Psyche
alle pijlers
Zoveel last van smetvrees
zaterdag 12 april 2014 om 16:10
Na mijn (ongeplande zwangerschap en) bevalling kreeg ik enorm last van angst- en dwangklachten. Het verantwoordelijkheidsgevoel als jonge mama was enorm en ik was zooo bang dat mijn kindje iets zou overkomen en vooral dat het dan mijn schuld zou zijn.
Het begon ermee dat ik zelf enorm vaak mijn handen waste. Ook anderen moesten dat van mij. Uiteindelijk was ik 24/7 bezig met mijn angsten, mijn handen wassen en mijn hele huis en omgeving ontsmetten. Natuurlijk bleef dit niet goed gaan en na +/- 3 maanden zat ik huilend bij de huisarts. Deze verwees me door naar een psycholoog en ik kreeg paroxetine. Helaas klikte het niet erg met de psychologe, Maar de angst en dwangklachten namen met dank aan de paroxetine aardig af.
Alleen op mijn werk bleef ik er veel last van houden (ik werk in de zorg, en ja, helaas ook me besmettelijke ziektes als b.v. HIV). Doodeng vond ik het. Ook hier kwamen dus de nodige dwangetjes bij kijken. Maar al met al ging het de goede kant op.
Na zo'n 8 maanden paroxetine, hadden mijn partner en ik de wens voor een 2e kindje en in overleg met HA bouwde ik de medicijnen zonder problemen af.
Inmiddels ben ik zo'n 4 maanden verder. Helaas 2 miskramen verder en mijn klachten nemen ineens weer enorm toe, mede hierdoor is het zwanger worden voorlopig van de baan. Of die toename van klachten nu komt doordat ik geen invloed heb gehad op het feit dat er 2 zwangerschappen mis gegaan zijn of omdat ik te snel afgebouwd heb weet ik niet precies. Feit blijft dat ik een behoorlijk probleem heb. Waar helaas ook mijn relatie onder lijd...
Zo ontsmet ik mijn hele auto na een werkdag, gaan alle werkkleren gelijk in de wasmachine en moet de wasmachine ook nog eens op 95 graden naspoelen om alle bacteriën te verwijderen in de trommel. Ik douche mezelf gerust een keer of 4 per dag en inmiddels (en daar schaam ik me het meest voor) was ik ook vaak de handen van mijn kind als hij ergens aan gezeten heeft wat voor mij 'vies' voelt.... ik wil absoluut niet dat mijn kind dit van me over gaat nemen maar ik weet ook niet wat ik nu moet doen.
Zijn hier lotgenoten en/of mensen met goede adviezen voor me?
Het begon ermee dat ik zelf enorm vaak mijn handen waste. Ook anderen moesten dat van mij. Uiteindelijk was ik 24/7 bezig met mijn angsten, mijn handen wassen en mijn hele huis en omgeving ontsmetten. Natuurlijk bleef dit niet goed gaan en na +/- 3 maanden zat ik huilend bij de huisarts. Deze verwees me door naar een psycholoog en ik kreeg paroxetine. Helaas klikte het niet erg met de psychologe, Maar de angst en dwangklachten namen met dank aan de paroxetine aardig af.
Alleen op mijn werk bleef ik er veel last van houden (ik werk in de zorg, en ja, helaas ook me besmettelijke ziektes als b.v. HIV). Doodeng vond ik het. Ook hier kwamen dus de nodige dwangetjes bij kijken. Maar al met al ging het de goede kant op.
Na zo'n 8 maanden paroxetine, hadden mijn partner en ik de wens voor een 2e kindje en in overleg met HA bouwde ik de medicijnen zonder problemen af.
Inmiddels ben ik zo'n 4 maanden verder. Helaas 2 miskramen verder en mijn klachten nemen ineens weer enorm toe, mede hierdoor is het zwanger worden voorlopig van de baan. Of die toename van klachten nu komt doordat ik geen invloed heb gehad op het feit dat er 2 zwangerschappen mis gegaan zijn of omdat ik te snel afgebouwd heb weet ik niet precies. Feit blijft dat ik een behoorlijk probleem heb. Waar helaas ook mijn relatie onder lijd...
Zo ontsmet ik mijn hele auto na een werkdag, gaan alle werkkleren gelijk in de wasmachine en moet de wasmachine ook nog eens op 95 graden naspoelen om alle bacteriën te verwijderen in de trommel. Ik douche mezelf gerust een keer of 4 per dag en inmiddels (en daar schaam ik me het meest voor) was ik ook vaak de handen van mijn kind als hij ergens aan gezeten heeft wat voor mij 'vies' voelt.... ik wil absoluut niet dat mijn kind dit van me over gaat nemen maar ik weet ook niet wat ik nu moet doen.
Zijn hier lotgenoten en/of mensen met goede adviezen voor me?
zaterdag 12 april 2014 om 16:24
Toch weer naar de huisarts en je laten doorverwijzen. Ik weet als geen ander dat therapie tegen kan vallen, maar hier kom je waarschijnlijk niet alleen vanaf. De wachtlijsten zijn lang, dus zou er sowieso snel achteraan gaan, kans bestaat dat je nog een tijd moet wachten voordat je ergens terecht kan.
En als je merkte dat je het met mediciatie beter ging zou ik dat ook weer overwegen, hoewel ik begrijp dat dat niet fijn is als je net afgebouwd hebt.
En sterkte, want dit lijkt me heel zwaar
En als je merkte dat je het met mediciatie beter ging zou ik dat ook weer overwegen, hoewel ik begrijp dat dat niet fijn is als je net afgebouwd hebt.
En sterkte, want dit lijkt me heel zwaar
zaterdag 12 april 2014 om 16:24
zaterdag 12 april 2014 om 16:35
zaterdag 12 april 2014 om 16:41
Jee wat heftig to!
Antidepressiva doen soms wel wat bij dwang, maar t beste is om een behandeling met exposure en responspreventie te kiezen waarbij je eerst eens zonder medicatie kijkt of je klachten verminderen. Antidepressiva kunnen anders ook een soort 'veiligheidsgedrag' zijn (zolang ik die pil maar heb, is het goed).
Ik zou je aanmelden voor een CGT behandeling en inderdaad wachten met een tweede kindje.
Als je daarnaast toch medicatie nodig blijkt te hebben en wellicht houden, laat je dan door een psychiater iets voorschrijven wat eventueel veilig zou zijn gedurende een volgende zwangerschap en waarbij je borstvoeding mag geven, dan zou je zelfs niet hoeven af te bouwen.
Het handigst is dan om een groepspraktijk te zoeken die zowel psychologen met registratie cognitief gedragstherapeut hebben, als ook psychiaters.
Succes, gr Dophertje
Antidepressiva doen soms wel wat bij dwang, maar t beste is om een behandeling met exposure en responspreventie te kiezen waarbij je eerst eens zonder medicatie kijkt of je klachten verminderen. Antidepressiva kunnen anders ook een soort 'veiligheidsgedrag' zijn (zolang ik die pil maar heb, is het goed).
Ik zou je aanmelden voor een CGT behandeling en inderdaad wachten met een tweede kindje.
Als je daarnaast toch medicatie nodig blijkt te hebben en wellicht houden, laat je dan door een psychiater iets voorschrijven wat eventueel veilig zou zijn gedurende een volgende zwangerschap en waarbij je borstvoeding mag geven, dan zou je zelfs niet hoeven af te bouwen.
Het handigst is dan om een groepspraktijk te zoeken die zowel psychologen met registratie cognitief gedragstherapeut hebben, als ook psychiaters.
Succes, gr Dophertje
zaterdag 12 april 2014 om 16:46
O en daarnaast: er zijn veel mensen met jouw soort klachten en t merendeel daarvan is goed behandelbaar, dus houdt hoop!
Kijk anders eens op http://www.ggzrichtlijnen ... agina.php&richtlijn_id=35
De behandelrichtlijn voor obsessief compulsieve klachten
Kijk anders eens op http://www.ggzrichtlijnen ... agina.php&richtlijn_id=35
De behandelrichtlijn voor obsessief compulsieve klachten
zaterdag 12 april 2014 om 17:08
Een vriendin van mij heeft veel baat gehad van een combinatie van medicijnen en gedragstherapie maar dit is wel al 15 jaar geleden. Misschien zijn er nu andere methodes om van dwanghandelingen af te komen. Het duurde bijna een jaar voordat ze helemaal vrij was van haar dwang. Nou ja, zover dat zijzelf en haar omgeving er geen hinder meer van ondervonden.
Je kind wordt er mee belast en het is nu dus echt tijd om in te grijpen. Laat het plan om zwanger te raken even in de koelkast en zoek een goede therapie. Je bent beslist niet de enige met deze klachten.
Je kind wordt er mee belast en het is nu dus echt tijd om in te grijpen. Laat het plan om zwanger te raken even in de koelkast en zoek een goede therapie. Je bent beslist niet de enige met deze klachten.
Before you assume, there is this thing called asking.
zaterdag 12 april 2014 om 18:57
Vind het op zich best knap al die reinigingsbeurten want waar haal je de tijd vandaan?
Ik kan het me niet veroorloven en moet het dus doen met veel minder. Ik ben desondanks goed gezond dus daarvoor hoef je het klaarblijkelijk niet te doen.
Maar indrukwekkend vind ik het wel, die spic en span schone auto.
Ik kan het me niet veroorloven en moet het dus doen met veel minder. Ik ben desondanks goed gezond dus daarvoor hoef je het klaarblijkelijk niet te doen.
Maar indrukwekkend vind ik het wel, die spic en span schone auto.
it's a big club and you ain't in it