Psyche
alle pijlers
Weggaan uit geboortedorp
maandag 12 september 2016 om 12:52
Ik verwacht geen pasklaar antwoord van dit topic, maar misschien hebben jullie verfrissende inzichten en wijze woorden voor me. Wellicht zijn er ook ervaringsdeskundigen die hun ervaring op dit gebied willen delen.
Inmiddels ben ik bijna 30 en woon ik nog steeds in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Ik heb hier een hele fijne jeugd gehad en bijna mijn gehele sociale netwerk bevindt zich in deze streek. Ik heb een vrij hechte vriendenkring en daarbij twee hele goede vriendinnen waar ik al over de vloer kom sinds de basisschool. Mijn ouders wonen hier beiden (hoewel gescheiden en mijn vader hier misschien niet blijft) en mijn broers ook met hun partner. Mijn vriend is een paar jaar geleden vanuit zijn stad hier naartoe verhuisd voor mij. Verder is het een plaats waar het fijn wonen is. Een plek waar je je buren goed kent, het is een veilige gemeenschap en mensen groeten elkaar op straat. Bos, duin en strand bevinden zich op nog geen 10 minuten fietsen.
En toch knaagt er iets. Het gevoel dat deze plaats me afremt, zonder dat ik precies kan aangeven waarom. Het benauwd me dat alles zo vertrouwd is. Ik heb het gevoel dat ik hier weg wil, maar ik kan niet precies onder woorden brengen waarom, geloof ik. Ik wil mijn vleugels uitslaan, maar ik kan de gedachten niet van me afslaan dat ik hier eigenlijk alles heb wat ik wil en nodig heb. Dus er is geen directe noodzaak om te verhuizen.
Gelukkig heb ik wel een baan waarvoor ik de hele wereld over moet. Daarbij heb ik zelf altijd veel gereisd, dus ik heb al erg veel van de wereld gezien. Het is dus niet zo dat ik nooit over de dorpsgrens kom.
Het laatste jaar speelt de gedachte bij mijn vriend en mij om te emigreren. Dit is nogal drastisch wellicht, maar het lijkt voor ons beiden een goed idee. Voor mijn vriend zou het echter makkelijker zijn dan voor mij om hier weg te gaan. We willen graag naar Canada (ik heb een dubbele nationaliteit, zowel Nederlands als Canadese, dus dat maakt het makkelijk in praktisch opzicht). De praktische drempels lijken overkomelijk, zoals het vinden van een baan en woning en het financiële aspect. Voor mij weegt echter het emotionele aspect zo zwaar. Ik vind het heel moeilijk om hier weg te gaan, maar misschien wel nog moeilijker om te blijven.
Wat zijn jullie ideeën hierover?
Inmiddels ben ik bijna 30 en woon ik nog steeds in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Ik heb hier een hele fijne jeugd gehad en bijna mijn gehele sociale netwerk bevindt zich in deze streek. Ik heb een vrij hechte vriendenkring en daarbij twee hele goede vriendinnen waar ik al over de vloer kom sinds de basisschool. Mijn ouders wonen hier beiden (hoewel gescheiden en mijn vader hier misschien niet blijft) en mijn broers ook met hun partner. Mijn vriend is een paar jaar geleden vanuit zijn stad hier naartoe verhuisd voor mij. Verder is het een plaats waar het fijn wonen is. Een plek waar je je buren goed kent, het is een veilige gemeenschap en mensen groeten elkaar op straat. Bos, duin en strand bevinden zich op nog geen 10 minuten fietsen.
En toch knaagt er iets. Het gevoel dat deze plaats me afremt, zonder dat ik precies kan aangeven waarom. Het benauwd me dat alles zo vertrouwd is. Ik heb het gevoel dat ik hier weg wil, maar ik kan niet precies onder woorden brengen waarom, geloof ik. Ik wil mijn vleugels uitslaan, maar ik kan de gedachten niet van me afslaan dat ik hier eigenlijk alles heb wat ik wil en nodig heb. Dus er is geen directe noodzaak om te verhuizen.
Gelukkig heb ik wel een baan waarvoor ik de hele wereld over moet. Daarbij heb ik zelf altijd veel gereisd, dus ik heb al erg veel van de wereld gezien. Het is dus niet zo dat ik nooit over de dorpsgrens kom.
Het laatste jaar speelt de gedachte bij mijn vriend en mij om te emigreren. Dit is nogal drastisch wellicht, maar het lijkt voor ons beiden een goed idee. Voor mijn vriend zou het echter makkelijker zijn dan voor mij om hier weg te gaan. We willen graag naar Canada (ik heb een dubbele nationaliteit, zowel Nederlands als Canadese, dus dat maakt het makkelijk in praktisch opzicht). De praktische drempels lijken overkomelijk, zoals het vinden van een baan en woning en het financiële aspect. Voor mij weegt echter het emotionele aspect zo zwaar. Ik vind het heel moeilijk om hier weg te gaan, maar misschien wel nog moeilijker om te blijven.
Wat zijn jullie ideeën hierover?
maandag 12 september 2016 om 14:27
maandag 12 september 2016 om 14:31
quote:Dubbz schreef op 12 september 2016 @ 14:27:
Het ging mij erom dat het wel heel makkelijk gezegd wordt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat emigreren. En dat is het niet. Het is niet iets dat je 'even' probeert, en weer net zo makkelijk terugkomt. Het heeft nogal wat voeten in de aarde, waaronder financieel.Dat valt wel mee. Helemaal zonder kinderen. Maar nogmaals, ga het gewoon eens onderzoeken allemaal met z'n tweeën. Dan merk je vanzelf of je enthousiaster wordt of dat je er juist tegenop begint te zien.
Het ging mij erom dat het wel heel makkelijk gezegd wordt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat emigreren. En dat is het niet. Het is niet iets dat je 'even' probeert, en weer net zo makkelijk terugkomt. Het heeft nogal wat voeten in de aarde, waaronder financieel.Dat valt wel mee. Helemaal zonder kinderen. Maar nogmaals, ga het gewoon eens onderzoeken allemaal met z'n tweeën. Dan merk je vanzelf of je enthousiaster wordt of dat je er juist tegenop begint te zien.
maandag 12 september 2016 om 14:36
maandag 12 september 2016 om 14:40
@ Dubbz, ik ben zelf ook helemaal geen verhuizer, eerder enorm honkvast. Ben 8 jaar geleden van de ene stad naar de andere verhuisd en dat vind ik voor mezelf wel weer genoeg voor de komende 20 jaar.
Alleen, niet iedereen is zoals ik.
Nu, jong en zonder kinderen, is het wel het makkelijkste moment als je het wil uitproberen. Het is niet de normaalste zaak van de wereld maar het is nu ook weer niet zo vreselijk risicovol. En risico's zijn er altijd - of je nu wel of niet verhuisd - waaronder ook het risico om spijt te krijgen.
Alleen, niet iedereen is zoals ik.
Nu, jong en zonder kinderen, is het wel het makkelijkste moment als je het wil uitproberen. Het is niet de normaalste zaak van de wereld maar het is nu ook weer niet zo vreselijk risicovol. En risico's zijn er altijd - of je nu wel of niet verhuisd - waaronder ook het risico om spijt te krijgen.
maandag 12 september 2016 om 14:44
Vind wat Mariposita zegt ook wel slim: gaan uitzoeken en kijken of je enthousiast wordt. Stap voor stap.
Bij mij is het in ieder geval zo dat ik als ik alleen maar praktische bezwaren op kan werpen ik meestal gewoon bang ben voor het onbekende. Want ik kan namelijk prima praktische problemen oplossen maar dan moet ik het wel willen. Daar begint mijns inziens alles mee: iets willen.
Bij mij is het in ieder geval zo dat ik als ik alleen maar praktische bezwaren op kan werpen ik meestal gewoon bang ben voor het onbekende. Want ik kan namelijk prima praktische problemen oplossen maar dan moet ik het wel willen. Daar begint mijns inziens alles mee: iets willen.
maandag 12 september 2016 om 20:29
Ik heb tot mijn 30e drie keer een langere periode (6, 10 en 12 maanden) in drie verschillende buitenlanden (een keer buiten Europa) gewoond. Dat waren alledrie om heel verschillende redenen geweldige perioden maar juist daardoor weet ik dat ik het nu wel lekker vind te wonen in de omgeving waar ik tot mijn 20e gewoond heb (en op mijn 31e dus terug kwam).
Ik had het niet willen missen maar, zeker nu ik kinderen heb, ik zou het denk ik niet nog een keer doen (al wordt deze gedachte deels ook vormgegeven door een man die het AB-SO-LUUT niet wil, uit dit semi-stadje verhuizen, laat staan naar het buitenland ). Als je naar het buitenland gaat, heb je niemand in de buurt die je langer kent dan de periode dat jij in dat betreffende land bent. Je bent je wortels kwijt. Dat is helemaal niet erg voor een tijdje, daar leer je van, daar groei je van, je maakt weer nieuwe wortels. Maar toch, ik zou mijn kinderen hun extended family, hun grootouders, neefjes, nichtjes, niet willen onthouden. En mezelf ook niet!
Maar, dat gezegd hebbende, zeg ik dus ook gewoon 'probeer het!' En ja, dat heeft financiele gevolgen, maar dat heeft bijna alles in het leven. niks is gratis tenslotte. Als het nu bij jou zo kriebelt en je over dingen twijfelt, is dat het geld dubbel en dwars waard, omdat je over twee of drie jaar dan ook weet hoe het is en wat je verder wilt.
Ik had het niet willen missen maar, zeker nu ik kinderen heb, ik zou het denk ik niet nog een keer doen (al wordt deze gedachte deels ook vormgegeven door een man die het AB-SO-LUUT niet wil, uit dit semi-stadje verhuizen, laat staan naar het buitenland ). Als je naar het buitenland gaat, heb je niemand in de buurt die je langer kent dan de periode dat jij in dat betreffende land bent. Je bent je wortels kwijt. Dat is helemaal niet erg voor een tijdje, daar leer je van, daar groei je van, je maakt weer nieuwe wortels. Maar toch, ik zou mijn kinderen hun extended family, hun grootouders, neefjes, nichtjes, niet willen onthouden. En mezelf ook niet!
Maar, dat gezegd hebbende, zeg ik dus ook gewoon 'probeer het!' En ja, dat heeft financiele gevolgen, maar dat heeft bijna alles in het leven. niks is gratis tenslotte. Als het nu bij jou zo kriebelt en je over dingen twijfelt, is dat het geld dubbel en dwars waard, omdat je over twee of drie jaar dan ook weet hoe het is en wat je verder wilt.