Psyche
alle pijlers
Zit het er gewoon niet in?
donderdag 17 december 2015 om 19:44
Iets wat ik steeds vaker denk. Het is net zoiets als talent, je hebt het of je hebt het niet. Zo zie ik mezelf in dit leven een beetje. Een hopeloos geval. Iemand die zich nergens echt bij hoort voelen. Iemand die nergens echt in wil investeren. Echt zo'n net niet persoon dus.
Dus, kan het gewoon dat het er bij iemand niet in zit?
Dus, kan het gewoon dat het er bij iemand niet in zit?
donderdag 17 december 2015 om 21:56
quote:hondenmens schreef op 17 december 2015 @ 21:54:
Ik heb geen passie of talent. Wel heb ik meerdere hobby's, daar die zijn allemaal oppervlakkig. Haast iedereen die ik ken is wel ergens heel goed in of blinkt ergens in uit, maar ik niet. Dus het bestaat wel.Talent en geen passie hebben kan gewoon niet, wellicht heb je nog niet ondervonden wat je ECHT leuk vindt of wat bij je past... iedereen heeft ergens een passie voor al zijn het dieren, zoals ik aan je naam kan afleiden? Dan heb je tpoch een passie voor dieren... talent is echt niet altijd meteen iets tastbaars als schilderen,zingen of dansen hoor
Ik heb geen passie of talent. Wel heb ik meerdere hobby's, daar die zijn allemaal oppervlakkig. Haast iedereen die ik ken is wel ergens heel goed in of blinkt ergens in uit, maar ik niet. Dus het bestaat wel.Talent en geen passie hebben kan gewoon niet, wellicht heb je nog niet ondervonden wat je ECHT leuk vindt of wat bij je past... iedereen heeft ergens een passie voor al zijn het dieren, zoals ik aan je naam kan afleiden? Dan heb je tpoch een passie voor dieren... talent is echt niet altijd meteen iets tastbaars als schilderen,zingen of dansen hoor
donderdag 17 december 2015 om 23:37
Ik zie mijn familie nauwelijks..
1/2x per jaar denk ik.
Heb wel een paar vrienden, maar die zie ik momenteel ook niet. Wat vaak komt door mij. Zit altijd zielig te doen dat ik me eenzaam en niet begrepen voel, maar in afspreken heb ik dan weer geen zin of ik durf niet. Ik durf eigenlijk op sociaal gebied haast niks meer, te kansloos gewoon. Echt, hoe bedoel je jezelf in de weg zitten.
1/2x per jaar denk ik.
Heb wel een paar vrienden, maar die zie ik momenteel ook niet. Wat vaak komt door mij. Zit altijd zielig te doen dat ik me eenzaam en niet begrepen voel, maar in afspreken heb ik dan weer geen zin of ik durf niet. Ik durf eigenlijk op sociaal gebied haast niks meer, te kansloos gewoon. Echt, hoe bedoel je jezelf in de weg zitten.
vrijdag 18 december 2015 om 02:59
quote:Aubree schreef op 18 december 2015 @ 01:09:
Weet ik op dit moment echt niet.
Wat ik ook zou kunnen gaan doen/worden, ik neem mezelf mee en daar heb ik echt geen zin meer in.Je moet het inderdaad met jezelf doen/je neemt jezelf idd overal mee naartoe, dus is het van belang om van dat waarde-loze gevoel af te komen, mee om te gaan, en dat doe je onder andere door te leren accepteren en waarderen wie je bent, met al je sterke en zwakke kanten. Dat is soms verre van eenvoudig, maar je bent pas begin 20, dus heb geduld met jezelf.
Weet ik op dit moment echt niet.
Wat ik ook zou kunnen gaan doen/worden, ik neem mezelf mee en daar heb ik echt geen zin meer in.Je moet het inderdaad met jezelf doen/je neemt jezelf idd overal mee naartoe, dus is het van belang om van dat waarde-loze gevoel af te komen, mee om te gaan, en dat doe je onder andere door te leren accepteren en waarderen wie je bent, met al je sterke en zwakke kanten. Dat is soms verre van eenvoudig, maar je bent pas begin 20, dus heb geduld met jezelf.
vrijdag 18 december 2015 om 03:04
quote:Aubree schreef op 17 december 2015 @ 23:37:
Ik zie mijn familie nauwelijks..
1/2x per jaar denk ik.
Heb wel een paar vrienden, maar die zie ik momenteel ook niet. Wat vaak komt door mij. Zit altijd zielig te doen dat ik me eenzaam en niet begrepen voel, maar in afspreken heb ik dan weer geen zin of ik durf niet. Ik durf eigenlijk op sociaal gebied haast niks meer, te kansloos gewoon. Echt, hoe bedoel je jezelf in de weg zitten.Wat naar voor je dat je je zo voelt en in een isolement lijkt te zitten . Sinds wanneer heb je hulp en waar werken jullie in de therapie aan?
Ik zie mijn familie nauwelijks..
1/2x per jaar denk ik.
Heb wel een paar vrienden, maar die zie ik momenteel ook niet. Wat vaak komt door mij. Zit altijd zielig te doen dat ik me eenzaam en niet begrepen voel, maar in afspreken heb ik dan weer geen zin of ik durf niet. Ik durf eigenlijk op sociaal gebied haast niks meer, te kansloos gewoon. Echt, hoe bedoel je jezelf in de weg zitten.Wat naar voor je dat je je zo voelt en in een isolement lijkt te zitten . Sinds wanneer heb je hulp en waar werken jullie in de therapie aan?
vrijdag 18 december 2015 om 13:38
Ik probeer mezelf ook te accepteren. Ik probeer lieve dingen te zeggen, mezelf gerust te stellen, maar ik voel er gewoon niks bij. Het is alsof mijn gevoelens en gedachtes een eigen leven leiden. Ik ben bang dat ik in mijn ogen nooit goed en leuk genoeg zal zijn. Ik ben volgens de therapeut wel wat perfectionistisch, maar ook daar voel ik niks voor. Als ik echt perfectionistisch was had ik op een gegeven moment wel een schop onder mijn eigen reet gegeven en was ik gestopt met zo deprimerend doen.
vrijdag 18 december 2015 om 15:35
Ik lees dat je inziet dat je jezelf in een slachtofferrol stopt.
Dat inzien is een goede eerste stap!
Als je jezelf "zielig" zit te voelen thuis, probeer jezelf daar dan toch uit los te maken.
Dat kun je doen door iets te denken als: "Ik kan mijn energie en tijd wel stoppen in mezelf zielig vinden. Maar dat is eigenlijk wel zonde. Die energie en tijd kan ik beter aan iets leukers of nuttigers besteden.".
Hoe je je voelt, schijnt namelijk voort te komen uit wat je denkt.
En wat je denkt, kun je zelf een beetje sturen.
Als je dus bewust iets "positievers"/"opbouwenders" denkt, kun je je ook minder rot gaan voelen.
Ga dan iets ondernemen, in plaats van thuis te blijven zitten en je steeds rotter te gaan voelen.
Het maakt niet zoveel uit wat; als het maar iets is wat beter is dan thuis hangen.
En probeer dan "negatieve" gedachten als "ik heb geen zin" ook om te buigen. Dat zijn vaak een soort "smoesjes" voor jezelf. Maak er maar iets van als: "Ik ben er misschien niet heel enthousiast over, maar het is zeker beter dan me ellendig zitten voelen.".
In feite kun je dat "ombuigen" toepassen op alle "negatieve" gedachten en gevoelens.
Probeer er andere gedachten van te maken waarmee je jezelf vooruit helpt in plaats van de put in.
------------
En wat betreft je vraag of "Het er gewoon niet inzit" voor jou; naar mijn idee zit er ook voor jou wat in het leven.
Maar je moet het er wel zelf uithalen. En dat kan soms behoorlijk lastig zijn.
Ik zou mezelf niet zomaar het etiketje "het zit er gewoon niet in" opplakken en dan niets meer doen. Daar doe je jeself echt geen plezier mee.
Ik denk ook niet dat je een "hopeloos geval" bent, zoals je dat zelf noemt.
Uit wat je schrijft kan ik in elk geval niet halen dat je zo'n vreselijk figuur zou zijn.
Je hebt vast je tekortkomingen; maar wie niet? Maar je hebt vast ook sterke kanten en veel daar tussenin. Net als zoveel mensen.
Dat inzien is een goede eerste stap!
Als je jezelf "zielig" zit te voelen thuis, probeer jezelf daar dan toch uit los te maken.
Dat kun je doen door iets te denken als: "Ik kan mijn energie en tijd wel stoppen in mezelf zielig vinden. Maar dat is eigenlijk wel zonde. Die energie en tijd kan ik beter aan iets leukers of nuttigers besteden.".
Hoe je je voelt, schijnt namelijk voort te komen uit wat je denkt.
En wat je denkt, kun je zelf een beetje sturen.
Als je dus bewust iets "positievers"/"opbouwenders" denkt, kun je je ook minder rot gaan voelen.
Ga dan iets ondernemen, in plaats van thuis te blijven zitten en je steeds rotter te gaan voelen.
Het maakt niet zoveel uit wat; als het maar iets is wat beter is dan thuis hangen.
En probeer dan "negatieve" gedachten als "ik heb geen zin" ook om te buigen. Dat zijn vaak een soort "smoesjes" voor jezelf. Maak er maar iets van als: "Ik ben er misschien niet heel enthousiast over, maar het is zeker beter dan me ellendig zitten voelen.".
In feite kun je dat "ombuigen" toepassen op alle "negatieve" gedachten en gevoelens.
Probeer er andere gedachten van te maken waarmee je jezelf vooruit helpt in plaats van de put in.
------------
En wat betreft je vraag of "Het er gewoon niet inzit" voor jou; naar mijn idee zit er ook voor jou wat in het leven.
Maar je moet het er wel zelf uithalen. En dat kan soms behoorlijk lastig zijn.
Ik zou mezelf niet zomaar het etiketje "het zit er gewoon niet in" opplakken en dan niets meer doen. Daar doe je jeself echt geen plezier mee.
Ik denk ook niet dat je een "hopeloos geval" bent, zoals je dat zelf noemt.
Uit wat je schrijft kan ik in elk geval niet halen dat je zo'n vreselijk figuur zou zijn.
Je hebt vast je tekortkomingen; maar wie niet? Maar je hebt vast ook sterke kanten en veel daar tussenin. Net als zoveel mensen.
zondag 20 december 2015 om 22:38
maandag 21 december 2015 om 16:34
Zit net op werk en ik trek het gewoon nu al niet meer en ik snap ook niet heel goed waarom ik het nu ineens niet meer trek. Ik loop al weken met een heel licht gevoel in mijn hoofd, alsof letterlijk op elk moment het licht uit kan gaan. Zit steeds meer aan de dood te denken + de gedachte dat ik elk moment dood neer kan vallen. Ik word zo deprimerend van mezelf dat ik een beetje bang aan het worden ben. Bang dat ik mezelf iets aan ga doen en dat wil ik echt niet. Ik wil dat dit over gaat en dat ik me weer goed voel, maar weet echt niet meer hoe.
maandag 21 december 2015 om 18:03
maandag 21 december 2015 om 21:41
Waarom moet je een talent hebben?
Je bent misschien teveel aan het vergelijken.
Waarom zou je niet gelukkig zijn met wie je bent?
Misschien ben jij het type dat niet succesvol hoeft te zijn.
Dat je werkt om in je levensbehoefte te voorzien en niet om carrière te maken?
Daar is niks mis mee.
Ik denk sowieso dat er niet zo snel mis is met mensen. De een gaat voor een carrière, de ander is huusvrouw, de ander werkt, komt thuis en geniet can het thuis zijn.
Misschien moet je het werkwoord moeten uit je woordenboek halen.
Niks moet, alles mag. Wat moet je vsn jezelf, zet dat op papier en streep het daarna door, want ook dat moet niet.
Je bent misschien teveel aan het vergelijken.
Waarom zou je niet gelukkig zijn met wie je bent?
Misschien ben jij het type dat niet succesvol hoeft te zijn.
Dat je werkt om in je levensbehoefte te voorzien en niet om carrière te maken?
Daar is niks mis mee.
Ik denk sowieso dat er niet zo snel mis is met mensen. De een gaat voor een carrière, de ander is huusvrouw, de ander werkt, komt thuis en geniet can het thuis zijn.
Misschien moet je het werkwoord moeten uit je woordenboek halen.
Niks moet, alles mag. Wat moet je vsn jezelf, zet dat op papier en streep het daarna door, want ook dat moet niet.