RET: Rationeel-emotieve therapie - ervaringen?

De onderwerptitel zegt het al: Rationeel-emotieve therapie - heeft iemand hier ervaring mee?



Ik zal hierna kort mijn eigen situatie omschrijven (zonder al teveel details in verband met herkenbaarheid).



Wegens wat conflicten op het werk heb ik enige tijd geleden met een behoorlijke burn-out thuis gezeten. De emotiegraadmeter was compleet naar de knoppen: van compleet hysterisch naar apathisch, van manisch blij tot aan zwaar depressief en het niet meer zien zitten; heb de hele mikmak meegemaakt.



Heb het destijds vrij voortvarend opgepakt: afspraken met Arbo-arts, psycholoog, huisarts en fysiotherapeut gemaakt, dagboek bijgehouden, veel naar buiten geweest om mijn gedachten te verzetten en veel met vriendlief erover gesproken - die me overigens enorm gesteund heeft. Kennelijk heeft deze aanpak gewerkt, want ben nog geen driekwart jaar later alweer enige tijd fulltime aan het werk en het lijkt allemaal weer lekker te gaan.



Zo nu en dan ervaar ik weer soort terugval, die ik probeer te koesteren en die ik zo min mogelijk bevecht omdat het dan eigenlijk sneller weer voorbij gaat. Heb ook geleerd dit soort momenten niet als een falen te zien, maar als onderdeel van het herstelproces.



Helaas gaat het niet altijd nog even goed. Momenteel spelen er op werk en in mijn privéleven wat dingen, die ik niet altijd goed naast me neer weet te leggen. Het gevolg: een soort oncontroleerbare woedeaanval. Om de een of andere reden spiegel ik bepaalde dingen aan mijn eigen leven (en relatie!) en dan borrelt er een oerbehoefte op om me kwaad en ruzie te maken. Hoewel ik dit soort momenten goed weet te herkennen, te erkennen en rationaliseren, lukt me dit niet altijd. Ik maak dan ruzie met (in dit geval) mijn vriend en dit heeft er nu toe geleid dat hij heeft aangegeven dat hij dit niet meer trekt - hij noemt me een soort Jekyll & Hyde: 9 van de 10 keer gaat het perfect en ben ik mezelf, maar dan gaat ineens de knop om. Hoewel ik mezelf dan mentaal heel goed advies geef, tegen mezelf zeg: "THC, je bent echt zwaar onredelijk nu", en die irrationele gedachten prima weet te pareren, neemt dat slechte gevoel dan de overhand. Misschien verzet ik me er iets teveel tegen waardoor het kan opbouwen in kracht - ik weet het niet.



Wel weet ik, dat ik er vanaf wil, want dit gaat me mijn relatie kosten. Terwijl ik juist hartstikke stapelgek op hem ben en hij op mij! Mijn hart brak toen hij me vertelde dat hij het gevoel kreeg dat ik hem niet goed genoeg zou vinden en geen toekomst voor ons zou zijn. Het is nooit mijn intentie geweest hem zo te kwetsen! Overigens heb ik dit vóór mijn burn-out nog nooit meegemaakt; ik herken mezelf er dan ook totaal niet in. Wel realiseerde ik me dat ik tegenwoordig alles maar politiek correct wil oplossen op werk (veel geroddel en pogingen tot zwartmaken van anderen, waar ik zwaar allergisch voor ben), terwijl ik in een privésituatie allang als botte boer had gezegd waar het op staat. Met als gevolg dat ik het toch weer mee naar huis neem.. Sorry voor het hele verhaal inmiddels - wilde het kort houden, maar dat is klaarblijkelijk niet gelukt.



Een goede vriendin van me heeft me op 'rationeel-emotieve therapie' gewezen. Waarmee gedachten met een dwingend karakter behandeld worden. Middels oefeningen en praten met de psycholoog kun je je dan trainen in het verzetten van je gedachten en het kunnen ombuigen van die negatieve lading naar iets positiefs.



Heeft iemand hier ervaring mee en zou je hier misschien iets over kunnen vertellen? Heb spoedig weer een afspraak met de psycholoog om hierover te praten, maar wilde graag ook wat horen van ervaringsdeskundigen.

@lief: niet dat ik weet... Maar ik loop bij een psych die aangesloten is bij GGZ Nederland en die er toevallig wel vaker mee gewerkt heeft.



@xmanonx: thanks, heb ik zeker wat aan! Het vervelende is gewoon, dat ik alles goed kan signaleren, maar niet goed weet waar ze vandaan komen en hoe ik dit dus kan ombuigen.



@Maja: ook bedankt voor de reactie. Relatietherapie is onnodig. Het is namelijk iets dat vanuit mij komt. Er is geen sprake van onvrede over mijn relatie, maar onvoorspelbare buien mijnerzijds. Onze relatie is eigenljik hartstikke sterk en we praten echt over alles!



Waar ik mee worstel momenteel, is dat ik tijdens zo'n bui eigenlijk niet uitspreek DAT ik zo'n bui heb.. Ik ga op zo'n moment in m'n ijspaleis zitten en eigenlijk is alles al een verloren strijd. Ik reageer het alleen op hem af omdat hij de ongelukkige is die op dat moment in de buurt is. Eerlijk? Absoluut niet. Helaas wel de realiteit.



Even ter verduidelijking: deze buien spelen eens in de vijf à zes weken op. Is dus geen vaste prik o.i.d., maar wel zodanig verveldend omdat het me niet lukt er op zulke moment vat op te krijgen. Het is iets dat vanuit mij komt. Waar ik normaliter dus alles met hem bespreek - en heel rustig bespreek -, doe ik in die onredelijke buien dus het compleet tegenovergestelde. Het is compleet "out of character".

Thanks noa-lynn!



Ik vind het met name nog moeilijk om te bepalen waar dit soort buien nu precies vandaan komt. Het is soms ook heel plotseling. Heb afgesproken met vriend dat ik het voortaan gewoonweg meld ("Schat, heb een rotbui en ben onredelijk, dan weet je dat.."), wanneer ik voel dat ik niet goed in mijn vel zit, in plaats van af te wachten tot het opbouwt tot iets naars.



Sowieso ga ik weer het schrijven in mijn dagboek oppakken - dat hielp me enorm om te relativeren toen ik echt nog in de put zat. Helaas heb ik dat namelijk weer in de kast gelegd toen het beter ging.

Heb die link even vluchtig bestudeerd; daar heb ik zeker wat aan! Alle pagina's heb ik nu afgedrukt en zal ik vanavond bestuderen. Heb je dit overigens op eigen kracht gedaan of onder begeleiding van een psycholoog (of andere therapeut)?

Nee, ik word niet ongesteld (Mirena-spiraal). Heb geen idee wanneer mijn cyclus is en heb er ook geen notie van gehad de afgelopen drieënhalf jaar. Dus zou best kunnen dat het daarmee verband houdt, maar het is momenteel niet mogelijk dit na te gaan. Bovendien heb ik pas last van deze buien sinds mijn burn-out; hiervoor never nooit!

@noa_lynn: de psych valt bij mij onder de huisarts, dus heb er ook geen extra kosten voor op deze manier.. Wordt dan dus wel 1-op-1 gegeven. Komende week start ik met de eerste afspraak.



@Maja: bedankt voor het meedenken, maar denk toch niet dat het in die sfeer ligt. Daarnaast slik ik zoveel medicatie, dat het in principe van meerdere dingen zou kunnen komen. Doordat dit denk- of beter, gevoelspatroon pas sinds die burn-out tot uiting is gekomen, denk ik dat het gewoon nog naweeën van die burn-out zijn. Ik wil niet alles daarop afschuiven, maar het is wel de enige logische verklaring.



Voorheen was ik altijd super rationeel, wist alles in perspectief te plaatsen en had nooit stress.. Totdat het fout ging helaas.



@VenneJo: he wat vervelend, kan me voorstellen dat het aardig wat stress oplevert als je zulke onzekere gedachten hebt.. Is dat ook sinds een bepaald voorval of heb je dat altijd al gehad? Bij mij is het zo dat ik ben doorgeslagen naar de andere kant: ik had altijd het hart op de tong, maar door bepaalde opmerkingen ben ik juist een binnenvetter geworden (wil nu altijd alles maar politiek correct oplossen, om maar niemand tegen de schenen te schoppen) en loop daardoor continu op eischillen. Niet goed dus.