Van weten naar doen

08-07-2011 22:07 196 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hoi Forummers,



Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.



De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.



Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.



Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.



Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.

Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.



Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..

Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.



En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.



Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?

Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.



Bedankt voor het lezen,



Go Tango
Alle reacties Link kopieren
@Strawberrie



Fijn om je te lezen en lekker dat je vakantie hebt!

Ga je nog weg of blijf je in Hollanda?



Wat wil jij wel/niet in het contact met je zus?

Waar voel jij je wel/niet prettig bij?



Wijzen naar anderen is makkelijk, kijken naar onszelf is andere koek..



Mijn ervaring is, dat als ik helder heb wat ik wel/niet wil in een contact met iemand, het me een hoop rust geeft en minder twijfels.

Twijfels vind ik altijd zo killing, kosten me veel energie.



Als jij voor jezelf weet waar je staat, dan is het misschien een optie om met haar in gesprek te gaan?

Mail contact over belangrijke zaken is best lastig aangezien je de boodschap anders kunt bedoelen/interpreteren, dan de bedoeling was.
Alle reacties Link kopieren
Wat vervelend van je vader. Hoe gaat het nu met hem?

Hoe is het vandaag met je gegaan qua eten?
Alle reacties Link kopieren
@Kanga



Lief dat je naar mijn vader vraagt, dank je wel!

Naar omstandigheden gaat het redelijk met hem.

Hij heeft uitval aan zijn rechterbeen en kan vandaag starten met revalideren bij de fysio.

Volgende week maandag krijgt hij nog een onderzoek ivm de halsslagader en een gesprek met de arts die hem afgelopen vrijdag gezien heeft.



Op de foto bleek dat hij al eerder een beroerte heeft gehad, hij heeft dit echter niet door gehad.

Vrijdag ga ik naar hem toe.



Het eten is gister redelijk gegaan, het lijntje is soms flinterdun.

Ik bedoel daarmee, dat ik soms weinig nodig heb om door te slaan.

Vaak komt het voort uit niet realistische gedachtes die ik op dat moment heb, ben op sommige vlakken ook een zwart-wit denker, type alles of niets.

Ik leer wel steeds meer om niet in of-of te denken en juist in en-en.

Dingen kunnen naast elkaar bestaan.



Hoe gaat het met jou?
Alle reacties Link kopieren
@Gotango: zo dan heeft hij een flinke opdonder gekregen, hopelijk gaat het herstel naar wens.



Ja bij mij is dat met vlagen ook hoor, dat ik makkelijk getriggerd wordt. Het beste voor mij is niks in huis hebben, maar ja dat is ook zoiets.

Goede tip van je om een duidelijk standpunt in te nemen wat mijn zus(sen) betreft, ik heb haar kenbaar gemaakt wat ik wil en al is het via mail niet ideaal, het is voor nu wel het beste, korte berichtjes maak ik ervan. Ja ik ben een grote twijfelkont en trouwens dat alles of niks komt me ook bekend voor. Zeker als ik onder druk wordt gezet.



Ik heb 3 weken vrij, ik hoef helemaal niks, alleen volgende week 3 dagen naar Brugge, volgend jaar staat er een verhuizing gepland naar een groot nieuwbouw appartement, dus zijn we een beetje aan het sparen. Daarnaast is een vakantie dichterbij ook heerlijk, genieten van de omgeving en elkaar.
Alle reacties Link kopieren
@Strawberrie:

Klinkt goed hoe je je vrije weken doorbrengt en Brugge is een mooi plaatsje, alvast veel plezier.

Enne grootste spannende plannen met jullie verhuizing naar een nieuwbouw appartement!



Tja, dat niets in huis halen, werkt voor mij niet. Als mijn aandrang tot willen vreten sterk is, dan moet ik scoren, dus al heb ik niets in huis, dan ga ik het kopen.

Ik verkeer dan in een soort roes en denk alleen aan eten, eten, eten.

Kan dan vaak ook niet wachten met te beginnen totdat ik thuis ben. Die drang/dwang is dan zo sterk, het neemt als het ware bezit van me. Ik verkeer in een andere staat van 'zijn' . Ben net een junk die zijn shot moet hebben.



En de buit die ik insla 'moet' ook bagger bevatten (snoep/koek en vooral veeeeeel) anders krijg ik geen voldaan gevoel.

Om me vervolgens, als ik weer geland ben, schuldig en een complete loser te voelen, dat ik het weer heb gedaan.



Ik heb voor mezelf de druk eraf gehaald, dat ik er helemaal vanaf moet. Ik kan denk ik meer winst halen uit acceptatie, dat dit ook een stukje van mij is.

Niet als zijnde opgeven, maar dus meer van dat dit ook een deel van mij is.

Hoe harder ik ertegen vecht, des te sterker wordt de drang.

1 eetbui per week sta ik mezelf nu toe om de druk van de ketel te halen.



Hoe sta jij hierin? Herken je dingen van bovenstaande of juist niet?
Alle reacties Link kopieren
Ja het accepteren is heel belangrijk, helemaal ervan af komen is volgens mij onmogelijk, ook omdat het bij mij verbonden is aan mijn cyclus. Nee ik ga er niet speciaal voor naar de winkel, ik vreet wel alles wat er te snaaien valt, denk aan broodbeleg, vooral zoet en vet, koekjes en kaas. Aangezien ik thuis de meeste boodschappen doe, valt het niet heel erg op... mijn partner is er wel van op de hoogte en weet dat het kan gebeuren als hij niet thuis is en soms als hij weet als ik mij niet goed voel, dan stuurt hij een sms-je.
Alle reacties Link kopieren
quote:gotango schreef op 19 juli 2011 @ 10:44:

Het eten is gister redelijk gegaan, het lijntje is soms flinterdun.

Ik bedoel daarmee, dat ik soms weinig nodig heb om door te slaan.





Dat is ook de reden dat ik er naar vraag. Want ongetwijfeld heeft de situatie met je vader je alles even laten relativeren, maar mijn ervaring is dat nare gebeurtenissen uiteindelijk vaker een negatieve invloed hebben op een verstoord eetgedrag.

Want ook kun je het beargumenteren en relativeren, je gedrag veranderen is niet zo simpel gedaan. Van weten naar doen he.......



Wat betreft het accepteren: ik vind dit een kritisch iets. Want accepteren is ook jezelf toezeggen dat je het mag.

Ik ben zelf ook niet geheel vrij van mijn ES, maar ik ken genoeg mensen die met eetbuien geworsteld hebben en er helemaal vanaf zijn gekomen. Dus het kan wel. Maar het is een lange, moeilijke weg.
Alle reacties Link kopieren
quote:Strawberrie schreef op 20 juli 2011 @ 10:55:

Ja het accepteren is heel belangrijk, helemaal ervan af komen is volgens mij onmogelijk, ook omdat het bij mij verbonden is aan mijn cyclus. Nee ik ga er niet speciaal voor naar de winkel, ik vreet wel alles wat er te snaaien valt, denk aan broodbeleg, vooral zoet en vet, koekjes en kaas. Aangezien ik thuis de meeste boodschappen doe, valt het niet heel erg op... mijn partner is er wel van op de hoogte en weet dat het kan gebeuren als hij niet thuis is en soms als hij weet als ik mij niet goed voel, dan stuurt hij een sms-je.



Is het puur verbonden aan je cyclus in de zin dat je PMS klachten hebt?

Wel fijn dat je vriend op de hoogte is.



Mijn beste vrienden weten het ook en dat vind ik wel prettig.

Daar was in het begin geen sprake van en deed ik alles in het geniep, dat gaf nog meer spanning.

Ik ben blij dat ik na verloop van tijd, een aantal dierbaren op de hoogte heb gesteld.
Alle reacties Link kopieren
quote:Kanga76 schreef op 20 juli 2011 @ 19:24:

[...]





Dat is ook de reden dat ik er naar vraag. Want ongetwijfeld heeft de situatie met je vader je alles even laten relativeren, maar mijn ervaring is dat nare gebeurtenissen uiteindelijk vaker een negatieve invloed hebben op een verstoord eetgedrag.

Want ook kun je het beargumenteren en relativeren, je gedrag veranderen is niet zo simpel gedaan. Van weten naar doen he.......



Wat betreft het accepteren: ik vind dit een kritisch iets. Want accepteren is ook jezelf toezeggen dat je het mag.

Ik ben zelf ook niet geheel vrij van mijn ES, maar ik ken genoeg mensen die met eetbuien geworsteld hebben en er helemaal vanaf zijn gekomen. Dus het kan wel. Maar het is een lange, moeilijke weg.



Ik begrijp je punt mbt accepteren Kanga. Voor mij staat het voor niet langer in een continu gevecht met mezelf willen zitten.

Dus als ik een eetbui heb er geen compleet drama van maken en mezelf daarin verliezen.

Het helpt me meer om er naar te kijken en de reden naar boven te halen, zodat ik daar iets mee kan.

Hierdoor kan ik er sneller een streep onder zetten en de draad weer oppakken.



Hoe is de 'stand van zaken' rondom eetbuien bij jou?

Op welke manier uit het zich nog?

En wat doe jij als het is gebeurd?
Alle reacties Link kopieren
Voor mij staat het accepteren ook voor dat ik mezelf wil accepteren zoals ik ben. Volgens mij bedoelt Gotango dat ook, dat scheelt een heel gevecht met jezelf. Ja inderdaad daar zit het gevaar in dat je er nooit vanaf komt, maar als ik om me heen kijk dan gaat iedereen weleens over de schreef, de volgende dag hou je dan een balansdag.

@Gotango: PMS is er niet vastgesteld, maar in het begin dacht mijn huisarts door mijn klachten dat ik dat zou moeten hebben, de depressieve klachten e.d. Deels is dat zeker zo, maar ik ga niet alles daarop gooien. Ik kan dan veel heftiger reageren, dat is een feit.
Alle reacties Link kopieren
quote:Strawberrie schreef op 21 juli 2011 @ 10:20:

maar als ik om me heen kijk dan gaat iedereen weleens over de schreef, de volgende dag hou je dan een balansdag. Ik ben nu eigenlijk wel heel benieuwd wat jij verstaat onder 'over de schreef' gaat. Want ik zie een eetbui wel als iets heel anders dan iets wat iedereen wel eens doet.
Alle reacties Link kopieren
Over een flinterdun lijntje gesproken, afgelopen donderdag een klapper met de fiets gemaakt, waardoor ik met een flinke pijn in mijn stuitbeen kamp.



Een streep door mijn plannen, niet kunnen sporten, de afspraak met mijn vader af moeten zeggen.

Ik baal als een stekker!



Kan ff niets, was net weer lekker bezig met krachttraining en nu kan ik met veel pijn en moeite in 1 positie zitten.

Zodra er ook maar enige druk opkomt doet het echt zeer.



Gister vanuit frustratie, teleurstelling gaan vreten...



De komende dagen zal ik ws nog niet veel uit kunnen richten en ik wil deze dagen niet vullen met vreten.

Dus koppie erbij houden en mijn kennis toepassen :-)



Een hart onder de riem is welkom!



@Kanga: wil jij nog ingaan op de vragen die ik je stelde?

En ik begrijp overigens ook je vraag aan Strawberrie, daar ben ik ook benieuwd naar.



Een eetstoornis, welke dan ook, is zeker iets anders dan wel eens over de scheef gaan of wel eens iets minder eten.

Het omvat helaas een hoop meer dan dat...
Alle reacties Link kopieren
@Gotango: dat is inderdaad een tegenvaller, maar daar doe je nu weinig aan. Je kan dus ook niet naar de winkel gaan om iets te halen, dat scheelt.



@Kanga: ik begrijp waar je vraag vandaan komt, ik zal het proberen uit te leggen. Als ik om me heen kijk, bijvoorbeeld ik was afgelopen dagen een paar keer in de stad, ivm met de Zomerfeesten hier in Nijmegen. Dan gaan er veel over de schreef, niet alleen wat eten (zeg maar gerust vreten) betreft, ook wat drinken betreft. Dat gaat vaak onder het mom: gezellig en voor ze het weten wordt er meer gedronken en gegeten dan ze normaal doen. Inderdaad dat betekent nog niet dat ze een eetstoornis hebben, maar ik denk zelf dat onze OVER-consumptie maatschappij wel te maken heeft met de eetproblematiek.

Eten (vooral suiker en vet) is voor meer mensen een verslaving en ja dat is nog steeds wat anders dan een eetprobleem hebben, maar ik denk zelf dat het dichter bij elkaar ligt dan het zo op het eerste gezicht lijkt.

Geeft niks als jullie mijn theorie niet helemaal kunnen volgen hoor. Ik weet dat ik zelf een eetprobleem heb, of het een stoornis is durf ik niet met zekerheid te zeggen, ik ga het daar ook met mijn therapeute over hebben. Ik denk zelf dat ik op het randje zit, ook omdat ik er mee bezig ben er verandering in aan te brengen, maar dat kan ook de ontkenningsfase zijn
Alle reacties Link kopieren
@ gotango: ik heb zelf nooit eetbuien gehad. Ik heb het omgekeerde probleem. Ik eet te weinig, heb een AN verleden. Nu heb ik een goed eetpatroon, maar ik moet mijzelf in de gaten houden. Bij stress ben ik geneigd te weinig te eten.



Maar uiteindelijk komen alle eetstoornissen op hetzelfde neer, het gaat niet om het eten, maar om de rol die wel/niet eten vooor je betekent. De eetbui of het vasten heeft een functie. Daarom vind ik het ook niet vergelijkbaar met een avondje te veel drinken en/of eten tijdens het stappen.



Zelf geloof ik dat je pas van een ES af kan komen als je weet welke functie die voor jou heeft, en dat je dat kan 'vervangen' door iets anders. Zolang je geen andere strategie hebt om om te gaan met tegenslagen in het leven, zul je terugvallen in eetbuien. En uit ervaring weet ik dan zelfs wanneer je inmiddels andere middelen hebt om je door het leven te slaan, dan blijft het lastig. Want oude, ingesleten patronen zijn niet zomaar uit je systeem.



@ Strawberrie: heel eerlijk gezegd, klinkt het mij inderdaad vooral als ontkenning in de oren. En als je dat lang genoeg blijft herhalen, ga je er ook zelf in geloven. Maar weet wel dat hoe langer je een eetprobleem hebt, hoe langer duurt en hoe zwaarder het is om er vanaf te komen. Geloof me, I know
Alle reacties Link kopieren
Hier een meelezer. Veel herkenning zeg! Een boek wat ik net heb gelezen en echt heel goed vond is 'Vrouwen, eten en God' van Geneen Roth. Gaat juist over die achterliggende issues.



*kruipt weer in meeleesmodus*
Alle reacties Link kopieren
Ik ga eens kijken wat ik over je boekentip kan vinden Shiva.

Ben toch benieuwd waar jij je zoal in herkent...



Het lijkt er verdacht veel op, dat mijn stuitje gekneusd is en daar staat tussen de 2-6 weken voor, pff, kan m'n lol op

Voel me beperkt in mijn doen en laten, heb de hele dag door pijn en dat is niet bevoorderlijk voor mijn humeur.



Ik blijf het lastig vinden om een tegengeluid te bieden aan mijn 'sabotage-stemmetjes' als het erop aankomt..ook al weet ik waar het over-eten bij mij voor staat.

De achterliggende oorzaak weet ik en toch blijf ik met regelmaat in mijn valkuilen stappen.

Geef me er aanover, de makkelijkste weg wat mij betreft, ik duik in mijn comfort zone ipv weerstand te bieden en te kijken waar ik nu echt behoefte aan heb.



Maar ja, ik heb mijn topic niet voor niets 'van weten naar doen' genoemd :-)
Alle reacties Link kopieren
@gotango: hoe gaat het nu met je vader, ben je nog langsgeweest?



Wat zeggen je sabotage-stemmetjes tegen je?

En kun je, op het moment dat je geen eetbui hebt en je je sterk voelt, wat tegenargumenten op papier zetten? Of een eetbui-noodplan bedenken? Zodat je op het moment dat je voelt dat het niet goed gaat, de munitie klaar hebt liggen?



Wellicht heb je het al eerder geschreven hoor, maar heb je momenteel helemaal geen hulp meer voor je eetprobleem?
Alle reacties Link kopieren
@Kanga

De sabotage stemmetjes zeggen verschillende dingen, denk aan: je kunt het niet aan, ga maar lekker eten * verstop je maar lekker en eet alles wat los en vast zit * het wordt toch nooit wat met jou, dus dan kan je net zo goed vreten.



De gevoelens die bij deze gedachtes loskomen zijn veelal: verdriet, frustratie, onmacht, boosheid en dan is het lijntje flinterdun en ga ik helaas nog al eens voor de bijl.



Ik heb al heel wat noodscenario's gemaakt en dat lukt prima als ik me lekker voel. Het echte oefenen kan alleen als ik me klote voel en dan sta ik ervoor.

Ik denk dat het me kan helpen om zodra ik een sabotage stemmetje herken, direct aan mezelf te vragen:

- Is wat ik denk 100% waar en wat kan ik beter denken?

> Wat dient me wel?



Ik reageer als het ware heel primair, duik erin en dan ben je de lul.

Tussenstop inlassen, afstand nemen van mijn negatieve gedachtes en me niet laten foppen door ze.



Ik heb mijn vader helaas niet kunnen ontmoeten door de val die ik heb gemaakt. We gaan vrijdag a.s voor de herkansing.

Hij heeft nu zijn onderzoek voor de halsslagaders en gesprek met de arts. Vanaf deze week 2x fysio voor zijn been.



Momenteel geen psychologische hulp, ben wel bij een haptonome om meer balans tussen ratio en gevoel te krijgen.

Bij haar nog maar net begonnen, dus kan er nog niet veel over zeggen.



Heb jij nog ondersteuning?
Alle reacties Link kopieren
quote:gotango schreef op 25 juli 2011 @ 14:56:

Ik heb al heel wat noodscenario's gemaakt en dat lukt prima als ik me lekker voel. Het echte oefenen kan alleen als ik me klote voel en dan sta ik ervoor.



Heb je ze ook op papier staan, zodat je het plan erbij kan pakken? Of zit het noodscenario alleen in je hoofd?



Ik denk dat het me kan helpen om zodra ik een sabotage stemmetje herken, direct aan mezelf te vragen:

- Is wat ik denk 100% waar en wat kan ik beter denken?

> Wat dient me wel?

Ja, dat is dé vraag! Heb je daar ook een (of meerdere) antwoord op voor jezelf?

Ik reageer als het ware heel primair, duik erin en dan ben je de lul.

Tussenstop inlassen, afstand nemen van mijn negatieve gedachtes en me niet laten foppen door ze.



Momenteel geen psychologische hulp, ben wel bij een haptonome om meer balans tussen ratio en gevoel te krijgen.

Bij haar nog maar net begonnen, dus kan er nog niet veel over zeggen.



Heb jij nog ondersteuning?Inmiddels geen therapie meer. Maar met alleen therapie kon ik mijn eetprobleem niet oplossen. Want in mijn hoofd begreep ik het allemaal wel, maar ik voelde/ervaarde het nog niet zo. Bij mij heeft yoga heel goed geholpen. Dat heeft weer verbinding gebracht tussen mijn hoofd en mijn lijf. Hopelijk kan haptonomie zoiets voor jou betekenen.
Alle reacties Link kopieren
@Gotango: veel sterkte, neem er de tijd voor, want dat is echt pijnlijk. Hopelijk kan je vrijdag wel naar je vader toe.

Hey mijn stemmetjes zeggen bijna hetzelfde... ik heb de tip gekregen op goede momenten iets in te spreken wat ik kan luisteren op een slecht moment, dat heb ik alleen niet uitgevoerd, ik denk dat ik dat toch eens ga doen, want kan hele schriften volschrijven een stem kan weleens meer bereiken.



@Kanga: dat is een goede tip van de yoga. Ik herken het gegeven dat je het helemaal begrijpt wat de bedoeling is van de therapie en op papier alles goed kan benoemen, maar hoe ga je ermee om in de praktijk blijft een lastige. Vandaar ook dat ik meer ben gaan bewegen, daar had ik aan het begin van mijn depressie de moed niet voor. Toen ik dat ben gaan doen kwam mijn lichaam en geest meer in balans. Ik merk nu ik vakantie heb ik dat echt nodig heb om me goed in mijn vel te voelen.

Ik hou jouw opmerkingen over mijn 'theorie' in mijn achterhoofd, ik ben er mij van bewust dat het een uitvlucht kan zijn.
Alle reacties Link kopieren
@Kanga

Ik heb verschillende scenario's op papier staan en deze pak ik op het moment supreme er niet bij...wat ik je schreef, ik reageer heel primair en duik er in.



Ik ga wel bovenstaande op papier zetten en op de koelkast plakken.

Het is een questie van eigen maken/trainen en uit de conditionering komen. Dat is niet zomaar gedaan, gedragsverandering is een lastige en zeker mogelijk!

Ik ben ook geen opgever en blijf hiermee oefenen.



Herkenbaar dat praten alleen niet voldoende is en fijn dat jij die balans tussen denken en voelen in yoga vindt.

Heb het ook een poosje gedaan en voor mij was het niet de manier.

Ga idd kijken wat haptonomie voor me kan betekenen.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb gister een interessant stuk gekeken van Bruce Lipton, dit ging onder andere over; de kracht van je gedachtes en patronen.

Hij benoemde, dat we maar 5% met onze bewuste geest denken en de rest vanuit het onderbewustzijn wordt aangedragen.



Om dit te kunnen beinvloeden vraagt het om aanwezig te zijn, zeg maar mindfull te zijn.

De programmering van onze hersenen gebeurt van 0-6 jaar, dan zijn we als een spons en wordt de basis gelegd.

Die basis neem je mee je verdere leven in en zo ontwikkel je allerlei overtuigingen, aannames en patronen.



Het is in die zin, dus absoluut niet gek dat we het als mens moeilijk vinden om patronen te doorbreken!

Het vraagt veel oefenen, herhalen van het gedrag dat je wel voor jezelf wilt.



Bovenstaande is voor mij niet nieuw, wel vond ik hem interessant om naar te luisteren en het voelt goed om de boel weer even opgeschud te hebben :-)



Mijn thema is: "Van weten, naar doen" en ik weet als geen ander dat het lastig is om gewoontes te doorbreken.

Ik bedacht me gister ook, dat ik op 2 punten een stap heb gezet:

- Na lange tijd doe ik weer aan krachttraining

- Ik honger niet meer



Dit betekent ook dat ik nu behoorlijk zwaar ben, omdat mijn lijf moet resetten na een lange tijd te weinig voeding gekregen te hebben. Het is als het ware nog bang dat ik weer ga hongeren, dus het slaat als een dolle alles op dat ik eet.



Ik vind het moeilijk om mijn lijf nu te accepteren, vind mezelf niet mooi zo en toch wil ik niet terugvallen naar het hongeren.

Mezelf de tijd geven om te resetten en ws kan ik na verloop van tijd op een normale manier wel weer een paar kilo afvallen.



Fijne dag,



go tango
Alle reacties Link kopieren
quote:muurzonnebloempje schreef op 12 juli 2011 @ 20:55:

Ik heb tot nu toe altijd meegelezen, maar ik herkende zoveel in jullie posts dat ik toch graag wilde reageren. Wat een nare en moeilijke verhalen allemaal!



Ook ik heb lang problemen gehad met eetbuien en dacht dat ik er nooit uit zou komen, maar sinds ik therapie heb gehad gaat het een stuk beter. Het is natuurlijk voor iedereen anders, maar voor mij heeft het heel erg geholpen om juist geen lijstjes meer te maken hoe ik van nu af aan gezond ga eten/afvallen, maar juist mezelf te observeren zonder te oordelen. Mijn therapeut zei: zet gewoon een pak koekjes voor je en kijk hoeveel je eet. Als dat veel is dan had ik dat blijkbaar nodig om me beter te voelen. Dat voelde voor mij ontzettend tegenstrijdig, want ik voelde me altijd heel zwak, vies en slecht als ik overat, wat het alleen maar erger maakte. Hoewel het in eerste instantie extra stress gaf doordat ik er zoveel mee bezig was, is het daarna ontzettend veel beter gegaan! Ik luister nu meer naar mijn lichaam, ben liever voor mezelf en heb alleen nog maar af een toe een eetbui. Toen ik na een paar maanden op de weegschaal ging staan zag ik dat ik zelfs ben afgevallen! Natuurlijk is het niet zo simpel als ik hier schrijf, zeker als je er al 10 jaar mee kampt en er ernstige problemen achter liggen zoals misbruik, maar ik wilde dit toch even delen.



Wat een mooi verhaal.

Mijn gevoel zegt ook dat je als je de strijd tegen jezelf opgeeft, de angel er daarmee uit haalt en daarna kan gaan 'genezen'.



zonder te oordelen

ben liever voor mezelf



....eigenlijk dus niet meer vechten tegen jezelf. Sterkte, dames!
Alle reacties Link kopieren
@Gotango: tja hoe lang duurt het voordat je lijf uit de spaarstand gaat? Als je dat zou weten ben je een heel eind, heb je een houvast. Volhouden met gezond eten en bewegen (al is het nu wel lastiger door je pijn), op een gegeven moment val je echt wel af.

Daarnaast door het bewegen krijg je juist meer energie en zo kan je de stemmetjes beter de baas.

Ik heb zelf even een break gehad en ga er vanaf maandag ook weer goed tegenaan, heb dan nog een week vakantie (het weer beloofd beter te worden!), maar gezond eten en bewegen is wat me te doen staat.

Hoe gaat het verder met je, heb je nog kans gezien bij je vader langs te gaan?
Alle reacties Link kopieren
Wat een pakkende titel heeft dit topic, het zou door mij geschreven kunnen zijn.



Ik lees dit topic al even mee en was wat huiverig om te reageren omdat ook ik op dit moment worstel met een eetstoornis en het moeilijk vind om er over te praten, me bloot te geven.

Toch een reactie vanwege de herkenning en de tips die ik eventueel mee kan geven.



Gotango, om te beginnen met jouw laatste post:

het is inderdaad heel moeilijk om ingesleten patronen te doorbreken, het vergt erg veel oefening.

Ben je bekend met G-training?

De G staat voor Gebeurtenis?Gedachte/Gevoel/Gedrag en het is een vorm van cognitieve therapie die bv. toegepast wordt bij mensen met een dwangstoornis.

Deze training heb ik ooit gevolgd (langdurig) en heeft me indertijd grotendeels van de dwang afgeholpen.



Helaas zijn onderliggende oorzaken toen niet aangepakt.

Daar ben ik nu mee aan het werk, maar de idee van die training kan ik wel praktisch inzetten nu, door mijn irreëele gedachten omtrent eten te beïnvloeden zodat ik me minder slecht voel wanneer ik meer eet dan ik mag van mezelf en moet doen om aan te komen zodat ik ook de andere zaken weer beter kan aanpakken.



Kanga schrijft hoe yoga ondersteuning biedt.

Ik merk dat in contact komen met mijn lichaam (middels massage) me helpt dichter bij mezelf te komen en hopelijk meer van mezelf te houden op den duur. De band tussen mijn hoofd (wat mag wel of niet) en mijn fysieke ik is eigenlijk verdwenen heb ik gemerkt, ondanks mijn lichamelijke activiteiten zoals sport.



Ook wil ik noemen dat ik door middel van creativiteit dichter bij mijn gevoel begin te komen, tekenen, schilderen.



Zoals misschien duidelijk geworden zit ik erg in mijn hoofd en tracht ik daar wat los van te komen.

Natuurlijk weet ik niet hoe dat bij anderen is, maar ik leer nu langzaam aan dat ik toch echt van mezelf moet leren houden voordat ik mijn ES of wat dan ook de baas kan worden.

Voor mij betekent dit dat ik mijn hoofd een beetje los moet laten en mijn gevoel en lijf meer toe moet laten als onderdeel van mijn ik zeg maar.



Als laatste een reactie op het stukje over overconsumptie, drank ed.

Het misbruiken van alcohol en drugs kan volgens mij best een uiting zijn van dezelfde problematiek die aan een ES ten grondslag kan liggen. Maar dan heb ik het wel over echt probleemgebruik van middelen om emoties te verdringen o.i.d.



Gotango, als afsluiter: wat goed dat je al twee dingen niet alleen bedacht hebt maar ook daadwerkelijk gedaan hebt/doet!!

Ik herken de schriften vol wijze woorden, voornemens, adviezen die ik anderen kan geven maar wanneer ik het zelf moet doen, ho maar. Daar ligt ook voor mij nu het grote obstakel namelijk.



Succes, voor iedereen hier natuurlijk.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven