Psyche
alle pijlers
(weer) in een depressie
woensdag 8 september 2010 om 19:08
Hoi allemaal,
Ik ben nieuw hier en plaats maar gelijk een nieuwe topic.
Ik zal het vrij kort houden, anders heb ik wel een paar kantjes nodig om mijn verhaal te doen
Ik ben een single meid van bijna 30.
Sinds een aantal weken ben ik (voor de 4e keer in mijn leven) in een depressie gegeleden. De oorzaak hiervan ligt in een relatie breuk, zoals ook de vorige keren is gebeurd.
Ik zou het fijn vinden om steun te vinden bij mensen die weten hoe het voelt en/of enigzins hetzelfde hebben meengemaakt. Misschien kunnen wel elkaar steunen door eens met elkaar te chatten of mailen om ervaringen uit te wisselen. En op dit forum berichten te plaatsen natuurlijk. Ik wacht af...
Ik ben nieuw hier en plaats maar gelijk een nieuwe topic.
Ik zal het vrij kort houden, anders heb ik wel een paar kantjes nodig om mijn verhaal te doen
Ik ben een single meid van bijna 30.Sinds een aantal weken ben ik (voor de 4e keer in mijn leven) in een depressie gegeleden. De oorzaak hiervan ligt in een relatie breuk, zoals ook de vorige keren is gebeurd.
Ik zou het fijn vinden om steun te vinden bij mensen die weten hoe het voelt en/of enigzins hetzelfde hebben meengemaakt. Misschien kunnen wel elkaar steunen door eens met elkaar te chatten of mailen om ervaringen uit te wisselen. En op dit forum berichten te plaatsen natuurlijk. Ik wacht af...
woensdag 8 september 2010 om 19:11
Ik houd het ook even kort, heb nu niet meer tijd.
Ik heb ook diverse depressies gehad, helaas.
Wat ik soms moeilijk te begrijpen vind, is dat de één van een relatiebreuk kapot is, maar overeind blijft. En de ander depressief wordt. (Ik hoor bij de laatste categorie)
Zelfde met sterfgevallen, mislukkingen, teleurstellingen, etc. Ik doe echt mijn best om door zulke dingen niet van slag te raken maar soms gebeurt het toch.
Dus ja ik weet hoe het voelt.
Wat doe je er zelf aan? Heb je therapie bijvoorbeeld?
Ik heb ook diverse depressies gehad, helaas.
Wat ik soms moeilijk te begrijpen vind, is dat de één van een relatiebreuk kapot is, maar overeind blijft. En de ander depressief wordt. (Ik hoor bij de laatste categorie)
Zelfde met sterfgevallen, mislukkingen, teleurstellingen, etc. Ik doe echt mijn best om door zulke dingen niet van slag te raken maar soms gebeurt het toch.
Dus ja ik weet hoe het voelt.
Wat doe je er zelf aan? Heb je therapie bijvoorbeeld?
woensdag 8 september 2010 om 20:25
Ook ik weet helaas hoe het voelt. Rond mijn 25ste kwam ik er achter dat ik al ruim 6 jaar in het donker leefde, nooit meer ergens naar uitkeek en het liefst de hele dag in bed lag. Ben daar toen na gesprekken met een psych en medicijnen uitgekomen. Ik weet dat het in mijn genen zit en dat er kans is dat het terugkomt.
De laatste tijd ben ik weer behoorlijk aan het worstelen. Mijn leven gaat op het moment al een tijd niet zoals wil. Heel soms ben ik nog wel eens gelukkig, maar meestal is het zwaar om de dag door te komen. Ben nu eigenlijk aan het bekijken wanneer ik me bij de dokter moet gaan melden. Heb alleen geen zin meer in gesprekken.
De laatste tijd ben ik weer behoorlijk aan het worstelen. Mijn leven gaat op het moment al een tijd niet zoals wil. Heel soms ben ik nog wel eens gelukkig, maar meestal is het zwaar om de dag door te komen. Ben nu eigenlijk aan het bekijken wanneer ik me bij de dokter moet gaan melden. Heb alleen geen zin meer in gesprekken.
woensdag 8 september 2010 om 21:36
Heel erg herkenbaar...jeetje en ik maar denken dat ik de enige was. Ook hier enorme dips na verbreken van een relatie, overlijden, tegenslag, moeilijke beslissingen nemen...word er af en toe zo bang van! Op het moment ook weer lastige situatie, en moet mezelf echt streng toespreken...maar dat lukt niet echt. Maar ik wil gewoon per se niet weer in die put vallen....was er net bijna uit na 2,5 jaar en net weer min of meer aan het werk!
Ik heb al die tijd al therapie, maar ben al 4 keer gewisseld van therapeut. Ik had me deze keer voorgenomen niet weér heel lang te "proberen" maar gelijk nee te zeggen als ik het niet zag zitten. Maar HOERA! Deze man is echt super! Hij heeft me al zoveel geholpen in de 5 maanden dat ik bij hem kom. Dus echt fijn!
Ik heb al die tijd al therapie, maar ben al 4 keer gewisseld van therapeut. Ik had me deze keer voorgenomen niet weér heel lang te "proberen" maar gelijk nee te zeggen als ik het niet zag zitten. Maar HOERA! Deze man is echt super! Hij heeft me al zoveel geholpen in de 5 maanden dat ik bij hem kom. Dus echt fijn!
woensdag 8 september 2010 om 21:52
Maar als het echt ergens door komt, kun je misschien wel aan de slag daarmee?
(Ik wist bij mij nooit waar het door kwam, het was er altijd opeens. Niet door relatiebreuken, niet door dood... Toen er aan het eind van mijn eerste zwangerschap iets ergs gebeurde, vreesden veel mensen dat ik in een postnatale depressie zou schieten. Ik wist zelf dat dat neverniet zo gebeuren. Is ook niet gebeurd.)
(Ik wist bij mij nooit waar het door kwam, het was er altijd opeens. Niet door relatiebreuken, niet door dood... Toen er aan het eind van mijn eerste zwangerschap iets ergs gebeurde, vreesden veel mensen dat ik in een postnatale depressie zou schieten. Ik wist zelf dat dat neverniet zo gebeuren. Is ook niet gebeurd.)
woensdag 8 september 2010 om 21:55
Bij mij komt het overigens ook wel eens 'zomaar'. En ik denk dan altijd wel een oorzaak te kunnen aanwijzen (te druk gehad oid) maar begin me nu te realiseren dat dat misschien helemaal niet de oorzaak is. Dat het gewoon een soort 'foutje' in mijn systeem is.
Gevaar is namelijk dat ik dan eventuele drukte uit de weg ga. Terwijl dat misschien helemaal niet nodig is en drukte ook juist goed voor me kan zijn.
(Ben ik nog te volgen? )
Gevaar is namelijk dat ik dan eventuele drukte uit de weg ga. Terwijl dat misschien helemaal niet nodig is en drukte ook juist goed voor me kan zijn.
(Ben ik nog te volgen? )
woensdag 8 september 2010 om 22:10
Oh, op die manier weet ik wel waardoor het bij mij komt: te weinig tijd voor mezelf hebben/nemen. Maar dus niet door een duidelijke/eenmalige gebeurtenis. Ik had ook depressies 'zonder kop en staart', zoals de psychiater ooit zo mooi zei. Er is een naam voor, dysthyme stoornis, al impliceert dat weer een lichte depressie en waren die van mij hier te zwaar. Heb verder niet veel met die term gedaan, het ging er toch niet van over.
woensdag 8 september 2010 om 22:16
Bij mij komt het vaak door "maar doorgaan" en heel erg over m'n eigen grenzen heen (laten) gaan (door mezelf en door anderen dus). Niet stilstaan bij iets even even alleen maar "voelen" of juist ook wel eens veel te veel stilstaan bij iets en er over blijven malen. En door angst, dat het niet meer goedkomt met mij, dat mensen doodgaan, dat ...... vanalles dus. Word soms zo moe van mezelf!
woensdag 8 september 2010 om 23:51
Fleurtje, ik dacht dat dat een chronische vorm van depressie was? Maar ik heb die kennis uit een topic hier en wellicht verkeerd begrepen. Geen studie naar gedaan zeg maar.
Sammie, bij mij kwam het de eerste keer ook doordat ik mijn grenzen niet kende. Wist eigenlijk niet eens wat grenzen waren. Ja ik voelde wel iets toen ik er overheen ging maar wist niet hoe ik maatregelen kon nemen er iets aan te doen.
En wist ook niet hoe erg de gevolgen konden zijn.
Nu heb ik eigenlijk een rustig leven en toch word ik soms depressief. Wel minder erg dan in het begin.
Sammie, bij mij kwam het de eerste keer ook doordat ik mijn grenzen niet kende. Wist eigenlijk niet eens wat grenzen waren. Ja ik voelde wel iets toen ik er overheen ging maar wist niet hoe ik maatregelen kon nemen er iets aan te doen.
En wist ook niet hoe erg de gevolgen konden zijn.
Nu heb ik eigenlijk een rustig leven en toch word ik soms depressief. Wel minder erg dan in het begin.
donderdag 9 september 2010 om 19:40
Die grenzen he....ik moet wel zeggen dat mijn therapeut me er de afgelopen maanden al heel vaak op heeft gewezen dat ik het wéér deed....en dat helpt!
Heb afgelopen week voor het eerst actie ondernomen vóór ik weer een grens over liet gaan (of nou ja,....eigenlijk was het er al overheen, maar nog voor ik er aan onderdoor ging dan). En ook al heeft dat dan weer andere gevolgen, het voelt wel heel goed!
Wat vervelend moonlight, dat je het nu zonder aanleiding hebt. Heb jij er ook hulp bij? herken ook dat stukje "drukte vermijden" van je heel goed, terwijl het inderdaad soms juist goed is niet alleen te zitten.
Heb afgelopen week voor het eerst actie ondernomen vóór ik weer een grens over liet gaan (of nou ja,....eigenlijk was het er al overheen, maar nog voor ik er aan onderdoor ging dan). En ook al heeft dat dan weer andere gevolgen, het voelt wel heel goed!
Wat vervelend moonlight, dat je het nu zonder aanleiding hebt. Heb jij er ook hulp bij? herken ook dat stukje "drukte vermijden" van je heel goed, terwijl het inderdaad soms juist goed is niet alleen te zitten.
donderdag 9 september 2010 om 19:51
Sammie, ik ben op dit moment niet depressief. Het gaat juist heel goed.
Ja ik heb hulp. Veel hulp zelfs, sinds ik in 2005 opgenomen geweest ben heb ik heel regelmatig hulp. In ieder geval een psychiater en een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Voor praktische zaken kan ik bij maatschappelijk werk terecht. Genoeg hulp dus.
Overigens is bij mij bipolaire stoornis vastgesteld (manisch depressief dus) en horen de depressies er voor een deel gewoon bij.
Soms is het ook moeilijk grenzen aangeven omdat anderen het niet altijd snappen. Herken je dat ook? Dat ik denk: ja maar ik wil gewoon een weekend voor mezelf en dat anderen moeilijk kunnen begrijpen dat ik een heel weekend niks leuks ga doen.
Ja ik heb hulp. Veel hulp zelfs, sinds ik in 2005 opgenomen geweest ben heb ik heel regelmatig hulp. In ieder geval een psychiater en een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Voor praktische zaken kan ik bij maatschappelijk werk terecht. Genoeg hulp dus.
Overigens is bij mij bipolaire stoornis vastgesteld (manisch depressief dus) en horen de depressies er voor een deel gewoon bij.
Soms is het ook moeilijk grenzen aangeven omdat anderen het niet altijd snappen. Herken je dat ook? Dat ik denk: ja maar ik wil gewoon een weekend voor mezelf en dat anderen moeilijk kunnen begrijpen dat ik een heel weekend niks leuks ga doen.
dinsdag 14 september 2010 om 19:02
breek mie de bek nait open.........
Meer gronings dan drents geloof ik
Maar herken het ook maar al te goed helaas.
Sinds april dit jaar bezig hulp te krijgen en er is nu eindelijk een datum.
half november ga ik de dagbehandeling in.
Waar het bij mij vooral mee te maken heeft is een vervelende jeugd, daar veel gewoontes, gedrag, en ideeen an over gehouden die mijn leven nu nog dusdanig negatief beinvloeden dat als er iets heftigs gebeurd, kan relatiebreuk zijn, ik als vanzelfsprekend bijna in een depressie donder.
heel frustrerend en vermoeiend en vooral jammer en zonde.
Ik heb natuurlijk eerder hulp gehad en ook best heftige vormen van therapie gehad en zelfs een opname van 1,5 jaar.
Maar op de een of andere manier stond ik toen niet echt open voor behandeling/verandering en echt naar mijn emoties en gedrag te kijken.
Ik ben het nu ZO zat!!!
Ik ben bijna 39 zeg!!!
Dit wil en kan ik niet langer zo.
Daarom ga ik nu echt aan de slag!
Het waren tot nu toe steeds een pleister op de wond en het ging wel weer terwijl ik en soms de hulpverleners ook de etterende ontsteking niet zagen.
Ik vind het dood en dood eng om te gaan doen maar ga er wel 100 % voor!
Wat ik wel heb gemerkt bij mezelf en ook bij anderen zie die wel eens een depressie hebben gehad dat je kwetsbaarder bent geworden;.
Meer op je grensen moet gaan letten en je leven daarop aan moet passen.
Maar goed hier zijn de meningen ook over verdeeld hoor en heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.
Ik weet niet hoeveel ik hier kom posten. Ben nu aan het overleven tot de behandeling start en heb het daar best heel moeilijk mee momenteel.
sterkte in ieder geval
Meer gronings dan drents geloof ik
Maar herken het ook maar al te goed helaas.
Sinds april dit jaar bezig hulp te krijgen en er is nu eindelijk een datum.
half november ga ik de dagbehandeling in.
Waar het bij mij vooral mee te maken heeft is een vervelende jeugd, daar veel gewoontes, gedrag, en ideeen an over gehouden die mijn leven nu nog dusdanig negatief beinvloeden dat als er iets heftigs gebeurd, kan relatiebreuk zijn, ik als vanzelfsprekend bijna in een depressie donder.
heel frustrerend en vermoeiend en vooral jammer en zonde.
Ik heb natuurlijk eerder hulp gehad en ook best heftige vormen van therapie gehad en zelfs een opname van 1,5 jaar.
Maar op de een of andere manier stond ik toen niet echt open voor behandeling/verandering en echt naar mijn emoties en gedrag te kijken.
Ik ben het nu ZO zat!!!
Ik ben bijna 39 zeg!!!
Dit wil en kan ik niet langer zo.
Daarom ga ik nu echt aan de slag!
Het waren tot nu toe steeds een pleister op de wond en het ging wel weer terwijl ik en soms de hulpverleners ook de etterende ontsteking niet zagen.
Ik vind het dood en dood eng om te gaan doen maar ga er wel 100 % voor!
Wat ik wel heb gemerkt bij mezelf en ook bij anderen zie die wel eens een depressie hebben gehad dat je kwetsbaarder bent geworden;.
Meer op je grensen moet gaan letten en je leven daarop aan moet passen.
Maar goed hier zijn de meningen ook over verdeeld hoor en heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.
Ik weet niet hoeveel ik hier kom posten. Ben nu aan het overleven tot de behandeling start en heb het daar best heel moeilijk mee momenteel.
sterkte in ieder geval
donderdag 16 september 2010 om 14:58
Hoi, ook wel herkenbaar denk ik. Ik weet niet of ik echt in een risico-zone zit nu, maar voel me tamelijk beroerd. Ik had nav relatiebreuk al besloten iets aan een aantal issues die weer opdoken te doen. Van een vriend een boek geleend over die methode en daar raakte ik gistervaond ontzettend overstuur van, soort paniekaanval. Dat is wel overgegaan (oxazepammetje en stomme tv), maar ik voel me nu depri. Inderdaad ook een aantal zaken die een andere mensen hier schrijven. Ben er zo moe van. Ik ben 29, maar heb al zoveel jaren hulp gezocht op allerlei manieren. En ik functioneer voor de buitenwereld beter, maar het is nooit echt opgelost en met tegenslagen duikt het dus weer ten volle op. Dus maar weer wat nieuws proberen. Daarnaast (waarschijnlijk door dit alles) ook al sinds jaar en dag last van chronische vermoeidheid. Ik ben het allemaal nogal beu. Ik weet ook niet hoeveel ik hier kom posten. Wellicht voel ik me morgen wel weer wat beter en is het dan niet echt meer op de glijdende schaal naar depressieve gevoelens te noemen.