Psyche
alle pijlers
zelfbeeld veranderen
donderdag 6 oktober 2011 om 20:06
Hallo,
Ik zal even iets over mijzelf vertellen om te proberen duidelijk te maken waar ik mee zit..
Als kind was ik eigenlijk altijd erg blij met mezelf. Ik maakte me nooit zorgen over hoe ik eruit zag. Ik had heel lang mooi haar, en was voor die tijd altijd modern gekleed (met dank aan mijn moeder, die helaas is overleden toen ik 11 was)
Het begon toen ik op de middelbare kwam. Ineens ging uiterlijk meetellen, en werd je daar ook op beoordeeld.
Ik had een bril en een beugel, en had een groeispurt gehad, waardoor een enorm lange, dunne slungel was.
Jongens in mijn klas hadden nooit interesse in mij, en vonden de meiden met wat meer vormen (en een grotere mond, ik was onopvallend, verlegen en timide) veel interessanter.
Ik heb in die periode wel een aantal vriendjes gehad (buiten school om) maar die maakten het vaak na een aantal weken uit, omdat ze mij 'saai' vonden. Dit heb ik me ontzettend aangetrokken, en was er ook van overtuigd dat ik saai was.
Inmiddels ben ik 25, en ben ik van mijn bril en beugel af.. Door mijn lengte heb ik de kans gekregen om modellenwerk te gaan doen, wat ik nu ook al een aantal jaar doe.
Ik krijg regelmatig complimenten over mijn foto's dat mensen ze mooi vinden, maar het lijkt alsof alle complimenten opgaan in het niet..
Ik zie mijzelf namelijk nog steeds als een slungelige, saaie, lelijke vrouw.
Ik zou zo ontzettend graag blij willen zijn met mezelf. En mezelf onvoorwaardelijk mooi en de moeite waard willen vinden.
Ik heb sinds kort een nieuwe partner, en hij is ontzettend lief voor me, en behandeld me met heel veel respect. Hij vind me mooi zonder make-up, en laat me volledig mijzelf zijn.
Ik word alleen constant gekweld met het idee dat hij me vast over 2 weken gaat vertellen dat hij me toch eigenlijk wel saai en lelijk vind. Ik ben zo ontzettend onzeker.
Altijd als ik langs een spiegel loop, zie ik wel iets dat ik niet mooi vind. Het betreft voornamelijk mijn gezicht. Ik heb donkere opvallende wenkbrauwen, die iedereen altijd heel mooi vind, maar ik vind het mannelijk.
Ik ben soms ook mijn identiteit een beetje kwijt, omdat ik voor mijn modellenwerk zo neutraal mogelijk op castings/shoots etc moet verschijnen. Hierdoor heb ik niet echt een bepaalde (kleding)stijl, en ik vind mezelf zo 13 in een dozijn.
Maar mezelf onderscheiden durf ik ook niet goed, want stel dat sommige mensen dat niet mooi vinden.
Kortom, het is een enorme chaos in mijn hoofd wat dat betreft, en ik wil er zo graag vanaf. Het is zoveel aantrekkelijker als iemand zelfverzekerdheid uitstraalt, en ik wil dit ook naar mijn vriend toe doen.
Herkent iemand dit, en heeft er iemand tips voor mij om mezelf te ontplooien, ontdekken en tevreden met mezelf te zijn?
Bedankt!!
Ik zal even iets over mijzelf vertellen om te proberen duidelijk te maken waar ik mee zit..
Als kind was ik eigenlijk altijd erg blij met mezelf. Ik maakte me nooit zorgen over hoe ik eruit zag. Ik had heel lang mooi haar, en was voor die tijd altijd modern gekleed (met dank aan mijn moeder, die helaas is overleden toen ik 11 was)
Het begon toen ik op de middelbare kwam. Ineens ging uiterlijk meetellen, en werd je daar ook op beoordeeld.
Ik had een bril en een beugel, en had een groeispurt gehad, waardoor een enorm lange, dunne slungel was.
Jongens in mijn klas hadden nooit interesse in mij, en vonden de meiden met wat meer vormen (en een grotere mond, ik was onopvallend, verlegen en timide) veel interessanter.
Ik heb in die periode wel een aantal vriendjes gehad (buiten school om) maar die maakten het vaak na een aantal weken uit, omdat ze mij 'saai' vonden. Dit heb ik me ontzettend aangetrokken, en was er ook van overtuigd dat ik saai was.
Inmiddels ben ik 25, en ben ik van mijn bril en beugel af.. Door mijn lengte heb ik de kans gekregen om modellenwerk te gaan doen, wat ik nu ook al een aantal jaar doe.
Ik krijg regelmatig complimenten over mijn foto's dat mensen ze mooi vinden, maar het lijkt alsof alle complimenten opgaan in het niet..
Ik zie mijzelf namelijk nog steeds als een slungelige, saaie, lelijke vrouw.
Ik zou zo ontzettend graag blij willen zijn met mezelf. En mezelf onvoorwaardelijk mooi en de moeite waard willen vinden.
Ik heb sinds kort een nieuwe partner, en hij is ontzettend lief voor me, en behandeld me met heel veel respect. Hij vind me mooi zonder make-up, en laat me volledig mijzelf zijn.
Ik word alleen constant gekweld met het idee dat hij me vast over 2 weken gaat vertellen dat hij me toch eigenlijk wel saai en lelijk vind. Ik ben zo ontzettend onzeker.
Altijd als ik langs een spiegel loop, zie ik wel iets dat ik niet mooi vind. Het betreft voornamelijk mijn gezicht. Ik heb donkere opvallende wenkbrauwen, die iedereen altijd heel mooi vind, maar ik vind het mannelijk.
Ik ben soms ook mijn identiteit een beetje kwijt, omdat ik voor mijn modellenwerk zo neutraal mogelijk op castings/shoots etc moet verschijnen. Hierdoor heb ik niet echt een bepaalde (kleding)stijl, en ik vind mezelf zo 13 in een dozijn.
Maar mezelf onderscheiden durf ik ook niet goed, want stel dat sommige mensen dat niet mooi vinden.
Kortom, het is een enorme chaos in mijn hoofd wat dat betreft, en ik wil er zo graag vanaf. Het is zoveel aantrekkelijker als iemand zelfverzekerdheid uitstraalt, en ik wil dit ook naar mijn vriend toe doen.
Herkent iemand dit, en heeft er iemand tips voor mij om mezelf te ontplooien, ontdekken en tevreden met mezelf te zijn?
Bedankt!!
donderdag 6 oktober 2011 om 20:26
Hoi Lanvin,
Wat een moeilijke situatie!
Ik vraag me af: zou het overlijden van je moeder, op een leeftijd dat je als pubermeid juist bevestiging en steun van je moeder nodig hebt, hebben meegespeeld in je ontwikkeling van die onzekerheid?
Ik herken het heel erg; ben erg lang ook heel onzeker geweest over mijzelf; dat is nog zwak uitgedrukt, want ik dacht ook dat ik saai was, niet de moeite waard, dat mensen me beu zouden raken, etc.
Ik heb veel gehad aan therapie gericht op het verbeteren van mijn zelfbeeld.
Mijn ervaring is, dat als het ''diep'' zit, je het niet zomaar wegkrijgt/verbetert en er meer nodig is, zoals bijv. de stap zetten naar een psycholoog.
Maar natuurlijk kan je ook eerst proberen om het zelf te verbeteren; wat zou kunnen helpen is misschien:
- opschrijven wat je allemaal leuk vindt aan jezelf
- aan anderen vragen wat ze aan jou waarderen (met uitleg erbij dat je wilt proberen positiever naar jezelf te gaan kijken)
- iedere dag bedenken wat je allemaal goed hebt gedaan die dag
- stap voor stap beginnen met jezelf qua kleding te onderscheiden; maak een lijstje dat je nummert van 1 t/m 10, waarbij 10 is iets dat je qua kleding/uiterlijk zou willen doen, maar echt heel eng vindt, en 1 het minst eng. Begin dan bij 1 en werk het af t/m 10.
Veel succes!!
Juna
Wat een moeilijke situatie!
Ik vraag me af: zou het overlijden van je moeder, op een leeftijd dat je als pubermeid juist bevestiging en steun van je moeder nodig hebt, hebben meegespeeld in je ontwikkeling van die onzekerheid?
Ik herken het heel erg; ben erg lang ook heel onzeker geweest over mijzelf; dat is nog zwak uitgedrukt, want ik dacht ook dat ik saai was, niet de moeite waard, dat mensen me beu zouden raken, etc.
Ik heb veel gehad aan therapie gericht op het verbeteren van mijn zelfbeeld.
Mijn ervaring is, dat als het ''diep'' zit, je het niet zomaar wegkrijgt/verbetert en er meer nodig is, zoals bijv. de stap zetten naar een psycholoog.
Maar natuurlijk kan je ook eerst proberen om het zelf te verbeteren; wat zou kunnen helpen is misschien:
- opschrijven wat je allemaal leuk vindt aan jezelf
- aan anderen vragen wat ze aan jou waarderen (met uitleg erbij dat je wilt proberen positiever naar jezelf te gaan kijken)
- iedere dag bedenken wat je allemaal goed hebt gedaan die dag
- stap voor stap beginnen met jezelf qua kleding te onderscheiden; maak een lijstje dat je nummert van 1 t/m 10, waarbij 10 is iets dat je qua kleding/uiterlijk zou willen doen, maar echt heel eng vindt, en 1 het minst eng. Begin dan bij 1 en werk het af t/m 10.
Veel succes!!
Juna
