Psyche
alle pijlers
Trots op mezelf
dinsdag 19 juli 2011 om 18:32
Hoi lieve meiden,
Een aantal maanden geleden heb ik een topic geplaatst waar ik het heb gehad over mijn sociale fobie. Inmiddels zijn deze sociaal fobische klachten sterk afgenomen. In het begin leek het even alsof de therapie niet ging werken, maar na vier maanden was er dan eindelijk toch verbetering te zien.
Op stage heb ik veel complimenten mogen ontvangen: zo was ik aan 't einde van het jaar de ideale stagiaire, terwijl er in het begin nog heel erg hard aan me werd getwijfeld.
Het leggen van contacten gaat ook steeds beter. Zo heb ik uiteindelijk toch drie vrienden kunnen maken dit jaar. En ik merk ook dat ze me er bij willen hebben.
Dit heeft vooral te maken met mijn onzekere houding. Na verloop van tijd werd mijn gesloten, gespannen houding veranderd in een ontspannen, open houding.
Helaas zitten de problemen dieper en heb ik vanaf kinds af aan al een onrustig, gespannen gevoel. Daar moet ik dus nog aan gaan werken, maar voor nu ziet het er goed uit!
Zit goed in mijn vel, onderneem meer, neem meer initiatief, ben gewoon een compleet ander persoon geworden....
Dit heb ik weten te bewerkstelligen door simpelweg te doen. Dat is heel lastig voor mensen met sociaal fobische klachten, maar door het opdoen van ervaring leer je dat de situaties eigenlijk helemaal niet zo eng zijn. Het is vooral belangrijk dat je eerst zelfvertrouwen krijgt met behulp van, jawel, jezelf. Dat heb ik bijvoorbeeld kunnen realiseren door ervaringen op stage te doen.
Verder heb ik ook alle negatieve invloeden uit mijn leven geband. Vrienden met wie het eigenlijk al een soort van gedaan was, heb ik verbannen. Niks geen nare opmerkingen meer naar mijn hoofd waardoor ik ga twijfelen. Weg ermee.
Ook heb ik heel veel gehad aan jullie reacties. Ik heb echt geprobeerd om er iets aan te doen. Dus mede met jullie hulp ben ik heel erg op weg om mijn sociale angst/fobie vaarwel te zeggen...
Ik wilde even mijn blijdschap met jullie delen.
Een aantal maanden geleden heb ik een topic geplaatst waar ik het heb gehad over mijn sociale fobie. Inmiddels zijn deze sociaal fobische klachten sterk afgenomen. In het begin leek het even alsof de therapie niet ging werken, maar na vier maanden was er dan eindelijk toch verbetering te zien.
Op stage heb ik veel complimenten mogen ontvangen: zo was ik aan 't einde van het jaar de ideale stagiaire, terwijl er in het begin nog heel erg hard aan me werd getwijfeld.
Het leggen van contacten gaat ook steeds beter. Zo heb ik uiteindelijk toch drie vrienden kunnen maken dit jaar. En ik merk ook dat ze me er bij willen hebben.
Dit heeft vooral te maken met mijn onzekere houding. Na verloop van tijd werd mijn gesloten, gespannen houding veranderd in een ontspannen, open houding.
Helaas zitten de problemen dieper en heb ik vanaf kinds af aan al een onrustig, gespannen gevoel. Daar moet ik dus nog aan gaan werken, maar voor nu ziet het er goed uit!
Zit goed in mijn vel, onderneem meer, neem meer initiatief, ben gewoon een compleet ander persoon geworden....
Dit heb ik weten te bewerkstelligen door simpelweg te doen. Dat is heel lastig voor mensen met sociaal fobische klachten, maar door het opdoen van ervaring leer je dat de situaties eigenlijk helemaal niet zo eng zijn. Het is vooral belangrijk dat je eerst zelfvertrouwen krijgt met behulp van, jawel, jezelf. Dat heb ik bijvoorbeeld kunnen realiseren door ervaringen op stage te doen.
Verder heb ik ook alle negatieve invloeden uit mijn leven geband. Vrienden met wie het eigenlijk al een soort van gedaan was, heb ik verbannen. Niks geen nare opmerkingen meer naar mijn hoofd waardoor ik ga twijfelen. Weg ermee.
Ook heb ik heel veel gehad aan jullie reacties. Ik heb echt geprobeerd om er iets aan te doen. Dus mede met jullie hulp ben ik heel erg op weg om mijn sociale angst/fobie vaarwel te zeggen...
Ik wilde even mijn blijdschap met jullie delen.
woensdag 20 juli 2011 om 12:42
Hmm, nee ik kom geen reclame maken hoor, wees daar maar niet bang van. Weer een talent ontdekt! Als ik de reclame in wil komt dat helemaal goed met mijn schrijfkunsten... nee grapje hoor 
Maar: In psyche kom je altijd van die hele vervelende verhalen tegen. Begrijp heel goed waarom mensen dat doen hoor. Immers, ik deed het zelf ook. Soms kom je ook hele goede tips tegen en ben je je bijvoorbeeld niet bewust van bepaalde zaken.
Ik vind het zelf heel leuk om terug te horen als mensen na tips in een topic (positief) zijn veranderd. Bij je psyche horen natuurlijk niet alleen maar negatieve verhalen! En zo kunnen anderen ook zien dat veranderen wel degelijk mogelijk is.
En ik had natuurlijk ook even ongelooflijk veel zin om mijn blijdschap te delen.
Nu moet ik alleen nog er voor zien te zorgen dat ik wat meer ontspannen wordt.. daar heb ik heel veel moeite mee. Het lukt me alleen als ik sport en dan duurt het ook maar heel eventjes...
Maar: In psyche kom je altijd van die hele vervelende verhalen tegen. Begrijp heel goed waarom mensen dat doen hoor. Immers, ik deed het zelf ook. Soms kom je ook hele goede tips tegen en ben je je bijvoorbeeld niet bewust van bepaalde zaken.
Ik vind het zelf heel leuk om terug te horen als mensen na tips in een topic (positief) zijn veranderd. Bij je psyche horen natuurlijk niet alleen maar negatieve verhalen! En zo kunnen anderen ook zien dat veranderen wel degelijk mogelijk is.
En ik had natuurlijk ook even ongelooflijk veel zin om mijn blijdschap te delen
. Nu moet ik alleen nog er voor zien te zorgen dat ik wat meer ontspannen wordt.. daar heb ik heel veel moeite mee. Het lukt me alleen als ik sport en dan duurt het ook maar heel eventjes...
donderdag 21 juli 2011 om 08:52
Super om te lezen, en ik ben ook trots op je!
En wat fijn dat je zoveel hebt gehad aan de reacties op je andere topic destijds.
Ontspanning vinden kan idd heel lastig zijn. Vooral wanneer je zo goed in je vel zit, nadat je je een lange tijd een stuk minder goed hebt gevoeld.
Ik herken dat wel, misschien doordat je je nu zo blij, enthousiast en trots voelt, dat je veel dingen (tegelijk) wilt doen. Dat je daardoor ook aan veel dingen tegelijk denkt, waardoor je je rust maar moeilijk kunt vinden, snel afgeleid bent etc. Klopt dat een beetje?
Sporten heeft inderdaad vaak slechts een tijdelijk rustgevend effect.
Het is eveneens een zoektocht, manieren vinden om jezelf te ontspannen. Soms moet je je gewoon even terugtrekken, en proberen even helemaal niets te doen wat iets van (mentale) inspanning vergt. Bijv. zitten en muziek luisteren, of een stuk wandelen door de natuur of bij zee. Iets wat jij prettig vind, dat verschilt uiteraard per persoon. Kan knap lastig zijn om je rust te vinden in iets, juist wanneer je overloopt van enthousiaste gevoelens. Althans, zo heb ik het meermaals ervaren.
Wat kan, of kon, doorgaans voor ontspanning zorgen bij jou. Kun je dat aangeven? Bijv. een goed boek, muziek luisteren, films kijken, wandelen, etc?
En wat fijn dat je zoveel hebt gehad aan de reacties op je andere topic destijds.
Ontspanning vinden kan idd heel lastig zijn. Vooral wanneer je zo goed in je vel zit, nadat je je een lange tijd een stuk minder goed hebt gevoeld.
Ik herken dat wel, misschien doordat je je nu zo blij, enthousiast en trots voelt, dat je veel dingen (tegelijk) wilt doen. Dat je daardoor ook aan veel dingen tegelijk denkt, waardoor je je rust maar moeilijk kunt vinden, snel afgeleid bent etc. Klopt dat een beetje?
Sporten heeft inderdaad vaak slechts een tijdelijk rustgevend effect.
Het is eveneens een zoektocht, manieren vinden om jezelf te ontspannen. Soms moet je je gewoon even terugtrekken, en proberen even helemaal niets te doen wat iets van (mentale) inspanning vergt. Bijv. zitten en muziek luisteren, of een stuk wandelen door de natuur of bij zee. Iets wat jij prettig vind, dat verschilt uiteraard per persoon. Kan knap lastig zijn om je rust te vinden in iets, juist wanneer je overloopt van enthousiaste gevoelens. Althans, zo heb ik het meermaals ervaren.
Wat kan, of kon, doorgaans voor ontspanning zorgen bij jou. Kun je dat aangeven? Bijv. een goed boek, muziek luisteren, films kijken, wandelen, etc?
donderdag 21 juli 2011 om 09:08
Wat mij ondermeer heeft geholpen.. Muziek luisteren en even helemaal daarin opgaan.
Of, gewoon gaan zitten en zelfs geen muziek opzetten o.i.d.. Maar alleen de omgevingsgeluiden aanwezig laten zijn. De telefoon zet ik op stil. Bijv. ergens in de natuur gaan zitten helpt mij ook.
En dan, even enkel en alleen richten op mijn eigen gevoelens en gedachten op dat moment. Alles overdenken, zoals alles wat afgelopen periode gebeurd is. De perioden dat ik ziek was, en hoe ik daar op eigen kracht ben uitgekropen. Even helemaal terug naar alles wat ik erbij voel en denk. En de enorme blijdschap van nu, waardoor ik in feite ga rennen en soms moe wordt door mijn eigen drukke gedachten en enthousiasme.. Mijzelf terugroepen op het moment en even niets doen dan enkel voelen en denken.
Het helpt mij wel, het is een soort meditatie. Ik krijg vaak weer nieuwe inzichten, schrijf erna bijv. wat dingen op om niet te vergeten of puur om wat meer overzicht te krijgen voor mijzelf. En het vervolgens te kunnen laten rusten.
Daarna voel ik mij weer een stuk rustiger.
Het verschilt voor iedereen, je weg erin vinden is een kunst apart
Of, gewoon gaan zitten en zelfs geen muziek opzetten o.i.d.. Maar alleen de omgevingsgeluiden aanwezig laten zijn. De telefoon zet ik op stil. Bijv. ergens in de natuur gaan zitten helpt mij ook.
En dan, even enkel en alleen richten op mijn eigen gevoelens en gedachten op dat moment. Alles overdenken, zoals alles wat afgelopen periode gebeurd is. De perioden dat ik ziek was, en hoe ik daar op eigen kracht ben uitgekropen. Even helemaal terug naar alles wat ik erbij voel en denk. En de enorme blijdschap van nu, waardoor ik in feite ga rennen en soms moe wordt door mijn eigen drukke gedachten en enthousiasme.. Mijzelf terugroepen op het moment en even niets doen dan enkel voelen en denken.
Het helpt mij wel, het is een soort meditatie. Ik krijg vaak weer nieuwe inzichten, schrijf erna bijv. wat dingen op om niet te vergeten of puur om wat meer overzicht te krijgen voor mijzelf. En het vervolgens te kunnen laten rusten.
Daarna voel ik mij weer een stuk rustiger.
Het verschilt voor iedereen, je weg erin vinden is een kunst apart
donderdag 21 juli 2011 om 20:21
Weet je gaia, op het moment dat ik me ontspannen voel gaat er een compleet nieuwe wereld voor me open. Standaard voel ik me gespannen. De laatste keer dat ik me echt een tijdje heb kunnen ontspannen kan ik me eerlijk gezegd niet eens meer herinneren. Mijn moeder en oma heb ik recentelijk hier nog over gesproken en zij zeiden dat die spanning vrijwel al wel mijn gehele leven in me zit.
Van de therapeut heb ik een oefening gehad waarin ik de 'kleine ik' geruststel. Mijn kleine ik stelt dan een beer voor, die ik troost. Daar schort het namelijk aan. Al die ruzies met mijn zus gecombineerd met geen troost en affectie van mijn ouders hebben er voor gezorgd dat ik een angstige persoonlijkheid heb gekregen. De aanleg was er al voor en dit heeft het alleen maar versterkt.
Op de momenten dat ik mijn kleine ik troost heb ik wel momenten van rust, maar ik voel niet de ontspanning zoals ik die hoor te voelen. En ja ik ken het gevoel dus wel, maar het komt zelden voor dat ik dat voel.
Ik kan werkelijk waar nergens van ontspannen. Zelfs als ik tv kijk voel ik me onrustig. Boeken lezen kan ik ook niet goed (vind ik ook niet zo leuk). En ik kan me ook niet meer herinneren waar ik me dan wel van kon ontspannen.
Nee, enthousiasme heeft er niets mee te maken. Ik voel me gewoon fijn, zit goed in m'n vel en denk positiever maar dat rot onrustige gevoel gaat maar niet weg.
Maar eerlijk gezegd, denk ik dat er een vorm van hyperventilatie (dan wel chronisch) achter zit. Ik adem namelijk heel snel.
Zodra ik weer naar therapie ga zal ik daar weer eens aandacht aan besteden.
Iemand anders nog tips?
Van de therapeut heb ik een oefening gehad waarin ik de 'kleine ik' geruststel. Mijn kleine ik stelt dan een beer voor, die ik troost. Daar schort het namelijk aan. Al die ruzies met mijn zus gecombineerd met geen troost en affectie van mijn ouders hebben er voor gezorgd dat ik een angstige persoonlijkheid heb gekregen. De aanleg was er al voor en dit heeft het alleen maar versterkt.
Op de momenten dat ik mijn kleine ik troost heb ik wel momenten van rust, maar ik voel niet de ontspanning zoals ik die hoor te voelen. En ja ik ken het gevoel dus wel, maar het komt zelden voor dat ik dat voel.
Ik kan werkelijk waar nergens van ontspannen. Zelfs als ik tv kijk voel ik me onrustig. Boeken lezen kan ik ook niet goed (vind ik ook niet zo leuk). En ik kan me ook niet meer herinneren waar ik me dan wel van kon ontspannen.
Nee, enthousiasme heeft er niets mee te maken. Ik voel me gewoon fijn, zit goed in m'n vel en denk positiever maar dat rot onrustige gevoel gaat maar niet weg.
Maar eerlijk gezegd, denk ik dat er een vorm van hyperventilatie (dan wel chronisch) achter zit. Ik adem namelijk heel snel.
Zodra ik weer naar therapie ga zal ik daar weer eens aandacht aan besteden.
Iemand anders nog tips?
