Psyche
alle pijlers
Wanneer ben je volwassen?
zondag 5 januari 2020 om 18:47
Naar aanleiding van een discussie die in een vorig topic loskwam, vroeg ik mij af: wanneer ben je volwassen? Als 20’er die afgelopen jaar is afgestudeerd en nog niet zo lang begonnen is aan haar ‘grote-mensen baan’ vind ik dit best een interessant vraagstuk.
Dus, geloof jij dat je hiervoor aan specifieke eigenschappen moet voldoen? Bestaat er in jouw ogen een (minimale) checklist om als ‘volwassene’ door te mogen gaan? Of geloof jij überhaupt niet in volwassen zijn of worden?
Dus, geloof jij dat je hiervoor aan specifieke eigenschappen moet voldoen? Bestaat er in jouw ogen een (minimale) checklist om als ‘volwassene’ door te mogen gaan? Of geloof jij überhaupt niet in volwassen zijn of worden?
-
zondag 5 januari 2020 om 19:22
Je hebt ook gelijk! Die rust, dat lijkt me heerlijk. Dat is ook wat ik een beetje bedoelde met balans. Ik zou wel weer iets meer willen leven tussen het behalen van doelen door. Een goed mens, of op zijn Facebookies ‘mooi mens’ zijn, zie ik ook als doel. Beter zijn voor mens, dier en milieu, meer maatschappelijk betrokken, bijvoorbeeld.Betty_Slocombe schreef: ↑05-01-2020 19:12Ik heb geen idee. Ik was al heel jong verantwoordelijk voor mezelf, maar ik vind mezelf nu wel wijzer en rustiger dan toen ik 24 was.
Het is ook niet zo erg, TO. Als je je best doet een goed mens te zijn, als je voor jezelf en voor anderen kunt zorgen, als je blij bent en gelukkig zonder anderen pijn te doen, dan is het toch al gauw prima, zou ik zeggen.
-
zondag 5 januari 2020 om 19:23
Verantwoordelijkheidsgevoel, punt.Ammenooitniet schreef: ↑05-01-2020 18:59TO trapt af: ik vind het lastig om in het algemeen te stellen wat volwassenheid is. Maar.. als ik mezelf plaats naast oudere familieleden en collega’s die ik als persoon kan waarderen, dan nemen zij allen wel verantwoordelijkheid voor hun eigen leven. Voor wat dat betreft, zie ik tussen ons overeenstemming. Tegelijkertijd lijken zij ook allemaal al een bepaalde balans gevonden te hebben en lijken zij goed om te kunnen gaan met tegenslagen. Hier ben ik nog heel erg zoekende in.
Ik dacht altijd dat ‘huisje, boompje, beestje’ en een financieel stabiele basis stonden voor volwassenheid. Stiekem ben ik van dat tweede nog steeds een beetje overtuigd. Ik vond het al bijzonder om te zien hoe nonchalant oud-studiegenoten om konden gaan met hun geld (waar ik stiekem ook een klein beetje jaloers op was), maar als ik mijzelf nu naast starters zet vind ik het bijvoorbeeld erg bijzonder dat nog niemand bezig lijkt te zijn met de nabije financiële toekomst (< 5 jaar).
Of dat nou voor je eigen leven is, het leven van een ander, of de samenleving als geheel, zodra je hersenen het begrip verantwoordelijkheid snappen, dan ben je volwassen en kun je deelnemen aan de maatschappij.
De nabije toekomst zoals je hierboven stelt heeft daar niet veel mee te maken. Prioriteiten en verantwoordelijkheid, dat zijn uiteindelijk toch twee verschillende zaken, al lijken ze nauw verwant. Je kan best verantwoordelijk zijn maar minder belang hechten aan financiën.
zondag 5 januari 2020 om 19:28
Je voelt je niet anders dan toen je 18 was? Mag ik vragen hoe oud je inmiddels bent?LevadeII schreef: ↑05-01-2020 19:14Hopelijk nooit!
Met open mind de wereld in kunnen gaan, verrast kunnen blijven worden en dingen bijzonder kunnen blijven . Gewoon kunnen genieten van af en toe onnozel doen. Je niet druk hoeven maken van wat iemand daar van vindt en genieten, het leven niet zo serieus nemen.
Naast het gedeelte wat volwassen en verstandig moet zijn om ‘normaal’ te kunnen leven.
Ik voel me niet anders dan toen ik 18 was. Hoogstens doet de mening van een ander mij nog wat minder.
Ik woonde op mijn 18de al een jaar uit huis, dus een enorm broekie was ik toen ook niet meer, maar ik ben toch op heel veel vlakken flink veranderd sindsdien. En dat heeft me ook goed gedaan, gelukkig.
-
zondag 5 januari 2020 om 19:30
kadanz schreef: ↑05-01-2020 19:23Verantwoordelijkheidsgevoel, punt.
Of dat nou voor je eigen leven is, het leven van een ander, of de samenleving als geheel, zodra je hersenen het begrip verantwoordelijkheid snappen, dan ben je volwassen en kun je deelnemen aan de maatschappij.
De nabije toekomst zoals je hierboven stelt heeft daar niet veel mee te maken. Prioriteiten en verantwoordelijkheid, dat zijn uiteindelijk toch twee verschillende zaken, al lijken ze nauw verwant. Je kan best verantwoordelijk zijn maar minder belang hechten aan financiën.
Hoe bedoel je "minder belang hechten aan financien" ?
zondag 5 januari 2020 om 19:33
Maar je mag van een volwassen iemand bijvoorbeeld wél verwachten dat die verder kijkt dan volgend weekend, dat er wellicht bepaalde reserves nodig zijn om onverwachte uitgaven te dekken, dat het daarom misschien niet heel handig is om de laatste 100 euro die je van je rekening kan schrapen uit te geven aan een avondje in de kroeg, dus keuzes maken en die ook op een verantwoorde manier maken, dat niet elk kledingstuk dat je op internet ziet ook besteld moet worden, dat een telefoon heus langer mee gaat dan 2 jaar en dat het niet belangrijk is om het nieuwste model te hebben, enz.kadanz schreef: ↑05-01-2020 19:23Verantwoordelijkheidsgevoel, punt.
Of dat nou voor je eigen leven is, het leven van een ander, of de samenleving als geheel, zodra je hersenen het begrip verantwoordelijkheid snappen, dan ben je volwassen en kun je deelnemen aan de maatschappij.
De nabije toekomst zoals je hierboven stelt heeft daar niet veel mee te maken. Prioriteiten en verantwoordelijkheid, dat zijn uiteindelijk toch twee verschillende zaken, al lijken ze nauw verwant. Je kan best verantwoordelijk zijn maar minder belang hechten aan financiën.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 5 januari 2020 om 19:33
Dat vind ik dan wel weer heel saaiherfstappeltaart schreef: ↑05-01-2020 19:19Misschien is er gewoon een biologische omschrijving voor de term"volwassen".
Een bepaald niveau wat je brein bereikt en daarna is het klaar.
Dan heb ik, dacht ik, nog maar een jaartje. Ik voel spontaan een quarter-life crisis opkomen. Met een definitie uit de biologie, psychologie en weetikwelkewetenschapnogmeer, kom je vast op een meer afgebakende omschrijving van het begrip, maar dat vind ik minder interessant. Al was je vraag over mijn definitie terecht, daar heb ik dus geen sluitend antwoord op.
-
zondag 5 januari 2020 om 19:34
Redballoon schreef: ↑05-01-2020 19:04Ik werd pas echt volwassen toen ik een kind op de wereld zette.
Daarvoor dacht ik volwassen te zijn maar achteraf gezien was ik dat niet. Maar wellicht denk ik net zo over een paar jaar.
Het lag bij mij aan onbezonnenheid, lang leve de lol mentaliteit en verantwoordelijkheden niet nemen.
Dat is een goeie. Ik zette namelijk op mijn 20e al een kind op de wereld en daarvoor zorgen ging me prima af. Maar verder was ik behoorlijk bleu eigenlijk. Na mijn 30e kreeg ik pas het idee dat ik echt volwassen werd.
zondag 5 januari 2020 om 19:38
Ammenooitniet schreef: ↑05-01-2020 19:33Dat vind ik dan wel weer heel saai
Hahahahaha ja...ik denk dat het ook vrij saai is eigenlijk.
Mensen hebben ook karakters. En sommige karaktereigenschappen vind ik ook heel onvolwassen..ook al zijn die mensen vijftig.
Niet je ongelijk kunnen toegeven bijvoorbeeld...of haatdragendheid, ook zoiets. Ik vind dat heel kinderachtig.
zondag 5 januari 2020 om 19:38
Financiën en verantwoordelijkheid zijn naar mijn mening sterk verbonden, in onze maatschappij althans. Pejeka legt het goed uit, maar kort gesteld: geld is een noodzakelijk kwaad. Als je iets wil, heb je er iets voor nodig. Afhankelijk van wat je ‘wil’ kun je prioriteiten stellen en daar dus een geldbedrag aan vasthangen, maar daarvoor komt toch de verantwoordelijkheid om je geldzaken ‘juist’ in te richten. En wat daarbij juist is, is nog redelijk aan perceptie afhankelijk.
-
zondag 5 januari 2020 om 19:39
Tja, zakelijk-gezien als je echt helemaal voor jezelf kan zorgen? (financieel) onafhankelijk bent?
Ik merk zelf, dat ik (eind 40) nog steeds nieuwe stadia van 'volwassenheid' bereik.
In ruimdenkendheid, in invoelendheid etc. Als je alle kleuren grijs gaat zien, ipv alleen zwart en wit.
Als je begrijpt, dat anderen een totaal andere mening hebben en hen nog begrijpt ook.
Ook het krijgen van kinderen gaf een nieuwe lading
Ik merk zelf, dat ik (eind 40) nog steeds nieuwe stadia van 'volwassenheid' bereik.
In ruimdenkendheid, in invoelendheid etc. Als je alle kleuren grijs gaat zien, ipv alleen zwart en wit.
Als je begrijpt, dat anderen een totaal andere mening hebben en hen nog begrijpt ook.
Ook het krijgen van kinderen gaf een nieuwe lading
zondag 5 januari 2020 om 19:40
Ammenooitniet schreef: ↑05-01-2020 19:38Financiën en verantwoordelijkheid zijn naar mijn mening sterk verbonden, in onze maatschappij althans. Pejeka legt het goed uit, maar kort gesteld: geld is een noodzakelijk kwaad. Als je iets wil, heb je er iets voor nodig. Afhankelijk van wat je ‘wil’ kun je prioriteiten stellen en daar dus een geldbedrag aan vasthangen, maar daarvoor komt toch de verantwoordelijkheid om je geldzaken ‘juist’ in te richten. En wat daarbij juist is, is nog redelijk aan perceptie afhankelijk.
Eens.
zondag 5 januari 2020 om 19:41
Ja, dat mag en voor de gevolgen mag je een volwassen persoon ook verantwoordelijk houden. Dat doet dus niets af aan de volwassenheid van die persoon.pejeka schreef: ↑05-01-2020 19:33Maar je mag van een volwassen iemand bijvoorbeeld wél verwachten dat die verder kijkt dan volgend weekend, dat er wellicht bepaalde reserves nodig zijn om onverwachte uitgaven te dekken, dat het daarom misschien niet heel handig is om de laatste 100 euro die je van je rekening kan schrapen uit te geven aan een avondje in de kroeg, dus keuzes maken en die ook op een verantwoorde manier maken, dat niet elk kledingstuk dat je op internet ziet ook besteld moet worden, dat een telefoon heus langer mee gaat dan 2 jaar en dat het niet belangrijk is om het nieuwste model te hebben, enz.
Ook jij maakt domme keuzes.
zondag 5 januari 2020 om 19:45
Maar is dat "onvolwassen"? Of gewoon een hufter?snoopylynn schreef: ↑05-01-2020 19:43Ik heb laatst een man van 48 gedumpt die er zo'n zooitje van maakte met andere vrouwen. Hij loog, bedroog en manipuleerde de boel en uiteindelijk met dikke tranen het slachtoffer uithangen
Hij wordt denk ik nooit volwassen.....
zondag 5 januari 2020 om 19:46
TO koppelt volwassenheid aan financiële keuzes. Dat is veel te kort door de bocht.
zondag 5 januari 2020 om 19:47
O bedoel je het zo. Nou ja, het is natuurlijk wel een belangrijke factor in een volwassen leven. Als je er financieel een puinhoop van maakt is dat in mijn ogen geen volwassen en verantwoordelijk gedrag.
zondag 5 januari 2020 om 19:47
Ik stem voor allebei, mag dat ook? - in reactie op de vraag of het onvolwassen is of dat het een hufter betreft
Kleine correctie: ik stel verantwoordelijkheid in zijn algemeen niet gelijk aan financiële verantwoordelijkheid, maar ik vind het persoonlijk wel een belangrijk onderdeel. En dat is voornamelijk omdat ik tot de conclusie kom dat alles wat mij echt gelukkig maakt (mijn eigen plekje, mijn baan op niveau die ik kon krijgen doordat ik had gestudeerd, maar ook de bezoekjes aan familie en vrienden die niet dichtbij wonen) geld kost of heeft gekost.
Kleine correctie: ik stel verantwoordelijkheid in zijn algemeen niet gelijk aan financiële verantwoordelijkheid, maar ik vind het persoonlijk wel een belangrijk onderdeel. En dat is voornamelijk omdat ik tot de conclusie kom dat alles wat mij echt gelukkig maakt (mijn eigen plekje, mijn baan op niveau die ik kon krijgen doordat ik had gestudeerd, maar ook de bezoekjes aan familie en vrienden die niet dichtbij wonen) geld kost of heeft gekost.
ammenooitniet wijzigde dit bericht op 05-01-2020 20:05
88.55% gewijzigd
-
zondag 5 januari 2020 om 19:52
Laat ik het zo zeggen, de paar domme(re) keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt, daar heb ik zelf als volwassene de consequenties van genomen en gedragen, zonder daar anderen of de maatschappij mee lastig te vallen. Dát is (onder meer) volwassen zijn. Erkennen en accepteren dat je een foute keuze, of domme keuze, hebt gemaakt en daar ook zelf de rekening voor oppakken. Maar volwassen zijn is ook: daarvan leren en zorgen dat je niet nogmaals die fout maakt. Je altijd afvragen: wat had IK kunnen doen om dit te voorkomen en daar ook naar leven. En niet wijzen naar anderen, de maatschappij, de omstandigheden, de rest van de wereld, maar wat had IK anders moeten doen. En daar zie ik het nog wel eens aan ontbreken, want velen wijzen graag op van alles en nog wat, van de maatschappij tot aan de tijd tot aan gezondheid om maar vooral te ontkomen aan de vraag: wat had IK ZELF anders kunnen doen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 5 januari 2020 om 19:53
dat is de vraag van dit topic
zondag 5 januari 2020 om 19:56
Maar wie heeft het over een puinhoop? TO verbaast zich alleen over haar jonge collega's die niet sparen of zo: 'als ik mijzelf nu naast starters zet vind ik het bijvoorbeeld erg bijzonder dat nog niemand bezig lijkt te zijn met de nabije financiële toekomst'herfstappeltaart schreef: ↑05-01-2020 19:47O bedoel je het zo. Nou ja, het is natuurlijk wel een belangrijke factor in een volwassen leven. Als je er financieel een puinhoop van maakt is dat in mijn ogen geen volwassen en verantwoordelijk gedrag.
Daar kun je veel van vinden, maar onvolwassen hoeft het niet te zijn.
Het is juist onvolwassen om hier al te serieus en overtuigd van je eigen gelijk over te oordelen. Je gaat dan immers puur uit van je eigen gelijk.
zondag 5 januari 2020 om 20:12
Voor mij is volwassenheid een ander woord voor levenservaring.
En die krijg je met de loop der jaren, hoewel er best een aantal specifieke sprongen in zijn geweest in mijn geval.
De eerste was het uit huis gaan en aan de andere kant van het land gaan wonen.
Daarna de dood van mijn vader, die in 11 maanden tijd bezweken is aan kanker en daar kwam nogal wat zorg bij kijken. Dan worden de rollen ineens omgekeerd en zorg jij voor je ouder in plaats van andersom.
Ik herinner me nog dat ik na zijn uitvaart enorm het gevoel had dat ik volwassen was geworden. Ik was toen 36.
Wellicht ook omdat een vanzelfsprekendheid van je hele leven er niet meer was.
De keren dat ik in mijn werk op mijn bek ben gegaan waren ook wel punten, hoewel niet zo sterk. Het waren wel leermomenten die horen bij volwassen worden. Je gaat je eigen fouten maken en moet de zaak ook zelf opknappen.
Dus in die zin ben ik volwassen,
Goede baan, eigen huis, mijn zaakjes op orde.
Maar soms heb ik ook als bijna 50-jarige nog mijn momentjes.
Zoals in de zomer watergevechten met de buurjongetje (waarvoor ik dan waterpistolen koop), of met stepjes en karretjes de dijk afrijden. Wie het verste komt.
Ik hoop dat ook nog lang te doen.
En die krijg je met de loop der jaren, hoewel er best een aantal specifieke sprongen in zijn geweest in mijn geval.
De eerste was het uit huis gaan en aan de andere kant van het land gaan wonen.
Daarna de dood van mijn vader, die in 11 maanden tijd bezweken is aan kanker en daar kwam nogal wat zorg bij kijken. Dan worden de rollen ineens omgekeerd en zorg jij voor je ouder in plaats van andersom.
Ik herinner me nog dat ik na zijn uitvaart enorm het gevoel had dat ik volwassen was geworden. Ik was toen 36.
Wellicht ook omdat een vanzelfsprekendheid van je hele leven er niet meer was.
De keren dat ik in mijn werk op mijn bek ben gegaan waren ook wel punten, hoewel niet zo sterk. Het waren wel leermomenten die horen bij volwassen worden. Je gaat je eigen fouten maken en moet de zaak ook zelf opknappen.
Dus in die zin ben ik volwassen,
Goede baan, eigen huis, mijn zaakjes op orde.
Maar soms heb ik ook als bijna 50-jarige nog mijn momentjes.
Zoals in de zomer watergevechten met de buurjongetje (waarvoor ik dan waterpistolen koop), of met stepjes en karretjes de dijk afrijden. Wie het verste komt.
Ik hoop dat ook nog lang te doen.
When in doubt, the auditor is always right!
zondag 5 januari 2020 om 20:16
toen ik startte met werken (vorige eeuw) had ik ook amper spaargeld
Berooid uit een studietijd gekomen, zonder reizen etc. En wel gewerkt
Het duurt gewoon even voor je wat spek op de botten krijgt, en je wat kunt gaan sparen
zondag 5 januari 2020 om 20:19
Oh, die momenten heb ik ook regelmatig. Met de kinderen van vrienden sleetje rijden vanaf een hoge heuvel. Met de dochters van vrienden los gaan op een karaoke-avond. Disco in de huiskamer op Abba. Helemaal leuk. Maar dat heeft weinig te maken met volwassen zijn, dat is gewoon genieten van de dingen des levens.Auditor schreef: ↑05-01-2020 20:12Voor mij is volwassenheid een ander woord voor levenservaring.
En die krijg je met de loop der jaren, hoewel er best een aantal specifieke sprongen in zijn geweest in mijn geval.
De eerste was het uit huis gaan en aan de andere kant van het land gaan wonen.
Daarna de dood van mijn vader, die in 11 maanden tijd bezweken is aan kanker en daar kwam nogal wat zorg bij kijken. Dan worden de rollen ineens omgekeerd en zorg jij voor je ouder in plaats van andersom.
Ik herinner me nog dat ik na zijn uitvaart enorm het gevoel had dat ik volwassen was geworden. Ik was toen 36.
Wellicht ook omdat een vanzelfsprekendheid van je hele leven er niet meer was.
De keren dat ik in mijn werk op mijn bek ben gegaan waren ook wel punten, hoewel niet zo sterk. Het waren wel leermomenten die horen bij volwassen worden. Je gaat je eigen fouten maken en moet de zaak ook zelf opknappen.
Dus in die zin ben ik volwassen,
Goede baan, eigen huis, mijn zaakjes op orde.
Maar soms heb ik ook als bijna 50-jarige nog mijn momentjes.
Zoals in de zomer watergevechten met de buurjongetje (waarvoor ik dan waterpistolen koop), of met stepjes en karretjes de dijk afrijden. Wie het verste komt.
Ik hoop dat ook nog lang te doen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
