Psyche
alle pijlers
Trek het niet langer meer..
donderdag 23 februari 2012 om 13:33
Ik weet niet zo goed waarom ik dit hier van me af schrijf, misschien gewoon even mijn verhaal kwijt.
Sinds een week of drie gaat het echt heel erg hard achteruit met mij. Ik heb al eerder een topic hier geopend, dat ik telkens heel erg last heb van dromen. Deze gaan over wat ik heb meegemaakt met mijn ex (mishandeling en seksueel misbruik), maar ook over mijn nieuwe vriend. En ook over andere dingen die nergens op slaan.
Maar sinds deze week gaat het echt nog veel slechter. Ik ben de hele week alleen thuis, omdat ik simpel gezegd even niemand heb. Mijn ouders werken hele dagen, mijn vriend werkt zo'n 60á70 uur per week nu, mijn vriendinnen werken ook keihard, maar ik heb nu vakantie van mijn opleiding. Dus ik ben de hele dag alleen.
Het enige wat ik kan is huilen. Ik huil de hele dag, en echt overal om. Ik kijk bijvoorbeeld op YouTube filmpjes / muziek van mijn jeugd ofzo, en dan kan ik meteen in huilen uitbarsten. Net kreeg ik een rekening binnen, en meteen weer huilen. Dit heb ik ook met mijn vriend, hij kan niks meer goed doen, en ik kan alleen maar huilen.
Ook heb ik de hele dag echt vreetbuien. Ik kom soms aan de 7000 calorieën op een dag. En aangezien ik al te zwaar ben, is dat echt heel erg. Maar ik kan er gewoon niet mee stoppen.
Ik ben naar de huisarts geweest, en die wou mij doorsturen naar een psycholoog. Dit wil ik niet, want ik heb er gewoonweg het geld niet voor. Ik moet elke maand rondkomen van 300 euro, en dat gaat gewoonweg niet. Ik woon gelukkig nog wel thuis, maar dan nog. Maatschappelijk werk mag ik niet van mijn huisarts, omdat dat niet voldoende is volgens haar.
Iemand tips/steun/etc.? Want alleen trek ik het gewoon even niet meer.
Sinds een week of drie gaat het echt heel erg hard achteruit met mij. Ik heb al eerder een topic hier geopend, dat ik telkens heel erg last heb van dromen. Deze gaan over wat ik heb meegemaakt met mijn ex (mishandeling en seksueel misbruik), maar ook over mijn nieuwe vriend. En ook over andere dingen die nergens op slaan.
Maar sinds deze week gaat het echt nog veel slechter. Ik ben de hele week alleen thuis, omdat ik simpel gezegd even niemand heb. Mijn ouders werken hele dagen, mijn vriend werkt zo'n 60á70 uur per week nu, mijn vriendinnen werken ook keihard, maar ik heb nu vakantie van mijn opleiding. Dus ik ben de hele dag alleen.
Het enige wat ik kan is huilen. Ik huil de hele dag, en echt overal om. Ik kijk bijvoorbeeld op YouTube filmpjes / muziek van mijn jeugd ofzo, en dan kan ik meteen in huilen uitbarsten. Net kreeg ik een rekening binnen, en meteen weer huilen. Dit heb ik ook met mijn vriend, hij kan niks meer goed doen, en ik kan alleen maar huilen.
Ook heb ik de hele dag echt vreetbuien. Ik kom soms aan de 7000 calorieën op een dag. En aangezien ik al te zwaar ben, is dat echt heel erg. Maar ik kan er gewoon niet mee stoppen.
Ik ben naar de huisarts geweest, en die wou mij doorsturen naar een psycholoog. Dit wil ik niet, want ik heb er gewoonweg het geld niet voor. Ik moet elke maand rondkomen van 300 euro, en dat gaat gewoonweg niet. Ik woon gelukkig nog wel thuis, maar dan nog. Maatschappelijk werk mag ik niet van mijn huisarts, omdat dat niet voldoende is volgens haar.
Iemand tips/steun/etc.? Want alleen trek ik het gewoon even niet meer.
donderdag 23 februari 2012 om 15:18
quote:xangelalove schreef op 23 februari 2012 @ 15:05:
Bedankt, ik ga het proberen, alleen dan met skeelers. Dit vind ik namelijk ook echt leuk. Ga er morgen ochtend na het ontbijt mee beginnen!
Doen! Buiten zijn doet echt goed. Soms heb ik helemaal geen zin om te gaan lopen, maar als ik maar eenmaal 5 minuten onderweg ben, is dat gevoel weg. En eenmaal thuis voel ik me gewoon beter. En denk ook even aan het aantal calorieën dat je verbrandt. Zou toch zonde zijn om ze die dag er weer bij te eten? Dan is je moeite voor niets en dat zou jammer zijn.
Het is maar een kleine verandering, maar je moet ergens beginnen.
Bedankt, ik ga het proberen, alleen dan met skeelers. Dit vind ik namelijk ook echt leuk. Ga er morgen ochtend na het ontbijt mee beginnen!
Doen! Buiten zijn doet echt goed. Soms heb ik helemaal geen zin om te gaan lopen, maar als ik maar eenmaal 5 minuten onderweg ben, is dat gevoel weg. En eenmaal thuis voel ik me gewoon beter. En denk ook even aan het aantal calorieën dat je verbrandt. Zou toch zonde zijn om ze die dag er weer bij te eten? Dan is je moeite voor niets en dat zou jammer zijn.
Het is maar een kleine verandering, maar je moet ergens beginnen.
donderdag 23 februari 2012 om 19:21
donderdag 23 februari 2012 om 23:17
Hey Xengalove, het lijkt een bijzin in je OP, dat van die mishandeling en het seksuele misbruik wat je meemaakte. Maar als ik dat lees vind ik het niet gek dat je dromen hebt erover, dat zijn soort van flashbacks en gebeurt vaker (ben geeeen psycholoog) na traumata/te heftige gebeurtenissen. Ik snap je huilbuien ook. Ik vind het knap dat je nog de kracht hebt en het overzicht en nuancering om dit zo op te schrijven. Dat is heel wat, meis. Dus het benoemen van die gevoelens. Als je het niet kon benoemen wordt het heel lastig, maar je weet precies waar de schoen wringt.
Misbruik, mishandeling kan sporen na laten. Of misschien is het iets heel anders. Maar wat je schrijft over dat je geen maatschappelijk werk mag, is natuurlijk niet zo. Als je er met je huisarts nogmaals over praat en daarbij zegt dat je van heel weinig moet rondkomen, dan kan zij vast wel een weg bedenken die je niks kost maar je wel met sprongen vooruit kan helpen. Ik lees dat je niet echt die weg ziet, maar een huisarts heeft al heel vaak voor dit soort dingen gestaan, en weet dus goed waar wat te regelen is dat je niks kost. Als ik het zo lees is je omgeving ook erg begripvol. Zou het niet een mogelijkheid zijn, om bijvoorbeeld aan je ouders of vriend te vragen of ze je eigen bijdrage kunnen betalen. Ze zien hoe beroerd je bent, meid, en wie weet wat ze kunnen bijdragen (tijdelijk - je kunt het ze ooit vast terug betalen als jij/zij dat willen/nodig vinden). Kortom laat je helpen, leun achterover, gooi eruit waar t probleem zit bij je huisarts, ouders, vriend. Steek de koppen bij elkaar. Meer hoofden weten meer dan 1, meer ogen zien ook meer opties.
En als je wilt, gewoon hier lekker van je afhuilen. Wat naar boven komt komt toch. En verwerken gaat meestal met horten en stoten. Dus hier na deze "berg" komt er vast weer een mooi zonnig uitzicht, wedden? Soms is het fijn dat niks blijft zoals het is.
Dikke kus Misia
Misbruik, mishandeling kan sporen na laten. Of misschien is het iets heel anders. Maar wat je schrijft over dat je geen maatschappelijk werk mag, is natuurlijk niet zo. Als je er met je huisarts nogmaals over praat en daarbij zegt dat je van heel weinig moet rondkomen, dan kan zij vast wel een weg bedenken die je niks kost maar je wel met sprongen vooruit kan helpen. Ik lees dat je niet echt die weg ziet, maar een huisarts heeft al heel vaak voor dit soort dingen gestaan, en weet dus goed waar wat te regelen is dat je niks kost. Als ik het zo lees is je omgeving ook erg begripvol. Zou het niet een mogelijkheid zijn, om bijvoorbeeld aan je ouders of vriend te vragen of ze je eigen bijdrage kunnen betalen. Ze zien hoe beroerd je bent, meid, en wie weet wat ze kunnen bijdragen (tijdelijk - je kunt het ze ooit vast terug betalen als jij/zij dat willen/nodig vinden). Kortom laat je helpen, leun achterover, gooi eruit waar t probleem zit bij je huisarts, ouders, vriend. Steek de koppen bij elkaar. Meer hoofden weten meer dan 1, meer ogen zien ook meer opties.
En als je wilt, gewoon hier lekker van je afhuilen. Wat naar boven komt komt toch. En verwerken gaat meestal met horten en stoten. Dus hier na deze "berg" komt er vast weer een mooi zonnig uitzicht, wedden? Soms is het fijn dat niks blijft zoals het is.
Dikke kus Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)