee, want vervolgens zegt ze dat wat ze gedaan heeft ze het niet meer kan terugdraaien of veranderen en het daar nu te laat voor is iets aan het verleden te doen.

Dus ze weet het donders goed!



Ook vroeg ik me af, heb ik na zoveel jaren dat ik het huis uit ben (10 jaar) nog wel het recht om te breken met haar?

Omdat eigenlijk tot op 2 weken terug gewoon nog alles koek en ei was, had ik dan niet veel eerder er een einde aan moeten breien?



Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken...

Ondertussen ben ik bezig te bedenken hoe ik met mijn biologische moeder ga breken, dat komt ook steeds dichterbij, gisteren belde ze me, dat ze binnenkort weer met me af wil spreken, heb haar vorige maand nog gezien, zie haar 3 a 4 keer per jaar en zelfs dat ik vind ik al te veel en zodra we een afspraak hebben staan probeer ik er ook vaak onderuit te komen, ik ga altijd met tegenzin.

Sowieso durf ik niet met haar alleen te zijn omdat ik doodsbang ben voor haar, er moet altijd een derde persoon bij zijn.



Ik denk erover mijn relatie met haar dood te laten bloeden, mijn vriend vraagt of ik misschien niet liever gewoon een brief wil schrijven zodat het voor haar duidelijker is.

Maar ook hier geld weer, tot op heden weet ze helemaal niet hoe ik over haar denk en leek alles nog altijd koek en ei.



Ik sta er in ieder geval nog steeds achter mijn breuk met mijn pleegmoeder, ik merk dat ik tijdens mijn slaap over mijn verleden droom en dus aan het verwerken ben, dat voelt goed!