Scheiding ouders

Ik schrijf normaal onder een andere nick, maar vanwege de privacy toch maar een nieuwe gemaakt.



Geen idee waar ik precies moet beginnen ... maar mijn ouders liggen in scheiding. Nu is dat niet zo'n heel slecht idee - zo lang ik me kan herinneren hebben ze een zeer slecht huwelijk gehad en ik heb me altijd afgevraagd waarom ze in godsnaam met elkaar getrouwd zijn, wat ze nu ooit leuk hebben gevonden aan elkaar. Hun relatie is al jaren "uit" dus wat dat betreft verandert er weinig, behalve dat ze nu in een ander huis gaan wonen en formeel uit elkaar gaan.



Maar het wordt nu zo'n puinhoop. Mijn ouders zijn moeilijke mensen. Mijn vader is een klassiek autist, ik ben altijd een pappa's kindje geweest, we kunnen normaalgesproken super met elkaar overweg, maar hij doet op dit moment erg raar. Daar kan hij natuurlijk ook niks aan doen, hij is natuurlijk ook emotioneel, maar de gekke dingen die hij roept zijn wel eng.



Ook mijn moeder is een moeilijk mens. Ze heeft een goede baan en professioneel en tegen vrienden kan ze zich perfect gedragen, maar thuis is ze behoorlijk anders. Ze heeft heel extreme stemmingswisselingen (ze kan zelfs in een gesprek over koetjes en kalfjes ineens omslaan van lief naar vijandig, in een paar seconden) en bovendien drinkt ze veel en heeft een heel kwade dronk. Ze wordt dan agressief en zegt heel erg kwetsende dingen.

Misschien heeft ze dat ooit naar elkaar aan getrokken - mijn vader is stabiel, meestal té stabiel, terwijl mijn moeder extreem onstabiel is.



Omdat mijn ouders moeilijke mensen zijn heb ik van kinds af aan een moeilijk contact met ze. We doen allerlei leuke dingen, maar we praten nooit. Ik vertel ze weinig over mijn gevoelens of gedachten en zij vragen er verder ook niet naar. Als kind nam ik al geen vriendjes mee naar huis omdat mijn ouders zo vreemd waren. Ik heb de laatste jaren ook een soort zorg-relatie ontwikkeld met ze, ik geef ze advies over vanalles en nog wat, hoe ze zaken moeten aanpakken waar ze zelf geen verstand van hebben, ik help ze met de opvoeding van mijn broertje met psychiatrische problematiek etc. Ik heb zelf veel medische problemen maar ook dat los ik in mijn eentje op. Behalve dat ze netjes op bezoek komen wanneer ik opgenomen ben, val ik ze daar verder niet mee lastig en ik heb niet het idee dat ze behoefte hebben om meer over mijn ziekte te weten, om mij te steunen etc. Onze relatie is meer gebaseerd op ik die hén steun, dan andersom.



Van beide kanten wordt er flink gemanipuleerd. Mijn moeder gaat met haar allerliefste stemmetje zeggen dat ze alleen maar gaat scheiden omdat ze het beste met mijn vader voor heeft, dat ze heel harmonieus gaat scheiden, alles blijft vriendschappelijk, bla bla bla, terwijl ze anderzijds de scheiding behoorlijk eenzijdig heeft ingezet. Ze is jarenlang stil geweest, had er toen genoeg van en heeft achter mijn vaders rug om alles rustig voorbereid. Ook tegen de omgeving heeft mijn moeder zélf (dus niet samen) bekendgemaakt dat ze gaat scheiden, zonder medeweten van mijn vader en een heel eenzijdig verhaal over de reden. Ik kan me voorstellen dat mijn vader daar overstuur van is.



Mijn vader manipuleert op een andere manier. Over elk gesprek dat ik mijn moeder voer, probeert hij me uit te horen. Hij begint uit zichzelf allerlei verhalen te vertellen en gekke dingen te roepen. Ik geef tegen hem telkens aan dat ik geen partij ben in de scheiding, dat ik me er niet me bemoei en het niet wil horen en ik loop dan meestal weg, maar als ik dat doe word ik dagenlang behoorlijk kinderachtig genegeerd.



Nu is het zo dat mijn vader behoorlijk gekke dingen begint te roepen, hij begint een beetje door te draaien. Ik snap dat hij boos is, maar hij roept bijvoorbeeld dat hij het huis in de fik gaat steken. Ik ken hem, hij is niet agressief en neemt sowieso nooit intiatief, ik weet dat hij dat niet doet, maar het is wel eng. Het is toch mijn vader, ik ben een pappa's kindje en dan roept mijn pappa zulke dingen.



Ook vandaag weer, hij begon een gesprek over of ik me wel realiseerde wat de consequenties van de scheiding zullen zijn. In mijn visie is dat simpel: mijn ouders gaan ieder in een eigen huis wonen, dat is niet makkelijk, maar daar komen we wel doorheen en uiteindelijk zijn ze natuurlijk altijd nog mijn ouders. Maar mijn vader denkt daar anders over. Na de scheiding zijn we geen familie meer, ik ben dan alleen nog formeel, volgens de wet, zijn dochter, meer is er niet. Met name dat doet ontzettend veel pijn om te horen - we zijn altijd super close geweest en alleen omdat hij en mijn moeder nu uit elkaar gaan ben ik ineens zijn dochter niet meer? De dingen die hij in boze buien riep over het huis kapotmaken e.d. neem ik niet serieus, hij was overstuur en zou zoiets nooit doen, maar dit zegt hij op zo'n serieuze kille manier. Ik heb hem verteld dat hij voor mij altijd mijn vader blijft, maar daar reageerde hij niet op.



Om de situatie nog ingewikkelder te maken: ik woon nog thuis, noodgedwongen. Ik ben begin 20, studeer en werk en heb een beperking waardoor ik niet overal kan wonen. Ik kan bijv. niet zomaar ergens op kamers. Ik ga hopelijk in de zomer een loonsverhoging krijgen waardoor ik het kan betalen om op mezelf te wonen in een voor mij geschikt appartement. Ik ben ook lang thuis blijven wonen omdat ik een jonger broertje en zusje heb die ik niet onbeschermd in deze zooi wilde laten zitten. Zusje gaat het huis uit binnenkort (en haar kennende, trekt ze haar handen ervanaf en komt ze weinig meer deze kant op) en broertje heeft het moeilijk, maar staat 100% achter moeder. Hij en mijn vader botsen nogal. Mijn ouders wonen nog in hetzelfde huis en zijn van plan dat voorlopig ook te blijven doen. Wanneer de scheiding verder gevorderd is, gaat mijn moeder vertrekken en blijf ik achter bij mijn vader (zolang ik nog niets voor mezelf heb gevonden) Ik ga gelukkig komende zomer lang op reis naar een ver land, ik zou willen dat ik nooit meer terug hoefde ...



Ik kom gewoon niet uit deze chaos, ik zou niet weten hoe ik er mee om moet gaan, hoe ik iedereen kan overtuigen normaal te blijven, hoe ik kan voorkomen dat mijn ouders allebei compleet ontsporen, hoe ik er voor kan zorgen dat het geen complete vechtscheiding wordt (ik heb in mijn zeer nabije omgeving een verschrikkelijke scheiding meegemaakt die jaren heeft geduurd, waarbij zelfs geweld voorkwam, en die is op exact dezelfde wijze begonnen) en het belangrijkste: hoe kan ik voorkomen dat ik, mijn broer en zus hier kapot aan gaan? Het lijkt wel of wij (alle 3 jongvolwassen) de ouders zijn en mijn ouders (vijftigers) de kleuters ....

Ik probeer me er ook niet in te betrekken. Mijn ouders willen altijd graag over elkaar en de scheiding klagen over mij, maar dat kap ik altijd af. Ik leg ook geen verantwoording af aan ze over wat de ander doet - ze proberen mij allebei altijd uit te horen over wat de ander doet en denkt. Dan word ik vervolgens wel dagenlang genegeerd, echt zo erg genegeerd dat mijn vader zelfs doet of hij me niet hoort als ik voor het eten roep (hij komt dan wel en gaat zwijgend eten, maar hij roept niet terug oid).



Ik snap ook heel erg wat mijn zusje doet (die sluit zich volledig af) maar ik kan dat niet. De ruzies zijn jarenlang uitgevochten over het hoofd van mijn kwetsbare broertje en dat gebeurt nu wéér. Het scheelt misschien, broer en zusje zijn bijna van dezelfde leeftijd en hebben dus een 'normale' broer-zus band, maar hij is een stuk jonger dan ik en omdat mijn ouders het niet konden heb ik al jaren een soort opvoeders-rol. Het is een jongen met allerlei diagnoses, medicijnen, speciaal onderwijs... ik kan hem toch niet alleen laten in de puinhoop? Ik kan dat ook niet begrijpen van mijn zus. Ik snap dat ze weg wil, dat ze ver weg gaat studeren, als ik enig kind was zou ik dat ook doen, maar mijn broer kán niet weg, kan niet zulke beslissingen nemen, ik heb dan heel erg het gevoel dat ik hem in de steek laat. Hij is kwetsbaar en is altijd de pineut, hij is totaal op de hand van mijn moeder maar ze doet ook echt dingen waar hij kapot aan gaat. De ruzies gaan al jaren over zijn hoofd - dan zegt de ene ouder weer deze therapie af, dan voert de andere ouder weer een nieuwe opvoedmethode in, dan moet er weer deze behandeling worden ingevoerd en dan toch maar weer die. Hij heeft juist behoefte aan regelmaat en duidelijkheid, niet in elke week een andere aanpak. Door al deze toestand is hij nu ook nog eens zwaar depressief geworden, naast al zijn andere diagnoses. Dan zie ik hem daar liggen in zijn bed en ik hoor hem zeggen dat hij liever dood was .... ik kan daar absoluut niet tegen. Mijn ouders maken hun eigen kind kapot omdat ze zo nodig elkaar kapot willen maken.



Het klinkt misschien heel kinderachtig, maar het liefst zou ik hem meenemen en in een andere stad, ver weg van ouders, een nieuwe start met hem maken. Hij heeft nu dringend behandeling nodig, en rust aan zijn kop en regelmaat en duidelijke regels ...

En behalve dat, mijn vader die mij heel kalm en rustig komt vertellen dat hij mijn vader niet meer is ... totaal zonder reden, we hadden geen ruzie gehad oid, alleen mijn moeder had hem verteld dat ze een bepaalde stap in de scheiding had genomen, maar wat heb ik daar mee te maken? Maar als er gescheiden wordt zijn we geen gezin meer en dús vindt hij zichzelf vanaf nu mijn vader niet meer.



Dat doet zo'n pijn, ik ben altijd een pappa's kindje geweest, we hebben altijd veel samen gedaan, ik wilde hem met vaderdag kaartjes geven voor een concert waar we allebei graag naar toe wilden, maar ik heb ze nog maar niet gekocht... als hij zomaar ineens in zijn kop haalt dat hij vanwege de scheiding mijn vader niet meer is??



Hij roept ook zulke gekke dingen, ik weet dat hij de meeste dingen niet zou uitvoeren, maar het is wél mijn vader en hij gedraagt zich als een of andere gestoorde gek, niet als mijn slimme, grappige, lieve pappa...

Na een hele tijd afwezigheid voel ik toch weer de behoefte om hier te schrijven, omdat ik nog steeds niemand heb aan wie ik dit irl kan vertellen.



Ondertussen zijn we een heel stuk verder, en eigenlijk nog steeds niets opgeschoten. Mijn ouders maken nog steeds ruzie, wonen nog steeds samen want ze willen allebei dat de ander weggaat. De ruzies worden steeds heftiger en mijn ouders steeds manipulerender.



Ik ben een maand in het buitenland geweest en heb toen bijna geen contact gehad met mijn ouders. Dat is heerlijk en dat heeft me doen beseffen dat ik dat misschien in de toekomst écht moet doen: het contact met mijn ouders écht op een laag pitje zetten. Ik ben 2 september teruggekomen en nu alweer 3 kilo kwijt van de stress.



De situatie met mijn broer en zus is er niet beter op geworden. Ik heb mijn broer wel op een andere school gekregen (ik heb het bedacht en ben bij mijn ouders gaan lobbyen en uiteindelijk hebben ze zoals gewoonlijk maar gewoon naar mij geluisterd) en het gaat met mijn broer heel goed nu. Hij heeft zelf aangegeven dat hij graag een co-ouderschap wil waarbij hij de ene week bij de een is en de andere week bij de ander. Ik hoop dat dit mogelijk gaat zijn, want dat lijkt me inderdaad het beste. Hij is emotioneel heel erg gegroeid en ik voel dat hij groot genoeg is om los te laten. Ik denk ook dat ik ook wanneer ik thuis zou vertrekken in contact met hem zal blijven. Toen ik in het buitenland was, heb ik ook via internet contact met hem gehouden.



Mijn zus is een ander verhaal. Ze is nu compleet op de hand van mijn vader en dat is vooral omdat hij met geld strooit. We zijn altijd heel streng opgevoed, maar nu kan ineens alles. Ze heeft een grote kamer in haar studentenstad nu, volledig geschilderd en ingericht op zijn kosten. Ze gaan samen uit, op zijn kosten. Samen boodschappen doen, op zijn kosten. Hij brengt en haalt haar overal naartoe, in het hele land op de meest gekke tijdstippen. Ze heeft een heel erg mooie kamer waarvan ik vermoed dat ze hem niet volledig zelf betaalt. Wij betalen ons collegegeld + boeken zelf, krijgen alleen basisbeurs, ze werkt amper. Ik weet wat haar huur is en volgens mij is haar inkomen niet eens genoeg voor de huur, laat staan voor alles. Dat moeten ze ook zelf weten natuurlijk, maar mijn vader 'koopt' als het ware haar loyaliteit en dat staat me tegen. Mijn zus en vader klitten heel erg samen en mijn zus maakt de relatie met haar moeder kapot vanwege een zak geld.



En eerlijk is eerlijk, het steekt me ook wel dat mijn zus financieel zo geholpen wordt en ik niet. Ik heb altijd alles zelf betaald, studeerde voltijd maar moest daarmee om financiële redenen stoppen (ik kan vanwege autoimmuunziekte niet zomaar badkamer + keuken delen, kon geen eigen studio betalen en reizen brak me zo op dat ik in het ziekenhuis beland ben) en studer nu in deeltijd (een andere studie, een praktische keuze, niet wat ik het leukst vond) en werk daarnaast. Ik verdien genoeg voor mijn verzekering, studiekosten, kleding en een beetje sparen maar absoluut niet genoeg om in de nabije toekomst het huis te vertalen (750 per maand voor 30 uur). Ik heb wel sollicitaties elders lopen maar tot nu toe nog niets anders gevonden. Ik heb het idee dat het leven een beetje aan mij voorbij gaat: ik heb geen vrienden meer in mijn geboortedorp, die zijn allemaal vertrokken, ik kan ze vanwege slechte bereikbaarheid met het OV ook maar weinig opzoeken, en ze zijn allemaal met zúlke andere zaken bezig. Uitgaan, studentenleven, etc, terwijl ik gewoon op mijn 21e al in het stramien van werken en slapen zit en min of meer achter de geraniums zit. Ik kom nergens en maak weinig mee. Ik heb ook geen collega's van mijn eigen leeftijd, maar allemaal vrouwen van 30+ met gezinnen met kleine kinderen. Hartstikke aardige mensen allemaal, maar ik heb verder weinig met ze, ik kan niet meepraten over flesjes en slaapjes en ovulatietesten.



Ook heb ik van mijn vader al het dreigement gehad dat hij het contact gaat verbreken wanneer ik op mezelf ga wonen. Ook alle spullen die ik heb (heb altijd eigen boeken, kleding, meubels, zelfs handdoeken zelf betaald en wil die dus gewoon meenemen) moet ik dan thuis laten en met verhuizen wordt niet geholpen. Ik heb verder ook niemand in mijn omgeving die mij zou willen helpen. Mijn vader is ook wel zo rechtlijnig dat ik daar inderdaad geen seconde aan twijfel dat ik geen hulp ga krijgen. Dat zou dus een behoorlijke stap zijn, ik zou er alleen voor staan. Hoe vreemd, mijn zus wordt van alle kanten geholpen maar ik mag niet weg.



Hij probeert me op veel gebieden tegen te houden - hij is erg kwaad op me omdat ik in mijn werk verder wil proberen te komen, me wil ontwikkelen, veel vrienden in het buitenland heb, niet uitsluit dat ik zelf nog eens naar het buitenland vertrek, maar ook in dagelijkse zaken. Ik ben zaterdag bijvoorbeeld uit geweest en dat vindt hij verschrikkelijk. Mijn jongere zus brengt en haalt hij overal en krijgt zelfs nog geld mee, maar ik mag niks. Ik ga natuurlijk wel, maar ook niet meer echt met veel plezier wanneer ik er eerst een uur ruzie om heb moeten maken.



De echtscheidingsprocedure is nog steeds een nachtmerrie. Mijn vader opent advocatenpost niet eens meer, gaat rechtstreeks het oud papier in. Ik praat er met mijn moeder niet over, dus ik heb geen idee hoe het er voorstaat. Ik werk bij de lokale overheid, dus op het moment dat de echtscheiding officieel wordt ingeschreven zal ik dat wel onder ogen krijgen, zover is het nog niet, dat weet ik zeker. Verder is alles een raadsel voor me. Ik weet niet wat de plannen met het huis zijn (als er al plannen zijn) en dus ook niet hoe lang ik nog een dak boven mijn hoofd heb. Ik weet niet of ik eventueel bij een van mijn ouders welkom ben, maar ik vrees het ergste. Ik heb verder ook geen familie waar ik welkom zou zijn, die zijn allemaal ernstig verdeeld.



Ik zou zo graag wég willen, zo ver weg mogelijk, maar ik weet niet eens waar ik zou moeten beginnen ... ik zit minder met de zorg voor mijn broer en zus dan een paar maanden geleden, maar financieel heb ik weinig mogelijkheden, qua werk zit het moeilijk, woonruimte is een groot probleem hier, en wegrennen is gewoon een puberale actie en ik wil juist iets verstandigs, doordachts doen. Maar elke vezel in mijn lijf schreeuwt dat ik weg moet, zo snel mogelijk, maakt niet uit waar naar toe....

Hier ben ik weer.... ik hoef niet persé elke keer reacties te krijgen (mag wel, graag zelfs! en tips zeker) maar ik ben al blij als ik mijn verhaal kwijt kan. Ik heb in mijn omgeving helaas geen mensen tegen wie ik zo open kan zijn. Natuurlijk doe ik dat ook zelf, ik begin er niet over, maar ik heb bij niemand in mijn omgeving het gevoel dat ik daar mijn ei kwijt zou kunnen.



Ik zie steeds minder uitwegen. Ik heb op dit moment al afstand genomen van mijn broer en zus, die redden zichzelf wel, die doen het goed op dit moment. Maar ik zit nog altijd met mezelf opgescheept.



Ik ben al een lange tijd op zoek naar woonruimte, ik sta overal bij woningbouwverenigingen en allerlei antikraak ingeschreven, maar zelfs de antikraak laat weten dat zij wachtlijsten van jaren hebben. Ik heb al studio's bekeken in nabijgelegen studentensteden, hoewel ik vanwege mijn gezondheid eigenlijk niet kan reizen. Ik heb overwogen om naar een totaal ander deel van het land te verhuizen, desnoods naar Oost-Groningen maar de arbeidsmarkt is op dit moment niet geweldig en zeker niet voor mensen zoals ik dus dat is een stap die ik niet durf te nemen.



Het begin en het eind van het probleem is op dit moment gewoon geld. Ik verdien zo'n 800 euro in de maand en daar moet ik alles van doen, inclusief studie. Ik word overal afgewezen vanwege mijn inkomen (terwijl ik zelf wel wat spaargeld heb en heel zuinig kan leven, ik zou het kunnen redden, alles beter dan dit). Op kamers is vanwege mijn gezondheid alleen maar af te raden en vanuit het UWV is mij ook al medegedeeld dat als ik opnieuw ziek word door een verkeerde leefsituatie, dat het dan mijn eigen schuld is en dat ik niet zomaar terug de Wajong in kan. (die garantie heb ik nu wel, ik ben in principe 100% afgekeurd en werk 25 uur alleen maar uit pure koppigheid, mocht ik weer ziek worden dan heb ik een inkomen(tje)).



Ik werk zelf (ironisch genoeg) in de sociale sector dus naar maatschappelijk werk heeft voor mij weinig zin. Ik weet al van alle regelingen, mogelijkheden etc. en weet dat ik buiten alle categorieën val. Ik ben namelijk geen 'probleemgeval' - ik heb geen strafblad, heb een baan bij een instantie, ik heb in principe geen woonprobleem want gewoon een dak boven mijn hoofd, ik ben niet aan de drugs, mijn ouders gooien me er niet uit ... als ik letterlijk op straat sta, weet ik waar ik naartoe moet, maar zover is het (nog?) niet.



Ook om mijn verhaal kwijt te kunnen kan ik niet echt naar maatschappelijk werk omdat ik daar bekend ben vanwege mijn werk en dan riskeer ik ook nog eens mijn werk (geen vast contract). Medewerkers die zelf in het hulpverleningscircuit lopen, dat is niet echt geaccepteerd. Mijn baan is het enige wat ik heb op dit moment dus daar houd ik me maar aan vast. Ik ben wel bij MEE geweest in het verleden, maar ook daar het verhaal 'jammer maar helaas, we kunnen niks voor je doen' en werd heel snel het pand uit gebonjourd. Ik kreeg op min of meer verwijtende toon te horen dat ik toch niet bij de doelgroep behoor - weliswaar een handicap maar ik was intelligent genoeg om mijn zaakjes zelf te regelen.



Ik heb ook voorzichtig bij diverse familieleden laten weten dat ik speel met het idee om het huis uit te gaan. Ik heb hier alleen maar negatieve reacties op gehad (je laat je ouders in de steek, als je vader doodgaat is het jouw schuld, etc.) en ik kan dit ondertussen van me afzetten maar ik weet dat ik mijn familie kwijt ben wanneer ik deze stap zet. Ik weet dat je aan zulke familie ook weinig hebt, dat je ze beter kwijt dan rijk bent, maar tegelijkertijd ontneemt het me wel mogelijkheden. Ik hoef er niet op te rekenen dat ik tijdelijk onderdak bij een familielid kan krijgen of wat voor hulp (verhuizen o.i.d.) dan ook. Wanneer ik doorzet, dan sta ik er mentaal en financieël 100% alleen voor.

Ladyziva: bedankt voor je reactie: ik woon zelf in het zuiden (zuidoosten, grensgebied Brabant en Limburg) en mijn werk heeft al behoorlijk te maken met de WMO/WWB. Wonen is in mijn dorp lastig, maar dat is waarschijnlijk per gemeente weer anders. Urgentie via de specialist en UWV heb ik al geprobeerd - voor een studio bij de studentenhuisvesting in mijn unistad, maar helaas kwam ik daar niet voor in aanmerking omdat ik een reisprobleem had en geen woonprobleem. Ik heb een dak boven mijn hoofd, dus dan is het goed.



Ik heb waarschijnlijk goed nieuws: ik kan in de dichtsbijzijnde studentenstad een appartementje krijgen!! Ik ga het gewoon doen. Ik ben het thuis compleet zat, ik ga proberen te reizen, gaat het niet dan zoek in in die stad wel een baan. Desnoods bij de supermarkt die er naast zit. Wat moet dat moet, het gaat op dit moment even niet anders. Ik heb gelukkig wat spaargeld dus ik kan het ook netjes inrichten (niet alles nieuw, maar heb wel geld voor wat leuke tweedehands of goedkope meubeltjes) en kan het me ook veroorloven om eventueel minder of andere dagen te gaan werken. Ik werk nu 3 halve, 1 3/4 en 1 hele dag , hopelijk kan mijn rooster worden aangepast. Minder werken houd ik financieel niet lang vol maar wel een of twee maanden tot ik iets anders gevonden heb.



Ik heb het thuis wel verteld en de reactie was precies zoals ik had verwacht. Mijn vader is er vreselijk op tegen, diep teleurgesteld, wil niet op bezoek komen, wil niet mee voor de tweede keer bezichtigen, gaat me op geen enkele manier helpen, maar volgens mij mag ik wel wat eigen spulletjes meenemen, ik heb het hem nog niet rechtstreeks durven vragen maar hij begon daar in ieder geval niet uit zichzelf over.



Hij kwam met de meest gekke argumenten, die heb ik allemaal rationeel kunnen pareren zonder dat ik emotioneel werd. Op een gegeven moment zei hij niets meer. Dat is voor hem een "goede" reactie, hij had ook agressief of boos kunnen worden. Dat is dus meegevallen.



Hij is er wel van overtuigd dat ik verschrikkelijk eenzaam ga worden omdat ik helemaal geen vrienden heb en altijd alleen ben en ik moest blij zijn dat ik nog bij hem mocht wonen. Wat hij niet snapt is dat mijn vrienden al jaren niet meer over de vloer komen vanwege zijn gedrag. Ik heb ze dat nooit kwalijk genomen, ik zou ook niet meer bij vriendinnetje gaan logeren wanneer ik een driftbui en spullen naar mijn hoofd gegooid krijg omdat we om half 10 's avonds nog niet stil zijn (we waren 14.....) Er komen weinig mensen meer langs tegenwoordig omdat mijn vader er altijd bij wil blijven en op een bepaalde leeftijd zit je daar natuurlijk niet meer op te wachten.



Ook mijn moeder is érg kwaad, volgens haar ben ik vreselijk egoïstisch. Mijn moeder heeft jarenlang alles voor ons opgeofferd om maar thuis te blijven bij onze vader, nu moeten wij ons maar opofferen door thuis te blijven voor hem. Zij heeft dat ook gedaan, maar nu is hij onze verantwoordelijkheid geworden. Die verantwoordelijkheid ontlopen we en daarom zijn we egoïstisch. Mijn vaders reactie had ik wel verwacht, maar mijn moeders reactie eigenlijk niet, dat is iets van de afgelopen weken. Zij is zelf absoluut niet gelukkig geweest met mijn vader, ik dacht dat ze daarom wel zou kunnen begrijpen dat wij ook graag zelfstandig willen wonen. Mijn ouders waren op mijn leeftijd al getrouwd en een van de redenen dat ze zo vroeg waren was omdat ze graag het huis uit wilden en dat ging in die tijd niet zonder papiertje. Maar nee, ik moet mijn verantwoordelijkheid maar gaan nemen en voor hem zorgen. Maar dat gaat niet gebeuren.



Ik kan waarschijnlijk 1 november er in en ga nu alvast wat spulletjes inpakken. Het zou best kunnen dat hij nog van mening verandert over wat ik mag meenemen, maar alles wat in dozen zit is makkelijk mee te nemen ook als ik hals over kop zou moeten vertrekken.

Ik heb een appartement gevonden!!! Morgen ga ik tekenen en krijg direct de sleutel!!! Ik was zo blij vanmiddag toen ik het nieuws kreeg, ben al een fles champagne gaan halen voor morgen!!



Maar toen moest ik het nog vertellen aan mijn vader en dat was moeilijker dan ik gedacht had. Hij was écht emotioneel en ik kon aan hem zien dat hij het méénde. Hij was ook oprecht aardig, hij zei dat hij het gezellig vond dat ik thuis woonde en dat hij dat ging missen.



Nu ben ik in de war. Want ik kon aan hem zien dat dit geen manipulatie was, het was anders dan normaal, hij meende het écht, ik heb hem nog bijna nooit zo gezien, maar als hij het zo leuk vindt dat ik thuis woon waarom heeft hij dat dan nooit eerder laten merken? Vanaf mijn 14, 15 heb ik voor verjaardagen en sinterklaas altijd alleen nog maar praktische cadeaus gehad waar ik iets aan had wanneer ik wegging (oprotcadeaus noemde ik dat) zoals handdoeken en pannen en mokken (ik hoef nu alleen nog maar de dozen van zolder te halen en ik heb al mijn halve inrichting) en de laatste keren dat ik iets leuks ging doen was het elke keer ruzie omdat hij het niet goed vond dat ik wegging en ik dan tóch ging. De laatste keer ruzie ging over een tripje naar een andere stad, overdag!! met de trein wat natuurlijk niet kon (en wat ik natuurlijk wel gedaan heb) en op mijn keuzes op werk en studiegebied wordt constant commentaar gegeven, ook al heb ik een goede baan voor een student én doe ik het goed in mijn universitaire studie (overigens een niveau dat niemand eerder in mijn familie ooit bereikt heeft). Het is nooit goed. Als ze me langer thuis hadden willen houden, dan had het geholpen wanneer ze me een fijn thuis hadden aangeboden, wie weet was ik dan wél graag wat langer thuis gebleven. Nu is het een beetje mosterd na de maaltijd om te zeggen dat hij het zo fijn vond.





Toch ben ik aan het twijfelen gebracht. Of nou, ik twijfel niet, ik ga zeker tekenen morgenochtend, maar ik blijf nu wel met een rotgevoel achter. Maar wie weet is dat morgen beter wanneer ik de sleutel heb ... ik hoop in ieder geval dat mijn ouders zich bedenken en wél komen kijken.