Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
dinsdag 15 september 2009 om 00:40
Het gaat niet zo zeer om mijn gelijk hoor, maar goed dat weet je ook wel. Ik als meelezer (en schrijver) van jouw topic kan alleen maar af en toe bemoedigende woorden van de zijlijn toeroepen en soms observeer je dingen, ook al is het alleen uit je woorden. En dan zie je het als buitenstaander een stuk objectiever, en soms kan iemand je dat perspectief een beetje meegeven. Als je er klaar voor bent kan dat net het zetje zijn om de volgende stap in het hele proces te nemen, een stapje verder in het loslaten.
dinsdag 15 september 2009 om 00:51
Natuurlijk weet ik dat roller, en juist omdat jij vanaf de zijlijn meekijkt en daardoor dus een stuk objectiever bent waardeer ik je bijdrage (en die van alle anderen) zo.
Ik ga er ook serieus over nadenken. Want de geen reacties op de wetenswaardigheden over de kids, en echt gaat alleen over de kids niet over mij, frustreren enorm. En ik weet dat dat niet goed is. Hij moet zelf met initiatieven komen om zijn contact met de kinderen goed te houden. Ik weet het, maar die verdrietige koppies omdat ze niets van vader horen snijden door mijn ziel.
meiden
Ik ga er ook serieus over nadenken. Want de geen reacties op de wetenswaardigheden over de kids, en echt gaat alleen over de kids niet over mij, frustreren enorm. En ik weet dat dat niet goed is. Hij moet zelf met initiatieven komen om zijn contact met de kinderen goed te houden. Ik weet het, maar die verdrietige koppies omdat ze niets van vader horen snijden door mijn ziel.
meiden
dinsdag 15 september 2009 om 01:13
Ik snap wat je bedoelt Sanne en Roller heeft wel gelijk.
Ik heb ex ook vaak gemaild met vragen of mededelingen maar die kwamen nooit over zoals ik ze bedoelde. De man voelde zich altijd aangevallen en het contact liep altijd uit op verwijten etc. Sinds begin juni heb ik niet meer gemaild of iets van me laten horen, wel zo rustig.
Wat ik wel moeilijk vind is dat er zo veel mis gaat in zijn zorgweek. Kids komen vaak thuis met verdrietige verhalen over het feit dat ze zich verwaarloosd voelen en volgens hun ex niet geintereseerd is in hun leven. Het is daar niet gezellig en ex is alleen maar met zn nieuwe internetk*tje bezig, nooit met hun.
Ik heb daarom ook sterk de behoefte om de kinderen te beschermen tegen dit verdriet maar besef dat als ik niet meer de aangewezen persoon ben om dit met hem te bespreken.
Aan de ene kant is er een beest in mij die mijn kinderen wil beschermen tegen dit verdriet, maar ik weet dat door mijn bemoeienissen ik het voor de kids nog lastiger maak. Om ze sterker te maken neem ik ze mee naar een gezinstherapeut. Ik hoop dat ze zich leren uit te spreken naar hun vader en leren beter hun grenzen te bewaken en tijdig aan te geven. Helaas kan ik ze niet behoeden voor al deze teleurstellingen, hoe pijn dat ook doet.
Ik heb ex ook vaak gemaild met vragen of mededelingen maar die kwamen nooit over zoals ik ze bedoelde. De man voelde zich altijd aangevallen en het contact liep altijd uit op verwijten etc. Sinds begin juni heb ik niet meer gemaild of iets van me laten horen, wel zo rustig.
Wat ik wel moeilijk vind is dat er zo veel mis gaat in zijn zorgweek. Kids komen vaak thuis met verdrietige verhalen over het feit dat ze zich verwaarloosd voelen en volgens hun ex niet geintereseerd is in hun leven. Het is daar niet gezellig en ex is alleen maar met zn nieuwe internetk*tje bezig, nooit met hun.
Ik heb daarom ook sterk de behoefte om de kinderen te beschermen tegen dit verdriet maar besef dat als ik niet meer de aangewezen persoon ben om dit met hem te bespreken.
Aan de ene kant is er een beest in mij die mijn kinderen wil beschermen tegen dit verdriet, maar ik weet dat door mijn bemoeienissen ik het voor de kids nog lastiger maak. Om ze sterker te maken neem ik ze mee naar een gezinstherapeut. Ik hoop dat ze zich leren uit te spreken naar hun vader en leren beter hun grenzen te bewaken en tijdig aan te geven. Helaas kan ik ze niet behoeden voor al deze teleurstellingen, hoe pijn dat ook doet.
dinsdag 15 september 2009 om 08:13
Net weer mail van ex gehad, hij is boos omdat het voor hem te lang duurt allemaal en hij zit er over in dat de verblijfsvergunning voor truus moet worden aangevraagd in de 3 maanden dat ze hier mag zijn anders moet ze terug. Wat heeft die aanvraag met onze scheiding te maken?? En dan nog, had hij maar geduld moeten hebben voor hij haar hierheen haalde, hij wist al van krummel voor ze hier was dus tja......Heb er niet op gereageerd hoor hij kan de t****s krijgen. Zijn probleem niet de mijne. Als we volgende week naar mediator gaan en over alles in een keer eens worden kunnen we de week daarna alles tekenen, inclusief de brief voor advocaat, dan is de scheiding helemaal officieel rond midden november. Vanaf de eerste keer dat we naar de mediator zijn gegaan is het dan dus in een half jaar geregeld, das inclusief mijn 4 weken vakantie en de onverwachte zwangerschap van krummel. Vind dat nog redelijk snel hoor om 19 jaar weg te gooien. Vrees wel dat de scheiding dus niet rond is voor haar 3 maanden om zijn, tja niet mijn probleem maar vraag me nog steeds af wat het een met het ander te maken heeft.
@ gianna, zal het ook zo moeten doen denk ik, maar vind het wel heel, heel erg moeilijk hoor.
@ noa, ik kan me dat zo goed voorstellen, maar jij hebt dus ook nog een poos gemaild. Zit in onze genen zeker om te proberen alles zo normaal mogelijk te willen houden. Zal echt proberen niet meer te mailen.
@ gianna, zal het ook zo moeten doen denk ik, maar vind het wel heel, heel erg moeilijk hoor.
@ noa, ik kan me dat zo goed voorstellen, maar jij hebt dus ook nog een poos gemaild. Zit in onze genen zeker om te proberen alles zo normaal mogelijk te willen houden. Zal echt proberen niet meer te mailen.
dinsdag 15 september 2009 om 09:27
Ik denk dat we, wat dat betreft, allemaal een beetje met hetzelfde worstelen: we zien de pijn, het verdriet van onze kinderen wanneer ze weinig tot niets meer horen van hun vader. En het zal jullie waarschijnlijk net zo vergaan als bij mij: Kom niet aan mijn kind(eren)!!! In het belang van je kind(eren) wil je tot het uiterste gaan en ze zoveel mogelijk tegen pijn en verdrietige dingen beschermen. Hier exact hetzelfde.
Maar uiteindelijk is het inderdaad zo dat je als gescheiden ouders beiden alleen verantwoordelijk bent voor jóuw deel van de band met de kinderen. Jij doet het op jouw manier, je ex doet het op de zijne. HIJ is verantwoordelijk hoe en op welke manier hij hier invulling aan geeft. En als hij ervoor kiest om amper nog naar ze om te kijken en pijnlijk weinig moeite doet om er voor zijn kind(eren) te zijn, dan is dat ZIJN pakkie aan.
Het verscheurt mij ook, het feit dat mijn ex zoon zo links laat liggen, zijn eigen belangen zo boven die van ons kind plaatst, maar ik vertik het om hier iets aan te forceren. Bij tijd en wijle zit ik 's avonds ook huilend op de bank, huilend van plaatsvervangende pijn en van woede en onbegrip. Maar hoe kwaad ik er ook over ben: ik pieker er niet over om zelf het initiatief te nemen. Nogmaals, ik heb mijn verantwoording richting zoon, hij de zijne. En het is aan hem hoe hij hiermee omgaat.
En hoe verdrietig ook: je kind(eren) zal/zullen zelf hun eigen ervaring op moeten doen met de vader. Hij/zij zal/zullen, hoe pijnlijk ook, er zélf achter moeten komen hoe hun vader is. Ze hebben het recht om zelf hun eigen band op te bouwen met hun vader en zelf hun beeld te bepalen. En deze band zou niet gekleurd mogen zijn door de ervaringen en gevoelens die de moeder met/over hun vader heeft. Het is hun váder. Zij hebben een andere relatie met hem dan jij als ex-partner...
Het is echter wettelijk gezien wel zo dat de verzorgende ouder een informatieplicht heeft over het kind richting de niet-verzorgende ouder. Alle belangrijke zaken die het kind aangaan (school, gezondheid etc.) ben je verplicht te melden aan je ex-partner.
Ik doe dit ook, maar ik moet zeggen dat dit me behoorlijk tegen de borst stuit, wanneer ik merk dat er van zijn kant blijkbaar geen enkele interesse in zoon is... (ja nu, na 6 weken laat hij mij (niet zoon zelf) weten dat hij een dag later zoon wil zien. Maar nog altijd laat hij aan zoon absoluut niets van zich horen...)
Echt, mannen... absoluut onbegrijpelijk hoe egoïstisch zij zichzelf opstellen wanneer het er echt op aankomt. Het enige wat telt, wat ik teruglees uit mijn verhaal, uit jullie verhalen, is hún belang. En dat ze daarbij zelfs over de belangen en gevoelens van hun eigen kind(eren) heenwalsen is te triest voor woorden!!
Maar uiteindelijk is het inderdaad zo dat je als gescheiden ouders beiden alleen verantwoordelijk bent voor jóuw deel van de band met de kinderen. Jij doet het op jouw manier, je ex doet het op de zijne. HIJ is verantwoordelijk hoe en op welke manier hij hier invulling aan geeft. En als hij ervoor kiest om amper nog naar ze om te kijken en pijnlijk weinig moeite doet om er voor zijn kind(eren) te zijn, dan is dat ZIJN pakkie aan.
Het verscheurt mij ook, het feit dat mijn ex zoon zo links laat liggen, zijn eigen belangen zo boven die van ons kind plaatst, maar ik vertik het om hier iets aan te forceren. Bij tijd en wijle zit ik 's avonds ook huilend op de bank, huilend van plaatsvervangende pijn en van woede en onbegrip. Maar hoe kwaad ik er ook over ben: ik pieker er niet over om zelf het initiatief te nemen. Nogmaals, ik heb mijn verantwoording richting zoon, hij de zijne. En het is aan hem hoe hij hiermee omgaat.
En hoe verdrietig ook: je kind(eren) zal/zullen zelf hun eigen ervaring op moeten doen met de vader. Hij/zij zal/zullen, hoe pijnlijk ook, er zélf achter moeten komen hoe hun vader is. Ze hebben het recht om zelf hun eigen band op te bouwen met hun vader en zelf hun beeld te bepalen. En deze band zou niet gekleurd mogen zijn door de ervaringen en gevoelens die de moeder met/over hun vader heeft. Het is hun váder. Zij hebben een andere relatie met hem dan jij als ex-partner...
Het is echter wettelijk gezien wel zo dat de verzorgende ouder een informatieplicht heeft over het kind richting de niet-verzorgende ouder. Alle belangrijke zaken die het kind aangaan (school, gezondheid etc.) ben je verplicht te melden aan je ex-partner.
Ik doe dit ook, maar ik moet zeggen dat dit me behoorlijk tegen de borst stuit, wanneer ik merk dat er van zijn kant blijkbaar geen enkele interesse in zoon is... (ja nu, na 6 weken laat hij mij (niet zoon zelf) weten dat hij een dag later zoon wil zien. Maar nog altijd laat hij aan zoon absoluut niets van zich horen...)
Echt, mannen... absoluut onbegrijpelijk hoe egoïstisch zij zichzelf opstellen wanneer het er echt op aankomt. Het enige wat telt, wat ik teruglees uit mijn verhaal, uit jullie verhalen, is hún belang. En dat ze daarbij zelfs over de belangen en gevoelens van hun eigen kind(eren) heenwalsen is te triest voor woorden!!
anoniem_70242 wijzigde dit bericht op 15-09-2009 09:49
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
dinsdag 15 september 2009 om 10:11
quote:yayaatje schreef op 15 september 2009 @ 09:27:
Het is echter wettelijk gezien wel zo dat de verzorgende ouder een informatieplicht heeft over het kind richting de niet-verzorgende ouder. Alle belangrijke zaken die het kind aangaan (school, gezondheid etc.) ben je verplicht te melden aan je ex-partner.
Ik doe dit ook, maar ik moet zeggen dat dit me behoorlijk tegen de borst stuit, wanneer ik merk dat er van zijn kant blijkbaar geen enkele interesse in zoon is... (ja nu, na 6 weken laat hij mij (niet zoon zelf) weten dat hij een dag later zoon wil zien. Maar nog altijd laat hij aan zoon absoluut niets van zich horen...)
Ho, wacht even, deze plicht staat niet gelijk aan iedere dag mailen, frustraties daaromtrent en mededelingen van ex' kant over de duur van een scheiding, boosheid over telefoontjes van mediator, geleuter over miep inmiddels overzee en gescheld omdat je ex vrouw zwanger van je is.
Deze informatieplicht behelst een mededeling als: kind ligt in ziekenhuis voor keelamandelen, kind is op schoolreisje naar (ik noem maar wat) Ardennen. De grote dingen dus, een kind dat ziek is en een medische behandeling daarvoor krijgt (een griepje is weer wat anders) en een bezoek aan het buitenland met school. Dat zijn de grote dingen, hoe vaak komen die voor per jaar, 1 a 2 keer? Dan kun je zelfs een briefje sturen, hoef je niet eens te mailen.
Het is echter wettelijk gezien wel zo dat de verzorgende ouder een informatieplicht heeft over het kind richting de niet-verzorgende ouder. Alle belangrijke zaken die het kind aangaan (school, gezondheid etc.) ben je verplicht te melden aan je ex-partner.
Ik doe dit ook, maar ik moet zeggen dat dit me behoorlijk tegen de borst stuit, wanneer ik merk dat er van zijn kant blijkbaar geen enkele interesse in zoon is... (ja nu, na 6 weken laat hij mij (niet zoon zelf) weten dat hij een dag later zoon wil zien. Maar nog altijd laat hij aan zoon absoluut niets van zich horen...)
Ho, wacht even, deze plicht staat niet gelijk aan iedere dag mailen, frustraties daaromtrent en mededelingen van ex' kant over de duur van een scheiding, boosheid over telefoontjes van mediator, geleuter over miep inmiddels overzee en gescheld omdat je ex vrouw zwanger van je is.
Deze informatieplicht behelst een mededeling als: kind ligt in ziekenhuis voor keelamandelen, kind is op schoolreisje naar (ik noem maar wat) Ardennen. De grote dingen dus, een kind dat ziek is en een medische behandeling daarvoor krijgt (een griepje is weer wat anders) en een bezoek aan het buitenland met school. Dat zijn de grote dingen, hoe vaak komen die voor per jaar, 1 a 2 keer? Dan kun je zelfs een briefje sturen, hoef je niet eens te mailen.
dinsdag 15 september 2009 om 10:41
Eens met Rollergirl. Informatieplicht wil alleen maar zeggen dat hij inderdaad recht heeft om te horen hoe het bijvoorbeeld gaat met een kind dat in het ziekenhuis ligt of hoe de voortgang op school is, of het kind op zwemles zit en dat soort dingen.
Het is natuurlijk heel lief dat je mailt naar hem, Sanne, en ik snap best dat je voor je kinderen ook wil dat hij aandacht aan ze geeft en dat je dingen over ze wil delen met hem... maar als je dat per se wil doen, waarom niet een tussenweg? Waarom zou je hem niet pas dingen over de kinderen mailen als hij daarom vraagt? Het zijn net zo goed zijn kinderen, hij mag ook best om die dingen vragen. En vraagt hij er niet om, dan toont hij (zoals zo vaak) dus geen interesse in zijn kinderen. Die merken dat vanzelf, je ziet het zelf voor je ogen al gebeuren, zelfs met je dochter die co-ouderschao wil. Die heeft het ook al gehad met het gedrag van haar papa.
Bij jou vallen de schellen van de ogen, jij wil deze vent niet terug maar de man waar je ooit mee getrouwd was. De kinderen zullen vanzelf merken dat ze alleen maar hun papa willen, zoals ze hem kenden, en niet deze vreemde vent die een vreemd mens in huis heeft en een beetje op papa lijkt maar zich totaal niet zo gedraagt. Dat gaan ze snel genoeg ook doorzien. En het lullige is: je kan er niets aan doen, behalve er voor je kinderen zijn als ze er verdriet van hebben. En volgens mij sta jij elke seconde van de dag voor ze klaar, en gaan jullie met zijn vijven (zessen!) er samen echt doorheen komen.
Lieve Sanne, ik heb je verhaal gelezen, en ik wil je HEEL graag op het hart drukken: het ENIGE dat je kan veranderen is je eigen gedrag, je eigen acties en je eigen denken. Niet dat van hem. Hij is de enige die dat veranderen kan. Als je dat toch probeert is het trekken aan een dood paard. Probeer dat niet, laat dat los en concentreer je niet op wat HIJ doet en zegt, maar op wat JIJ doet en zegt, want je doet het geweldig! Respect voor jou!
Het is natuurlijk heel lief dat je mailt naar hem, Sanne, en ik snap best dat je voor je kinderen ook wil dat hij aandacht aan ze geeft en dat je dingen over ze wil delen met hem... maar als je dat per se wil doen, waarom niet een tussenweg? Waarom zou je hem niet pas dingen over de kinderen mailen als hij daarom vraagt? Het zijn net zo goed zijn kinderen, hij mag ook best om die dingen vragen. En vraagt hij er niet om, dan toont hij (zoals zo vaak) dus geen interesse in zijn kinderen. Die merken dat vanzelf, je ziet het zelf voor je ogen al gebeuren, zelfs met je dochter die co-ouderschao wil. Die heeft het ook al gehad met het gedrag van haar papa.
Bij jou vallen de schellen van de ogen, jij wil deze vent niet terug maar de man waar je ooit mee getrouwd was. De kinderen zullen vanzelf merken dat ze alleen maar hun papa willen, zoals ze hem kenden, en niet deze vreemde vent die een vreemd mens in huis heeft en een beetje op papa lijkt maar zich totaal niet zo gedraagt. Dat gaan ze snel genoeg ook doorzien. En het lullige is: je kan er niets aan doen, behalve er voor je kinderen zijn als ze er verdriet van hebben. En volgens mij sta jij elke seconde van de dag voor ze klaar, en gaan jullie met zijn vijven (zessen!) er samen echt doorheen komen.
Lieve Sanne, ik heb je verhaal gelezen, en ik wil je HEEL graag op het hart drukken: het ENIGE dat je kan veranderen is je eigen gedrag, je eigen acties en je eigen denken. Niet dat van hem. Hij is de enige die dat veranderen kan. Als je dat toch probeert is het trekken aan een dood paard. Probeer dat niet, laat dat los en concentreer je niet op wat HIJ doet en zegt, maar op wat JIJ doet en zegt, want je doet het geweldig! Respect voor jou!
dinsdag 15 september 2009 om 11:51
Ben het met je eens hoor roller, elke dag mailen is niet goed en ook onnodig. Maar als ik mail dat dochter weer erg veel last van haar buik heeft en 's nachts slecht slaapt. Dat ik denk dat dat door de stress komt, vind ik wel dat ik dat melden moet. Ik vind ook dat hij daar op moet reageren, en dat hoeft niet naar mij toe maar wel naar zijn dochter toe. Het frustreert me enorm dat hij dat negeert. En ik denk haar ook gezien haar reactie dat ze komend weekend bij een vriendinnetje op de camping gaat slapen ipv naar haar vader toe wil. En ik weet met mijn hoofd dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik dit wel melden moet maar dat hij zelf daar op moet reageren. Maar dat is zo moeilijk, om dat los te laten. Ik moet, ik zal, ik kan....pfffffffffffff ga erg me best doen, is dat ook goed? Ik ga het wel leren, echt wel, maar geef me tijd. Vind het al heel knap dat ik niet op zijn boze mail heb gereageerd.
En ook jij hebt gelijk hoor yaya het enige belang is hun belang de rest doet er niet toe. Heel naar vind ik dat en ik kan daar nog maar moeilijk aan wennen. En ik ben het met je eens dat ik mijn frustraties over zijn niet reageren niet op de kinderen moet projecteren, volgens mij doe ik dat ook niet. Ze verheugen zich alweer op komend weekend als ze weer naar papa toe gaan, dus denk dat ik het wel goed doe. Ik hoop het tenminste.
:hug; meiden
En ook jij hebt gelijk hoor yaya het enige belang is hun belang de rest doet er niet toe. Heel naar vind ik dat en ik kan daar nog maar moeilijk aan wennen. En ik ben het met je eens dat ik mijn frustraties over zijn niet reageren niet op de kinderen moet projecteren, volgens mij doe ik dat ook niet. Ze verheugen zich alweer op komend weekend als ze weer naar papa toe gaan, dus denk dat ik het wel goed doe. Ik hoop het tenminste.
:hug; meiden
dinsdag 15 september 2009 om 13:05
Vermoeiend dat we ons toch constant bezig moeten houden of we het wel goed doen allemaal. En hoe is het toch mogelijk dat bijna al onze ex partners zo op elkaar lijken. Ze verliezen alle respect over de wijze waarop ze de relatie verbreken maar nog meer om de houding naar hun kinderen. Zoals ik wel vaker heb geschreven: het respect voor het product man is bij mij zo goed als weg.
Ik kan mijn kinderen niet beschermen tegen al die teleurstellingen en dat doet buiten mijn eigen verdriet mogelijk nog meer pijn. Soms vraag ik me af of ik ze wel goed heb opgevoed. Ze durven hun grenzen niet aan te geven en blijven met een glimlach alles accepteren, terwijl ze pijn en verdriet hebben. Ze kunnen hun vader niet vertellen waar ze verdriet om hebben uit de angst dat ze hem helemaal kwijtraken of als ze zouden aangeven dat ze op deze wijze niet meer om de week bij hem willen wonen zouden ze hem misschien kwetsen.
Wat is dat toch? Jezelfs constant laten kwetsen en je mond houden omdat je bang bent de ander te kwetsen?? of bang bent dat hij je dan helemaal in de steek laat. Ik heb dit voorbeeld te lang aan de kinderen gegeven door mijn eigen gedrag en zie nu ik dat ik hun het verkeerde voorbeeld heb gegeven, dat neem ik mezelf kwalijk.
Gelukkig geven ze wel aan dat ze het bij mij fijn hebben en ze zien en waarderen dat ik wel mijn best voor ze doe en van ze hou, dat geeft me toch iets van troost.
Ik mail idd niks meer Sanne, als ze ziek zijn en ze willen dat hun vader dat weet, kunnen ze hem zelf bellen. Is er op school een vergadering dat vertellen de kinderen dat zelf aan vader en mocht hij interesse hebben dan zal hij mij moeten vragen hoe of wat. Ik doe het niet meer. Ik zou duizend dingen willen bespreken maar ik bespaar mezelf de teleurstelling, ik kom er toch niet meer doorheen. Ik heb het opgegeven.
Ik kan mijn kinderen niet beschermen tegen al die teleurstellingen en dat doet buiten mijn eigen verdriet mogelijk nog meer pijn. Soms vraag ik me af of ik ze wel goed heb opgevoed. Ze durven hun grenzen niet aan te geven en blijven met een glimlach alles accepteren, terwijl ze pijn en verdriet hebben. Ze kunnen hun vader niet vertellen waar ze verdriet om hebben uit de angst dat ze hem helemaal kwijtraken of als ze zouden aangeven dat ze op deze wijze niet meer om de week bij hem willen wonen zouden ze hem misschien kwetsen.
Wat is dat toch? Jezelfs constant laten kwetsen en je mond houden omdat je bang bent de ander te kwetsen?? of bang bent dat hij je dan helemaal in de steek laat. Ik heb dit voorbeeld te lang aan de kinderen gegeven door mijn eigen gedrag en zie nu ik dat ik hun het verkeerde voorbeeld heb gegeven, dat neem ik mezelf kwalijk.
Gelukkig geven ze wel aan dat ze het bij mij fijn hebben en ze zien en waarderen dat ik wel mijn best voor ze doe en van ze hou, dat geeft me toch iets van troost.
Ik mail idd niks meer Sanne, als ze ziek zijn en ze willen dat hun vader dat weet, kunnen ze hem zelf bellen. Is er op school een vergadering dat vertellen de kinderen dat zelf aan vader en mocht hij interesse hebben dan zal hij mij moeten vragen hoe of wat. Ik doe het niet meer. Ik zou duizend dingen willen bespreken maar ik bespaar mezelf de teleurstelling, ik kom er toch niet meer doorheen. Ik heb het opgegeven.
dinsdag 15 september 2009 om 13:19
Ik ben het compleet eens met Roller (en de anderen die al voor mij zijn gegaan) Sanne kap met die mededelingen mails naar hem. Jij krijgt er meer frustraties door, je kinderen horen alsnog niets van hem en jij krijgt er alleen een bak ellende voor terug van hem. Zakelijk, zakelijk, zakelijk en niets meer.
De kinderen zijn oud en wijs genoeg om zelf contact op te nemen met pa als ze hem iets willen vertellen. Doen ze dat niet dan is dat ook aan hen. Je kunt ze erin stimuleren (maak eens een tekening voor papa of mail/ bel hem eens) Maar willen ze dat niet dan hoeven ze dat niet. Jij bent geen mediator voor je ex en kinderen.
Jouw taak als verzorgen is idd. Je ex op de hoogte houden van belangrijke dingen in het leven van de kids maar meer ook niet. Dus de mails die je nu doet hoef je niet te doen. Desnoods vraag je het eens aan de mediator wat gebruikelijk is als je erover twijfelt. Maar ik vind ook dat je te ver gaat in je informatieverstrekking. Zeker ook omdat het jou maar vooral de kinderen niets oplevert.
Je doet er alles aan om het contact goed tussen je ex en de kinderen te houden, dat is bewonderenswaardig. Niets mis mee, maar ex wil dit niet. Hij heeft eigen verantwoording! En is volwassen. Jij hoeft niet -zoals je jullie hele huwelijk al gedaan hebt- zijn zaakjes bij te houden en op orde te houden. Op het moment dat hij jou en jullie huwelijk niet meer wilde is het op orde houden van zijn leven en zijn zaken regelen op zijn eigen schouders komen te vallen. Het scheelt jou enorm veel energie, die je weer in jezelf en jullie kinderen kunt steken zodat jij een stabiele factor bent in hun leventje. Daar waar papa dat duidelijk niet is. Gooi die frustie daarover maar er hier uit, maar uit dat niet meer naar hem, komt toch niet aan. Hou vol, je bent echt goed bezig
De kinderen zijn oud en wijs genoeg om zelf contact op te nemen met pa als ze hem iets willen vertellen. Doen ze dat niet dan is dat ook aan hen. Je kunt ze erin stimuleren (maak eens een tekening voor papa of mail/ bel hem eens) Maar willen ze dat niet dan hoeven ze dat niet. Jij bent geen mediator voor je ex en kinderen.
Jouw taak als verzorgen is idd. Je ex op de hoogte houden van belangrijke dingen in het leven van de kids maar meer ook niet. Dus de mails die je nu doet hoef je niet te doen. Desnoods vraag je het eens aan de mediator wat gebruikelijk is als je erover twijfelt. Maar ik vind ook dat je te ver gaat in je informatieverstrekking. Zeker ook omdat het jou maar vooral de kinderen niets oplevert.
Je doet er alles aan om het contact goed tussen je ex en de kinderen te houden, dat is bewonderenswaardig. Niets mis mee, maar ex wil dit niet. Hij heeft eigen verantwoording! En is volwassen. Jij hoeft niet -zoals je jullie hele huwelijk al gedaan hebt- zijn zaakjes bij te houden en op orde te houden. Op het moment dat hij jou en jullie huwelijk niet meer wilde is het op orde houden van zijn leven en zijn zaken regelen op zijn eigen schouders komen te vallen. Het scheelt jou enorm veel energie, die je weer in jezelf en jullie kinderen kunt steken zodat jij een stabiele factor bent in hun leventje. Daar waar papa dat duidelijk niet is. Gooi die frustie daarover maar er hier uit, maar uit dat niet meer naar hem, komt toch niet aan. Hou vol, je bent echt goed bezig
dinsdag 15 september 2009 om 13:27
Sanne,
Ik denk eerlijk gezegd niet dat het nodig is dat je ieder pijntje, ieder zuchtje van je kinderen hoeft door te mailen aan je ex. Als jij eens in de zoveel tijd laat weten hoe het met ze gaat, dan voldoe je daarmee ruimschoots aan je verplichting in het kader van de informatieplicht.
De reden waarom je ex er niet op reageert zou goed kunnen zijn dat hij deze meldingen van jou niet ziet zoals ze bedoeld zijn, maar slechts als een poging om aandacht te krijgen van hem.
Hij zal wel iets hebben van: 'Zolang er geen alarmerende toestanden zijn met de kinderen, vind ik het wel best'. En dus reageert hij niet.
(Althans, dat denk ik hoor...)
Wanneer jij de communicatie heel kort en vooral niet te veelvuldig houdt, zul je zien hoe vaak hij ineens contact met jóu gaat zoeken. Zoals hij nu al doet, komt hij bij je uithuilen, zijn beklag doen, je medewerking vragen wanneer zaken voor hem niet lekker lopen.
Dan heeft hij jóu opeens nodig.
Maar het is en blijft pijnlijk schrijnend om te moeten constateren hoe weinig deze mannen feitelijk om hun kinderen geven. In praktijk zijn ze uitsluitend bezig met zichzelf, met hún woede, hún belangens. En dat ze daarbij hun eigen kinderen negeren is iets wat ofwel niet bij ze opkomt, ofwel van ondergeschikt belang is. Ik weet niet wat erger is...
(en ondertussen maar roepen: 'Ik hou zoveel van mijn kind(eren), ik mis mijn kind(eren) zo. Ik maak niets meer mee van het leven van mijn kind(eren)!'
Maar als je vervolgens kijkt naar hun eigen aandeel in deze klaagzang, dan is het bijna lachwekkend om te zien. Helaas, het lachen vergaat ons al snel wanneer je ziet wat de uitwerking is op je kind(eren).
Opmerkingen als: 'Ik hoor niets meer over zijn dagelijkse dingetjes', zijn ook van die veelgehoorde klachten vanuit ex. Als ik hem er vervolgens op wijs dat het hem te allen tijde vrij staat om de telefoon te pakken en zoon te bellen op voor hem belangrijke momenten (1e schoolreisje, 1e zwemles, 1e schooldag whatever), dan komt daar - hoe typerend - steevast als reactie op: 'Ja, daar denk ik allemaal niet aan, hoor! Maar JIJ kunt mij dan toch even bellen, zodat ik daarna zoon kan bellen hierover!'
Echt.... te triest voor woorden!)
Ik denk eerlijk gezegd niet dat het nodig is dat je ieder pijntje, ieder zuchtje van je kinderen hoeft door te mailen aan je ex. Als jij eens in de zoveel tijd laat weten hoe het met ze gaat, dan voldoe je daarmee ruimschoots aan je verplichting in het kader van de informatieplicht.
De reden waarom je ex er niet op reageert zou goed kunnen zijn dat hij deze meldingen van jou niet ziet zoals ze bedoeld zijn, maar slechts als een poging om aandacht te krijgen van hem.
Hij zal wel iets hebben van: 'Zolang er geen alarmerende toestanden zijn met de kinderen, vind ik het wel best'. En dus reageert hij niet.
(Althans, dat denk ik hoor...)
Wanneer jij de communicatie heel kort en vooral niet te veelvuldig houdt, zul je zien hoe vaak hij ineens contact met jóu gaat zoeken. Zoals hij nu al doet, komt hij bij je uithuilen, zijn beklag doen, je medewerking vragen wanneer zaken voor hem niet lekker lopen.
Dan heeft hij jóu opeens nodig.
Maar het is en blijft pijnlijk schrijnend om te moeten constateren hoe weinig deze mannen feitelijk om hun kinderen geven. In praktijk zijn ze uitsluitend bezig met zichzelf, met hún woede, hún belangens. En dat ze daarbij hun eigen kinderen negeren is iets wat ofwel niet bij ze opkomt, ofwel van ondergeschikt belang is. Ik weet niet wat erger is...
(en ondertussen maar roepen: 'Ik hou zoveel van mijn kind(eren), ik mis mijn kind(eren) zo. Ik maak niets meer mee van het leven van mijn kind(eren)!'
Maar als je vervolgens kijkt naar hun eigen aandeel in deze klaagzang, dan is het bijna lachwekkend om te zien. Helaas, het lachen vergaat ons al snel wanneer je ziet wat de uitwerking is op je kind(eren).
Opmerkingen als: 'Ik hoor niets meer over zijn dagelijkse dingetjes', zijn ook van die veelgehoorde klachten vanuit ex. Als ik hem er vervolgens op wijs dat het hem te allen tijde vrij staat om de telefoon te pakken en zoon te bellen op voor hem belangrijke momenten (1e schoolreisje, 1e zwemles, 1e schooldag whatever), dan komt daar - hoe typerend - steevast als reactie op: 'Ja, daar denk ik allemaal niet aan, hoor! Maar JIJ kunt mij dan toch even bellen, zodat ik daarna zoon kan bellen hierover!'
Echt.... te triest voor woorden!)
dinsdag 15 september 2009 om 13:50
Hoi Sannemer,
Afgelopen paar dagen heb ik met een steen op mijn maag jouw verhaal zitten lezen. Wat heb je een boel meegemaakt en wat lijkt me dit een machteloos gevoel zeg.
Ik vind je een megasterke vrouw en een rasechte OERmoeder!!! Ontzettend knap hoe je je staande weet te houden in dit oerwoud aan leugens, gevoelens en "gemene mensen".
Je houdt hem op de hoogte...ter voorkoming van een teleurstelling bij je kinderen omdat hij anders contact verliest met ze.
Sta je er wel bij stil dat je hiermee juist misschien wel iedere keer een nieuwe teleurstelling opzoekt? Voor jou bedoel ik dit dan. Je kinderen zullen absoluut pijn hebben aan en door elke afwijzing en teleurstelling die ze van hem te verwerken krijgen.
Het feit dat zelfs je dochter van Co-O. hem "afwijst" (lees, zichzelf beschermt voor verdere afwijzing door hem zelf af te wijzen), zegt zoveel.
Je kunt er niet over uit dat hij zo ongeinteresseerd is...je meldt zelf dit feit : het interesseert hem niet (genoeg).
Laat dat zo. Jouw aandragen van informatie brengt daar geen verandering in. Het enige wat het doet is dat jij continue weer gekwetst wordt. Je kinderen wennen al aan een situatie, en zoals je dochter : beschermen zichzelf ergens al een beetje. Neem daar een voorbeeld aan. Bescherm jezelf voor nog meer pijn. Je weet verstandelijk dat de situatie echt niet zal veranderen (en al helemaal niet "goed" zal komen, op wat voor manier dan ook). Laat die bron van pijn links liggen...vraagt hij zelf niet hoe het gaat? Laat hem, het doet al pijn genoeg denk ik zo.
Zal vast makkelijk zijn voor mij te zeggen als buitenstaander, maar hoop je hiermee een klein centimetertje te helpen richting de rust die je zo verdiend.
Afgelopen paar dagen heb ik met een steen op mijn maag jouw verhaal zitten lezen. Wat heb je een boel meegemaakt en wat lijkt me dit een machteloos gevoel zeg.
Ik vind je een megasterke vrouw en een rasechte OERmoeder!!! Ontzettend knap hoe je je staande weet te houden in dit oerwoud aan leugens, gevoelens en "gemene mensen".
Je houdt hem op de hoogte...ter voorkoming van een teleurstelling bij je kinderen omdat hij anders contact verliest met ze.
Sta je er wel bij stil dat je hiermee juist misschien wel iedere keer een nieuwe teleurstelling opzoekt? Voor jou bedoel ik dit dan. Je kinderen zullen absoluut pijn hebben aan en door elke afwijzing en teleurstelling die ze van hem te verwerken krijgen.
Het feit dat zelfs je dochter van Co-O. hem "afwijst" (lees, zichzelf beschermt voor verdere afwijzing door hem zelf af te wijzen), zegt zoveel.
Je kunt er niet over uit dat hij zo ongeinteresseerd is...je meldt zelf dit feit : het interesseert hem niet (genoeg).
Laat dat zo. Jouw aandragen van informatie brengt daar geen verandering in. Het enige wat het doet is dat jij continue weer gekwetst wordt. Je kinderen wennen al aan een situatie, en zoals je dochter : beschermen zichzelf ergens al een beetje. Neem daar een voorbeeld aan. Bescherm jezelf voor nog meer pijn. Je weet verstandelijk dat de situatie echt niet zal veranderen (en al helemaal niet "goed" zal komen, op wat voor manier dan ook). Laat die bron van pijn links liggen...vraagt hij zelf niet hoe het gaat? Laat hem, het doet al pijn genoeg denk ik zo.
Zal vast makkelijk zijn voor mij te zeggen als buitenstaander, maar hoop je hiermee een klein centimetertje te helpen richting de rust die je zo verdiend.
woensdag 16 september 2009 om 17:53
Heb hem alleen vandaag gemaild want we hebben weer kijkers voor ons huis gehad. Ook het enige wat ik gemeld heb, ben erg trots op mezelf.
Maandag had het amc gebeld dat de afspraak zou worden verzet naar vanmorgen vroeg ipv vanmiddag. Pfffff kwart voor 6 ging de wekker, want we moesten op tijd weg in verband met de files. Zal je altijd zien dat we dus geen enkele file hebben gehad en we dus een uur te vroeg in het ziekenhuis waren. (Vriendin was mee) Prik deed zeer maar viel verder wel mee, was wel weer heeeeel erg leuk om krummel weer even te zien. Een paar mooie foto's meegekregen. Heb nu nog wat last van mijn buik maar daar hadden ze al voor gewaarschuwd. En het valt me eigenlijk reuze mee. Nu drie weken wachten voor ik de uitslag krijg, maar ik ga er van uit dat alles goed is hoor. In ieder geval was er op de echo geen afwijkingen te zien dus dat is al gewonnen.
Al met al zit ik nu dus te suffen voor de comp, is wel heel erg vroeg hoor kwart voor zes. Nou ja lekker op tijd naar bed dan maar.
meiden en dank voor de wijze woorden
Maandag had het amc gebeld dat de afspraak zou worden verzet naar vanmorgen vroeg ipv vanmiddag. Pfffff kwart voor 6 ging de wekker, want we moesten op tijd weg in verband met de files. Zal je altijd zien dat we dus geen enkele file hebben gehad en we dus een uur te vroeg in het ziekenhuis waren. (Vriendin was mee) Prik deed zeer maar viel verder wel mee, was wel weer heeeeel erg leuk om krummel weer even te zien. Een paar mooie foto's meegekregen. Heb nu nog wat last van mijn buik maar daar hadden ze al voor gewaarschuwd. En het valt me eigenlijk reuze mee. Nu drie weken wachten voor ik de uitslag krijg, maar ik ga er van uit dat alles goed is hoor. In ieder geval was er op de echo geen afwijkingen te zien dus dat is al gewonnen.
Al met al zit ik nu dus te suffen voor de comp, is wel heel erg vroeg hoor kwart voor zes. Nou ja lekker op tijd naar bed dan maar.
meiden en dank voor de wijze woorden
woensdag 16 september 2009 om 18:19
Beste Sannemer,
ik heb ook véél bewondering voor je! Dat je heimwee hebt en graag verlangt naar een moment van rust/welbehagen is alleen maar logisch. Maar jij kunt trots zijn op jezelf, en dat is heel veel waard.
@ yayaatje, mss heb ik het gemist maar ik begrijp werkelijk niet waarom een ouder toestemming moet geven als hij zelf oorzaak van het probleem is...?
ik heb ook véél bewondering voor je! Dat je heimwee hebt en graag verlangt naar een moment van rust/welbehagen is alleen maar logisch. Maar jij kunt trots zijn op jezelf, en dat is heel veel waard.
@ yayaatje, mss heb ik het gemist maar ik begrijp werkelijk niet waarom een ouder toestemming moet geven als hij zelf oorzaak van het probleem is...?
woensdag 16 september 2009 om 19:27
Lieve Sanne, wat een dag heb je achter de rug. En dan moet je nog 3 weken wachten. Spannend!!! Ga maar lekker vroeg onder de wol. Met een goed boek of iets dergelijks en lekker tijd voor jezelf. Je mail voor de kijkers heb je goed aangepakt. Het is niet zoals jij in het leven staat. Maar het is wel zoals ex behandeld moet worden. Zegt echt meer over hem dan over jou.
woensdag 16 september 2009 om 21:31
Campari,
In antwoord op jouw vraag: toestemming is nodig omdat zoon minderjarig is (4,5) en omdat wij beiden het ouderlijk gezag over hem hebben. Dit schijnt wettelijk zo geregeld te zijn.
Vanuit jeugdzorg gaf men aan (ik heb hen gebeld voor advies in deze) dat ze vaker tegen soortgelijke gevallen aanlopen. Dat de verzorgende ouder zaken niet kan regelen omdat de niet-verzorgende ouder dit tegenhoudt/niet meewerkt. Ze willen dit juridisch gaan aanpakken en kijken of er een wetswijziging kan komen, maar ja... daar heb ik (en heeft zoon) dus nu nog niets aan helaas!
In antwoord op jouw vraag: toestemming is nodig omdat zoon minderjarig is (4,5) en omdat wij beiden het ouderlijk gezag over hem hebben. Dit schijnt wettelijk zo geregeld te zijn.
Vanuit jeugdzorg gaf men aan (ik heb hen gebeld voor advies in deze) dat ze vaker tegen soortgelijke gevallen aanlopen. Dat de verzorgende ouder zaken niet kan regelen omdat de niet-verzorgende ouder dit tegenhoudt/niet meewerkt. Ze willen dit juridisch gaan aanpakken en kijken of er een wetswijziging kan komen, maar ja... daar heb ik (en heeft zoon) dus nu nog niets aan helaas!
woensdag 16 september 2009 om 21:33
vrijdag 18 september 2009 om 08:19
Kijkers hebben een bod gdaan, veel te laag natuurlijk maar goed onderhandelingen zijn gestart en nu maar duimen. Maandag krijgen we weer kijkers, makelaar is van plan daar gebruik van te maken tijdens de onderhandelingen.
Maandag ook weer naar mediator, krummel moet ook in de papieren, ex moppert maar werkt wel mee, dus lekker laten mopperen.
Woensdag niet zo'n last van buik gehad maar gister toch wel, ben blij dat ik vrij heb genomen. Lekker even rustig aan doen. En vanavond......vanavond worden de kinderen weer gehaald, bahbahbah.
meiden
Maandag ook weer naar mediator, krummel moet ook in de papieren, ex moppert maar werkt wel mee, dus lekker laten mopperen.
Woensdag niet zo'n last van buik gehad maar gister toch wel, ben blij dat ik vrij heb genomen. Lekker even rustig aan doen. En vanavond......vanavond worden de kinderen weer gehaald, bahbahbah.
meiden
vrijdag 18 september 2009 om 08:40
Mooi, Sanne, het begint met een bezichtiging en een bod, hoe dan ook!
Als je over een jaar terugkijkt naar dit jaar, snap je niet dat je het überhaupt overleefd hebt, denk ik!
Hier heeft ex tegen jongste van vijf lopen roepen dat hij dít weekend (kinderen zijn bij mij) wel met hen gaat zwemmen en dat hij dat wel even regelt met mama. Jongste nu al helemaal overstuur: hij telt altijd de dagen af dat hij weer naar papa mag (is hij gisteren geweest, maar vooruit). Hmmm.
van mij
Als je over een jaar terugkijkt naar dit jaar, snap je niet dat je het überhaupt overleefd hebt, denk ik!
Hier heeft ex tegen jongste van vijf lopen roepen dat hij dít weekend (kinderen zijn bij mij) wel met hen gaat zwemmen en dat hij dat wel even regelt met mama. Jongste nu al helemaal overstuur: hij telt altijd de dagen af dat hij weer naar papa mag (is hij gisteren geweest, maar vooruit). Hmmm.
van mij
vrijdag 18 september 2009 om 20:14
En weg zijn ze weer. Zit alweer met tranen, wel weekend aardig volgeboekt. Bezig blijven gaat de tijd het snelst. Het blijft pijn doen hoor die twee dagen per 14 dagen.
Ex gevraagd of hij de foto's van de echo wilde zien, hij wilde niet. Nou ja dan niet, pure kop in het zand techniek, kind komt toch of hij nu wel of geen interesse toont. Vind het alleen heel vervelend voor krummel, niet nu nog natuurlijk maar straks, ik hoop toch echt dat hij iets van interesse wil tonen, het is tenslotte ook zijn kind. Nou ja maar niets forceren, en hopen op het beste. (vooral voor krummel)
Nog niets van makelaar gehoord, hoop toch zo dat het huis nu eindelijk verkocht word, ben er zo aan toe om verder te gaan, heerlijk mijn eigen huisje. Hoop dat dat voor elkaar is voordat krummel word geboren lijkt me zo verschrikkelijk fijn.
meiden
Ex gevraagd of hij de foto's van de echo wilde zien, hij wilde niet. Nou ja dan niet, pure kop in het zand techniek, kind komt toch of hij nu wel of geen interesse toont. Vind het alleen heel vervelend voor krummel, niet nu nog natuurlijk maar straks, ik hoop toch echt dat hij iets van interesse wil tonen, het is tenslotte ook zijn kind. Nou ja maar niets forceren, en hopen op het beste. (vooral voor krummel)
Nog niets van makelaar gehoord, hoop toch zo dat het huis nu eindelijk verkocht word, ben er zo aan toe om verder te gaan, heerlijk mijn eigen huisje. Hoop dat dat voor elkaar is voordat krummel word geboren lijkt me zo verschrikkelijk fijn.
meiden
zaterdag 19 september 2009 om 02:16
Je ex zit compleet met zijn kop in de nieuwe relatie, daar kan een echo hem even niet bij storen hoor! Hoe triest is dat, dat je je eigen werkelijkheid gaat creëren om de realiteit niet onder ogen te hoeven komen. Maar goed, daar kunnen pem, noa, gianna en NW over meepraten....
Je dochter is toch ergens anders logeren? Ik vind het overigens wel bizar, je kinderen gaan nu eigenlijk pas wennen aan deze bezoekregeling en vanaf het begin is mevrouw vreemd erbij. Je zou denken dat je als vader eerst met je kinderen gaat wennen aan deze bezoekjes, voordat je een nieuw iemand introduceert. Ik vind dit echt heel erg raar van hem, echt niet oké.
Hopelijk vliegt het weekend voorbij voor je met leuke afspraken en dingen te doen.
Je dochter is toch ergens anders logeren? Ik vind het overigens wel bizar, je kinderen gaan nu eigenlijk pas wennen aan deze bezoekregeling en vanaf het begin is mevrouw vreemd erbij. Je zou denken dat je als vader eerst met je kinderen gaat wennen aan deze bezoekjes, voordat je een nieuw iemand introduceert. Ik vind dit echt heel erg raar van hem, echt niet oké.
Hopelijk vliegt het weekend voorbij voor je met leuke afspraken en dingen te doen.
