Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 26 oktober 2012 om 15:55
Hey Laila en de rest,
Ik denk ook aan jullie! Hoe gaat het met jou Laila? Met mij gaat het eigenlijk stapje voor stapje wel steeds beter (durf het bijna niet te zeggen). Begin weer dingen op te pakken en ik begin weer doelen te stellen, maar niet op basis van angst/wat allemaal wel niet kan, maar op basis van wat - hoe noem je dat - mijn echte ik, echt wil. Dat motiveert me, geen me energie. Ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Genieten jullie ook zo van het herfstweer?
Ik denk ook aan jullie! Hoe gaat het met jou Laila? Met mij gaat het eigenlijk stapje voor stapje wel steeds beter (durf het bijna niet te zeggen). Begin weer dingen op te pakken en ik begin weer doelen te stellen, maar niet op basis van angst/wat allemaal wel niet kan, maar op basis van wat - hoe noem je dat - mijn echte ik, echt wil. Dat motiveert me, geen me energie. Ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Genieten jullie ook zo van het herfstweer?
zondag 28 oktober 2012 om 10:46
Lieve meiden, en vooral de HSP'tjes onder ons 
, ik heb even een vraagje aan jullie.. ik heb in het 'Alleen zijn met jezelf' iets geschreven op de laatste pagina's, misschien willen jullie het even lezen maar t komt hierop neer;
Iedereen kent denk ik wel de periodes waarin er iemand dierbaars ziek of overleden is waarin je alleen maar samen wilt zijn met de mensen die je dierbaar zijn en niks anders er meer toe doet. Een soort wakker zijn, leven op zn puurst. En dat voel ik eigenlijk standaard, wel in iets mindere mate (en zonder de verdrietige bijsmaak).. alleen lijkt het alsof niemand anders het voelt! Ik wil dat uiten, delen, voelen, naar leven. Maar doordat de ander gewoon bezig is met zn dagelijkse ding, kan ik er dus niks mee op zo'n moment terwijl ik er juist zoveel mee wil!
Ik vroeg me af of jullie dat herkennen.. EN of jullie nog steeds in zijn voor een meet
, ik heb even een vraagje aan jullie.. ik heb in het 'Alleen zijn met jezelf' iets geschreven op de laatste pagina's, misschien willen jullie het even lezen maar t komt hierop neer;Iedereen kent denk ik wel de periodes waarin er iemand dierbaars ziek of overleden is waarin je alleen maar samen wilt zijn met de mensen die je dierbaar zijn en niks anders er meer toe doet. Een soort wakker zijn, leven op zn puurst. En dat voel ik eigenlijk standaard, wel in iets mindere mate (en zonder de verdrietige bijsmaak).. alleen lijkt het alsof niemand anders het voelt! Ik wil dat uiten, delen, voelen, naar leven. Maar doordat de ander gewoon bezig is met zn dagelijkse ding, kan ik er dus niks mee op zo'n moment terwijl ik er juist zoveel mee wil!
Ik vroeg me af of jullie dat herkennen.. EN of jullie nog steeds in zijn voor een meet
zondag 28 oktober 2012 om 11:42
Hallo lieve meiden,
Het was bij ook een beetje stil de afgelopen tijd. Eigenlijk omdat het best heel redelijk met me gaat. Ik krijg dat ook terug van de dierbaren om me heen; dat mijn ogen weer stralen en dat ik er weer "beter" uitzie.
Daar geniet ik nu erg van. (hoewel alle valkuilen ook direct om de hoek komen kijken. Te veel willen en daardoor mijn grenzen snel vergeten). Maar ik blijf bewust en doe mijn best:-).
Ik ben ook wel heel benieuwd hoe het jullie vergaat. Framboosjes, wat fijn dat jij het voorzichtigaan ook over jezelf durft te zeggen dat het beter gaat.
Italy, ik herken heel erg wat je zegt over dat intense willen leven. Was voor mij ook vaak de reden dat ik in vriendschappen afstand ervoer. Omdat die herkenning er niet was, daar kon ik dan best boos/gefrustreerd op reageren. Nu snap ik beter dat dit meer zegt over mij dan over die ander.
Laatst nog, was ik bij een theatervoorstelling. Daar zit ik dan helemaal in. De personages, het verhaal, ik ben op dat moment helemaal die voorstelling. Na afloop moet ik dan ook echt even schakelen en kan ik niet direct zeggen wat ik er van vind. Ik merk dan aan het gezelschap met wie ik was dat zij het ook leuk hebben gevonden, maar meer als een aangename, gezellige avond, terwijl ik dan mijn hele ziel en zaligheid erin heb gelegd. Kan/kon me dan ook wel eenzaam voelen omdat zij de avond dus eigenlijk op een hele andere manier beleefd hebben dan ik. Is dat een beetje wat je bedoelt?
Ik zie die meet nog wel zitten. Ik ben erg benieuwd naar jullie en vraag me af of die virtuele klik er ook RL kan zijn.
Ik heb eigenlijk ook nog wel genoeg te vertellen en te delen, maar ik merk dat ik het lastig begin te vinden om dat online te doen.
Anahata, hoe is het met jou? Had je mijn laatste mail nog wel gekregen?
Laila, ook benieuwd hoe het jou is.
Knuffel voor jullie allemaal.
Het was bij ook een beetje stil de afgelopen tijd. Eigenlijk omdat het best heel redelijk met me gaat. Ik krijg dat ook terug van de dierbaren om me heen; dat mijn ogen weer stralen en dat ik er weer "beter" uitzie.
Daar geniet ik nu erg van. (hoewel alle valkuilen ook direct om de hoek komen kijken. Te veel willen en daardoor mijn grenzen snel vergeten). Maar ik blijf bewust en doe mijn best:-).
Ik ben ook wel heel benieuwd hoe het jullie vergaat. Framboosjes, wat fijn dat jij het voorzichtigaan ook over jezelf durft te zeggen dat het beter gaat.
Italy, ik herken heel erg wat je zegt over dat intense willen leven. Was voor mij ook vaak de reden dat ik in vriendschappen afstand ervoer. Omdat die herkenning er niet was, daar kon ik dan best boos/gefrustreerd op reageren. Nu snap ik beter dat dit meer zegt over mij dan over die ander.
Laatst nog, was ik bij een theatervoorstelling. Daar zit ik dan helemaal in. De personages, het verhaal, ik ben op dat moment helemaal die voorstelling. Na afloop moet ik dan ook echt even schakelen en kan ik niet direct zeggen wat ik er van vind. Ik merk dan aan het gezelschap met wie ik was dat zij het ook leuk hebben gevonden, maar meer als een aangename, gezellige avond, terwijl ik dan mijn hele ziel en zaligheid erin heb gelegd. Kan/kon me dan ook wel eenzaam voelen omdat zij de avond dus eigenlijk op een hele andere manier beleefd hebben dan ik. Is dat een beetje wat je bedoelt?
Ik zie die meet nog wel zitten. Ik ben erg benieuwd naar jullie en vraag me af of die virtuele klik er ook RL kan zijn.
Ik heb eigenlijk ook nog wel genoeg te vertellen en te delen, maar ik merk dat ik het lastig begin te vinden om dat online te doen.
Anahata, hoe is het met jou? Had je mijn laatste mail nog wel gekregen?
Laila, ook benieuwd hoe het jou is.
Knuffel voor jullie allemaal.
zondag 28 oktober 2012 om 13:39
Hey meiden,
Even kort vanaf een mooi plekje op de hei .
BB heb je mail gehad, sorry dat ik nog niet gereageerd heb. Het gaat eigenlijk best wel goed met me. Merk alleen dat ik er niet zo goed woorden aan kan geven. Hier vind ik dat sowieso al lastig ivm privacy etc. Maar op de mail lukt het even ook niet op dit moment. Mn gevoel en proces is even lastig in woorden te vatten, omdat mn hoofd zich er dan mee bvemoeit. En mn hoofd kan het allemaal niet zo bevatten, omdat het zo op gevoelsniveau is. Snappen jullie een beetje?
Maar het gaat goed. Iets met acceptatie, iets ¤et nog steeds verder zakken in mezelf en alles omarmen wat ik daar tegenkom.
Ik ben zeker in voor een meet. Hoef ik minder woorden te gebruiken, maar kunnen we gewoon onze harten voor elkaar openzetten. Lijkt me mooi!
Liefs
Even kort vanaf een mooi plekje op de hei .
BB heb je mail gehad, sorry dat ik nog niet gereageerd heb. Het gaat eigenlijk best wel goed met me. Merk alleen dat ik er niet zo goed woorden aan kan geven. Hier vind ik dat sowieso al lastig ivm privacy etc. Maar op de mail lukt het even ook niet op dit moment. Mn gevoel en proces is even lastig in woorden te vatten, omdat mn hoofd zich er dan mee bvemoeit. En mn hoofd kan het allemaal niet zo bevatten, omdat het zo op gevoelsniveau is. Snappen jullie een beetje?
Maar het gaat goed. Iets met acceptatie, iets ¤et nog steeds verder zakken in mezelf en alles omarmen wat ik daar tegenkom.
Ik ben zeker in voor een meet. Hoef ik minder woorden te gebruiken, maar kunnen we gewoon onze harten voor elkaar openzetten. Lijkt me mooi!
Liefs
zondag 28 oktober 2012 om 23:09
Hallohallo allemaal!
Wat fijn om te horen dat het (redelijk) goed met iedereen gaat:). Anahata, ik herken denk ik wel wat je bedoelt; soms zit je zo erg in het gevoel, in de ervaring, dat je dat niet echt in woorden uit kunt drukken. Bij mij lukt dat dan meestal pas na een tijdje, als je er wat meer afstand van hebt en vanaf daar ernaar kunt kijken. Fijn dat je verder af kunt zakken en dingen diep binnenin je kunt accepteren, lijkt me een heel fijn gevoel:)
Italy; Ik denk dat ik niet zo'n hsp'er ben eigenlijk, maar misschien dat ik wel ongeveer wat wat je bedoelt (en sorry als dat niet zo is, maar ik doe iig een poging:P). Ik heb in ieder geval dat sinds ik een half jaar geleden ben gecrashed en besloten heb dingen anders te willen doen, er veel meer ruimte is voor ervaringen, gewoon zijn, stilstand waarderen en ook ben ik me er bewust van geworden dat ik eigenlijk ook niet zo makkelijk kan schakelen tussen dingen, dingen met aandacht doe en soort van 'intens beleef' (al voelt het soms een beetje alsof ik gewoon langzame hersenen heb ofzo:P). Intens kunnen genieten van kunst, de herfst, eten, muziek en daar eigenlijk heel graag over willen praten en delen met anderen. Veel mensen lijken het inderdaad anders te ervaren, er niet zo bij stil te staan als ik (al zijn er gelukkig ook mensen die dat wel doen).
Waar ik trouwens wel nog mee worstel (geen idee of dat herkenbaar is voor jullie) is een soort balans vinden tussen ratio- en emotie-bezigheden. Bijvoorbeeld analytisch bezig zijn en voldoende ruimte houden voor mezelf en reflectie. Als ik analytisch bezig ben ben ik vaak lang nog dat aan het verwerken in mijn hoofd merk ik, waardoor ik teruggetrokken wordt en een beetje mezelf van anderen (en mijn eigen emoties) afsluit. Soms denk ik dan dat ik gewoon iets anders moet gaan doen dan zo analytisch bezig zijn, omdat ik bang ben dat het 'ten koste van' van emotionele ontwikkeling gaat...maar analystisch bezig zijn is ook wel weer iets waar ik veel voldoening uit kan halen.
Tenslotte; ik ben ook nog steeds erg voor de meet! Spannend! Leuk!!
Wat fijn om te horen dat het (redelijk) goed met iedereen gaat:). Anahata, ik herken denk ik wel wat je bedoelt; soms zit je zo erg in het gevoel, in de ervaring, dat je dat niet echt in woorden uit kunt drukken. Bij mij lukt dat dan meestal pas na een tijdje, als je er wat meer afstand van hebt en vanaf daar ernaar kunt kijken. Fijn dat je verder af kunt zakken en dingen diep binnenin je kunt accepteren, lijkt me een heel fijn gevoel:)
Italy; Ik denk dat ik niet zo'n hsp'er ben eigenlijk, maar misschien dat ik wel ongeveer wat wat je bedoelt (en sorry als dat niet zo is, maar ik doe iig een poging:P). Ik heb in ieder geval dat sinds ik een half jaar geleden ben gecrashed en besloten heb dingen anders te willen doen, er veel meer ruimte is voor ervaringen, gewoon zijn, stilstand waarderen en ook ben ik me er bewust van geworden dat ik eigenlijk ook niet zo makkelijk kan schakelen tussen dingen, dingen met aandacht doe en soort van 'intens beleef' (al voelt het soms een beetje alsof ik gewoon langzame hersenen heb ofzo:P). Intens kunnen genieten van kunst, de herfst, eten, muziek en daar eigenlijk heel graag over willen praten en delen met anderen. Veel mensen lijken het inderdaad anders te ervaren, er niet zo bij stil te staan als ik (al zijn er gelukkig ook mensen die dat wel doen).
Waar ik trouwens wel nog mee worstel (geen idee of dat herkenbaar is voor jullie) is een soort balans vinden tussen ratio- en emotie-bezigheden. Bijvoorbeeld analytisch bezig zijn en voldoende ruimte houden voor mezelf en reflectie. Als ik analytisch bezig ben ben ik vaak lang nog dat aan het verwerken in mijn hoofd merk ik, waardoor ik teruggetrokken wordt en een beetje mezelf van anderen (en mijn eigen emoties) afsluit. Soms denk ik dan dat ik gewoon iets anders moet gaan doen dan zo analytisch bezig zijn, omdat ik bang ben dat het 'ten koste van' van emotionele ontwikkeling gaat...maar analystisch bezig zijn is ook wel weer iets waar ik veel voldoening uit kan halen.
Tenslotte; ik ben ook nog steeds erg voor de meet! Spannend! Leuk!!
dinsdag 30 oktober 2012 om 15:29
Hey lieve laila,
Het is natuurlijk helemaal aan jou of je ons wil ontmoeten of niet. Ik kan me ook voorstellen dat als het even heftig is, je er helemaaal niet op zit te wachten, geen ruimte hebt ervoor.
Maar ik vind je berichtje zo kort, dat ik niet zeker weet of dat de rede is dat je niet wil. Het kan ook zijn dat je om wat voor rede ook denkt dat wij door jouw 'issues' niet op je zitten te wachten ofzo. Ik ben nu heel ergvoor jou aan het invullen, maar Als dat, of iets in die richting zo is, zou dat zonde zijn. We hebben allemaal onze eigen issues die soms wel en soms niet herkenbaar zijn voor anderen. Maar dat is prima.
Nogmaals, het is aan jou of je wil komen of niet. Maar weet dat je welkom bent
Liefs
Het is natuurlijk helemaal aan jou of je ons wil ontmoeten of niet. Ik kan me ook voorstellen dat als het even heftig is, je er helemaaal niet op zit te wachten, geen ruimte hebt ervoor.
Maar ik vind je berichtje zo kort, dat ik niet zeker weet of dat de rede is dat je niet wil. Het kan ook zijn dat je om wat voor rede ook denkt dat wij door jouw 'issues' niet op je zitten te wachten ofzo. Ik ben nu heel ergvoor jou aan het invullen, maar Als dat, of iets in die richting zo is, zou dat zonde zijn. We hebben allemaal onze eigen issues die soms wel en soms niet herkenbaar zijn voor anderen. Maar dat is prima.
Nogmaals, het is aan jou of je wil komen of niet. Maar weet dat je welkom bent
Liefs
dinsdag 30 oktober 2012 om 16:17
Laila: ik sluit me aan bij Anahata! Helemaal aan jou of je wil meeten, maar voel je niet bezwaard als je denkt dat "issues" lastig zijn. Kom alleen als je zin hebt...
Italy: ik heb je gemaild. (via mijn ipad, die blijkt gekoppeld aan mailadres van manlief. Zou je dat adres willen negeren ajb? Anders schrikt hij zich rot:-). Ik heb mijn eigen mailadres meegestuurd)
Ik weet niet of Suzy nog meeleest en/of zin heeft?
Italy: ik heb je gemaild. (via mijn ipad, die blijkt gekoppeld aan mailadres van manlief. Zou je dat adres willen negeren ajb? Anders schrikt hij zich rot:-). Ik heb mijn eigen mailadres meegestuurd)
Ik weet niet of Suzy nog meeleest en/of zin heeft?
dinsdag 30 oktober 2012 om 18:32
dinsdag 30 oktober 2012 om 23:06
Laila: ik sluit me ook aan bij BB en Anahata en ik heb dat trouwens ook wel, dat ik ergens een beetje bang ben dat jullie mijn issues gaan veroordelen, dat ik het eng vind dat ik mijn anonimiteit op geef ofzo. En Laila, om nog even verder te gaan met invullen (sorry daarvoor): Ik hoop dat je het ook niet vervelend vind om te zeggen dat je niet mee wilt doen (door je korte berichtje denk ik dat een beetje), je dan misschien bezwaard/onder druk/buitengesloten of voor het blok gezet voelt ofzo. Hug.
Italy; Ik heb je ook gemaild, heb je mijn mail ontvangen? En hoe ga jij daar dan mee om Italy, met dat balans vinden en moeilijk kunnen schakelen, als ik vragen mag? Je hebt daar vast denk ik wel al een keer iets over gezegd, maar zou t fijn vinden om nog een keer te horen als je zin hebt om erover te schrijven. Is dat ook een hsp-ding trouwens?
Italy; Ik heb je ook gemaild, heb je mijn mail ontvangen? En hoe ga jij daar dan mee om Italy, met dat balans vinden en moeilijk kunnen schakelen, als ik vragen mag? Je hebt daar vast denk ik wel al een keer iets over gezegd, maar zou t fijn vinden om nog een keer te horen als je zin hebt om erover te schrijven. Is dat ook een hsp-ding trouwens?
donderdag 1 november 2012 om 20:37
Deze week heel weinig concentratie en veel moeheid. Veel oude emoties. Eerlijk gezegd maar kleine momenten om met vrienden af te spreken. En te veel aan de hand om rustig om over `n meet na te denken. Niet dat ik t niet wil, maar ik kan gewoon even zooo weinig aan. Tussendoor nog steeds kleine en grotere geniet en groeimomentjes, zeker met de prachtige herfstzon op de bladeren. Na t weekend zal ik kijken hoe t gaat en er over denken.
Italy heb een poos geleden iets gelezen wat je schreef over de liefde die je voelde en moest denken aan dit gedicht:
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that a fountain flowed
here in my heart.
I said: Why, O water, have you come
along this secret waterway,
spring of new life,
which I have never tasted?
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that I had a beehive
here in my heart;
and the golden bees
were making
from all my old sorrows
white wax and sweet honey.
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
a blazing sun shone
here in my heart.
It was blazing because it gave heat
from a red home,
and it was sun because it gave light
and because it made me weep.
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that it was God I had
here in my heart.
Last night, as I was sleeping
By Antonio Machado
(1875 - 1939)
English version by Ivan M. Granger
Italy heb een poos geleden iets gelezen wat je schreef over de liefde die je voelde en moest denken aan dit gedicht:
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that a fountain flowed
here in my heart.
I said: Why, O water, have you come
along this secret waterway,
spring of new life,
which I have never tasted?
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that I had a beehive
here in my heart;
and the golden bees
were making
from all my old sorrows
white wax and sweet honey.
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
a blazing sun shone
here in my heart.
It was blazing because it gave heat
from a red home,
and it was sun because it gave light
and because it made me weep.
Last night, as I was sleeping,
I dreamt blessed vision!
that it was God I had
here in my heart.
Last night, as I was sleeping
By Antonio Machado
(1875 - 1939)
English version by Ivan M. Granger
vrijdag 2 november 2012 om 20:04
Lieve laila,
Wat een mooi gedicht.
Liefs voor jou, je klinkt moe, maar wel rustig. Kan me voorstellen dat een meet even te veel is nu. Moet eerlijk zeggen dat ik ook niet zeker weet of ik het erbij kan hebben. Ik ga op zich best goed, maar de komende weken al best wat staan. Kan dat dan nu al niet overzien, wat over het algemeen betekent dat ik wat te veel gepland heb. Hm. Stom.
Hoog tijd dus voor rust: ga op de bank met een dekentje en een kop thee.
voor all!
Wat een mooi gedicht.
Liefs voor jou, je klinkt moe, maar wel rustig. Kan me voorstellen dat een meet even te veel is nu. Moet eerlijk zeggen dat ik ook niet zeker weet of ik het erbij kan hebben. Ik ga op zich best goed, maar de komende weken al best wat staan. Kan dat dan nu al niet overzien, wat over het algemeen betekent dat ik wat te veel gepland heb. Hm. Stom.
Hoog tijd dus voor rust: ga op de bank met een dekentje en een kop thee.
voor all!
donderdag 3 oktober 2013 om 21:24
Hey lieve laila,
Wat leuk dat je dit topic upt. Ik ben ook zoooo nieuwsgierig hoe het met iedereen gaat.
Hier met vallen en opstaan. Een hele goede zomer gehad waar ik merkte dat ik echt weer steeds meer bij mezelf kon komen.
En terugkijkend pas zie hoe ongelooflijk ziek ik ben geweest. Alle frustraties van toen...het lijkt allemaal weer zo behapbaar.
Waar ik nog steeds tegenaan loop is dat werk en privé niet in balans zijn. Ik probeer hierin keuzes te maken die beter voor mij en mijn gezin zijn maar die crisis zit me behoorlijk dwars. Het lukt dus nog niet echt zoals ik dat wens.
Ik heb een baan, maar die vraagt teveel van me. Maar goed, ik ben bezig om ook hier stappen in te zetten. Ook hierin.....loslaten, en vertrouwen dat het goed komt.
En jullie lieve meiden? Lezen jullie hier nog? Hoe is het, een jaar later?
Wat leuk dat je dit topic upt. Ik ben ook zoooo nieuwsgierig hoe het met iedereen gaat.
Hier met vallen en opstaan. Een hele goede zomer gehad waar ik merkte dat ik echt weer steeds meer bij mezelf kon komen.
En terugkijkend pas zie hoe ongelooflijk ziek ik ben geweest. Alle frustraties van toen...het lijkt allemaal weer zo behapbaar.
Waar ik nog steeds tegenaan loop is dat werk en privé niet in balans zijn. Ik probeer hierin keuzes te maken die beter voor mij en mijn gezin zijn maar die crisis zit me behoorlijk dwars. Het lukt dus nog niet echt zoals ik dat wens.
Ik heb een baan, maar die vraagt teveel van me. Maar goed, ik ben bezig om ook hier stappen in te zetten. Ook hierin.....loslaten, en vertrouwen dat het goed komt.
En jullie lieve meiden? Lezen jullie hier nog? Hoe is het, een jaar later?
donderdag 3 oktober 2013 om 22:04
donderdag 3 oktober 2013 om 22:16
quote:moringa schreef op 03 oktober 2013 @ 22:04:
Hoi Boeddhabuikje en anderen, ik heb nooit meegeschreven in dit topic maar ik wilde jullie even laten weten dat ik het gelezen heb toen ik zelf middenin een burn-out zat. Heb er toen veel aan gehad om jullie ervaringen te lezen en me te realiseren dat ik niet de enige ben dus alsnog: dankjulliewel!
Moringa, wat leuk om te lezen. Fijn dat je aan onze schrijfsels wat had. Ik herken het gevoel dat het fijn is dat je weet niet de enige te zijn.
Hoe gaat het nu met jou? Het gevoel dat dingen weer beter voor je zijn?
Hoi Boeddhabuikje en anderen, ik heb nooit meegeschreven in dit topic maar ik wilde jullie even laten weten dat ik het gelezen heb toen ik zelf middenin een burn-out zat. Heb er toen veel aan gehad om jullie ervaringen te lezen en me te realiseren dat ik niet de enige ben dus alsnog: dankjulliewel!
Moringa, wat leuk om te lezen. Fijn dat je aan onze schrijfsels wat had. Ik herken het gevoel dat het fijn is dat je weet niet de enige te zijn.
Hoe gaat het nu met jou? Het gevoel dat dingen weer beter voor je zijn?
donderdag 3 oktober 2013 om 22:29
Hoi Boeddhabuikje,
Februari/maart/april 2012 was echt mijn absolute dieptepunt. Nu gaat het heel erg goed.
Ik heb een aantal behoorlijk drastische keuzes gemaakt in mijn leven zoals mijn baan waar ik vreselijk ongelukkig van werd opzeggen en daarmee ook mijn idee van vastigheid loslaten. (Was goedbetaalde vaste baan)
Ook verbood ik mezelf doorlopend bepaalde dingen te voelen (mn negatieve gevoelens) waardoor ik uiteindelijk totaal blokkeerde. Nu kan ik zeggen dat ik veel eerlijker tegen mezelf ben en daardoor ook veel opener naar anderen. Mijn houding is echt fundamenteel veranderd, ik vind mezelf een veel leuker mens geworden.
Ik heb veel gehad aan psychotherapie.
Ik ben wel benieuwd hoe dat proces bij jou/jullie is geweest.
Februari/maart/april 2012 was echt mijn absolute dieptepunt. Nu gaat het heel erg goed.
Ik heb een aantal behoorlijk drastische keuzes gemaakt in mijn leven zoals mijn baan waar ik vreselijk ongelukkig van werd opzeggen en daarmee ook mijn idee van vastigheid loslaten. (Was goedbetaalde vaste baan)
Ook verbood ik mezelf doorlopend bepaalde dingen te voelen (mn negatieve gevoelens) waardoor ik uiteindelijk totaal blokkeerde. Nu kan ik zeggen dat ik veel eerlijker tegen mezelf ben en daardoor ook veel opener naar anderen. Mijn houding is echt fundamenteel veranderd, ik vind mezelf een veel leuker mens geworden.
Ik heb veel gehad aan psychotherapie.
Ik ben wel benieuwd hoe dat proces bij jou/jullie is geweest.
donderdag 3 oktober 2013 om 22:39
Bizar om dit topic ineens weer in de top 10 te zien verschijnen:).
Heel veel herkenning over wat je schrijft over het loslaten van een goedbetaalde vaste baan. Ik heb een boel weer op de rit maar juist dat loopt nog niet. Ik durf(de) daar nog niet die keuze in te maken maar ik merk nu ook dat dit hetgeen is waar ik dat wel moet gaan doen. Ik wil niet nog een keer zo diep. Privé en baan zijn zo niet in balans...maar ja, die crisis hè, waardoor zaken voornamelijk erg eng zijn. Ben dus wel benieuwd wat jou over de streep heeft geholpen om die baan toch op te zeggen.
Ik herken ook wat je zegt over het kunnen en willen voelen van dingen nu. Pijnlijk soms, maar ook zo veel eerlijker naar mezelf!
Heel veel herkenning over wat je schrijft over het loslaten van een goedbetaalde vaste baan. Ik heb een boel weer op de rit maar juist dat loopt nog niet. Ik durf(de) daar nog niet die keuze in te maken maar ik merk nu ook dat dit hetgeen is waar ik dat wel moet gaan doen. Ik wil niet nog een keer zo diep. Privé en baan zijn zo niet in balans...maar ja, die crisis hè, waardoor zaken voornamelijk erg eng zijn. Ben dus wel benieuwd wat jou over de streep heeft geholpen om die baan toch op te zeggen.
Ik herken ook wat je zegt over het kunnen en willen voelen van dingen nu. Pijnlijk soms, maar ook zo veel eerlijker naar mezelf!