Psyche
alle pijlers
Wanneer stop je met redden.............
dinsdag 15 januari 2008 om 21:27
Iris, veel sterkte. Het zal vallen en opstaan bijven.
Riet, waarom schrijf je niet een brief? Gewoon om je eigen gevoel kwijt te kunnen. Kun je altijd nog bedenken of je het verstuurd of niet.....en dan heb je in ieder geval geen last van interactie.
Bordeline is een handicap. Maar ik ben ondertussen 40 jaar en mede daardoor is het toch een stuk hanteerbaarder geworden.
Riet, waarom schrijf je niet een brief? Gewoon om je eigen gevoel kwijt te kunnen. Kun je altijd nog bedenken of je het verstuurd of niet.....en dan heb je in ieder geval geen last van interactie.
Bordeline is een handicap. Maar ik ben ondertussen 40 jaar en mede daardoor is het toch een stuk hanteerbaarder geworden.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
dinsdag 15 januari 2008 om 22:27
Fijn Iris dat je openhartig bent. Ik denk dat hoe eerlijker we zijn naar elkaar toe, hoe beter we elkaar kunnen helpen. In een psychiatrisch rapport, geschreven toen mijn zoon 16 jaar was, stond dat hij aanleg had tot het ontwikkelen van een borderlinepersoonlijkheidstoornis of een narcistische persoonlijkheidsstoornis (goede woorden voor galgje, by the way). Dus wellicht is het in de genen bepaald, of dragen we het over door onze opvoeding, die waarschijnlijk te onstabiel is, gezien onze klachten.
Vandaar dat ik ook de discussie aanging met HVJ, omdat het algemeen misschien wel opgaat, maar specifiek, juist totaal niet opgaat.
Heftig hoor Iris. Je wil als ouder niets liever dan dat je kinderen goed en gezond opgroeien. Ik heb me jarenlang vreselijk schuldig gevoeld dat ik niet in staat was om ze een stabiel thuis te geven.
Vandaar dat ik ook de discussie aanging met HVJ, omdat het algemeen misschien wel opgaat, maar specifiek, juist totaal niet opgaat.
Heftig hoor Iris. Je wil als ouder niets liever dan dat je kinderen goed en gezond opgroeien. Ik heb me jarenlang vreselijk schuldig gevoeld dat ik niet in staat was om ze een stabiel thuis te geven.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
vrijdag 18 januari 2008 om 11:59
Hoi allemaal,
Vandaag een belangrijke dag voor jullie, Iris, het gesprek bij de psych, ik hoop dat er wat duidelijkheid komt mbt zn medicatie en kan hij daar de door jou genoemde punten eens bespreken.
Wat ik herken zijn die tegenstrijdige gevoelens bij ons, zoals wel en niet blij zijn als zoon komt, wat dat betrft zou ik wel eens op een duidelijker lijn voor mezelf willen zitten. Of is het nu eenmaal zo dat we nog zo in dat proces zitten en ons vastklampen aan die eerdere gedachten/emoties? Ik bedoel, het is toch juist heel eng om een andere gedachtengang te moeten maken, welke dan ook.
En die eerder gedachten zijn " vertrouwd"
Zelf ben ik me wel bewust dat ik met een masker loop, doordat ik in situaties in het verleden vaak de sterkste moest zijn, heb ik een houding van: mij krijg je er niet onder, met mij gaat het goed.. Is het daarom dat ik de diepste gevoelens niet durf toe te laten?
Bedankt voor het advies, Lin, ik heb hem een brief geschreven, versturen doe ik niet, is al verscheurd, maar ik kan het jullie aanraden, het is heel fijn om op deze manier " contact" met hem te maken.
Jullie zijn heel eerlijk hier,wat moedig, maar wat erg dat jullie je schuldig voelen, vind juist dat jullie alle zeilen bijzetten om alles op de rails te krijgen, zoveel moeite doen.
Vandaag een belangrijke dag voor jullie, Iris, het gesprek bij de psych, ik hoop dat er wat duidelijkheid komt mbt zn medicatie en kan hij daar de door jou genoemde punten eens bespreken.
Wat ik herken zijn die tegenstrijdige gevoelens bij ons, zoals wel en niet blij zijn als zoon komt, wat dat betrft zou ik wel eens op een duidelijker lijn voor mezelf willen zitten. Of is het nu eenmaal zo dat we nog zo in dat proces zitten en ons vastklampen aan die eerdere gedachten/emoties? Ik bedoel, het is toch juist heel eng om een andere gedachtengang te moeten maken, welke dan ook.
En die eerder gedachten zijn " vertrouwd"
Zelf ben ik me wel bewust dat ik met een masker loop, doordat ik in situaties in het verleden vaak de sterkste moest zijn, heb ik een houding van: mij krijg je er niet onder, met mij gaat het goed.. Is het daarom dat ik de diepste gevoelens niet durf toe te laten?
Bedankt voor het advies, Lin, ik heb hem een brief geschreven, versturen doe ik niet, is al verscheurd, maar ik kan het jullie aanraden, het is heel fijn om op deze manier " contact" met hem te maken.
Jullie zijn heel eerlijk hier,wat moedig, maar wat erg dat jullie je schuldig voelen, vind juist dat jullie alle zeilen bijzetten om alles op de rails te krijgen, zoveel moeite doen.
zaterdag 19 januari 2008 om 00:16
Nou, daar zou ik ook blij mee zijn met die hulpverlening die je zoon nu krijgt. Klinkt heel posiief.
Ik vind dat jullie het zeer getroffen hebben met die mensen.
Dat zal jou idd ook wat meer rust geven om te weten dat je niet alleen in je zorgen staat, goed dat je dan ook weer probeert om " gewoon" weer zn moeder te willen zijn.
Zoon is even binnengewipt, zoals gewoonlijk, te kort om een gesprek mee te hebben, om het geleende geld terug te geven aan zn vader.
Trouwens, ik weet dat het beter is om alleen met zn 2-en te zijn, ik zit te dubben hoe dit eens te verwezenlijken, maar gek genoeg, weet ik ook dat die kans ook komt,alles op zijn tijd.
Ik hoop met jou mee dat geen bericht ook goed bericht is voor alle anderen.
Ik vind dat jullie het zeer getroffen hebben met die mensen.
Dat zal jou idd ook wat meer rust geven om te weten dat je niet alleen in je zorgen staat, goed dat je dan ook weer probeert om " gewoon" weer zn moeder te willen zijn.
Zoon is even binnengewipt, zoals gewoonlijk, te kort om een gesprek mee te hebben, om het geleende geld terug te geven aan zn vader.
Trouwens, ik weet dat het beter is om alleen met zn 2-en te zijn, ik zit te dubben hoe dit eens te verwezenlijken, maar gek genoeg, weet ik ook dat die kans ook komt,alles op zijn tijd.
Ik hoop met jou mee dat geen bericht ook goed bericht is voor alle anderen.
zondag 20 januari 2008 om 16:26
Iris, wat fijn dat het gesprek zo positief verlopen is en dat je er vertrouwen in hebt. Dat geeft een boel rust voor allemaal.
Riet, is het misschien een idee om met je zoon iets te gaan drinken in een cafe of zo. Ik doe dat zo nu en dan met zoon en dan hebben we hele fijne open gesprekken. Onder het genot van een biertje, sigaretje in een andere omgeving dan thuis, wordt hij veel opener blijkt.
Van het weekend ook weer een heel goed gesprek gehad. Een van mijn beste vriendinnen, die hem van kleins af aan kent, wist precies de goede vragen te stellen waardoor ik ook weer veel wijzer ben geworden. Hij was zo open en eerlijk. Zij zei hem eigenlijk hetzelfde als ik al gedaan had. Maar in andere bewoordingen en dat werkte zo goed.
Morgen heeft hij een gesprek bij het RIBW en dan maar hopen dat hij ook gaat! Het wordt tijd dat de hulp op gang komt.
Voor alle moeders hier:
Riet, is het misschien een idee om met je zoon iets te gaan drinken in een cafe of zo. Ik doe dat zo nu en dan met zoon en dan hebben we hele fijne open gesprekken. Onder het genot van een biertje, sigaretje in een andere omgeving dan thuis, wordt hij veel opener blijkt.
Van het weekend ook weer een heel goed gesprek gehad. Een van mijn beste vriendinnen, die hem van kleins af aan kent, wist precies de goede vragen te stellen waardoor ik ook weer veel wijzer ben geworden. Hij was zo open en eerlijk. Zij zei hem eigenlijk hetzelfde als ik al gedaan had. Maar in andere bewoordingen en dat werkte zo goed.
Morgen heeft hij een gesprek bij het RIBW en dan maar hopen dat hij ook gaat! Het wordt tijd dat de hulp op gang komt.
Voor alle moeders hier:
woensdag 23 januari 2008 om 00:08
Dag lieve moedertjes. Even een ego post. Zoon gaat het momenteel psychisch niet goed mee. Krijgt nu hulp van psychiater. En ik, mij kun je opvegen. Wil het er niet meer over hebben, wil er niet meer over denken. Wil gewoon weg, weg, weg. Heb van nu tot juli 3 vakanties geboekt. Ik ben op en leeg. Het zal wel een reactie zijn op de afgelopen jaren. Kan alleen maar huilen.
Dikke kus van mij, meldt me binnenkort weer, blijf wel lezen, even me gedachten op iets anders richten.
Dikke kus van mij, meldt me binnenkort weer, blijf wel lezen, even me gedachten op iets anders richten.
donderdag 24 januari 2008 om 08:46
Heerlijk Monissa, dat het bij jullie wel zo gaat, echt ik gun het je van harte.
Heb daar ook al eens over nagedacht om het zo te doen, maar ik ben zo bang dat ik niet de juiste(?) woorden weet te vinden en een huilbui zal krijgen. Wat dan nog zullen jullie denken, maar ik hik er vreselijk tegenaan.
Och, Prada, wat moeilijk voor je. Maar is het toch ook niet een goed teken dat er dingen bij hem naar boven komen?
Dingen waarmee aan de slag wordt gegaan.
Dat jij je er rot bij voelt, heel begrijpelijk. Dit willen wij toch niet! Maar het moet, is nodig zelfs.
Mooi dat je vacanties hebt geboekt, je gaat letterlijk afstand nemen en (mijn ervaring met vacantie) achteraf blijkt dat je je gedachten toch anders zijn als je ergens anders zit.
Ik wilde nooit weggaan, maar dat kon ik mijn man ook niet aandoen, was ik eenmaal weg kon ik het wel wat van me afzetten.
Probeer het over te geven, hij is nu in goede handen er wordt aan gewerkt.
Eerst een hoop shit doorgaan om er beter uit te komen.
Zit zo te denken dat we allemaal toch sterke vrouwen moeten zijn, we gaan maar door, soms ben ik wel eens bang voor een terugslag later of zo, want het is toch niet niks wat we geestelijk allemaal te verduren hebben.
Sterkte allemaal
Heb daar ook al eens over nagedacht om het zo te doen, maar ik ben zo bang dat ik niet de juiste(?) woorden weet te vinden en een huilbui zal krijgen. Wat dan nog zullen jullie denken, maar ik hik er vreselijk tegenaan.
Och, Prada, wat moeilijk voor je. Maar is het toch ook niet een goed teken dat er dingen bij hem naar boven komen?
Dingen waarmee aan de slag wordt gegaan.
Dat jij je er rot bij voelt, heel begrijpelijk. Dit willen wij toch niet! Maar het moet, is nodig zelfs.
Mooi dat je vacanties hebt geboekt, je gaat letterlijk afstand nemen en (mijn ervaring met vacantie) achteraf blijkt dat je je gedachten toch anders zijn als je ergens anders zit.
Ik wilde nooit weggaan, maar dat kon ik mijn man ook niet aandoen, was ik eenmaal weg kon ik het wel wat van me afzetten.
Probeer het over te geven, hij is nu in goede handen er wordt aan gewerkt.
Eerst een hoop shit doorgaan om er beter uit te komen.
Zit zo te denken dat we allemaal toch sterke vrouwen moeten zijn, we gaan maar door, soms ben ik wel eens bang voor een terugslag later of zo, want het is toch niet niks wat we geestelijk allemaal te verduren hebben.
Sterkte allemaal
vrijdag 25 januari 2008 om 00:42
Prada, echt het beste wat je kunt doen. Lekker weg, dan pas kan je het echt even van je af zetten. Geniet ervan en denk niet aan thuis. Sterkte meid.
Riet, probeer het gewoon. Niet geschoten is altijd mis.
Over huilen gesproken, ik had vanavond ook een behoorlijke huilbui.
Zoon was er en ondanks dat het gezellig was, irriteerde ik me toch weer aan zijn laksheid, wilde geld lenen en heeft dat uiteindelijk gekregen (hij verzekerde het snel terug te geven. Ik heb weinig gezegd of laten merken, maar belt zijn pa. En die zeurt maar door over van alles en nog wat en ook mbt jongste, die in principe altijd makkelijk was, maar het een en ander meegemaakt heeft (buiten zijn schuld om en erg heftig) en daardoor best veranderd is. En wat ook nog eens heel veel (ook papieren) rompslomp met zich meebrengt. Pfffff..... Ik dacht echt, ik moet ff helemaal weg.
Riet, probeer het gewoon. Niet geschoten is altijd mis.
Over huilen gesproken, ik had vanavond ook een behoorlijke huilbui.
Zoon was er en ondanks dat het gezellig was, irriteerde ik me toch weer aan zijn laksheid, wilde geld lenen en heeft dat uiteindelijk gekregen (hij verzekerde het snel terug te geven. Ik heb weinig gezegd of laten merken, maar belt zijn pa. En die zeurt maar door over van alles en nog wat en ook mbt jongste, die in principe altijd makkelijk was, maar het een en ander meegemaakt heeft (buiten zijn schuld om en erg heftig) en daardoor best veranderd is. En wat ook nog eens heel veel (ook papieren) rompslomp met zich meebrengt. Pfffff..... Ik dacht echt, ik moet ff helemaal weg.
vrijdag 25 januari 2008 om 15:08
Eerder in mn leven heb ik een paar keer heftige tijden meegemaakt (oa op mn werk), maar altijd maar door blijven gaan, soms was ik keikapot, nooit eens een time-out nemen, pas als alles weer op de rails staat, ja, dan ga ik aan mezelf denken, dan " mag" het kennelijk?
Achteraf bekeken was het gewoon overleven.
En...ik moet ook zeggen dat door naar mn eigen te kijken- ik een andere insteek (toen) heb gevonden en het van lieverlee het bergopwaarts ging.
Die ervaringen zouden me toch moeten helpen, en soms, heel soms, krijg ik opeens de geest van: dit komt ook goed.
Maar het grote verschil is dat deze periode wel met je kind heeft te maken.
Dat wel, maar eigenlijk weer niet hoe je insteek zal worden.
Dus eigenlijk, Iris, je schrijft: het lijkt beter te gaan, maar dan....ik ben er niet gerust op.
Herkenbaar hoor, maar we zouden ons dan eens op moeten kunnen pakken om ons over die drempel van wantrouwen te tillen.
Mij lukt het ook niet altijd, want ja, hoe vaak zijn we al niet naar benee gedonderd?
Ja, dan wordt het teveel, Monissa, als je er nog andere dingen bijkrijgt, wel fijn dat jij eens lekker kan huilen.
Sterkte moeders!
Achteraf bekeken was het gewoon overleven.
En...ik moet ook zeggen dat door naar mn eigen te kijken- ik een andere insteek (toen) heb gevonden en het van lieverlee het bergopwaarts ging.
Die ervaringen zouden me toch moeten helpen, en soms, heel soms, krijg ik opeens de geest van: dit komt ook goed.
Maar het grote verschil is dat deze periode wel met je kind heeft te maken.
Dat wel, maar eigenlijk weer niet hoe je insteek zal worden.
Dus eigenlijk, Iris, je schrijft: het lijkt beter te gaan, maar dan....ik ben er niet gerust op.
Herkenbaar hoor, maar we zouden ons dan eens op moeten kunnen pakken om ons over die drempel van wantrouwen te tillen.
Mij lukt het ook niet altijd, want ja, hoe vaak zijn we al niet naar benee gedonderd?
Ja, dan wordt het teveel, Monissa, als je er nog andere dingen bijkrijgt, wel fijn dat jij eens lekker kan huilen.
Sterkte moeders!
zondag 27 januari 2008 om 13:46
Hoi allemaal,
De volgende ochtend had ik natuurlijk een beetje spijt en hoofdpijn (te veel bier). Maar goed, het was wel heel gezellig.
Riet, je schrijft ''pas als alles weer op de rails staat, dan mag je weer aan jezelf denken''. Gek is dat toch eigenlijk en zo typisch moederlijk of vrouwelijk. Van die denkwijze moeten we echt af. Daar heeft in principe niemand wat aan. Het gaat mij wel steeds beter af, omdat ik ervaar dat het werkt. En zeker op dagen zoals deze, de zon schijnt en ik ga zo lekker een uurtje in het bos hardlopen. Ff gedachten op niets en genieten van de zon en het natuurschoon.
voor allemaal
De volgende ochtend had ik natuurlijk een beetje spijt en hoofdpijn (te veel bier). Maar goed, het was wel heel gezellig.
Riet, je schrijft ''pas als alles weer op de rails staat, dan mag je weer aan jezelf denken''. Gek is dat toch eigenlijk en zo typisch moederlijk of vrouwelijk. Van die denkwijze moeten we echt af. Daar heeft in principe niemand wat aan. Het gaat mij wel steeds beter af, omdat ik ervaar dat het werkt. En zeker op dagen zoals deze, de zon schijnt en ik ga zo lekker een uurtje in het bos hardlopen. Ff gedachten op niets en genieten van de zon en het natuurschoon.
voor allemaal
zondag 27 januari 2008 om 17:09
Ja, ik kan er ook niets aan doen, zo werkt(e) het bij mij.
Zulke dingen zie je eigenlijk achteraf en als je dat maar lang genoeg hebt gedaan weet je niet beter. Of.......en jij geeft het ook al aan neem je wel tijd voor jezelf, de ervaring leert je dat je wel dom bezig bent.
Ik ben ook vanmiddag wezen lopen (niet hard) en dan merk je dat het toch goed is om whatever te doen als ontspanning.
En ik kan me ook best ontspannen, lees graag en maak eens een puzzeltje.
Voor de rest niets nieuws te melden betr zoon, hoor er verder niets van.
Zulke dingen zie je eigenlijk achteraf en als je dat maar lang genoeg hebt gedaan weet je niet beter. Of.......en jij geeft het ook al aan neem je wel tijd voor jezelf, de ervaring leert je dat je wel dom bezig bent.
Ik ben ook vanmiddag wezen lopen (niet hard) en dan merk je dat het toch goed is om whatever te doen als ontspanning.
En ik kan me ook best ontspannen, lees graag en maak eens een puzzeltje.
Voor de rest niets nieuws te melden betr zoon, hoor er verder niets van.
dinsdag 29 januari 2008 om 10:43
donderdag 31 januari 2008 om 13:55
Hallo allemaal,
Hopelijk gaat het met jullie persoonlijk beter dan met mij.
Zit er op dit moment doorheen.
Er zijn zoveel dingen die op me af komen, bv ik heb altijd gedacht dat mn werk er niet onder zou lijden en nu merk ik dat dat wel het geval is. Ben oververmoeid en dan ga je fouten maken, je neemt je zorgen mee naar je werk en kennelijk breekt dat toch op.Ook omdat iemand op mn werk vroeg of de oudste nog thuiswoont en ik mij daar bij overvallen voelde kreeg ik het te kwaad. Enfin, even op het toilet wat traantjes gelaten.
Gisterenavond kwam hij nog eventjes wat ophalen en ik had geen zin om erbij te gaan zitten, bleef in de keuken met het eten bezig.
Had behoefte aan afstand.
Voor mij hoeft het zo niet meer, ik wil positieve veranderingen zien en ach het feit dat hij naar het werk gaat en zich niet ziek meld (wat heel veel gebeurde in het verleden) moet me toch positief stemmen. Dus kennelijk kan hij wel op tijd zn bed uit.
Maar als je dan gisteren die machohouding weer zag denk ik: jongen, wanneer wordt je nu eens volwassen?
Er zijn nog meer dingen die meespelen, heb het momenteel druk met vrijwilligerswerk (notabene), verjaardag, mn hoofd loopt over.
Misschien dat ik eens contact ga opnemen met een psychiatrischverpleegkundige, die schijnt eens in de 14 dgn in de hapraktijk te komen, ik heb geen zin meer om het maar allemaal alleen te dragen, heb echt iemand nodig die het eens op een rijtje voor me zet.
Sorry, voor dit negatieve bericht, maar ik wil mn ei eventjes kwijt.
Hopelijk gaat het met jullie persoonlijk beter dan met mij.
Zit er op dit moment doorheen.
Er zijn zoveel dingen die op me af komen, bv ik heb altijd gedacht dat mn werk er niet onder zou lijden en nu merk ik dat dat wel het geval is. Ben oververmoeid en dan ga je fouten maken, je neemt je zorgen mee naar je werk en kennelijk breekt dat toch op.Ook omdat iemand op mn werk vroeg of de oudste nog thuiswoont en ik mij daar bij overvallen voelde kreeg ik het te kwaad. Enfin, even op het toilet wat traantjes gelaten.
Gisterenavond kwam hij nog eventjes wat ophalen en ik had geen zin om erbij te gaan zitten, bleef in de keuken met het eten bezig.
Had behoefte aan afstand.
Voor mij hoeft het zo niet meer, ik wil positieve veranderingen zien en ach het feit dat hij naar het werk gaat en zich niet ziek meld (wat heel veel gebeurde in het verleden) moet me toch positief stemmen. Dus kennelijk kan hij wel op tijd zn bed uit.
Maar als je dan gisteren die machohouding weer zag denk ik: jongen, wanneer wordt je nu eens volwassen?
Er zijn nog meer dingen die meespelen, heb het momenteel druk met vrijwilligerswerk (notabene), verjaardag, mn hoofd loopt over.
Misschien dat ik eens contact ga opnemen met een psychiatrischverpleegkundige, die schijnt eens in de 14 dgn in de hapraktijk te komen, ik heb geen zin meer om het maar allemaal alleen te dragen, heb echt iemand nodig die het eens op een rijtje voor me zet.
Sorry, voor dit negatieve bericht, maar ik wil mn ei eventjes kwijt.
donderdag 31 januari 2008 om 16:21
Bedankt voor je begrip, Iris.
tFeit is dat ik heel moeilijk over mn gevoelens praat en als je dan zoiets neerzet waarin je te kennen geeft dat je hulp wilt hebben bijna onverteerbaar is.
Ik wil het zelf doen, zelf oplossen, hulp vragen...bah, alles op tafel leggen en dan ook alles, ik zie er zo tegen op.
Maar ik heb bijna geen keus meer, ik zit mezelf in de weg, lijkt wel of ik mn ergste vijand ben.
Ik hoop dat het bij jullie een doorbraak zal zijn, in het begin een grote zooi en dat daarna opgeruimd kan worden.Heel veel sterkte toegewenst en hou je taai.
tFeit is dat ik heel moeilijk over mn gevoelens praat en als je dan zoiets neerzet waarin je te kennen geeft dat je hulp wilt hebben bijna onverteerbaar is.
Ik wil het zelf doen, zelf oplossen, hulp vragen...bah, alles op tafel leggen en dan ook alles, ik zie er zo tegen op.
Maar ik heb bijna geen keus meer, ik zit mezelf in de weg, lijkt wel of ik mn ergste vijand ben.
Ik hoop dat het bij jullie een doorbraak zal zijn, in het begin een grote zooi en dat daarna opgeruimd kan worden.Heel veel sterkte toegewenst en hou je taai.
donderdag 31 januari 2008 om 16:24
Riet, gelijk bellen en een afspraak maken met die psych.verpleegkundige. Sterkte meid.
Mijn zoon had vandaag een afspraak met zijn psych. Ik kreeg net een mailtje van haar dat hij niet op is komen dagen. Pfff. Ik dacht het al, want ik belde ervoor en hij nam niet op. Door zijn omgekeerde ritme in slaap gevallen dus. Hij zou vanavond komen eten, maar ik reken er maar niet op.
Erg jammer, maar ik ga me er niet druk om maken.
Liefs allemaal.
Mijn zoon had vandaag een afspraak met zijn psych. Ik kreeg net een mailtje van haar dat hij niet op is komen dagen. Pfff. Ik dacht het al, want ik belde ervoor en hij nam niet op. Door zijn omgekeerde ritme in slaap gevallen dus. Hij zou vanavond komen eten, maar ik reken er maar niet op.
Erg jammer, maar ik ga me er niet druk om maken.
Liefs allemaal.
zaterdag 2 februari 2008 om 10:32
Wauw. Ik heb het topic vluchtig doorgelezen, lang niet alles want het is veel te veel. Maar ik vraag me echt af waar jullie die kracht steeds weer vandaan weten te halen. Zelf heb ik mijn borderline-moeder allang opgegeven. Het is mijn taak niet om haar te redden, en dat doe ik dus ook niet meer. Ik kan het ook niet meer, want alles in mijn leven draaide altijd om haar gemoedstoestand. Elk telefoontje was eng, want wie weet... deze keer?
Toen zusje uit huis werd gezet heb ik contact definitief verbroken. En sindsdien kan ik leven. Gewoon mijn eigen leven! Eigenlijk wil ik dit voor jullie ook wensen. Niet meer dat kloppende hart wanneer de telefoon gaat. Energie voor jezelf, om dingen te kunnen doen waar je van houdt. Als iemand zijn eigen leven weg wilt gooien, misschien moet je ze dan maar laten. Hoe moeilijk het ook is om los te komen, op een gegeven moment moeten ze toch zelf hun leven gaan leiden. En jullie zelf ook. Je eigen leven, niet die van hen.
Toen zusje uit huis werd gezet heb ik contact definitief verbroken. En sindsdien kan ik leven. Gewoon mijn eigen leven! Eigenlijk wil ik dit voor jullie ook wensen. Niet meer dat kloppende hart wanneer de telefoon gaat. Energie voor jezelf, om dingen te kunnen doen waar je van houdt. Als iemand zijn eigen leven weg wilt gooien, misschien moet je ze dan maar laten. Hoe moeilijk het ook is om los te komen, op een gegeven moment moeten ze toch zelf hun leven gaan leiden. En jullie zelf ook. Je eigen leven, niet die van hen.