Psyche
alle pijlers
Stress, stress, stress..
zaterdag 14 april 2012 om 01:10
Hoi forum-ers,
Is er nog iemand wakker?
Wil graag even mijn hart luchten en hoop dat er misschien is die dit herkend. Zag niet zo snel een topic dat op mijn verhaal aansluit, vandaar dat ik er zelf eentje open. Hoop dat mijn verhaal een beetje 'begrijpelijk' is voor iemand en iemand misschien goede tips heeft.
Ik heb sinds juni een ontzettend leuke baan, werk als fulltime oppas bij 1 gezin. Helemaal mijn ding! Ik ben een jonge meid die van werken houd en zit niet graag stil. Ik ben nooit met enige tegenzin naar mijn werk gegaan en had altijd zin om de volgende dag weer te beginnen.
Tot ongeveer 2 maanden geleden. Ik ging met steeds meer tegenzin naar mijn werk toe. Ik werkte lange dagen (4 dagen van 8.00 tot 21.00 uur). Deze dagen begonnen me nogal op te breken, aangezien ik sinds mei samenwoon met mijn vriendje. Ik miste het ontzettend om samen te eten, lekker voor de buis te hangen en samen naar bed te gaan. Elke dag kwam ik thuis om vervolgens snel te douchen en naar bed te gaan - Omdat ik de volgende dag weer zo'n lange dag had. Toen ik dit aangaf op mijn werk deden ze hier erg moeilijk over, omdat ze zelf ook lange dagen werken vinden ze het niet meer dan logisch dat andere mensen dit ook doen. Na 2 maanden zeuren, hebben ze eindelijk iemand erbij gevonden... Nu kan ik 2 dagen om 6 uur naar huis om nog even lekker met mijn vriendje te zijn. Het ging niet van harte, maar daar probeerde ik boven te staan.
Maar van de dankbare, lieve mensen die ik heb leren kennen - merk ik helemaal niets meer. Er zijn in de afgelopen 2 maanden veel dingen gebeurd die niet door de beugel kunnen... Op de manier hoe ze mij behandelen tot mijn salaris veel te laat betalen (Hierdoor heb ik zelfs al een waarschuwing van de makelaar gekregen, terwijl ik juist zo'n iemand ben die mijn rekeningen altijd keurig op tijd betaal). Ik probeerde al die tijd gesprekken met ze aan te gaan, maar elke keer werd ik afgewimpeld met smoesjes. Ik ging elke keer met vreselijke tegenzin naar mijn werk. Ik ben nogal een stresskipje, en kon me hier ook vreselijk druk over maken. Ik sliep slecht en als ik de deur achter me dicht sloeg om naar mijn werk te gaan begonnen de hartkloppingen en duizeligheid.
2 weken geleden is het ontzettend uit de hand gelopen. Mijn salaris stond er na de eerste week van de volgende maand nog niet op, dus heb ik hem een paar keer gesmst en gebeld, hierop gaf hij geen reactie. De eerst volgende keer toen ik hem zag heeft hij verschrikkelijk tegen me staan schreeuwen. Hij riep dat ik wel een peuter lijk, omdat ik hem zo vaak sms, dat ik een dom wijf ben.. Zo heeft hij een ruim 10 minuten tegen me staan tetteren. Ik ben daar zo van geschrokken, dat ik alleen maar kon huilen. Normaal heb ik in elke situatie mijn mondje wel bij me, maar zodra hij tegen me praat gaan mijn kiezen op elkaar, en komen ze ook niet meer van elkaar af. Ik klap volledig dicht. Daarna werd ik weggestuurd.
Ik heb hem gebeld dat ik die avond nog een gesprek wou, dat kon. Hij was toen gelukkig een stuk rustiger, maar ik bleef me verschrikkelijk rot voelen. Ben die nacht 2 keer flauwgevallen van de stress die ik had. Ik heb me toen ziek gemeld en de volgende dag gelijk naar de huisarts gegaan. Godzijdank kreeg ik 3 temazepametjes zodat ik goed kon slapen. Het ging even beter, en besloot weer een gesprek aan te vragen... Wat er ook uit zou komen, het moet wel opgelost worden. Ik kon die zaterdag langskomen. Weer hebben ze staan schreeuwen, me onderdruk gezet een contract te tekenen en ik moest die week daarop maar weer komen. Dat weekend heb ik flink uitgerust, en heb geprobeerd (vorige week) maandag weer met een frisse start naar mijn werk te gaan.
Dit ging een weekje 'oke', maar afgelopen dinsdag begon alle ellende weer! Mijn baas was de afspraken die we in het gesprek zaterdag gemaakt hadden weer niet nagekomen... En ik begon daarover. Ik kreeg weer een flinke scheldpartij over me heen over wat ik allemaal niet goed doe. Ik heb die middag gelijk de huisarts weer gebeld en daar mocht ik woensdag gelijk langskomen. Hij constateerde dat ik tegen een burn-out aan zit. Het enige wat ik doe is huilen, stressen en heb flinke stemmingswisselingen. Voor zonodig oxosepam meegekregen.
Zoals ik al zei, ik ben iemand die snel stress heeft. Maar ik weet me op dit moment geen uitweg meer. Ik zit inmiddels een week 'ziek' thuis, iets waar ik absoluut niet tegen kan. In het verhaal van mijn werk heb ik lang niet alles uitgelegd... Maar het komt erop neer dat ik wil weten hoe ik op een goede manier met mijn stress om kan gaan (en misschien weet iemand welke stappen ik kan ondernemen op mijn werk?) Op het moment snap ik namelijk helemaal niets meer van mezelf: Flinke stemmingswisselingen, huilbuien en ben te lui om het daglicht in te kijken. Zo niet IK .
Hoop op positieve reacties. Dank jullie wel voor het lezen in ieder geval, hoop dat ik het voor jullie een beetje goed heb kunnen verwoorden.
Liefs, Jennifer.
Is er nog iemand wakker?
Wil graag even mijn hart luchten en hoop dat er misschien is die dit herkend. Zag niet zo snel een topic dat op mijn verhaal aansluit, vandaar dat ik er zelf eentje open. Hoop dat mijn verhaal een beetje 'begrijpelijk' is voor iemand en iemand misschien goede tips heeft.
Ik heb sinds juni een ontzettend leuke baan, werk als fulltime oppas bij 1 gezin. Helemaal mijn ding! Ik ben een jonge meid die van werken houd en zit niet graag stil. Ik ben nooit met enige tegenzin naar mijn werk gegaan en had altijd zin om de volgende dag weer te beginnen.
Tot ongeveer 2 maanden geleden. Ik ging met steeds meer tegenzin naar mijn werk toe. Ik werkte lange dagen (4 dagen van 8.00 tot 21.00 uur). Deze dagen begonnen me nogal op te breken, aangezien ik sinds mei samenwoon met mijn vriendje. Ik miste het ontzettend om samen te eten, lekker voor de buis te hangen en samen naar bed te gaan. Elke dag kwam ik thuis om vervolgens snel te douchen en naar bed te gaan - Omdat ik de volgende dag weer zo'n lange dag had. Toen ik dit aangaf op mijn werk deden ze hier erg moeilijk over, omdat ze zelf ook lange dagen werken vinden ze het niet meer dan logisch dat andere mensen dit ook doen. Na 2 maanden zeuren, hebben ze eindelijk iemand erbij gevonden... Nu kan ik 2 dagen om 6 uur naar huis om nog even lekker met mijn vriendje te zijn. Het ging niet van harte, maar daar probeerde ik boven te staan.
Maar van de dankbare, lieve mensen die ik heb leren kennen - merk ik helemaal niets meer. Er zijn in de afgelopen 2 maanden veel dingen gebeurd die niet door de beugel kunnen... Op de manier hoe ze mij behandelen tot mijn salaris veel te laat betalen (Hierdoor heb ik zelfs al een waarschuwing van de makelaar gekregen, terwijl ik juist zo'n iemand ben die mijn rekeningen altijd keurig op tijd betaal). Ik probeerde al die tijd gesprekken met ze aan te gaan, maar elke keer werd ik afgewimpeld met smoesjes. Ik ging elke keer met vreselijke tegenzin naar mijn werk. Ik ben nogal een stresskipje, en kon me hier ook vreselijk druk over maken. Ik sliep slecht en als ik de deur achter me dicht sloeg om naar mijn werk te gaan begonnen de hartkloppingen en duizeligheid.
2 weken geleden is het ontzettend uit de hand gelopen. Mijn salaris stond er na de eerste week van de volgende maand nog niet op, dus heb ik hem een paar keer gesmst en gebeld, hierop gaf hij geen reactie. De eerst volgende keer toen ik hem zag heeft hij verschrikkelijk tegen me staan schreeuwen. Hij riep dat ik wel een peuter lijk, omdat ik hem zo vaak sms, dat ik een dom wijf ben.. Zo heeft hij een ruim 10 minuten tegen me staan tetteren. Ik ben daar zo van geschrokken, dat ik alleen maar kon huilen. Normaal heb ik in elke situatie mijn mondje wel bij me, maar zodra hij tegen me praat gaan mijn kiezen op elkaar, en komen ze ook niet meer van elkaar af. Ik klap volledig dicht. Daarna werd ik weggestuurd.
Ik heb hem gebeld dat ik die avond nog een gesprek wou, dat kon. Hij was toen gelukkig een stuk rustiger, maar ik bleef me verschrikkelijk rot voelen. Ben die nacht 2 keer flauwgevallen van de stress die ik had. Ik heb me toen ziek gemeld en de volgende dag gelijk naar de huisarts gegaan. Godzijdank kreeg ik 3 temazepametjes zodat ik goed kon slapen. Het ging even beter, en besloot weer een gesprek aan te vragen... Wat er ook uit zou komen, het moet wel opgelost worden. Ik kon die zaterdag langskomen. Weer hebben ze staan schreeuwen, me onderdruk gezet een contract te tekenen en ik moest die week daarop maar weer komen. Dat weekend heb ik flink uitgerust, en heb geprobeerd (vorige week) maandag weer met een frisse start naar mijn werk te gaan.
Dit ging een weekje 'oke', maar afgelopen dinsdag begon alle ellende weer! Mijn baas was de afspraken die we in het gesprek zaterdag gemaakt hadden weer niet nagekomen... En ik begon daarover. Ik kreeg weer een flinke scheldpartij over me heen over wat ik allemaal niet goed doe. Ik heb die middag gelijk de huisarts weer gebeld en daar mocht ik woensdag gelijk langskomen. Hij constateerde dat ik tegen een burn-out aan zit. Het enige wat ik doe is huilen, stressen en heb flinke stemmingswisselingen. Voor zonodig oxosepam meegekregen.
Zoals ik al zei, ik ben iemand die snel stress heeft. Maar ik weet me op dit moment geen uitweg meer. Ik zit inmiddels een week 'ziek' thuis, iets waar ik absoluut niet tegen kan. In het verhaal van mijn werk heb ik lang niet alles uitgelegd... Maar het komt erop neer dat ik wil weten hoe ik op een goede manier met mijn stress om kan gaan (en misschien weet iemand welke stappen ik kan ondernemen op mijn werk?) Op het moment snap ik namelijk helemaal niets meer van mezelf: Flinke stemmingswisselingen, huilbuien en ben te lui om het daglicht in te kijken. Zo niet IK .
Hoop op positieve reacties. Dank jullie wel voor het lezen in ieder geval, hoop dat ik het voor jullie een beetje goed heb kunnen verwoorden.
Liefs, Jennifer.
zaterdag 14 april 2012 om 01:17
Veel sterkte, en ga naar een (bedrijfs)psycholoog en doe je verhaal sowieso bij een arbo arts (ik neem aan dat je je ziek meldt/ hebt gemeld?)
Dit gaat niet meer goed komen op je werk , beter met jezelf aan de slag om met frisse moed een nieuwe baan te vinden. In de baas z'n tijd want je zit overspannen thuis.
Dat zou ik doen in elk geval, ik heb ook eens zo'n bullebak baas gehad en het heeft veel met me gedaan (ook burn out hyperventilatie angst depressie etc) dat wens ik je niet toe.
Zet jezelf op de eerste plaats, je leeft maar 1 keer.
(ik ga nu slapen; welterusten)
Dit gaat niet meer goed komen op je werk , beter met jezelf aan de slag om met frisse moed een nieuwe baan te vinden. In de baas z'n tijd want je zit overspannen thuis.
Dat zou ik doen in elk geval, ik heb ook eens zo'n bullebak baas gehad en het heeft veel met me gedaan (ook burn out hyperventilatie angst depressie etc) dat wens ik je niet toe.
Zet jezelf op de eerste plaats, je leeft maar 1 keer.
(ik ga nu slapen; welterusten)
zaterdag 14 april 2012 om 01:19
@ Fantastissima:
Ah, fijn zo'n snelle reactie. Nee, de relaties zijn nu zo verstoord dat ik ook niet meer aan het werk kan. Ik heb het nummer van de arbo arts gevraagd en mijn baas weigert om die aan me te geven. Hoe ben je daar mee om gegaan als ik vragen mag? Ik voel me op het moment diep ongelukkig, en ik wil hier echt zo snel mogelijk uit komen... Bah.
Ah, fijn zo'n snelle reactie. Nee, de relaties zijn nu zo verstoord dat ik ook niet meer aan het werk kan. Ik heb het nummer van de arbo arts gevraagd en mijn baas weigert om die aan me te geven. Hoe ben je daar mee om gegaan als ik vragen mag? Ik voel me op het moment diep ongelukkig, en ik wil hier echt zo snel mogelijk uit komen... Bah.
zaterdag 14 april 2012 om 01:33
@ Zotte_quijote :
Dankjewel, voor je lieve reactie. Het was een contract om mijn vorige contract (veel uren) te veranderen. Maar hij heeft er alleen maar dingen ingezet om zichzelf 'veilig' te stellen. Ik heb er helemaal niks aan. Ik heb er voor getekend dat mijn contract i.p.v. 1 december 1 juni stopt. Nou maakt dat me niet heel veel uit, want weg moet ik daar toch. Ben blij als ik rond 1 juni een nieuwe baan heb. Ik heb ze een aantal keer geprobeerd te bellen om me ziek te melden, maar ze namen niet op... Dus heb een hele lange mail gestuurd, waar ik op terug kreeg dat hij de arbo arts in gaat schakelen. Daarna, tot mijn grote verbazing, niks meer van ze vernomen! Normaal belt en smst hij me altijd heel vaak wanneer ik weer van plan ben om te komen.
Ik wil gewoon zo graag weer mezelf kunnen zijn. Dit levert zo veel spanningen op, ook tussen mij en mijn vriend. Ik reageer zo boos en geprikkeld. Dit alles heeft me ook erg onzeker gemaakt. Voel me zo rot.... .
Dankjewel, voor je lieve reactie. Het was een contract om mijn vorige contract (veel uren) te veranderen. Maar hij heeft er alleen maar dingen ingezet om zichzelf 'veilig' te stellen. Ik heb er helemaal niks aan. Ik heb er voor getekend dat mijn contract i.p.v. 1 december 1 juni stopt. Nou maakt dat me niet heel veel uit, want weg moet ik daar toch. Ben blij als ik rond 1 juni een nieuwe baan heb. Ik heb ze een aantal keer geprobeerd te bellen om me ziek te melden, maar ze namen niet op... Dus heb een hele lange mail gestuurd, waar ik op terug kreeg dat hij de arbo arts in gaat schakelen. Daarna, tot mijn grote verbazing, niks meer van ze vernomen! Normaal belt en smst hij me altijd heel vaak wanneer ik weer van plan ben om te komen.
Ik wil gewoon zo graag weer mezelf kunnen zijn. Dit levert zo veel spanningen op, ook tussen mij en mijn vriend. Ik reageer zo boos en geprikkeld. Dit alles heeft me ook erg onzeker gemaakt. Voel me zo rot.... .
zaterdag 14 april 2012 om 02:07
Ja ze zullen bang zijn dat jij stappen gaat ondernemen.
Het is een moeilijke situatie, probeer goed uit te rusten door het van je af te zetten. Probeer ook niet te veel af te reageren, want juist nu heb je zijn steun nodig.
Hier kom je wel doorheen en je wordt ook wel weer de persoon die je was. En het is waarschijnlijk ook een leer dat je niet zo over je heen moet laten lopen.
Dat met die arbo-arts: er is toch wel een andere
manier om daar achter te komen?
Al met al: veel sterkte, verwen jezelf maar lekker. Stomme zakken, ze zijn het niet waard dat jij je nu zo voelt.
Het is een moeilijke situatie, probeer goed uit te rusten door het van je af te zetten. Probeer ook niet te veel af te reageren, want juist nu heb je zijn steun nodig.
Hier kom je wel doorheen en je wordt ook wel weer de persoon die je was. En het is waarschijnlijk ook een leer dat je niet zo over je heen moet laten lopen.
Dat met die arbo-arts: er is toch wel een andere
manier om daar achter te komen?
Al met al: veel sterkte, verwen jezelf maar lekker. Stomme zakken, ze zijn het niet waard dat jij je nu zo voelt.
zaterdag 14 april 2012 om 07:54
Stop met dit werk.
Het 'helemaal mijn ding' is dus niet het geval.
Jij hecht waarde aan samen eten, op de bank hangen en het tegelijkertijd naar bed gaan met je vriend. Dan is oppassen niet 'je ding'.
Je moet op zoek gaan naar een baan waar je om vijf uur klaar bent met werken. Dan zit je in de oppaswereld niet goed.
Een kantoorbaan en het onderwijs zouden meer geschikt zijn.
Het 'helemaal mijn ding' is dus niet het geval.
Jij hecht waarde aan samen eten, op de bank hangen en het tegelijkertijd naar bed gaan met je vriend. Dan is oppassen niet 'je ding'.
Je moet op zoek gaan naar een baan waar je om vijf uur klaar bent met werken. Dan zit je in de oppaswereld niet goed.
Een kantoorbaan en het onderwijs zouden meer geschikt zijn.
zaterdag 14 april 2012 om 09:12
quote:elninjoo schreef op 14 april 2012 @ 07:32:
Zoek 'n andere baan, eentje met kantooruren. Heb je wel 'n opleiding of is oppassen het enige wat je kan?Wat een typische domme reactie weer van jou. Denk je dat je voor kinderopvang geen opleiding en/of diploma nodig hebt? Jij heb duidelijk geen kaas gegeten van het opvangen en opvoeden van kinderen en vraag me af waarom je dan überhaupt reageert.
Zoek 'n andere baan, eentje met kantooruren. Heb je wel 'n opleiding of is oppassen het enige wat je kan?Wat een typische domme reactie weer van jou. Denk je dat je voor kinderopvang geen opleiding en/of diploma nodig hebt? Jij heb duidelijk geen kaas gegeten van het opvangen en opvoeden van kinderen en vraag me af waarom je dan überhaupt reageert.
zaterdag 14 april 2012 om 09:51
Je hebt je nu ziek gemeld en gevraagd om een gesprek met een arbo arts, daar wordt niet op gereageerd, dus wat dat betreft zou ik nu even niets doen, je ben ziek.
Het is wel te verwachten dat er problemen gaan komen met je salaris, dus daar kan je rekening mee houden. Ben je lid van de vakbond, dan kan je hun vast inschakelen, zij kunnen je bij het hele verhaal helpen. Zo niet dan kan je vast een andere manier van rechtbijstand uitzoeken.
En om leren gaan met stress betekent ook je grenzen bewaken en ik denk dat je dat in dit verhaal helemaal niet gedaan hebt. Werkdagen van 13 uur is over jouw grenzen heen gaan en tegen je laten schreeuwen is ook ver over je grenzen heen laten gaan.
Het is wel te verwachten dat er problemen gaan komen met je salaris, dus daar kan je rekening mee houden. Ben je lid van de vakbond, dan kan je hun vast inschakelen, zij kunnen je bij het hele verhaal helpen. Zo niet dan kan je vast een andere manier van rechtbijstand uitzoeken.
En om leren gaan met stress betekent ook je grenzen bewaken en ik denk dat je dat in dit verhaal helemaal niet gedaan hebt. Werkdagen van 13 uur is over jouw grenzen heen gaan en tegen je laten schreeuwen is ook ver over je grenzen heen laten gaan.
zaterdag 14 april 2012 om 10:45
Jennaa, als je t echt wilt weten? Ik ben in therapie terecht gekomen en deze heeft 4 jaar geduurd. Jaren waarin ik veel andere banen heb gehad en heb uitgezocht wat ik écht wilde. Maar ik blijf gevoelig voor stress, ik heb dus vooral geleerd grenzen aan te geven (zoals hierboven ook al iemand zei )
Als het goed is krijg je vanzelf een brief met oproep voor gesprek van de arbo, als je werkgever je tenminste officieel heeft ziekgemeld.
Als het goed is krijg je vanzelf een brief met oproep voor gesprek van de arbo, als je werkgever je tenminste officieel heeft ziekgemeld.
zaterdag 14 april 2012 om 11:05
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties, en het meedenken 
Waardeer ik echt.
Ik heb de opleiding SPW gedaan, en ben nu met een extra opleiding tot gastouder bezig. Bij het gezin waar ik nu in dienst ben heb ik dus niemand achter de hand, bij een gastouderbureau zal dit wel zo zijn. Ik ben gelijk de dag na mijn ziekmelding naar het juridisch loket geweest. Die hebben me een aantal adviezen gegeven, maar daar kwam ik ook niet heel veel verder mee. Ik heb per 1 juni nog geen baan, maar ben dus met die opleiding bezig.. Als ik deze heb afgerond zoekt het gastouderbureau een gezin wat bij mij past. Ik heb in mei ook weer een sollicitatiegesprek om in de vakantie in de thuiszorg te werken.. Dus dat is wel heel positief
.
Ik zie zelf ook wel in dat oxosepam de oplossing niet is, maar 't haalt wel even de zorgen weg en kan ik op een rustige manier na denken. Wil alleen zo graag met die stress leren omgaan. Wat goed van je fantastissima! Zal je vast sterker van geworden zijn... Als je nog meer tips hebt, hoor ik ze graag!
Dankjullie wel, X
Waardeer ik echt. Ik heb de opleiding SPW gedaan, en ben nu met een extra opleiding tot gastouder bezig. Bij het gezin waar ik nu in dienst ben heb ik dus niemand achter de hand, bij een gastouderbureau zal dit wel zo zijn. Ik ben gelijk de dag na mijn ziekmelding naar het juridisch loket geweest. Die hebben me een aantal adviezen gegeven, maar daar kwam ik ook niet heel veel verder mee. Ik heb per 1 juni nog geen baan, maar ben dus met die opleiding bezig.. Als ik deze heb afgerond zoekt het gastouderbureau een gezin wat bij mij past. Ik heb in mei ook weer een sollicitatiegesprek om in de vakantie in de thuiszorg te werken.. Dus dat is wel heel positief
. Ik zie zelf ook wel in dat oxosepam de oplossing niet is, maar 't haalt wel even de zorgen weg en kan ik op een rustige manier na denken. Wil alleen zo graag met die stress leren omgaan. Wat goed van je fantastissima! Zal je vast sterker van geworden zijn... Als je nog meer tips hebt, hoor ik ze graag!
Dankjullie wel, X
zaterdag 14 april 2012 om 12:14
zaterdag 14 april 2012 om 13:32
Wel triest dat zulke mensen kinderen hebben, als je zo met werknemers om gaat hoe ga je dan met je kinderen/ andere mensen in je omgeving om? En 4 dagen van 8 tot 21u weg zijn als je kinderen hebt... Echt, ik snap sommige keuzes van mensen niet.
Hoop voor je dat dit geen lang naslepend verhaal wordt.
Hoop voor je dat dit geen lang naslepend verhaal wordt.
zaterdag 14 april 2012 om 14:45
Ja, ben rechtstreeks bij dat gezin in dienst. Ik krijg wel 'loonstroken', twijfelde wel of ze echt waren. Maar een andere 'vijand' van mijn baas zegt dat ze wel echt zijn en dat mijn geld wel wordt afgedragen.
Ik vraag me ook af waarom deze mensen aan kinderen begonnen zijn. Maar goed, ik probeer ze altijd wel de liefde en aandacht te geven die ze van hun ouders niet krijgen. Dat geeft wel een goed gevoel. Heb een superhechte band met de kindjes, en zit nu af en toe al te huilen omdat ik ze ontzettend ga missen. Heb nu ook niet het gevoel dat ik afscheid van ze heb kunnen nemen, en dat doet me wel verdriet.
Ik schaam me er wel een beetje voor. Voel me op het moment zo nutteloos. Zit thuis, voer niks uit, huilen en wordt gek van de stress. Mijn grootste angst is gewoon dat ik mijn salaris straks niet krijg. Ook al weet ik dat hij dan hangt, want ik sta volledig in mijn recht. Er loopt al een rechtzaak tegen mijn baas, maar daar heeft hij echt lak aan. Maar zie er het meeste tegenop dat ik aan het eind van de maand mijn huur niet kan betalen.
Vind het zo fijn jullie reacties, doet me goed!!
Ik vraag me ook af waarom deze mensen aan kinderen begonnen zijn. Maar goed, ik probeer ze altijd wel de liefde en aandacht te geven die ze van hun ouders niet krijgen. Dat geeft wel een goed gevoel. Heb een superhechte band met de kindjes, en zit nu af en toe al te huilen omdat ik ze ontzettend ga missen. Heb nu ook niet het gevoel dat ik afscheid van ze heb kunnen nemen, en dat doet me wel verdriet.
Ik schaam me er wel een beetje voor. Voel me op het moment zo nutteloos. Zit thuis, voer niks uit, huilen en wordt gek van de stress. Mijn grootste angst is gewoon dat ik mijn salaris straks niet krijg. Ook al weet ik dat hij dan hangt, want ik sta volledig in mijn recht. Er loopt al een rechtzaak tegen mijn baas, maar daar heeft hij echt lak aan. Maar zie er het meeste tegenop dat ik aan het eind van de maand mijn huur niet kan betalen.
Vind het zo fijn jullie reacties, doet me goed!!
zaterdag 14 april 2012 om 17:47
Kun je niet met je huurbaas overleggen of je een regeling kunt treffen? Heb je trouwens belastingaangifte gedaan want die betaling zit er anders ook bijna aan te komen dat je dat voor je huur gebruikt? Of anders vragen of je ouders kunnen bijspringen want ook nog aanmaningen etc is nog meer stress, ondanks dat je er echt niets aan kunt doen zelf.
