Psyche
alle pijlers
Van weten naar doen
vrijdag 8 juli 2011 om 22:07
Hoi Forummers,
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
zaterdag 9 juli 2011 om 06:21
quote:Bahco schreef op 09 juli 2011 @ 00:04:
[...]
Ja precies, je zegt het zelf. Misschien zou je je kunnen afvragen waarom het plaatje perfect moet zijn. Omdat het in mijn (onze?) ogen lui, en onnozel is om het niet te proberen.Nog afgezien van het feit of het haalbaar is. Wie vindt dat het moet, waarom moet het, en wie profiteert ervanAgain, het moet van mezelf. Het is een eeuwige strijd op zoek naar erkenning.. Van jezelf of een ander (Denk aan afwijzende ouder(s))..? Dient het jouw geluk echt om perfect te willen zijn? Ooit dacht ik dat wel ja.. Nogmaals, denk aan bv afwijzende ouder(s).. Als ik maar hééél goed mijn best doe, en de liefde waard ben, krijg ik het misschien wel... En nu zit het er zo in dat ik het er niet meer uit krijg, ondanks dat ik heus wel weet dat het niet gezond meer is.
Is "je best doen" niet genoeg als je toch niet weet van wie je perfect moet zijn? Dat moet dus van jezelf. De drijfveer zit intern... Ooit (waarschijnlijk al erg jong) heb je jezelf verteld dat je perfect moet zijn om iets waard te zijn waar je naar verlangt.
Perfect zijn maakt je niet geliefder Een mooie slanke, slimme vrouw is niet makkelijker geliefder dan een hele dikke domme vrouw? Om maar even zo in uitersten te spreken .. Tuurlijk kan ik nu ook wel verder kijken, maar daar gaat het nu ook om in dit topic... Hoe handel je naar wat je verstandelijk wél weet, als je gevoel er zo loodrecht tegenoverstaat.. , want een heleboel mensen krijgen dan de pé in omdat ze zich met je moeten gaan meten. Mensen die van je houden vinden dan dat ze aan je standaarden moeten gaan voldoen, ook als dat betekent dat ze dan ongelukkiger worden. Die laatste zin... Ik snap de denkwijze niet helemaal.. Is dat immers niet júist wat wij doen? Ons niet gelijk voelend aan de rest en daarom alles maar op zij zetten om het perfecte te bereiken? Bedoel je dat je mensen mee sleurt in je strijd naar het waarschijnlijk onbereikbare? Dat is waarschijnlijk wel waar, maar imo niet op de manier waarop je het schetst
Je ziet, het heeft ook zijn nadelen. Waarom niet proberen om gewoon gelukkig te zijn, eventueel met wat minder bereikte doelen genoegen te nemen? Dat kan dus niet want dat voelt lui. Dat maakt in mijn ogen dat ik een luie donder ben die zichzelf een schop onder haar hol moet geven, wil ze ooit bereiken wat ze wil bereiken..
Tijd gaat voorbij, die je nooit meer terugkrijgt, en je herinnert je achteraf alleen dat wat je gelukkig maakte.
Helaas zit het niet zo makkelijk dus .. Ik wil ook heus wel gelukkig zijn met mezelf. Het lijkt me een verademing.. Maar hoe te beginnen? Geen idee, vandaar ook de prof hulp...
Ik ga maar eens richting bad en bed. Succes verder!
[...]
Ja precies, je zegt het zelf. Misschien zou je je kunnen afvragen waarom het plaatje perfect moet zijn. Omdat het in mijn (onze?) ogen lui, en onnozel is om het niet te proberen.Nog afgezien van het feit of het haalbaar is. Wie vindt dat het moet, waarom moet het, en wie profiteert ervanAgain, het moet van mezelf. Het is een eeuwige strijd op zoek naar erkenning.. Van jezelf of een ander (Denk aan afwijzende ouder(s))..? Dient het jouw geluk echt om perfect te willen zijn? Ooit dacht ik dat wel ja.. Nogmaals, denk aan bv afwijzende ouder(s).. Als ik maar hééél goed mijn best doe, en de liefde waard ben, krijg ik het misschien wel... En nu zit het er zo in dat ik het er niet meer uit krijg, ondanks dat ik heus wel weet dat het niet gezond meer is.
Is "je best doen" niet genoeg als je toch niet weet van wie je perfect moet zijn? Dat moet dus van jezelf. De drijfveer zit intern... Ooit (waarschijnlijk al erg jong) heb je jezelf verteld dat je perfect moet zijn om iets waard te zijn waar je naar verlangt.
Perfect zijn maakt je niet geliefder Een mooie slanke, slimme vrouw is niet makkelijker geliefder dan een hele dikke domme vrouw? Om maar even zo in uitersten te spreken .. Tuurlijk kan ik nu ook wel verder kijken, maar daar gaat het nu ook om in dit topic... Hoe handel je naar wat je verstandelijk wél weet, als je gevoel er zo loodrecht tegenoverstaat.. , want een heleboel mensen krijgen dan de pé in omdat ze zich met je moeten gaan meten. Mensen die van je houden vinden dan dat ze aan je standaarden moeten gaan voldoen, ook als dat betekent dat ze dan ongelukkiger worden. Die laatste zin... Ik snap de denkwijze niet helemaal.. Is dat immers niet júist wat wij doen? Ons niet gelijk voelend aan de rest en daarom alles maar op zij zetten om het perfecte te bereiken? Bedoel je dat je mensen mee sleurt in je strijd naar het waarschijnlijk onbereikbare? Dat is waarschijnlijk wel waar, maar imo niet op de manier waarop je het schetst
Je ziet, het heeft ook zijn nadelen. Waarom niet proberen om gewoon gelukkig te zijn, eventueel met wat minder bereikte doelen genoegen te nemen? Dat kan dus niet want dat voelt lui. Dat maakt in mijn ogen dat ik een luie donder ben die zichzelf een schop onder haar hol moet geven, wil ze ooit bereiken wat ze wil bereiken..
Tijd gaat voorbij, die je nooit meer terugkrijgt, en je herinnert je achteraf alleen dat wat je gelukkig maakte.
Helaas zit het niet zo makkelijk dus .. Ik wil ook heus wel gelukkig zijn met mezelf. Het lijkt me een verademing.. Maar hoe te beginnen? Geen idee, vandaar ook de prof hulp...
Ik ga maar eens richting bad en bed. Succes verder!
zaterdag 9 juli 2011 om 07:11
Hallo gotango,
Ondanks dat ik het eigenlijk liever niet wil toegeven, komt jouw verhaal me heel erg bekend voor..
Er zijn tijden dat ik echt amper iets eet en dan ook veel te dun ben, maar er zijn ook tijden dat ik binnen een korte periode heel veel aankom en ik weet echt niet hoe ik daarmee om moet gaan. Het lijkt net alsof ( als ik eetbuien heb) ik me echt niet kan beheersen, na een tijd gaat n knopje om en dan honger ik mijzelf echt uit..
Dus ik lees mee, op zoek naar tips!
Ondanks dat ik het eigenlijk liever niet wil toegeven, komt jouw verhaal me heel erg bekend voor..
Er zijn tijden dat ik echt amper iets eet en dan ook veel te dun ben, maar er zijn ook tijden dat ik binnen een korte periode heel veel aankom en ik weet echt niet hoe ik daarmee om moet gaan. Het lijkt net alsof ( als ik eetbuien heb) ik me echt niet kan beheersen, na een tijd gaat n knopje om en dan honger ik mijzelf echt uit..
Dus ik lees mee, op zoek naar tips!
zaterdag 9 juli 2011 om 09:32
Volgens mij werd er in een ander topic al hier naartoe verwezen. Aangezien ik in eerste instantie een echte perfectionist ben/was heb ik daar met de volgende woorden gereageerd, ik vind ze hier ook toepasselijk:
Ik kreeg van mijn therapeute deze woorden mee, als je ze begrijpt en dat is niet makkelijk, kun je gaan werken aan jezelf te accepteren zoals je bent en neem maar van mij aan als jij je beter voelt over jezelf gaan anderen het ook zien:
"Perfectie betekent niet dat er niets meer toe te voegen is, maar dat er niets meer weggehaald kan worden." [Antoine de Saint-Exupéry]
Het lastige van deze verslaving is dat je voedsel nodig hebt om in leven te blijven. Ik denk dat daar voor mij de sleutel ook ligt: eten omdat je niet zonder kunt. Dus er zijn geen vieze vette en heel foute dingen in huis. Dat helpt natuurlijk al, maar als ik boodschappen doe en niet alleen dingen haal die op mijn lijstje staan, gaat het alsnog mis. Dat laatste wordt gelukkig minder. Mijn therapeute weet zelf donders goed weet waar ze het over heeft, voor mij betekend dat dat ik weet dat ik levenslang hiermee zal blijven worstelen. Overigens ik ken wel momenten dat ik streng ben voor mezelf, maar helemaal niks eten is er niet bij, ik zoek de compensatie meer in extra bewegen.
Ik ben vanaf mijn 9e levensjaar al bezig met afvallen, ik was daarvoor een gelukkig meisje met best veel vriendjes en vriendinnetjes.
We verhuisden op m'n 9e en mijn vertrouwde wereldje was verdwenen. Ik had geen moeite met nieuwe vrienden maken, maar wel met ze behouden. Het gevolg was dat ik moeite had met mensen te vertrouwen.
We verhuisden rond mijn 10e en het werd alleen maar erger, ik voelde me heel erg alleen en trouwens dat was ik ook, in de pauze, maar ook thuis.
We verhuisden rond mijn 16e en het ging een stuk beter, ik maakte een nieuwe start, ik volgde een leuke opleiding en ging zelfs een vervolgopleiding doen. Die laatste heb ik niet afgemaakt, ik kijk er nu met een voldaan gevoel op terug, want ik heb inmiddels een leuke baan waar ik genoeg voldoening uit kan halen en krijg van mijn werkgevers en vanuit de doelgroep (ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij) genoeg waardering voor wat ik doe. Dat voelt zo goed!
Onzeker ben ik altijd wel gebleven en daar komt het perfectionisme bij mij vandaan. Erkenning vanuit mijn ouders daar ontbrak het niet aan. Momenteel lig ik wel in de clinch met mijn 2 oudere zussen, zij zijn net als ik perfectionisten, aard van het beestje. Zij zien mij veranderen, zij zien mij sterker worden, ik vecht tegen het gegeven dat ik de jongste ben, ok daar verander je niks aan, maar wel de manier hoe zij tegen mij aankijken, ik ben over de 30, maar zij zien mij nog steeds als 16 of zoiets. Gelukkig blijven mijn ouders achter mij staan.
Terwijl ik daarmee bezig ben, ben ik aan het afvallen, want Ik woog rond m'n 30de iets meer dan 110 kg, iets meer dan twee jaar geleden zat ik rond de 85 kg. Ik kwam erachter dat ik van afvallen niet gelukkiger werd, het gevoel zat toch echt in mezelf. Ik heb inmiddels een partner, woog zelfs 79 kg, maar kreeg een diagnose gesteld: slaap-apneu, ik kwam in een depressie (zat ik daarvoor al in, maar dat was de trigger), vooral door dingen die ik niet verwerkt had uit mijn verleden. Ik heb toen gelukkig hulp gezocht bij een psycholoog en ik kom daar nog steeds. Ik ben in een half jaar tijd 15 kg aangekomen.
Inmiddels is er meer dan 5 kg af, het gaat de goede kant uit.
Het is moeilijk je gewoontes te veranderen, het is een manier geworden om met je gevoelens om te gaan. Dat loslaten gaat niet vanzelf. Ik merk zelf ook dat ik terugvallen heb, maar over het hele jaar bekeken, gaat het goed met mij. Ik durf weer te genieten van het leven, ik durf vriendinnen te zeggen hoe het werkelijk met mij gaat, ik durf om hulp te vragen en ik pak de dingen anders aan en probeer niet alles meer weg te eten.
Ik kreeg van mijn therapeute deze woorden mee, als je ze begrijpt en dat is niet makkelijk, kun je gaan werken aan jezelf te accepteren zoals je bent en neem maar van mij aan als jij je beter voelt over jezelf gaan anderen het ook zien:
"Perfectie betekent niet dat er niets meer toe te voegen is, maar dat er niets meer weggehaald kan worden." [Antoine de Saint-Exupéry]
Het lastige van deze verslaving is dat je voedsel nodig hebt om in leven te blijven. Ik denk dat daar voor mij de sleutel ook ligt: eten omdat je niet zonder kunt. Dus er zijn geen vieze vette en heel foute dingen in huis. Dat helpt natuurlijk al, maar als ik boodschappen doe en niet alleen dingen haal die op mijn lijstje staan, gaat het alsnog mis. Dat laatste wordt gelukkig minder. Mijn therapeute weet zelf donders goed weet waar ze het over heeft, voor mij betekend dat dat ik weet dat ik levenslang hiermee zal blijven worstelen. Overigens ik ken wel momenten dat ik streng ben voor mezelf, maar helemaal niks eten is er niet bij, ik zoek de compensatie meer in extra bewegen.
Ik ben vanaf mijn 9e levensjaar al bezig met afvallen, ik was daarvoor een gelukkig meisje met best veel vriendjes en vriendinnetjes.
We verhuisden op m'n 9e en mijn vertrouwde wereldje was verdwenen. Ik had geen moeite met nieuwe vrienden maken, maar wel met ze behouden. Het gevolg was dat ik moeite had met mensen te vertrouwen.
We verhuisden rond mijn 10e en het werd alleen maar erger, ik voelde me heel erg alleen en trouwens dat was ik ook, in de pauze, maar ook thuis.
We verhuisden rond mijn 16e en het ging een stuk beter, ik maakte een nieuwe start, ik volgde een leuke opleiding en ging zelfs een vervolgopleiding doen. Die laatste heb ik niet afgemaakt, ik kijk er nu met een voldaan gevoel op terug, want ik heb inmiddels een leuke baan waar ik genoeg voldoening uit kan halen en krijg van mijn werkgevers en vanuit de doelgroep (ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij) genoeg waardering voor wat ik doe. Dat voelt zo goed!
Onzeker ben ik altijd wel gebleven en daar komt het perfectionisme bij mij vandaan. Erkenning vanuit mijn ouders daar ontbrak het niet aan. Momenteel lig ik wel in de clinch met mijn 2 oudere zussen, zij zijn net als ik perfectionisten, aard van het beestje. Zij zien mij veranderen, zij zien mij sterker worden, ik vecht tegen het gegeven dat ik de jongste ben, ok daar verander je niks aan, maar wel de manier hoe zij tegen mij aankijken, ik ben over de 30, maar zij zien mij nog steeds als 16 of zoiets. Gelukkig blijven mijn ouders achter mij staan.
Terwijl ik daarmee bezig ben, ben ik aan het afvallen, want Ik woog rond m'n 30de iets meer dan 110 kg, iets meer dan twee jaar geleden zat ik rond de 85 kg. Ik kwam erachter dat ik van afvallen niet gelukkiger werd, het gevoel zat toch echt in mezelf. Ik heb inmiddels een partner, woog zelfs 79 kg, maar kreeg een diagnose gesteld: slaap-apneu, ik kwam in een depressie (zat ik daarvoor al in, maar dat was de trigger), vooral door dingen die ik niet verwerkt had uit mijn verleden. Ik heb toen gelukkig hulp gezocht bij een psycholoog en ik kom daar nog steeds. Ik ben in een half jaar tijd 15 kg aangekomen.
Inmiddels is er meer dan 5 kg af, het gaat de goede kant uit.
Het is moeilijk je gewoontes te veranderen, het is een manier geworden om met je gevoelens om te gaan. Dat loslaten gaat niet vanzelf. Ik merk zelf ook dat ik terugvallen heb, maar over het hele jaar bekeken, gaat het goed met mij. Ik durf weer te genieten van het leven, ik durf vriendinnen te zeggen hoe het werkelijk met mij gaat, ik durf om hulp te vragen en ik pak de dingen anders aan en probeer niet alles meer weg te eten.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:20
quote:Strawberrie schreef op 09 juli 2011 @ 09:32:
Volgens mij werd er in een ander topic al hier naartoe verwezen. Aangezien ik in eerste instantie een echte perfectionist ben/was heb ik daar met de volgende woorden gereageerd, ik vind ze hier ook toepasselijk:
Ik kreeg van mijn therapeute deze woorden mee, als je ze begrijpt en dat is niet makkelijk, kun je gaan werken aan jezelf te accepteren zoals je bent en neem maar van mij aan als jij je beter voelt over jezelf gaan anderen het ook zien:
"Perfectie betekent niet dat er niets meer toe te voegen is, maar dat er niets meer weggehaald kan worden." [Antoine de Saint-Exupéry]
Het lastige van deze verslaving is dat je voedsel nodig hebt om in leven te blijven. Ik denk dat daar voor mij de sleutel ook ligt: eten omdat je niet zonder kunt. Dus er zijn geen vieze vette en heel foute dingen in huis. Dat helpt natuurlijk al, maar als ik boodschappen doe en niet alleen dingen haal die op mijn lijstje staan, gaat het alsnog mis. Dat laatste wordt gelukkig minder. Mijn therapeute weet zelf donders goed weet waar ze het over heeft, voor mij betekend dat dat ik weet dat ik levenslang hiermee zal blijven worstelen. Overigens ik ken wel momenten dat ik streng ben voor mezelf, maar helemaal niks eten is er niet bij, ik zoek de compensatie meer in extra bewegen.
Ik ben vanaf mijn 9e levensjaar al bezig met afvallen, ik was daarvoor een gelukkig meisje met best veel vriendjes en vriendinnetjes.
We verhuisden op m'n 9e en mijn vertrouwde wereldje was verdwenen. Ik had geen moeite met nieuwe vrienden maken, maar wel met ze behouden. Het gevolg was dat ik moeite had met mensen te vertrouwen.
We verhuisden rond mijn 10e en het werd alleen maar erger, ik voelde me heel erg alleen en trouwens dat was ik ook, in de pauze, maar ook thuis.
We verhuisden rond mijn 16e en het ging een stuk beter, ik maakte een nieuwe start, ik volgde een leuke opleiding en ging zelfs een vervolgopleiding doen. Die laatste heb ik niet afgemaakt, ik kijk er nu met een voldaan gevoel op terug, want ik heb inmiddels een leuke baan waar ik genoeg voldoening uit kan halen en krijg van mijn werkgevers en vanuit de doelgroep (ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij) genoeg waardering voor wat ik doe. Dat voelt zo goed!
Onzeker ben ik altijd wel gebleven en daar komt het perfectionisme bij mij vandaan. Erkenning vanuit mijn ouders daar ontbrak het niet aan. Momenteel lig ik wel in de clinch met mijn 2 oudere zussen, zij zijn net als ik perfectionisten, aard van het beestje. Zij zien mij veranderen, zij zien mij sterker worden, ik vecht tegen het gegeven dat ik de jongste ben, ok daar verander je niks aan, maar wel de manier hoe zij tegen mij aankijken, ik ben over de 30, maar zij zien mij nog steeds als 16 of zoiets. Gelukkig blijven mijn ouders achter mij staan.
Terwijl ik daarmee bezig ben, ben ik aan het afvallen, want Ik woog rond m'n 30de iets meer dan 110 kg, iets meer dan twee jaar geleden zat ik rond de 85 kg. Ik kwam erachter dat ik van afvallen niet gelukkiger werd, het gevoel zat toch echt in mezelf. Ik heb inmiddels een partner, woog zelfs 79 kg, maar kreeg een diagnose gesteld: slaap-apneu, ik kwam in een depressie (zat ik daarvoor al in, maar dat was de trigger), vooral door dingen die ik niet verwerkt had uit mijn verleden. Ik heb toen gelukkig hulp gezocht bij een psycholoog en ik kom daar nog steeds. Ik ben in een half jaar tijd 15 kg aangekomen.
Inmiddels is er meer dan 5 kg af, het gaat de goede kant uit.
Het is moeilijk je gewoontes te veranderen, het is een manier geworden om met je gevoelens om te gaan. Dat loslaten gaat niet vanzelf. Ik merk zelf ook dat ik terugvallen heb, maar over het hele jaar bekeken, gaat het goed met mij. Ik durf weer te genieten van het leven, ik durf vriendinnen te zeggen hoe het werkelijk met mij gaat, ik durf om hulp te vragen en ik pak de dingen anders aan en probeer niet alles meer weg te eten.
Super dat je hulp hebt en dat je blij bent met je psycholoog.
En wat je zegt, je kunt emoties niet wegeten, dat bestaat simpelweg niet.
Het is een soort van verdoven wat je doet.
Als ik de dwang voel om te vreten, dan transformeer ik als het ware in een junk die zijn shot nodig heeft.
Ik ben dan ook niet goed in staat om, als ik een bekende tegenkom, leuk contact te maken.
Op dat moment heb ik 1 doel en dat is scoren en de buit binnen halen.
Fijn om te lezen dat je je groei kunt zien en natuurlijk is het jammer, dat je zussen hier niet goed mee om kunnen gaan.
Blijf je richten op jezelf en laat bij hen wat niet van jou is.
Volgens mij werd er in een ander topic al hier naartoe verwezen. Aangezien ik in eerste instantie een echte perfectionist ben/was heb ik daar met de volgende woorden gereageerd, ik vind ze hier ook toepasselijk:
Ik kreeg van mijn therapeute deze woorden mee, als je ze begrijpt en dat is niet makkelijk, kun je gaan werken aan jezelf te accepteren zoals je bent en neem maar van mij aan als jij je beter voelt over jezelf gaan anderen het ook zien:
"Perfectie betekent niet dat er niets meer toe te voegen is, maar dat er niets meer weggehaald kan worden." [Antoine de Saint-Exupéry]
Het lastige van deze verslaving is dat je voedsel nodig hebt om in leven te blijven. Ik denk dat daar voor mij de sleutel ook ligt: eten omdat je niet zonder kunt. Dus er zijn geen vieze vette en heel foute dingen in huis. Dat helpt natuurlijk al, maar als ik boodschappen doe en niet alleen dingen haal die op mijn lijstje staan, gaat het alsnog mis. Dat laatste wordt gelukkig minder. Mijn therapeute weet zelf donders goed weet waar ze het over heeft, voor mij betekend dat dat ik weet dat ik levenslang hiermee zal blijven worstelen. Overigens ik ken wel momenten dat ik streng ben voor mezelf, maar helemaal niks eten is er niet bij, ik zoek de compensatie meer in extra bewegen.
Ik ben vanaf mijn 9e levensjaar al bezig met afvallen, ik was daarvoor een gelukkig meisje met best veel vriendjes en vriendinnetjes.
We verhuisden op m'n 9e en mijn vertrouwde wereldje was verdwenen. Ik had geen moeite met nieuwe vrienden maken, maar wel met ze behouden. Het gevolg was dat ik moeite had met mensen te vertrouwen.
We verhuisden rond mijn 10e en het werd alleen maar erger, ik voelde me heel erg alleen en trouwens dat was ik ook, in de pauze, maar ook thuis.
We verhuisden rond mijn 16e en het ging een stuk beter, ik maakte een nieuwe start, ik volgde een leuke opleiding en ging zelfs een vervolgopleiding doen. Die laatste heb ik niet afgemaakt, ik kijk er nu met een voldaan gevoel op terug, want ik heb inmiddels een leuke baan waar ik genoeg voldoening uit kan halen en krijg van mijn werkgevers en vanuit de doelgroep (ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij) genoeg waardering voor wat ik doe. Dat voelt zo goed!
Onzeker ben ik altijd wel gebleven en daar komt het perfectionisme bij mij vandaan. Erkenning vanuit mijn ouders daar ontbrak het niet aan. Momenteel lig ik wel in de clinch met mijn 2 oudere zussen, zij zijn net als ik perfectionisten, aard van het beestje. Zij zien mij veranderen, zij zien mij sterker worden, ik vecht tegen het gegeven dat ik de jongste ben, ok daar verander je niks aan, maar wel de manier hoe zij tegen mij aankijken, ik ben over de 30, maar zij zien mij nog steeds als 16 of zoiets. Gelukkig blijven mijn ouders achter mij staan.
Terwijl ik daarmee bezig ben, ben ik aan het afvallen, want Ik woog rond m'n 30de iets meer dan 110 kg, iets meer dan twee jaar geleden zat ik rond de 85 kg. Ik kwam erachter dat ik van afvallen niet gelukkiger werd, het gevoel zat toch echt in mezelf. Ik heb inmiddels een partner, woog zelfs 79 kg, maar kreeg een diagnose gesteld: slaap-apneu, ik kwam in een depressie (zat ik daarvoor al in, maar dat was de trigger), vooral door dingen die ik niet verwerkt had uit mijn verleden. Ik heb toen gelukkig hulp gezocht bij een psycholoog en ik kom daar nog steeds. Ik ben in een half jaar tijd 15 kg aangekomen.
Inmiddels is er meer dan 5 kg af, het gaat de goede kant uit.
Het is moeilijk je gewoontes te veranderen, het is een manier geworden om met je gevoelens om te gaan. Dat loslaten gaat niet vanzelf. Ik merk zelf ook dat ik terugvallen heb, maar over het hele jaar bekeken, gaat het goed met mij. Ik durf weer te genieten van het leven, ik durf vriendinnen te zeggen hoe het werkelijk met mij gaat, ik durf om hulp te vragen en ik pak de dingen anders aan en probeer niet alles meer weg te eten.
Super dat je hulp hebt en dat je blij bent met je psycholoog.
En wat je zegt, je kunt emoties niet wegeten, dat bestaat simpelweg niet.
Het is een soort van verdoven wat je doet.
Als ik de dwang voel om te vreten, dan transformeer ik als het ware in een junk die zijn shot nodig heeft.
Ik ben dan ook niet goed in staat om, als ik een bekende tegenkom, leuk contact te maken.
Op dat moment heb ik 1 doel en dat is scoren en de buit binnen halen.
Fijn om te lezen dat je je groei kunt zien en natuurlijk is het jammer, dat je zussen hier niet goed mee om kunnen gaan.
Blijf je richten op jezelf en laat bij hen wat niet van jou is.
zaterdag 9 juli 2011 om 10:37
Als ik terugkijk op mijn leven (ben nu 37), dan moet ik eerlijkheidshalve zeggen, dat mijn relatie met eten al veel langer verstoord is, dan die 8 jaar waar ik het in mijn opening over heb.
Mijn moeder had ook een eetprobleem en ik zag haar vanaf mijn 5e jaar na elke maaltijd naar het toilet gaan, zogenaamd omdat zij maagklachten had. Later besefte ik dat dit niet waar was en zij een eetprobleem had.
Mijn eerste lijnpoging was op mijn 12e jaar, vanaf die leeftijd werd ik steeds zwaarder. Doordat mijn moeder vaak de hort op was, moest ik voor mijn eigen eten zorgen. Helaas was er vaak wel voldoende drank in huis, maar geen voedingswaren.
Ik nam dan vaak brood, snoep, patat; alles wat makkelijk was.
Niet echt volgens de schijf van vijf dus...
Ik ga hier niet met alle ins- en outs uitwijden, over hetgeen ik allemaal heb mogen meemaken, maar in vogelvlucht kun je denken aan: meerdere echtscheidingen, geweld, misbruik en mijn moeder was alcoholiste.
Met name door haar drankmisbruik heeft ze mij aan zaken blootgesteld die een kind niet mee mag maken en vanuit onkunde heeft ze mij emotioneel verwaarloosd.
Onze band was ongezond en toen ik eind 20 was heb ik afstand van haar genomen.
Door deze afstand werd ik me bewuster van veel dingen die de revue hadden gepasseerd vanaf mijn 5e jaar en ben ik onbewust minder en minder gaan eten.
Nu terugkijkend kan ik zien, dat het voor mij voelde als een ding waar ik wel invloed op had en ik was er goed in.
Ik kreeg echt een kick van het zien dalen van mijn gewicht en zag niet dat ik een gratenpakhuis werd.
Deze periode heeft ongeveer 8 maanden geduurd en toen drong het beeld van een uitgemergeld lijf wel binnen.
Hier ben ik op eigen kracht uitgeklommen.
Het heeft wel geresulteerd dat ik een vorm van boulimia heb ontwikkeld. Ik heb echter nooit gelaxeerd en overgegeven.
Natuurlijk heeft alles dat ik heb meegemaakt mij mede gevormd tot wie ik ben en hier zie ik nu ook zeker positieve kanten van.
Waar ik moeite mee blijf houden is mezelf te omarmen of ik nou 60 of 80 kilo weeg.
Ik heb er een obsessie van gemaakt, terwijl het daar natuurlijk helemaal niet echt overgaat.
Het gaat erom wat er onder ligt...
Mijn moeder had ook een eetprobleem en ik zag haar vanaf mijn 5e jaar na elke maaltijd naar het toilet gaan, zogenaamd omdat zij maagklachten had. Later besefte ik dat dit niet waar was en zij een eetprobleem had.
Mijn eerste lijnpoging was op mijn 12e jaar, vanaf die leeftijd werd ik steeds zwaarder. Doordat mijn moeder vaak de hort op was, moest ik voor mijn eigen eten zorgen. Helaas was er vaak wel voldoende drank in huis, maar geen voedingswaren.
Ik nam dan vaak brood, snoep, patat; alles wat makkelijk was.
Niet echt volgens de schijf van vijf dus...
Ik ga hier niet met alle ins- en outs uitwijden, over hetgeen ik allemaal heb mogen meemaken, maar in vogelvlucht kun je denken aan: meerdere echtscheidingen, geweld, misbruik en mijn moeder was alcoholiste.
Met name door haar drankmisbruik heeft ze mij aan zaken blootgesteld die een kind niet mee mag maken en vanuit onkunde heeft ze mij emotioneel verwaarloosd.
Onze band was ongezond en toen ik eind 20 was heb ik afstand van haar genomen.
Door deze afstand werd ik me bewuster van veel dingen die de revue hadden gepasseerd vanaf mijn 5e jaar en ben ik onbewust minder en minder gaan eten.
Nu terugkijkend kan ik zien, dat het voor mij voelde als een ding waar ik wel invloed op had en ik was er goed in.
Ik kreeg echt een kick van het zien dalen van mijn gewicht en zag niet dat ik een gratenpakhuis werd.
Deze periode heeft ongeveer 8 maanden geduurd en toen drong het beeld van een uitgemergeld lijf wel binnen.
Hier ben ik op eigen kracht uitgeklommen.
Het heeft wel geresulteerd dat ik een vorm van boulimia heb ontwikkeld. Ik heb echter nooit gelaxeerd en overgegeven.
Natuurlijk heeft alles dat ik heb meegemaakt mij mede gevormd tot wie ik ben en hier zie ik nu ook zeker positieve kanten van.
Waar ik moeite mee blijf houden is mezelf te omarmen of ik nou 60 of 80 kilo weeg.
Ik heb er een obsessie van gemaakt, terwijl het daar natuurlijk helemaal niet echt overgaat.
Het gaat erom wat er onder ligt...
zaterdag 9 juli 2011 om 10:41
quote:deeskeh schreef op 09 juli 2011 @ 07:11:
Hallo gotango,
Ondanks dat ik het eigenlijk liever niet wil toegeven, komt jouw verhaal me heel erg bekend voor..
Er zijn tijden dat ik echt amper iets eet en dan ook veel te dun ben, maar er zijn ook tijden dat ik binnen een korte periode heel veel aankom en ik weet echt niet hoe ik daarmee om moet gaan. Het lijkt net alsof ( als ik eetbuien heb) ik me echt niet kan beheersen, na een tijd gaat n knopje om en dan honger ik mijzelf echt uit..
Dus ik lees mee, op zoek naar tips!
Dapper van je, dat je hebt gepost!
Weet je voor jezelf waar het eten en niet-eten voor staat?
Hallo gotango,
Ondanks dat ik het eigenlijk liever niet wil toegeven, komt jouw verhaal me heel erg bekend voor..
Er zijn tijden dat ik echt amper iets eet en dan ook veel te dun ben, maar er zijn ook tijden dat ik binnen een korte periode heel veel aankom en ik weet echt niet hoe ik daarmee om moet gaan. Het lijkt net alsof ( als ik eetbuien heb) ik me echt niet kan beheersen, na een tijd gaat n knopje om en dan honger ik mijzelf echt uit..
Dus ik lees mee, op zoek naar tips!
Dapper van je, dat je hebt gepost!
Weet je voor jezelf waar het eten en niet-eten voor staat?
zaterdag 9 juli 2011 om 10:59
@gotango: MOOIE WOORDEN en zo WAAR:
"Blijf je richten op jezelf en laat bij hen wat niet van jou is."
Weet je wat heel goed helpt, hier lezen dat je niet de enige bent met een eetprobleem, vandaar dat ik er hier open over durf te zijn, helpt het anderen niet, dan in ieder geval mezelf.
Iedereen heeft een andere achtergrond, ieder huisje heeft z'n kruisje, het maakt niet uit HOE het ontstaan is, het gaat erom wat je er NU mee doet.
En ja dat gaat met vallen en opstaan, 2 stappen vooruit en 1 achteruit, het gaat erom dat het niet andersom wordt: 1 vooruit en 2 achteruit. Het is eng te gaan graven, het eten is een vorm van een schild / veilige manier ermee om te gaan. Ik ben mijn schild aan het wegwerken en wat daaronder zit is goed.
"Blijf je richten op jezelf en laat bij hen wat niet van jou is."
Weet je wat heel goed helpt, hier lezen dat je niet de enige bent met een eetprobleem, vandaar dat ik er hier open over durf te zijn, helpt het anderen niet, dan in ieder geval mezelf.
Iedereen heeft een andere achtergrond, ieder huisje heeft z'n kruisje, het maakt niet uit HOE het ontstaan is, het gaat erom wat je er NU mee doet.
En ja dat gaat met vallen en opstaan, 2 stappen vooruit en 1 achteruit, het gaat erom dat het niet andersom wordt: 1 vooruit en 2 achteruit. Het is eng te gaan graven, het eten is een vorm van een schild / veilige manier ermee om te gaan. Ik ben mijn schild aan het wegwerken en wat daaronder zit is goed.
zaterdag 9 juli 2011 om 11:04
@gotango: wat goed dat je het na 8 maanden inzag en wat knap dat je het hebt weten te overwinnen. Daar mag je trots op zijn! Dat je nog steeds een eetprobleem hebt is niet raar, je hebt je ene manier om met je gevoel om te gaan vervangen door een andere. Je weet dat je het kan, want het is je eerder gelukt, wat is je excuus?
Ik geef ook niet over (oeps heb er wel over gedacht) en gebruik geen laxeermiddelen, wat ik al zei ik ga dan extra veel bewegen.
Ik geef ook niet over (oeps heb er wel over gedacht) en gebruik geen laxeermiddelen, wat ik al zei ik ga dan extra veel bewegen.
zaterdag 9 juli 2011 om 11:37
Ik herken het grootste gedeelte wel. Ik zit al maanden heel slecht in mijn vel. Ik walg van mijn lijf, zo erg dat ik niet eens wil dat mijn vriend er nog aan zit. En hoe slechter ik me voel, hoe meer ik ga eten. En ik ben al zo vreselijk dicht. Ik weet ook echt niet meer hoe ik de cirkel moet doorbreken.
Het sporten herken ik niet, want daar heb ik een bloedhekel aan. Ik weet dat ik het zou moeten doen, maar heb er de puf niet voor. En hoe minder ik doe, hoe minder puf ik heb, hoe slechter ik me voel en hoe meer ik ga eten.
Ik maak soms allerlei plannen, maar uiteindelijk komt er helemaal niks van. En ondertussen groei ik dicht, kan en wil ik niks meer en ga ik steeds meer van mezelf walgen.
Het sporten herken ik niet, want daar heb ik een bloedhekel aan. Ik weet dat ik het zou moeten doen, maar heb er de puf niet voor. En hoe minder ik doe, hoe minder puf ik heb, hoe slechter ik me voel en hoe meer ik ga eten.
Ik maak soms allerlei plannen, maar uiteindelijk komt er helemaal niks van. En ondertussen groei ik dicht, kan en wil ik niks meer en ga ik steeds meer van mezelf walgen.
zaterdag 9 juli 2011 om 11:43
quote:Strawberrie schreef op 09 juli 2011 @ 11:04:
@gotango: wat goed dat je het na 8 maanden inzag en wat knap dat je het hebt weten te overwinnen. Daar mag je trots op zijn! Dat je nog steeds een eetprobleem hebt is niet raar, je hebt je ene manier om met je gevoel om te gaan vervangen door een andere. Je weet dat je het kan, want het is je eerder gelukt, wat is je excuus?
Ik geef ook niet over (oeps heb er wel over gedacht) en gebruik geen laxeermiddelen, wat ik al zei ik ga dan extra veel bewegen.
Mijn excuus is dat ik er ws nog teveel aan ontleen om het op te geven.
Wat ik eerder schreef, het is een gewoonte geworden en die laat zich niet zomaar wegsturen. Ook al heb ik er veel last van, het is ook vertrouwd.
Emotioneel ben ik ergens blijven hangen en daar heb ik in de jaren heen hulp voor gezocht.
Ik reageer in sommige situaties als een klein kind, overzie het niet en wil me verstoppen, wat ik doe middels vreten, dan ben ik even 'out of order' .
Helaas is de verdoving van korte duur en de gevolgen daarna spelen veel langer door.
Fijn om te lezen dat jij jezelf ook kunt weerhouden van laxeren en overgeven!
@gotango: wat goed dat je het na 8 maanden inzag en wat knap dat je het hebt weten te overwinnen. Daar mag je trots op zijn! Dat je nog steeds een eetprobleem hebt is niet raar, je hebt je ene manier om met je gevoel om te gaan vervangen door een andere. Je weet dat je het kan, want het is je eerder gelukt, wat is je excuus?
Ik geef ook niet over (oeps heb er wel over gedacht) en gebruik geen laxeermiddelen, wat ik al zei ik ga dan extra veel bewegen.
Mijn excuus is dat ik er ws nog teveel aan ontleen om het op te geven.
Wat ik eerder schreef, het is een gewoonte geworden en die laat zich niet zomaar wegsturen. Ook al heb ik er veel last van, het is ook vertrouwd.
Emotioneel ben ik ergens blijven hangen en daar heb ik in de jaren heen hulp voor gezocht.
Ik reageer in sommige situaties als een klein kind, overzie het niet en wil me verstoppen, wat ik doe middels vreten, dan ben ik even 'out of order' .
Helaas is de verdoving van korte duur en de gevolgen daarna spelen veel langer door.
Fijn om te lezen dat jij jezelf ook kunt weerhouden van laxeren en overgeven!
zaterdag 9 juli 2011 om 11:46
quote:Daantje1970 schreef op 09 juli 2011 @ 11:37:
Ik herken het grootste gedeelte wel. Ik zit al maanden heel slecht in mijn vel. Ik walg van mijn lijf, zo erg dat ik niet eens wil dat mijn vriend er nog aan zit. En hoe slechter ik me voel, hoe meer ik ga eten. En ik ben al zo vreselijk dicht. Ik weet ook echt niet meer hoe ik de cirkel moet doorbreken.
Het sporten herken ik niet, want daar heb ik een bloedhekel aan. Ik weet dat ik het zou moeten doen, maar heb er de puf niet voor. En hoe minder ik doe, hoe minder puf ik heb, hoe slechter ik me voel en hoe meer ik ga eten.
Ik maak soms allerlei plannen, maar uiteindelijk komt er helemaal niks van. En ondertussen groei ik dicht, kan en wil ik niks meer en ga ik steeds meer van mezelf walgen.
Daantje, wat rot dat je je zo voelt!
Jezelf in die cirkel blijven plaatsen is zo killing...
Wat maakt dat je al maanden slecht in je vel zit?
Als daar bij kunt komen, kan er misschien een opening zijn om voorzichtig uit die cirkel te stappen.
Ik herken het grootste gedeelte wel. Ik zit al maanden heel slecht in mijn vel. Ik walg van mijn lijf, zo erg dat ik niet eens wil dat mijn vriend er nog aan zit. En hoe slechter ik me voel, hoe meer ik ga eten. En ik ben al zo vreselijk dicht. Ik weet ook echt niet meer hoe ik de cirkel moet doorbreken.
Het sporten herken ik niet, want daar heb ik een bloedhekel aan. Ik weet dat ik het zou moeten doen, maar heb er de puf niet voor. En hoe minder ik doe, hoe minder puf ik heb, hoe slechter ik me voel en hoe meer ik ga eten.
Ik maak soms allerlei plannen, maar uiteindelijk komt er helemaal niks van. En ondertussen groei ik dicht, kan en wil ik niks meer en ga ik steeds meer van mezelf walgen.
Daantje, wat rot dat je je zo voelt!
Jezelf in die cirkel blijven plaatsen is zo killing...
Wat maakt dat je al maanden slecht in je vel zit?
Als daar bij kunt komen, kan er misschien een opening zijn om voorzichtig uit die cirkel te stappen.
zaterdag 9 juli 2011 om 12:17
@gotango: ik hoop dat je snel de manier vind om je oude gewoonte op te geven, weet zelf dat het heel eng is en moeilijk.
@Daantje: je hoeft niet te sporten, meer bewegen kan je al helpen. Doe het maar, je zult zien dat je eetverslaving een beweegverslaving kan worden. Kom uit die cirkel, als het mij lukt, kan jij het toch zeker ook!
Overigens heb ik ook een beetje schaamte gevoel naar mijn partner toe, maar gelukkig ook helemaal niet... ligt eraan hoe ik me voel. Hij houd van mij zoals ik ben, nou ikzelf nog!
@Daantje: je hoeft niet te sporten, meer bewegen kan je al helpen. Doe het maar, je zult zien dat je eetverslaving een beweegverslaving kan worden. Kom uit die cirkel, als het mij lukt, kan jij het toch zeker ook!
Overigens heb ik ook een beetje schaamte gevoel naar mijn partner toe, maar gelukkig ook helemaal niet... ligt eraan hoe ik me voel. Hij houd van mij zoals ik ben, nou ikzelf nog!
zaterdag 9 juli 2011 om 13:28
quote:gotango schreef op 09 juli 2011 @ 11:46:
[...]
Daantje, wat rot dat je je zo voelt!
Jezelf in die cirkel blijven plaatsen is zo killing...
Wat maakt dat je al maanden slecht in je vel zit?
Als daar bij kunt komen, kan er misschien een opening zijn om voorzichtig uit die cirkel te stappen.De redenen (een complete waslijst) weet ik wel. Het veranderen of het accepteren is een tweede. Zolang ik dat nog niet kan blijf ik zo sukkelen.
[...]
Daantje, wat rot dat je je zo voelt!
Jezelf in die cirkel blijven plaatsen is zo killing...
Wat maakt dat je al maanden slecht in je vel zit?
Als daar bij kunt komen, kan er misschien een opening zijn om voorzichtig uit die cirkel te stappen.De redenen (een complete waslijst) weet ik wel. Het veranderen of het accepteren is een tweede. Zolang ik dat nog niet kan blijf ik zo sukkelen.
zaterdag 9 juli 2011 om 13:29
quote:Strawberrie schreef op 09 juli 2011 @ 12:17:
@gotango: ik hoop dat je snel de manier vind om je oude gewoonte op te geven, weet zelf dat het heel eng is en moeilijk.
@Daantje: je hoeft niet te sporten, meer bewegen kan je al helpen. Doe het maar, je zult zien dat je eetverslaving een beweegverslaving kan worden. Kom uit die cirkel, als het mij lukt, kan jij het toch zeker ook!
Overigens heb ik ook een beetje schaamte gevoel naar mijn partner toe, maar gelukkig ook helemaal niet... ligt eraan hoe ik me voel. Hij houd van mij zoals ik ben, nou ikzelf nog!
Iedere keer neem ik me voor om meer te bewegen, maar als het zover is, dan heb ik echt geen puf of geen zin. Ik een beweegverslaving?? Hahaha.....nou dat zal never nooit gebeuren.
Mijn vriend houdt ook van mij zoals ik ben, maar ik kan me dat helemaal niet voorstellen.
@gotango: ik hoop dat je snel de manier vind om je oude gewoonte op te geven, weet zelf dat het heel eng is en moeilijk.
@Daantje: je hoeft niet te sporten, meer bewegen kan je al helpen. Doe het maar, je zult zien dat je eetverslaving een beweegverslaving kan worden. Kom uit die cirkel, als het mij lukt, kan jij het toch zeker ook!
Overigens heb ik ook een beetje schaamte gevoel naar mijn partner toe, maar gelukkig ook helemaal niet... ligt eraan hoe ik me voel. Hij houd van mij zoals ik ben, nou ikzelf nog!
Iedere keer neem ik me voor om meer te bewegen, maar als het zover is, dan heb ik echt geen puf of geen zin. Ik een beweegverslaving?? Hahaha.....nou dat zal never nooit gebeuren.
Mijn vriend houdt ook van mij zoals ik ben, maar ik kan me dat helemaal niet voorstellen.
zaterdag 9 juli 2011 om 14:39
quote:Daantje1970 schreef op 09 juli 2011 @ 13:28:
[...]
De redenen (een complete waslijst) weet ik wel. Het veranderen of het accepteren is een tweede. Zolang ik dat nog niet kan blijf ik zo sukkelen.
Als mens zijn we over het algemeen geneigd om in het verleden of in de toekomst te leven. Het heden is echter een stuk overzichtelijker, dit is nu wat het is en aan hetgeen gebeurt is kunnen we geen mallemoer meer veranderen en we hebben geen glazenbol.
Al met al geven we veel energie aan zaken die kansloos zijn en gaan we voorbij aan alle dingen die we wel hebben.
Ik kan gelukkig nu ook de positieve kanten van mijn verleden zien en al een stukje in mijn voordeel gebruiken.
Mijn zelfvertrouwen kan ik laten groeien door mezelf te dienen met mijn gedachtes en gevoelens ipv mezelf te saboteren.
Ik heb mezelf ook altijd 'opnieuw' willen bakken en daar is heel wat tijd, geld en teleurstelling in gaan zitten.
Accepteren dat ik erfenisjes heb en een mens ben met mooie en minder mooie kanten, daar valt winst te behalen!
[...]
De redenen (een complete waslijst) weet ik wel. Het veranderen of het accepteren is een tweede. Zolang ik dat nog niet kan blijf ik zo sukkelen.
Als mens zijn we over het algemeen geneigd om in het verleden of in de toekomst te leven. Het heden is echter een stuk overzichtelijker, dit is nu wat het is en aan hetgeen gebeurt is kunnen we geen mallemoer meer veranderen en we hebben geen glazenbol.
Al met al geven we veel energie aan zaken die kansloos zijn en gaan we voorbij aan alle dingen die we wel hebben.
Ik kan gelukkig nu ook de positieve kanten van mijn verleden zien en al een stukje in mijn voordeel gebruiken.
Mijn zelfvertrouwen kan ik laten groeien door mezelf te dienen met mijn gedachtes en gevoelens ipv mezelf te saboteren.
Ik heb mezelf ook altijd 'opnieuw' willen bakken en daar is heel wat tijd, geld en teleurstelling in gaan zitten.
Accepteren dat ik erfenisjes heb en een mens ben met mooie en minder mooie kanten, daar valt winst te behalen!
zaterdag 9 juli 2011 om 16:52
@Daantje: herkenbaar dat je niet snapt waarom je vriend van je houd hoor, maar het gewoon aannemen is inderdaad moeilijk. Ze zeggen niet voor niks dat je eerst van jezelf moet leren houden.
Dat zeg je nu dat je je niet kan voorstellen dat je een beweegverslaving zal hebben, maar dat kon ik me 4 jaar geleden ook niet indenken, nu baal ik als het regent want dan ga ik met de auto naar het werk.
Als bewegen je niks lijkt ga dan wat anders doen dan bankhangen: muziek luisteren en erbij dansen (niet mijn favoriet, maar doe ik alleen als ik heel blij ben met mezelf), een boek lezen. In ieder geval iets anders dan bankhangen en tv kijken, want dat is het gevaarlijkste wat je kan doen, ongemerkt eet je dan van alles. Het schijnt dat freubelen (borduren vooral) heel goed is voor de ontspanning, maar niks voor mij.
Als je echt wat wil veranderen: opschrijven wat je positieve dingen van de dag zijn, ik weet zeker dat je genoeg kan bedenken om op te schrijven.
Dat zeg je nu dat je je niet kan voorstellen dat je een beweegverslaving zal hebben, maar dat kon ik me 4 jaar geleden ook niet indenken, nu baal ik als het regent want dan ga ik met de auto naar het werk.
Als bewegen je niks lijkt ga dan wat anders doen dan bankhangen: muziek luisteren en erbij dansen (niet mijn favoriet, maar doe ik alleen als ik heel blij ben met mezelf), een boek lezen. In ieder geval iets anders dan bankhangen en tv kijken, want dat is het gevaarlijkste wat je kan doen, ongemerkt eet je dan van alles. Het schijnt dat freubelen (borduren vooral) heel goed is voor de ontspanning, maar niks voor mij.
Als je echt wat wil veranderen: opschrijven wat je positieve dingen van de dag zijn, ik weet zeker dat je genoeg kan bedenken om op te schrijven.
zaterdag 9 juli 2011 om 17:23
@ gotango (sorry voor mijn late reactie, heb net gewerkt) onbewust wist ik het wel.. Alleen wordt t me pas echt duidelijk nu ik de posts hier lees op t forum..
Ik heb al mijn hele leven een haat/liefde verhouding met eten, tot mijn 14e at ik amper wat. Dat kwam door veel dingen die in het verleden gebeurd zijn: waaronder langdurig misbruik. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me een lange periode niet veilig heb gevoeld thuis. En soms eigenlijk nog steeds niet veilig voel. Ik ben jarenlang in therapie geweest voor dat misbruik, alleen hielp het op een gegeven moment niet meer.. Of ik dacht dat de ergste pijn over was.. In de ogen van mijn misbruiker was ik nooit goed genoeg, wat ik ook deed.. Dus ik denk dat ik mijzelf onbewust probeerde/probeer uit te hongeren om toch in elk geval maar goed eruit te zien.. Uiteraard zag ik er -volgens omstanders- heel dun uit, botten staken uit, aders waren duidelijk zichtbaar etc. Echter ik zag en zie het nog altijd niet als ik foto's of mijzelf in de spiegel bekijk. Ik zie elk kwabbetje dat teveel is.. Elk grammetje kijk ik er bijna af, en hoe dun ik ook word.. Het is nooit goed genoeg. Daar tegenover staan de eetbuien (daar zit ik momenteel in, dat wisselt om de zoveel maanden) dan loop ik door de supermarkt en kan ik makkelijk elke dag een zak chips eten, cake, muffins, chocolade, drop, etc. En ik weet dan niet hoe ik t moet stoppen, het is net alsof ik een verslaafde ben, ik heb mijzelf dan niet in de hand. In deze fase haat ik mijzelf ook t meest, want ik vind mijzelf zwak, stom en niet goed genoeg..en ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om dit onder ogen te zien, vooral omdat ik niet nog ns in therapie wil.. Maar ook omdat ik echt niet weet hoe ik moet omgaan hiermee
Ik heb al mijn hele leven een haat/liefde verhouding met eten, tot mijn 14e at ik amper wat. Dat kwam door veel dingen die in het verleden gebeurd zijn: waaronder langdurig misbruik. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me een lange periode niet veilig heb gevoeld thuis. En soms eigenlijk nog steeds niet veilig voel. Ik ben jarenlang in therapie geweest voor dat misbruik, alleen hielp het op een gegeven moment niet meer.. Of ik dacht dat de ergste pijn over was.. In de ogen van mijn misbruiker was ik nooit goed genoeg, wat ik ook deed.. Dus ik denk dat ik mijzelf onbewust probeerde/probeer uit te hongeren om toch in elk geval maar goed eruit te zien.. Uiteraard zag ik er -volgens omstanders- heel dun uit, botten staken uit, aders waren duidelijk zichtbaar etc. Echter ik zag en zie het nog altijd niet als ik foto's of mijzelf in de spiegel bekijk. Ik zie elk kwabbetje dat teveel is.. Elk grammetje kijk ik er bijna af, en hoe dun ik ook word.. Het is nooit goed genoeg. Daar tegenover staan de eetbuien (daar zit ik momenteel in, dat wisselt om de zoveel maanden) dan loop ik door de supermarkt en kan ik makkelijk elke dag een zak chips eten, cake, muffins, chocolade, drop, etc. En ik weet dan niet hoe ik t moet stoppen, het is net alsof ik een verslaafde ben, ik heb mijzelf dan niet in de hand. In deze fase haat ik mijzelf ook t meest, want ik vind mijzelf zwak, stom en niet goed genoeg..en ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om dit onder ogen te zien, vooral omdat ik niet nog ns in therapie wil.. Maar ook omdat ik echt niet weet hoe ik moet omgaan hiermee
zaterdag 9 juli 2011 om 18:24
quote:deeskeh schreef op 09 juli 2011 @ 17:23:
@ gotango (sorry voor mijn late reactie, heb net gewerkt) onbewust wist ik het wel.. Alleen wordt t me pas echt duidelijk nu ik de posts hier lees op t forum..
Ik heb al mijn hele leven een haat/liefde verhouding met eten, tot mijn 14e at ik amper wat. Dat kwam door veel dingen die in het verleden gebeurd zijn: waaronder langdurig misbruik. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me een lange periode niet veilig heb gevoeld thuis. En soms eigenlijk nog steeds niet veilig voel. Ik ben jarenlang in therapie geweest voor dat misbruik, alleen hielp het op een gegeven moment niet meer.. Of ik dacht dat de ergste pijn over was.. In de ogen van mijn misbruiker was ik nooit goed genoeg, wat ik ook deed.. Dus ik denk dat ik mijzelf onbewust probeerde/probeer uit te hongeren om toch in elk geval maar goed eruit te zien.. Uiteraard zag ik er -volgens omstanders- heel dun uit, botten staken uit, aders waren duidelijk zichtbaar etc. Echter ik zag en zie het nog altijd niet als ik foto's of mijzelf in de spiegel bekijk. Ik zie elk kwabbetje dat teveel is.. Elk grammetje kijk ik er bijna af, en hoe dun ik ook word.. Het is nooit goed genoeg. Daar tegenover staan de eetbuien (daar zit ik momenteel in, dat wisselt om de zoveel maanden) dan loop ik door de supermarkt en kan ik makkelijk elke dag een zak chips eten, cake, muffins, chocolade, drop, etc. En ik weet dan niet hoe ik t moet stoppen, het is net alsof ik een verslaafde ben, ik heb mijzelf dan niet in de hand. In deze fase haat ik mijzelf ook t meest, want ik vind mijzelf zwak, stom en niet goed genoeg..en ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om dit onder ogen te zien, vooral omdat ik niet nog ns in therapie wil.. Maar ook omdat ik echt niet weet hoe ik moet omgaan hiermee
Heel herkenbaar (helaas)..het misbruik zorgde er bij mij, in eerste instantie ongemerkt, voor dat ik mezelf wilde beschermen door een extra laag te creeren.
Mezelf onaantrekkelijk maken, dan zou ik misschien wel met rust gelaten worden. Dat bleek een illusie.
De misbruiker (s) hebben ons veel afgenomen, in ieder geval mijn onbevangenheid en mijn zelfrespect.
De relatie met mijn lijf is slecht of ik nou in een dikke of dunne periode zit, het is nooit goed.
Beter geven we onze energie aan de positieve dingen die er wel zijn in ons leven en gedane zaken nemen geen keer.
Het misbruik is een feit en daar doen we niets meer aan.
Waar we wel invloed op hebben is op onszelf, op hoe wij in het leven willen staan!
@ gotango (sorry voor mijn late reactie, heb net gewerkt) onbewust wist ik het wel.. Alleen wordt t me pas echt duidelijk nu ik de posts hier lees op t forum..
Ik heb al mijn hele leven een haat/liefde verhouding met eten, tot mijn 14e at ik amper wat. Dat kwam door veel dingen die in het verleden gebeurd zijn: waaronder langdurig misbruik. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me een lange periode niet veilig heb gevoeld thuis. En soms eigenlijk nog steeds niet veilig voel. Ik ben jarenlang in therapie geweest voor dat misbruik, alleen hielp het op een gegeven moment niet meer.. Of ik dacht dat de ergste pijn over was.. In de ogen van mijn misbruiker was ik nooit goed genoeg, wat ik ook deed.. Dus ik denk dat ik mijzelf onbewust probeerde/probeer uit te hongeren om toch in elk geval maar goed eruit te zien.. Uiteraard zag ik er -volgens omstanders- heel dun uit, botten staken uit, aders waren duidelijk zichtbaar etc. Echter ik zag en zie het nog altijd niet als ik foto's of mijzelf in de spiegel bekijk. Ik zie elk kwabbetje dat teveel is.. Elk grammetje kijk ik er bijna af, en hoe dun ik ook word.. Het is nooit goed genoeg. Daar tegenover staan de eetbuien (daar zit ik momenteel in, dat wisselt om de zoveel maanden) dan loop ik door de supermarkt en kan ik makkelijk elke dag een zak chips eten, cake, muffins, chocolade, drop, etc. En ik weet dan niet hoe ik t moet stoppen, het is net alsof ik een verslaafde ben, ik heb mijzelf dan niet in de hand. In deze fase haat ik mijzelf ook t meest, want ik vind mijzelf zwak, stom en niet goed genoeg..en ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om dit onder ogen te zien, vooral omdat ik niet nog ns in therapie wil.. Maar ook omdat ik echt niet weet hoe ik moet omgaan hiermee
Heel herkenbaar (helaas)..het misbruik zorgde er bij mij, in eerste instantie ongemerkt, voor dat ik mezelf wilde beschermen door een extra laag te creeren.
Mezelf onaantrekkelijk maken, dan zou ik misschien wel met rust gelaten worden. Dat bleek een illusie.
De misbruiker (s) hebben ons veel afgenomen, in ieder geval mijn onbevangenheid en mijn zelfrespect.
De relatie met mijn lijf is slecht of ik nou in een dikke of dunne periode zit, het is nooit goed.
Beter geven we onze energie aan de positieve dingen die er wel zijn in ons leven en gedane zaken nemen geen keer.
Het misbruik is een feit en daar doen we niets meer aan.
Waar we wel invloed op hebben is op onszelf, op hoe wij in het leven willen staan!
zondag 10 juli 2011 om 00:45
Mij heeft het erg geholpen Sonja Bakker te gaan volgen, was voor mij een stok achter de deur om precies te eten wat er in het boek stond.
Elke keer na terugval in het oude eetgedrag, vol goede moed tóch weer de volgende dag beginnen.
De terugvallen werden steeds minder en nu ben ik bijna,(heel sporadisch soms als ik menstruatie moet krijgen naar de koekjes grijpen) helemaal van de eetverslaving af!
Moet er helaas wel bij vertellen dat ik me nu suf rook ....... volgende missie.
Elke keer na terugval in het oude eetgedrag, vol goede moed tóch weer de volgende dag beginnen.
De terugvallen werden steeds minder en nu ben ik bijna,(heel sporadisch soms als ik menstruatie moet krijgen naar de koekjes grijpen) helemaal van de eetverslaving af!
Moet er helaas wel bij vertellen dat ik me nu suf rook ....... volgende missie.
zondag 10 juli 2011 om 08:31
zondag 10 juli 2011 om 09:37
voor iederéén hier die het moeilijk heeft een dikke knuffel...
er is een hele goede site waar mensen met eetstoornissen met elkaar praten en waar je heel veel herkenning zult vinden.
www.proud2Bme.nl
ga er maar eens kijken zou ik zeggen
er is een hele goede site waar mensen met eetstoornissen met elkaar praten en waar je heel veel herkenning zult vinden.
www.proud2Bme.nl
ga er maar eens kijken zou ik zeggen
zondag 10 juli 2011 om 09:47
Ik heb maar 1 advies... loslaten. Hoe harder je trekt aan dingen of je focust op dingen die je niet wil... des te zeker is het dat je ze dan juist wel krijgt of ze je leven beheersen. Wees niet te streng voor jezelf, laat het "moeten" los. Accepteer waar je nu bent en probeer stapje voor stapje wat kleine dingen te veranderen en neem er de tijd voor. Samen leiden ze je naar een groter resultaat.
Elke keer dat je te hoge/onrealistische eisen aan jezelf stelt die je niet waar kan maken, doe je afbreuk aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Elke keer dat je te hoge/onrealistische eisen aan jezelf stelt die je niet waar kan maken, doe je afbreuk aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde.
zondag 10 juli 2011 om 10:00
quote:yentle7 schreef op 10 juli 2011 @ 09:37:
voor iederéén hier die het moeilijk heeft een dikke knuffel...
er is een hele goede site waar mensen met eetstoornissen met elkaar praten en waar je heel veel herkenning zult vinden.
www.proud2Bme.nl
ga er maar eens kijken zou ik zeggenIk heb echt een hékel aan die site
.. Fijn dat'ie bestaat hoor, maar niet voor mij. Het gaat voornamelijk over hele jonge meisjes en het is imo te veel geschreeuw met roze, paars, cupcakes en jankieboeboe. Ik kan me voorstellen dat het meiden van een jaar of 14 aanspreekt.
voor iederéén hier die het moeilijk heeft een dikke knuffel...
er is een hele goede site waar mensen met eetstoornissen met elkaar praten en waar je heel veel herkenning zult vinden.
www.proud2Bme.nl
ga er maar eens kijken zou ik zeggenIk heb echt een hékel aan die site
.. Fijn dat'ie bestaat hoor, maar niet voor mij. Het gaat voornamelijk over hele jonge meisjes en het is imo te veel geschreeuw met roze, paars, cupcakes en jankieboeboe. Ik kan me voorstellen dat het meiden van een jaar of 14 aanspreekt.
