Psyche
alle pijlers
Wanneer stoppen met therapie?
woensdag 8 juni 2011 om 20:42
Binnenkort loopt de therapie die ik nu heb ten einde. De vraag is nu of ik nog een ander soort therapie wil/ga/moet volgen. Ik weet het nog niet echt, dus zoek ik wat vergelijkingsmateriaal.
Dus, voor mensen die therapie hebben gevolgd/het nu nog volgen: wanneer hadden jullie het idee dat jullie 'klaar' waren en genoeg wisten om te stoppen? Of, voor diegenen die nog niet gestopt zijn, waarom niet?
Alvast bedankt.
Dus, voor mensen die therapie hebben gevolgd/het nu nog volgen: wanneer hadden jullie het idee dat jullie 'klaar' waren en genoeg wisten om te stoppen? Of, voor diegenen die nog niet gestopt zijn, waarom niet?
Alvast bedankt.
Liever elitair dan een pauper!
woensdag 8 juni 2011 om 21:18
woensdag 8 juni 2011 om 21:29
Zelfde als Wohman. Ik was er wel klaar mee. Heb intensieve dagbehandeling gehad. Na 15 maanden, had ik wel door dat ik nog behoefte had aan nazorg. Na een jaar, vond ik het wel prima. Ik had bijna nooit zin meer en het hoefde niet meer zo van mij. Dat is inmiddels een jaar geleden, en ik heb niet het idee dat ik een verkeerde keuze gemaakt heb.
woensdag 8 juni 2011 om 21:31
woensdag 8 juni 2011 om 21:34
Ja die had ik wel gesteld, maar die heb ik niet allemaal behaald. Wel andere dingen aangepakt, die om de hoek kwamen kijken.
Op het laatste had ik wel voldoende vertrouwen dat ik me wel zou redden.
Ik heb toen niet veel aan mijn faalangst gedaan, en daar loop ik nog wel regelmatig tegen aan. Als ik het nog in meerdere mate tegen ga komen, wil ik daar nog wel iets mee doen. Maar voorlopig is het wel even goed zo. Je kunt ook eerst kijken hoe het gaat, bijvoorbeeld door af te bouwen of een tijd geen therapie. Misschien kom je dan nog dingen tegen. Ik heb nu bij elkaar 6 jaar getherapiet, en ben er nu even klaar mee.
Dat staat er wat negatief, maar zo bedoel ik het niet. Mijn focus ligt nu bij andere dingen, en de moeilijke dingen pak ik later weer op. Wil nu even genieten van de dingen die ik behaald heb.
Op het laatste had ik wel voldoende vertrouwen dat ik me wel zou redden.
Ik heb toen niet veel aan mijn faalangst gedaan, en daar loop ik nog wel regelmatig tegen aan. Als ik het nog in meerdere mate tegen ga komen, wil ik daar nog wel iets mee doen. Maar voorlopig is het wel even goed zo. Je kunt ook eerst kijken hoe het gaat, bijvoorbeeld door af te bouwen of een tijd geen therapie. Misschien kom je dan nog dingen tegen. Ik heb nu bij elkaar 6 jaar getherapiet, en ben er nu even klaar mee.
Dat staat er wat negatief, maar zo bedoel ik het niet. Mijn focus ligt nu bij andere dingen, en de moeilijke dingen pak ik later weer op. Wil nu even genieten van de dingen die ik behaald heb.
woensdag 8 juni 2011 om 21:55
Thanks, je posts zijn echt nuttig, want ik zie eigenlijk veel van de dingen die ik me afvraag terugkomen in jouw antwoorden.
Ik had niet geen intense vorm, 1 keer in de 2 á 3 weken voor een aantal maanden, en ik ben nu al 2 maanden niet meer geweest. Inderdaad om te zien hoe het gaat zonder therapie. In principe was het al afgelopen, maar we vonden het niet handig om me meteen uit te schrijven.
Het ging eigenlijk niet echt goed. Maar aan de andere kant was het wel een drukke periode. Maar aan de andere kant denk ik dan weer: 'Moet het dan elke drukke periode zo gaan?' Maar aan de andere kant geloof ik wel dat iedereen het moeilijker heeft in drukke periodes. Maar aan de andere kant... Enfin, je snapt het denk ik wel.
Aan de hand van jullie antwoorden denk ik wel dat ik er nog niet echt klaar mee ben. Ik probeer het nu helemaal te analyseren enzo, maar het voelt nog niet echt goed. En dat gevoel neemt in jullie antwoorden wel een belangrijke plek in. (Niet zweefteverig bedoeld hoor )
Ik had niet geen intense vorm, 1 keer in de 2 á 3 weken voor een aantal maanden, en ik ben nu al 2 maanden niet meer geweest. Inderdaad om te zien hoe het gaat zonder therapie. In principe was het al afgelopen, maar we vonden het niet handig om me meteen uit te schrijven.
Het ging eigenlijk niet echt goed. Maar aan de andere kant was het wel een drukke periode. Maar aan de andere kant denk ik dan weer: 'Moet het dan elke drukke periode zo gaan?' Maar aan de andere kant geloof ik wel dat iedereen het moeilijker heeft in drukke periodes. Maar aan de andere kant... Enfin, je snapt het denk ik wel.
Aan de hand van jullie antwoorden denk ik wel dat ik er nog niet echt klaar mee ben. Ik probeer het nu helemaal te analyseren enzo, maar het voelt nog niet echt goed. En dat gevoel neemt in jullie antwoorden wel een belangrijke plek in. (Niet zweefteverig bedoeld hoor )
Liever elitair dan een pauper!
woensdag 8 juni 2011 om 22:01
Ik type wel erg sloom om mijn mobiel, kan het allemaal niet zo snel bijhouden. quote:Ik had ook echt het idee dat ik het weer zelf wilde gaan proberen. De therapie heeft me zeker wel op weg geholpen, maar ik had sterk het gevoel dat ik zelf heel actief ermee aan de slag moest. En dat heeft gelukkig geholpen.
Mooi.
Dat is indd ook iets waar ik me mee bezig houd: wanneer heb ik genoeg geleerd in de spreekkamer en moet ik het in de praktijk doen?
Mooi.
Dat is indd ook iets waar ik me mee bezig houd: wanneer heb ik genoeg geleerd in de spreekkamer en moet ik het in de praktijk doen?
Liever elitair dan een pauper!
donderdag 9 juni 2011 om 00:26
ik vraag me al 1,5 jaar af of het wel allemaal zo'n zin heeft...
lastig hoor die keuzes. Wat maakt dat je huidige therapie "klaar" is. Heb je dat in overleg gedaan? Heb je het idee dat er nog aan "dingen" gewerkt moet worden?Of heb je het idee dat een ander soort je meer kan brengen? Of is het vooral het loslaten / losmaken op zich? Of de angst dat je het miscchien wel of niet gaat redden?
Ik lees allemaal akelige dingen over behandeling psychische klachten. 31 euri eigen risico per consult? en dan max 5 of 8 consulten??? Heel egoistisch hoop ik dat het dan maar niet voor de 2e lijns zorg geldt...Desalniettemin vind ik het volkomen belachelijk. Ik denk dat voor velen ( ook voor mij zelfs al kan ik het wel betalen) 10 euri eigen bijdrage al een behoorlijke drempel, laat staan hoe hoog de drempel of simpelweg geheel niet betaalbaar deze zorg dan wordt?
Ok heeft ff niks met jou te maken - sorry moest het gewoon even kwijt. Moeten we niks doen? Meneer Rutte is goed op zn snuitje tikken of zo????????/
lastig hoor die keuzes. Wat maakt dat je huidige therapie "klaar" is. Heb je dat in overleg gedaan? Heb je het idee dat er nog aan "dingen" gewerkt moet worden?Of heb je het idee dat een ander soort je meer kan brengen? Of is het vooral het loslaten / losmaken op zich? Of de angst dat je het miscchien wel of niet gaat redden?
Ik lees allemaal akelige dingen over behandeling psychische klachten. 31 euri eigen risico per consult? en dan max 5 of 8 consulten??? Heel egoistisch hoop ik dat het dan maar niet voor de 2e lijns zorg geldt...Desalniettemin vind ik het volkomen belachelijk. Ik denk dat voor velen ( ook voor mij zelfs al kan ik het wel betalen) 10 euri eigen bijdrage al een behoorlijke drempel, laat staan hoe hoog de drempel of simpelweg geheel niet betaalbaar deze zorg dan wordt?
Ok heeft ff niks met jou te maken - sorry moest het gewoon even kwijt. Moeten we niks doen? Meneer Rutte is goed op zn snuitje tikken of zo????????/
donderdag 9 juni 2011 om 10:23
Bedankt Tickel. Ik ben niet echt thuis in verzekeringen, mijn ma betaalt dat nog. Ik had eerst een flinke aanvullende zorgverzekering, nu heeft mijn ma volgens mij op iets anders gezet en ik weet niet precies welke. Ik denk dat het wel iets aanvullends is, maar het is al duidelijk dat het kabinet de zorg flibk duurder wil maken, dus een herinnering dat het in de toekomst misschien wel belachelijk duurder wordt kan geen kwaad.
PI, het is zeker lastig. Wanneer heeft het zin gehad? Wanneer is het niet zinnig meer? En ik maar denken dat therapie je leven makkelijker moest maken. In plaats daarvan krijg je er allemaal levensvragen voor terug.
De therapievorm die ik nu volg is letterlijk afgelopen. Het zijn een aantal sessies (rond de 10, maar iets meer of minder kan ook) waarin je een bepaald programma afgaat.
Waar ik achter ben gekomen is dat er twee dingen gebeuren:
1. Ik doe niets, behalve bankhangen, tv, internet enz. Daardoor ga ik me kut voelen.
2. Ik voel me kut, daardoor ga ik niets doen.
Op punt 1 is de meeste focus gelegd. Daar is veel aan te doen, makkeljk uit te voeren, makkelijk om te bespreken, brengt een positieve spiraal met zich mee... Aan punt 2 is minder gedaan. Ten eerste ben ik over het algemeen niet zo'n prater over zulk soort dingen (behalve als ik dronken ben Misschien moet ik zo nog ff een paar flessen wijn drinken ). Ten tweede vraag ik me af in hoeverre zoiets nou echt op te lossen valt, vooral omdat ik autisme heb en er toch altijd een 'chronische' factor in bepaalde dingen zit.
Ten derde zijn mijn stemmingen eigenlijk heel onstabiel. Zo kan ik me heel kut voelen voor weken, en dan opeens helemaal omslaan en helemaal gelukkig zijn. Dit is echt al jaren zo en het maakt hulp zoeken lastig. Ik ben daarom ook soort van weggestuurd bij het GGZ, daar wiaten ze niet wat ze ermee aan moesten. De vraag is hoeveel van die slechte periodes ik kan accepteren, aangezien ze toch een behoorlijke invloed op mijn leven hebben. Wanneer vind ik mijn leven dus goed genoeg?
PI, het is zeker lastig. Wanneer heeft het zin gehad? Wanneer is het niet zinnig meer? En ik maar denken dat therapie je leven makkelijker moest maken. In plaats daarvan krijg je er allemaal levensvragen voor terug.
De therapievorm die ik nu volg is letterlijk afgelopen. Het zijn een aantal sessies (rond de 10, maar iets meer of minder kan ook) waarin je een bepaald programma afgaat.
Waar ik achter ben gekomen is dat er twee dingen gebeuren:
1. Ik doe niets, behalve bankhangen, tv, internet enz. Daardoor ga ik me kut voelen.
2. Ik voel me kut, daardoor ga ik niets doen.
Op punt 1 is de meeste focus gelegd. Daar is veel aan te doen, makkeljk uit te voeren, makkelijk om te bespreken, brengt een positieve spiraal met zich mee... Aan punt 2 is minder gedaan. Ten eerste ben ik over het algemeen niet zo'n prater over zulk soort dingen (behalve als ik dronken ben Misschien moet ik zo nog ff een paar flessen wijn drinken ). Ten tweede vraag ik me af in hoeverre zoiets nou echt op te lossen valt, vooral omdat ik autisme heb en er toch altijd een 'chronische' factor in bepaalde dingen zit.
Ten derde zijn mijn stemmingen eigenlijk heel onstabiel. Zo kan ik me heel kut voelen voor weken, en dan opeens helemaal omslaan en helemaal gelukkig zijn. Dit is echt al jaren zo en het maakt hulp zoeken lastig. Ik ben daarom ook soort van weggestuurd bij het GGZ, daar wiaten ze niet wat ze ermee aan moesten. De vraag is hoeveel van die slechte periodes ik kan accepteren, aangezien ze toch een behoorlijke invloed op mijn leven hebben. Wanneer vind ik mijn leven dus goed genoeg?
Liever elitair dan een pauper!
donderdag 9 juni 2011 om 11:07
Ik heb om de drie weken een 'onderhouds'gesprek met mijn SPVer (sociaal pscychiatrisch verpleegkundige).
Ik zou het allen geen therapie noemen. Daar heb ik toch een ander beeld van dan wat ik heb.
(Bij mij is het meer van: wat gaat goed, wat niet?)
Heb nooit zin maar het is toch wel nuttig, geloof ik
Ik zou het allen geen therapie noemen. Daar heb ik toch een ander beeld van dan wat ik heb.
(Bij mij is het meer van: wat gaat goed, wat niet?)
Heb nooit zin maar het is toch wel nuttig, geloof ik
donderdag 9 juni 2011 om 15:05
Haha, therapie is meer diep zielsroeren?
Moon, jij hebt toch ook een of andere stoornis/etiketje ofzo? Zoiets begreep ik iig uit MV's topic... Maar ik lees daar voornamelijk voor MV dus ik weet het niet zeker meer.
Op zich kan eens in de zoveel weken kijken hoe het gaat dan best nuttig zijn ja. Bij mij is er wel eens begeleiding voorgesteld die 1x in de 2 à 3 weken thuis komt, maar dat heb ik meteen afgeslagen. Niet om arrogant te doen ofzo, maar ik voel me daar toch 'te goed' voor.
Anyway, ik heb vandaag uitgelegd waarin mijn twijfels zaten en ze begreep het goed. We hebben volgens mij het probleem aardig kunnen blootleggen. We gaan nu nog een paar sessies iets anders doen.
Bedankt voor jullie reacties.
Moon, jij hebt toch ook een of andere stoornis/etiketje ofzo? Zoiets begreep ik iig uit MV's topic... Maar ik lees daar voornamelijk voor MV dus ik weet het niet zeker meer.
Op zich kan eens in de zoveel weken kijken hoe het gaat dan best nuttig zijn ja. Bij mij is er wel eens begeleiding voorgesteld die 1x in de 2 à 3 weken thuis komt, maar dat heb ik meteen afgeslagen. Niet om arrogant te doen ofzo, maar ik voel me daar toch 'te goed' voor.
Anyway, ik heb vandaag uitgelegd waarin mijn twijfels zaten en ze begreep het goed. We hebben volgens mij het probleem aardig kunnen blootleggen. We gaan nu nog een paar sessies iets anders doen.
Bedankt voor jullie reacties.
Liever elitair dan een pauper!
donderdag 9 juni 2011 om 15:14
Ik vond mijn bezoekjes nog steeds hartstikke gezellig, maar had op een gegeven moment echt het idee dat ik er niet veel meer uit kon halen. Ik moest het toch zelf gaan doen, daar kon zij verder niets aan veranderen.
Ik heb aangegeven dat ik er dus niet meer zoveel uit haalde (voelde me wel heel rot dat ik dat tegen haar wilde zeggen, durfde het ook eigenlijk niet, maar heb het wel gedaan wat alweer een teken op zich was dat ik toch al veel geleerd had).
En zij stond daar eigenlijk wel achter. Ik mocht uiteraard altijd terugkomen als ik weer de behoefte voelde.
Scheelt bij mij misschien ook nog dat zij me niet kon geven wat ik nodig had: een diagnose. Wel een sterk vermoeden, maar dat was voor mij niet voldoende. (Voor mijn gevoel heb ik een officiële uitslag nodig alvorens ik tot acceptatie van mezelf over kan gaan).
De wetenschap dat ik op de wachtlijst stond voor een ander instituut wat mij wel een diagnose zou kunnen geven was voor mij voldoende om het in m'n eentje verder uit te gaan zoeken.
Ik zou dus op je gevoel afgaan...
Ik heb aangegeven dat ik er dus niet meer zoveel uit haalde (voelde me wel heel rot dat ik dat tegen haar wilde zeggen, durfde het ook eigenlijk niet, maar heb het wel gedaan wat alweer een teken op zich was dat ik toch al veel geleerd had).
En zij stond daar eigenlijk wel achter. Ik mocht uiteraard altijd terugkomen als ik weer de behoefte voelde.
Scheelt bij mij misschien ook nog dat zij me niet kon geven wat ik nodig had: een diagnose. Wel een sterk vermoeden, maar dat was voor mij niet voldoende. (Voor mijn gevoel heb ik een officiële uitslag nodig alvorens ik tot acceptatie van mezelf over kan gaan).
De wetenschap dat ik op de wachtlijst stond voor een ander instituut wat mij wel een diagnose zou kunnen geven was voor mij voldoende om het in m'n eentje verder uit te gaan zoeken.
Ik zou dus op je gevoel afgaan...
donderdag 9 juni 2011 om 19:42
Ow hier ook het gevoel dat ik op het laatst niet meer wist waar ik het met haar over moest hebben. En zij had hetzelfde. Dan vroeg ze mij wat ik die afspraak graag wilde doen. En zaten we wat naar onderwerpen te zoeken, die we al besproken hadden.
Voelde voor mij als geldklopperij, en ik moest haar dus wel zelf betalen (80 euro per uur). Toen heb ik het dus afgekapt. Had echt het gevoel dat ik zelf aan de slag moest, en had geen zin meer om nog naar haar toe te gaan.
Voelde voor mij als geldklopperij, en ik moest haar dus wel zelf betalen (80 euro per uur). Toen heb ik het dus afgekapt. Had echt het gevoel dat ik zelf aan de slag moest, en had geen zin meer om nog naar haar toe te gaan.
