Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Schema therapie kletspraat

31-10-2018 09:32 1686 berichten
Omdat er hier toch wel een flink aantal dames zijn die:
- Schematherapie volgen
- Van plan zijn schematherapie te gaan volgen
- Schematherapie hebben gevolgd

Leek het me leuk om hierover met elkaar te kletsen. Wat je meemaakt, hebt geleerd, waar je tegenaan loopt... Wie weet kunnen we dingen bij elkaar herkennen of tips met elkaar uitwisselen.

Over mezelf:
Ik volg groepsschematherapie. Ben hier nu iets meer dan een half jaar mee bezig en tot nu toe met goed resultaat, maar elke keer als ik iets oplos komt er wel weer iets anders naar boven. Maar ik ga door tot ik het gevoel heb dat ik er echt klaar mee ben.
Alle reacties Link kopieren Quote
DonutMetChocolade schreef:
21-08-2020 11:09
Martje55 ondanks dat je er dus verdrietig van wordt vind ik het wel knap dat je je toch aan je grenzen houd. Echt heel knap van je.

Ik kom net bij de psycholoog vandaan. Ze kon me nog steeds niet vertellen hoe lang de wachtlijst was en heeft nu een mailtje daarover gestuurd. Ik heb gezegd dat ik het belachelijk vind hoe lang dit duurt.

We hebben vandaag mijn eerste schema therapie gedaan, met stoelen. Ik heb erg gehuild. Ik moet mijn emoties meer toelaten en dan me maar even slecht voelen. Doodeng vind ik het. Ik ben bang dat ik vast kom te zitten in dat verdriet terwijl ik gewoon mijn leven terugwil. Maar ik moet de controle maar los laten zegt zij. Ik voel me er allemaal niet echt fijn bij
Donut, pfff wat ontzettend balen van de onzekerheid zeg!

Ik haal dit stukje er even uit. Ik ken de stoelentechniek, ik heb m ook vaak gedaan. Wat de therapeut waarschijnlijk bedoelt, is dat het goed is om alle emoties te doorvoelen die bij elke stoel horen.
Zoals je schrijft, lijk je wel een beetje op mij. Ik heb tientallen jaren in een overlevingsstand gestaan, waarbij ik al mijn gevoel afsloot. Weer gaan voelen is doodeng, ik dacht ook te verdrinken in verdriet. Maar gaandeweg leer je vertrouwen dat je de emoties er gewoon kan laten zijn. Hoewel ze nog steeds bij tijd en wijle vreselijk heftig voelen.
Weet je, je mag trots op jezelf zijn, want je hebt een eerste stapje gezet.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hallo allemaal,

Ik lees al een tijdje mee, maar nog niet durven schrijven.
Ik heb nu sinds ongeveer een half jaar schematherapie (met wat haperingen ivm corona) en liep steeds enorm tegen blokkades van angst op dus we pakken nu eerst trauma aan dmv imaginair rescripting.
Ik vroeg me af of jullie daar ervaring mee hebben?
Met de angst om gevoelens toe te laten of steeds reageren vanuit trauma, en met imaginaire respcripting?

Ik merk dat ik de modi en schema's steeds beter herken, maar kan er nog niets mee. Heel frustrerend. Je weet wat er gebeurt maar kan t niet veranderen. Wel fijn om even een stap terug te kunnen doen en te kijken wat er nu speelt.

Ik hoop dat ik hier wat mee kan en mag schrijven.
Alle reacties Link kopieren Quote
natuurlijk mag je meeschrijven. Welkom :)

Heel herkenbaar, de schema's en modi herkennen maar er nog niks mee kunnen qua veranderen. Het is een vervelende fase van de therapie, erg frustrerend. Maar het gaat voorbij, daar mag je op vertrouwen. :hug:

Ik ken niet echt de namen van alle technieken die worden gebruikt in schema therapie, wij hebben wel veel visualisatie oefeningen gedaan waarbij je dan een situatie van vroeger in gedachten nam en dan als het ware de gezonde volwassene meenam in die situatie die dan bijvoorbeeld voor je opkwam, je uit die situatie haalde of iets deed om in je behoefte te voorzien. Ik vond dit altijd heel fijne oefeningen, amar ik weet niet of dit hetzelfde is als wat jij bedoelt.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dank je wel :-) ,

Ik probeer er idd op te vertrouwen dat ik daar doorheen moet en dat ik vast ga leren hoe ik daardoor beter voor mezelf kan leren zorgen...

Die oefening klinkt ongeveer wel hetzelfde. Ik schaam me tijdens die oefening enorm, ten eerste omdat de psycholoog het hoort en daarnaast dat ik zelf niet de gezonde volwassene kan zijn in die situatie. Het verlamt me. Schaam me dood dat zij dan voor me op moet komen (want verdien ik niet, eigen schuld, iets met streng straffende ouder?) En kan het haast niet aanhoren dat er aardig gedaan wordt. Dat triggert al enorm en krijg ik flashbacks.
Voor mij niet zo fijn... Maar misschien heeft dat tijd nodig.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik ben zelf momenteel een boek aan het lezen dat heel duidelijk uitleg gaf over dit soort dingen.

Eigenlijk zijn je hersens een heel groot archief waar dozen instaan met informatie over jezelf, anderen en de wereld. Bij mensen met een negatief beeld over zichzelf is er een heel grote negatief zelfbeeld doos. Die doos gaat helaas niet meer weg. Maar je kan wél naast die doos een tweede doos gaan opbouwen, genaamd positief zelfbeeld. Dat kost heel veel tijd en in het begin zul je automatisch informatie grijpen uit de negatieve doos. Maar naarmate de positieve ook groter wordt, zal die ook een steeds grotere rol gaan spelen.

Ik hoop voor je dat je snel verbetering gaat merken :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Dames, heel erg bedankt voor alle advies. Vanmiddag stond ik even op het punt van koken door een topic hier op Viva. En toen besefte ik me dat ik op zondag, toen ik zo flipte, ook vlak daarvoor in een verhitte discussie hier zat (hierover is meer te lezen in een ander topic, maar het ging echt heel slecht!!). Ik wil het forum niet de schuld geven, maar blijkbaar kan ik hier niet goed mee omgaan momenteel.

Mijn man gaat nu iets via de router instellen waardoor ik niet meer (teveel) op het forum kan. Buiten de deur zou ik dan nog wel kunnen forummen, maar aangzien 99% van de tijd ik thuis forum, zal ik dus veel minder gaan reageren. Ik wilde dit toch even plaatsen vanwege mijn psychische gesteldheid van de laatste tijd, ik wil niet dat jullie denken dat ik toch nog naar de brug ben gegaan :-$

Mocht iemand nog interesse hebben om contact te houden, mijn telefoonnummer is bekend bij Westerpavilioen.

Wie weet tot ziens (ik denk dat ik het toch niet kan laten om heel af en toe nog te kijken, maar hoop wel dat het op deze manier meer binnen de perken blijft!).
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi mindervanmij,
Wat een moedig/verstandig besluit. Hoop voor je dat het helpt.
Ik zag je voorbij komen in t topic over tbm en vond je reacties waardevol.
Ik ben nu ook thuis bij de kids ivm psychische klachten. En man en ik hebben het er beide over of dit misschien voorlopig het beste is voor ons gezin. Het levert iedereen nu zoveel op.
Heel veel succes en sterkte :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Ow wat jammer dat het zo veel invloed heeft mindervanmij. Ik ga je hier missen. Ooit heb je mij de link naar je blog gegeven. Ik probeer via daar met je in contact te komen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Jammer MvM, maar ik snap het wel, ik denk dat ik me ook kwaad zou maken als ik teveel op dit forum mee zou schrijven in bepaalde topics waar sterke gedachten worden uitgesproken over bepaalde onderwerpen. Mij niet gezien, ach vaak zijn het ook mensen die in het echt helemaal niet zouden durven (dat is de enige “sterke gedachte”. die ik dan even ventileer).

Maar ik hoop echt van harte dat het je wat rust zal brengen maar ik zal het leven dat je dit forum geeft wel missen. Ik lees nog wel actief mee, al houd ik me wb schrijven wat afzijdig. Ben er nog wel en ga graag weer wat actiever deelnemen *onderdrukt de neiging om zich te verontschuldigen*

Hoe is het verder met iedereen?
Alle reacties Link kopieren Quote
@martje je hebt PB! En nu ben ik weer weg ;-)
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi dames,

Ik dacht ik ga even een update geven qua therapie en alles.

Gelukkig gaat het een stuk beter met me dan een maand geleden. Al loopt niet alles geweldig (manlief heeft corona, dus we zitten in quarantaine, feestje van mijn zoon gaat niet door etc), toch voel ik me beter dan een maand geleden.

Dit komt vooral door de gesprekken die ik nu heb met een therapeut en wat me wel weer een stuk de goede richting in helpt. De afgelopen weken toch een aantal Eye openers over dingen die ik toch weer liet versloffen (hallo, willoze inschikkelijke, was u daar weer?) En geen steun durven te vragen aan mijn partner, waar ik nu toch wel erg op teruggeworpen ben door de corona.

Volgens de therapeut is die PMDD toch een moment waarop de dingen waar ik eigenlijk de hele maand tegenaan loop als het ware uitbarsten, en ik denk verdorie dat ze nog gelijk heeft ook. Ik accepteer teveel bullshit van mijn partner, die toch ook wel veel profiteert van mijn dwangmatige kant, maar tegelijkertijd er heel vaak tegenaan schopt, wat eigenlijk niet echt eerlijk is. Ik krijg nooit te horen dat het toch wel heel geweldig is dat ik bepaalde dingen tot in de puntjes regel. Ik krijg alleen te horen wanneer ik te control freakerig ben. Tsja, dat is niet helemaal eerlijk natuurlijk.

Ik denk soms te laag van mezelf, cijfer mezelf compleet weg voor anderen. Irriteer me aan dingen maar spreek die niet uit. En daarmee ben ik nu aan de slag aan het gaan. En hoop dat dit helpt. Want als die kleine irritaties minder worden, hoop ik meer energie over te houden om beter om te gaan met de dingen die ik echt niet kan veranderen.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven