Relaties
alle pijlers
´happy´ single?
woensdag 18 augustus 2010 om 15:04
He vivaforummers!
Ik wilde even iets kwijt.. Sinds bijna 3 jaar vrijgezel, na een lange relatie van ongeveer 10 jaar. In die 3 jaar zo nu en dan een iets langere relatie/datingperiode (langste: 3 maanden) gehad.
Meestal gaat het heel goed, ben ik een echte ´happy single´ (wie ooit dat woord heeft uitgevonden...). Maar nu voel ik me even rot, en baal ervan dat ik dan zo´n op-zoekgevoel bij mezelf merk. Ik doe echt allerlei leuke dingen, veel hobbies, ik sport, heb fijne vriendinnen, leer ook laatste tijd weer nieuwe mensen kennen voor nieuwe vriendschappen. Maar alles in mij heeft zoiets van: wat zou het toch heerlijk zijn nu een arm om me heen, iemand die even aandacht aan me schenkt, mij voorop stelt. Nu haal ik dat uit mezelf, heb laatste paar jaar ook wel ´aan mezelf gewerkt´, en dus best gelukkig. Maar soms slaat toch zo´n wanhopig gevoel toe. En ik weet: je vind toch niet iemand als je dat graag wilt, maar ja: hoe schakel je dat uit?????
Daarom ook als vraag aan jullie: wat zijn tips om zo´n ´opzoek-gevoel´ weer om te zetten in het ´happy-single-gevoel´? Wat zijn jullie ervaringen?
Ik wilde even iets kwijt.. Sinds bijna 3 jaar vrijgezel, na een lange relatie van ongeveer 10 jaar. In die 3 jaar zo nu en dan een iets langere relatie/datingperiode (langste: 3 maanden) gehad.
Meestal gaat het heel goed, ben ik een echte ´happy single´ (wie ooit dat woord heeft uitgevonden...). Maar nu voel ik me even rot, en baal ervan dat ik dan zo´n op-zoekgevoel bij mezelf merk. Ik doe echt allerlei leuke dingen, veel hobbies, ik sport, heb fijne vriendinnen, leer ook laatste tijd weer nieuwe mensen kennen voor nieuwe vriendschappen. Maar alles in mij heeft zoiets van: wat zou het toch heerlijk zijn nu een arm om me heen, iemand die even aandacht aan me schenkt, mij voorop stelt. Nu haal ik dat uit mezelf, heb laatste paar jaar ook wel ´aan mezelf gewerkt´, en dus best gelukkig. Maar soms slaat toch zo´n wanhopig gevoel toe. En ik weet: je vind toch niet iemand als je dat graag wilt, maar ja: hoe schakel je dat uit?????
Daarom ook als vraag aan jullie: wat zijn tips om zo´n ´opzoek-gevoel´ weer om te zetten in het ´happy-single-gevoel´? Wat zijn jullie ervaringen?
woensdag 18 augustus 2010 om 23:05
Hoi Sanna en Liefjepiefje, lees lekker mee idd.
Lichamelijk contact is net zo'n echte behoefte als eten en drinken..
En een schouderklopje is ook wel fijn, maar een schouder om tegen aan te liggen kan ook heerlijk zijn.
En inderdaad.. van die verplichte bezoekjes hoeven nu niet!!! Of meegaan naar alle vrienden, terwijl je liever even thuis was gebleven.
Als je relatie niet goed zit, dan kun je je inderdaad ook heel eenzaam voelen. Volgens mij zal altijd blijven dat je je eenzaam voelt, dat hoort er nou eenmaal bij. Een leven heeft nou eenmaal zowel pieken als dalen. Zonder die dalen zou je immers niet van die pieken kunnen genieten..
Lichamelijk contact is net zo'n echte behoefte als eten en drinken..
En een schouderklopje is ook wel fijn, maar een schouder om tegen aan te liggen kan ook heerlijk zijn.En inderdaad.. van die verplichte bezoekjes hoeven nu niet!!! Of meegaan naar alle vrienden, terwijl je liever even thuis was gebleven.
Als je relatie niet goed zit, dan kun je je inderdaad ook heel eenzaam voelen. Volgens mij zal altijd blijven dat je je eenzaam voelt, dat hoort er nou eenmaal bij. Een leven heeft nou eenmaal zowel pieken als dalen. Zonder die dalen zou je immers niet van die pieken kunnen genieten..
woensdag 18 augustus 2010 om 23:20
Ik denk dat ik dit topic ook maar eens ga volgen. Ben op dit moment even allesbehalve een happy single (zie mijn topic kunnen jullie mij adviseren). Had ik me eindelijk weer opengesteld voor het andere geslacht, heb ik een player te pakken. Heb er echter weer even aan kunnen ruiken en dat fijne gevoel is toch wel uniek.
Nadat mijn relatie was uitgegaan wilde ik eerst mijn eigen leven op de rails krijgen: leuke baan, vriendinnen, leuke dingen doen en das allemaal gelukt. Ik merk dat ik die relatie met die ene speciale persoon nu toch wel begin te missen. Iemand die er voor me is, die bij me wil zijn, die me mooi vindt etc.
Nadat mijn relatie was uitgegaan wilde ik eerst mijn eigen leven op de rails krijgen: leuke baan, vriendinnen, leuke dingen doen en das allemaal gelukt. Ik merk dat ik die relatie met die ene speciale persoon nu toch wel begin te missen. Iemand die er voor me is, die bij me wil zijn, die me mooi vindt etc.
woensdag 18 augustus 2010 om 23:51
Herkenbaar. Ik ben echt liever unhappily attached dan unhappy single. Sorry, verfoei me maar, maar hapy single zijn lukt mij niet. Ik kan niet tegen zoenende stellen, of gesettelde stelletjes met kinderen van mijn leeftijd (of jonger!)... Dan voel ik me zo vreselijk....
En nog even op dat 'daten' ingaan. Bestaat dat dan? Los-vast met de ene na de andere op een date gaan? Het zal wel met mijn eigen houding te maken hebben, maar a. ik zie sporadisch iemand om mee te daten b. ik word zelf ook nooit gevraagd.
Ik ga het geloof ik maar opgeven. Happy single? Ik geloof er niet in.
En nog even op dat 'daten' ingaan. Bestaat dat dan? Los-vast met de ene na de andere op een date gaan? Het zal wel met mijn eigen houding te maken hebben, maar a. ik zie sporadisch iemand om mee te daten b. ik word zelf ook nooit gevraagd.
Ik ga het geloof ik maar opgeven. Happy single? Ik geloof er niet in.
donderdag 19 augustus 2010 om 01:11
Zeer herkenbaar, jullie verhalen!
Hier is het nog een beetje een achtbaan van happy naar unhappy.
De ene keer voel ik me top! Helemaal blij met alles wat ik doe, met mijn vrienden, werk, bezigheden... loop ik echt te stuiteren over al die leuke dingen en hoe fijn het is om mij te zijn.
Juist ook omdat ik zo mijn eigen gang kan gaan nu.
Maar dat kan ook zo omslaan naar een enorm 'hongergevoel' naar een arm om me heen. Getroost worden, of samen lachen, tegen elkaar aan in slaap vallen... iemand die zegt dat je mooi bent...
Ben nog niet weer aan het (internet)daten geslagen. Zie er tegenop om weer avonden rond te klikken op hopeloze profielen. En ben bang dat het eindigt in verdriet of nergens op uitloopt. Maar tegelijk heb ik echt zo'n zin om dat hartkloppingen-gevoel weer eens te voelen.
Ik ben wel happy met mezelf, maar happy single, nee... dat niet.
Hier is het nog een beetje een achtbaan van happy naar unhappy.
De ene keer voel ik me top! Helemaal blij met alles wat ik doe, met mijn vrienden, werk, bezigheden... loop ik echt te stuiteren over al die leuke dingen en hoe fijn het is om mij te zijn.
Juist ook omdat ik zo mijn eigen gang kan gaan nu.
Maar dat kan ook zo omslaan naar een enorm 'hongergevoel' naar een arm om me heen. Getroost worden, of samen lachen, tegen elkaar aan in slaap vallen... iemand die zegt dat je mooi bent...
Ben nog niet weer aan het (internet)daten geslagen. Zie er tegenop om weer avonden rond te klikken op hopeloze profielen. En ben bang dat het eindigt in verdriet of nergens op uitloopt. Maar tegelijk heb ik echt zo'n zin om dat hartkloppingen-gevoel weer eens te voelen.
Ik ben wel happy met mezelf, maar happy single, nee... dat niet.
donderdag 19 augustus 2010 om 07:09
Guinnevere: ik begrijp jou wel. Ik heb een beetje hetzelfde. Overal gelukkige stelletjes, stelletjes een stuk jonger dan ik. Ik weet niet waar die mensen ze vandaan halen.... Ik weet ook dat ik niet moet wanhopen, er komt vanzelf iemand, blablabla. Wanneer denk ik dan bij mezelf...
Wat dat daten betreft: ik zou ik niet weten waar ik de dates vandaan zou moeten halen. Ik zie er echt niet slecht uit, maar ik ontmoet gewoon weinig mannen in het dagelijks leven. Internetdaten is zo tijdrovend. Iedere keer hetzelfde riedeltje.
Misschien kunnen we met zijn allen de kroeg ingaan of gaan speeddaten
Wat dat daten betreft: ik zou ik niet weten waar ik de dates vandaan zou moeten halen. Ik zie er echt niet slecht uit, maar ik ontmoet gewoon weinig mannen in het dagelijks leven. Internetdaten is zo tijdrovend. Iedere keer hetzelfde riedeltje.
Misschien kunnen we met zijn allen de kroeg ingaan of gaan speeddaten
donderdag 19 augustus 2010 om 08:01
herken hier veel in, hoor... maar w.b. 'unhappy single'... waren jullie dan nooit unhappy in je relatie?
nu ik single ben (iha happy) heb ik ook wel eens van die dagen dat ik er enorm van baal, en dan denk ik weer terug aan mijn relaties en hoe gezellig en leuk dat was.... totdat ik weer even met beide benen op de grond kom te staan en me realiseer dat er tijdens die relaties ook wel heel veel unhappy days waren.
ik probeer me nu ook niet al te veel te concentreren op single/attached. eerst maar eens met mijn eigen happiness bezig. dan volgt de rest wel. (ja, weer zo'n dooddoener, maar het is wel waar.) ik heb wel een paar 'scharreltjes' gehad in het afgelopen jaar en dat is ook een heel lekker gevoel.... maar begon me af te vragen of ik het nou voor dat gevoel deed of dat ik die mannen nou echt zo leuk vond. het was toch echt het eerste, hoor. puur ego en brain chemicals.
nu ik single ben (iha happy) heb ik ook wel eens van die dagen dat ik er enorm van baal, en dan denk ik weer terug aan mijn relaties en hoe gezellig en leuk dat was.... totdat ik weer even met beide benen op de grond kom te staan en me realiseer dat er tijdens die relaties ook wel heel veel unhappy days waren.
ik probeer me nu ook niet al te veel te concentreren op single/attached. eerst maar eens met mijn eigen happiness bezig. dan volgt de rest wel. (ja, weer zo'n dooddoener, maar het is wel waar.) ik heb wel een paar 'scharreltjes' gehad in het afgelopen jaar en dat is ook een heel lekker gevoel.... maar begon me af te vragen of ik het nou voor dat gevoel deed of dat ik die mannen nou echt zo leuk vond. het was toch echt het eerste, hoor. puur ego en brain chemicals.
donderdag 19 augustus 2010 om 09:14
Hoi! Ook hier veel herkenning. Ben het single zijn af en toe zo beu, en dan voel ik me verdrietig en eenzaam. Dan zou ik inderdaad zo graag even die stevige arm om me heen willen hebben, en gewoon iemand die me ziet en er helemaal voor mij is. In die buien vind ik het soms lastig om mijn zelfvertrouwen / geluk niet afhankelijk te maken van een man.
Aan de andere kant.....geluk moet je toch bij jezelf zoeken. Ik kan me soms ook helemaal gelukkig voelen om helemaal niks: blij met datgene wat ik heb, de vrijheid, nergens rekening mee te hoeven houden. Als ik dan relatieperikelen hoor van vriendinnen, ben ik blij dat ik daar niet mee hoef te dealen, en besef ik me dat een relatie ook niet altijd over rozen gaat.
Hoe doen jullie dat met mannen ontmoeten? Ik zit nu even in een periode dat ik absoluut geen zin heb om te daten of wat dan ook. In die zin dat ik geen zin heb om te gaan daten om te kijken wanneer er wel of geen vonk overslaat. Ik heb gewoon even geen zin om op zoek te gaan, daar word ik ook niet gelukkig van heb ik gemerkt.
Leuk om dit topic te volgen:-)
Aan de andere kant.....geluk moet je toch bij jezelf zoeken. Ik kan me soms ook helemaal gelukkig voelen om helemaal niks: blij met datgene wat ik heb, de vrijheid, nergens rekening mee te hoeven houden. Als ik dan relatieperikelen hoor van vriendinnen, ben ik blij dat ik daar niet mee hoef te dealen, en besef ik me dat een relatie ook niet altijd over rozen gaat.
Hoe doen jullie dat met mannen ontmoeten? Ik zit nu even in een periode dat ik absoluut geen zin heb om te daten of wat dan ook. In die zin dat ik geen zin heb om te gaan daten om te kijken wanneer er wel of geen vonk overslaat. Ik heb gewoon even geen zin om op zoek te gaan, daar word ik ook niet gelukkig van heb ik gemerkt.
Leuk om dit topic te volgen:-)
donderdag 19 augustus 2010 om 10:31
ik ontmoet momenteel geen mannen. het is niet dat ik er niet voor opensta maar ik ben er niet actief mee bezig.
een scharrel is makkelijk te vinden maar heb er momenteel geen zin aan. lekker even rust in mijn hoofd.
als je ze wel wilt vinden zal je toch echt de deur uit moeten (of op internet shoppen als dat je ding is).
een scharrel is makkelijk te vinden maar heb er momenteel geen zin aan. lekker even rust in mijn hoofd.
als je ze wel wilt vinden zal je toch echt de deur uit moeten (of op internet shoppen als dat je ding is).
donderdag 19 augustus 2010 om 11:49
Wat ik ook merk, nu ik een maand weer single ben, is dat heel veel mensen ineens met me willen afspreken. Vriendinnen, bevriende stellen, single vrienden en ook bezette vrienden. Allemaal willen ze ineens leuke dingen doen en wordt ik overal voor uitgenodigd. Waarom deden ze dat niet toen ik een vriend had? Dan kan het toch net zo goed?
Misschien sta ik er zelf meer voor open ook hoor. Ik zeg nu overal JA op eigenlijk. Kom je eten? Ja! Ga je mee naar de parade? Ja! Zullen we naar de kroeg? Ja!
Dat gaat wel veel makkelijker, nergens rekening mee te houden, en nooit van die voorstellen eerst moeten bespreken met vriendlief om op elkaar af te stemmen of we wel of niet iets samen wilden doen of ieder ons weegs op zo'n dag...
Word er wel een beetje hyper van ook. Alles kan ineens!
Dan denk ik: waarom zou ik weer een relatie willen? Nu voel ik me eigenlijk veel vrijer en spontaner!
Verkeer momenteel wel in de staat dat ik alles wat losloopt (en wat niet loosloopt trouwens) zou kunnen bespringen Niet alleen fysiek hoor, maar alles wat ook maar enigszins fantaseerbaar is, passeert de revue en mijn gedachten draven door naar dingen die helemaal geen waarheid moeten worden, omdat het niet kan, niet reëel is, of ik het eigenlijk niet eens wil. Ik voel me verliefd. Maar op wie, dat hangt dan net even van het moment af wie er 'voor handen' is om het op te projecteren. Heel maf gevoel, hebben jullie dat ook weleens?
Misschien sta ik er zelf meer voor open ook hoor. Ik zeg nu overal JA op eigenlijk. Kom je eten? Ja! Ga je mee naar de parade? Ja! Zullen we naar de kroeg? Ja!
Dat gaat wel veel makkelijker, nergens rekening mee te houden, en nooit van die voorstellen eerst moeten bespreken met vriendlief om op elkaar af te stemmen of we wel of niet iets samen wilden doen of ieder ons weegs op zo'n dag...
Word er wel een beetje hyper van ook. Alles kan ineens!
Dan denk ik: waarom zou ik weer een relatie willen? Nu voel ik me eigenlijk veel vrijer en spontaner!
Verkeer momenteel wel in de staat dat ik alles wat losloopt (en wat niet loosloopt trouwens) zou kunnen bespringen Niet alleen fysiek hoor, maar alles wat ook maar enigszins fantaseerbaar is, passeert de revue en mijn gedachten draven door naar dingen die helemaal geen waarheid moeten worden, omdat het niet kan, niet reëel is, of ik het eigenlijk niet eens wil. Ik voel me verliefd. Maar op wie, dat hangt dan net even van het moment af wie er 'voor handen' is om het op te projecteren. Heel maf gevoel, hebben jullie dat ook weleens?
vrijdag 20 augustus 2010 om 08:36
Leuk topic ! En herkenbaar ! Ben over het algemeen wel happy single, maar heb net als iedereen wel eens mn dipjes.. momenten dat je je afvraagt hoe anderen het toch voor elkaar krijgen om een fijne relatie op te bouwen (mijn laatste echt lange relatie is 6 jaar geleden geeindigd na 4 jaar, daarna nog 2 keer iets van een half jaar gehad), dat je gewoon wel graag speciaal wilt zijn voor iemand.
Momenteel iets minder happy single, want net weer een maandje een beginnende relatie gehad, die hij daarna uitmaakte omdat het te snel was na vorige relatie.. En nja, probeer wel lekker gewoon mn single leven op te pakken (was daar tot nu toe altijd best gelukkig mee, want zoals jullie ook schrijven: kunnen doen wat je wil, ruimte voor jezelf etc..) maar merk dat ik toch loop te hopen dat het weer goed komt ofzo.. wil die hoop graag ietsje meer los kunnen laten en niet zoveel meer aan hem denken..
vrijdag 20 augustus 2010 om 08:40
quote:girlxxx schreef op 18 augustus 2010 @ 15:50:
Ik heb het afgelopen jaar zoveel gedate, iedere keer gaat het fout, en het ligt zekers ook deels aan mij, ik kan mijzelf niet geven, komen ze te dichtbij of gaan ze beginnen over toekomst krijg ik de runnaway bride alarmbellen. Ik kan ook mijzelf nooit zijn schaam mij voor mij eigen dingen... ik weet het ook niet meer, ik ben ook niet op zoek hoor
Ik blijf voorlopig even echt alleen, beter voor mijzelf en de kerels ik lees ook mee voor tips... Heb ook besloten om me maar weer op mezelf te richten.. vind het ook moeilijk om me echt open en kwetsbaar op te stellen en heb al snel het gevoel dat alles te dichtbij komt.. of dan twijfel ik of ik wel verliefd ben enzo.. of ik niet weer aan iets begin waar ik toch niet blij van word.. Als ik single ben weet ik in elk geval wat ik aan mezelf heb
Ik heb het afgelopen jaar zoveel gedate, iedere keer gaat het fout, en het ligt zekers ook deels aan mij, ik kan mijzelf niet geven, komen ze te dichtbij of gaan ze beginnen over toekomst krijg ik de runnaway bride alarmbellen. Ik kan ook mijzelf nooit zijn schaam mij voor mij eigen dingen... ik weet het ook niet meer, ik ben ook niet op zoek hoor
Ik blijf voorlopig even echt alleen, beter voor mijzelf en de kerels ik lees ook mee voor tips... Heb ook besloten om me maar weer op mezelf te richten.. vind het ook moeilijk om me echt open en kwetsbaar op te stellen en heb al snel het gevoel dat alles te dichtbij komt.. of dan twijfel ik of ik wel verliefd ben enzo.. of ik niet weer aan iets begin waar ik toch niet blij van word.. Als ik single ben weet ik in elk geval wat ik aan mezelf heb
vrijdag 20 augustus 2010 om 08:43
quote:Liveislive schreef op 18 augustus 2010 @ 15:55:
ik heb ook gemerkt dat als het nog nergens over gaat, of ik zie het nog niet als iets serieus, dan ben ik helemaal mezelf, inclusief grapjes. Maar zodra ik merk dat die persoon mij echt leuk vind, klap ik dicht, pas ik me aan, richt ik me op die persoon, doe mee met zijn activiteiten.. Tja, logisch dat die ander dan denkt: die mot ik niet.
)
En dit herken ik ook zo ! Als ik zelf niks van een ander hoef, ben ik leuk en spontaan en ontspannen.. maar hoe serieuzer het wordt, hoe meer ik dichtklap.., das eigenlijk die laatste maand ook weer gebeurd.. pff, hoe verander je dat?
ik heb ook gemerkt dat als het nog nergens over gaat, of ik zie het nog niet als iets serieus, dan ben ik helemaal mezelf, inclusief grapjes. Maar zodra ik merk dat die persoon mij echt leuk vind, klap ik dicht, pas ik me aan, richt ik me op die persoon, doe mee met zijn activiteiten.. Tja, logisch dat die ander dan denkt: die mot ik niet.
)En dit herken ik ook zo ! Als ik zelf niks van een ander hoef, ben ik leuk en spontaan en ontspannen.. maar hoe serieuzer het wordt, hoe meer ik dichtklap.., das eigenlijk die laatste maand ook weer gebeurd.. pff, hoe verander je dat?
vrijdag 20 augustus 2010 om 10:33
Nou, inderdaad Ukkie! Goeie vraag. Hoe verander je dat? Moet je maar blijven hopen op een persoon bij wie je zooo jezelf kunt zijn dat dichtklappen er niet bij is? Of iemand die je zo leuk vindt dat ie dat juist heel grappig vindt omdat dat typisch iets voor jou is? Af en toe vraag ik me dan wel eens af of het wel mogelijk is om een leuke (relaxte) relatie te hebben. En ik snap dan ook soms niet hoe makkelijk het eruit ziet bij anderen.
Het gekke is eigenlijk dat ik zelf ook ooit zo´n relatie had waarvan anderen dachten: die zijn echt mijn voorbeeld, zo wil ik het ook!!! Maar ja, die relatie heb ik zelf beeindigd. Vriendlief had binnen een paar weken een ander, en ik moet op de blaren zitten lijkt het wel. Af en toe mis ik hem (of liever gezegd het gevoel van zo´n ´voorbeeldrelatie´), en sms ik hem. Hij zegt dan iets als: ja, sterkte, zo, en nu ga ik weer even verder met mijn dingen. Heel afstandelijk..Maar ja, heb ik niet voor niets uitgemaakt, een ex is een ex.
En als je dan een leuk iemand tegenkomt (gelukkig gebeurt dat nog wel eens), dan moet je maar weer afwachten hoe dat gaat lopen. Initiatief bij hem laten? Of zelf iets doen? Nagels bijten.. maar toch is dat wel leuk. Tijdverdrijf!
Het gekke is eigenlijk dat ik zelf ook ooit zo´n relatie had waarvan anderen dachten: die zijn echt mijn voorbeeld, zo wil ik het ook!!! Maar ja, die relatie heb ik zelf beeindigd. Vriendlief had binnen een paar weken een ander, en ik moet op de blaren zitten lijkt het wel. Af en toe mis ik hem (of liever gezegd het gevoel van zo´n ´voorbeeldrelatie´), en sms ik hem. Hij zegt dan iets als: ja, sterkte, zo, en nu ga ik weer even verder met mijn dingen. Heel afstandelijk..Maar ja, heb ik niet voor niets uitgemaakt, een ex is een ex.
En als je dan een leuk iemand tegenkomt (gelukkig gebeurt dat nog wel eens), dan moet je maar weer afwachten hoe dat gaat lopen. Initiatief bij hem laten? Of zelf iets doen? Nagels bijten.. maar toch is dat wel leuk. Tijdverdrijf!
vrijdag 20 augustus 2010 om 10:40
Gek he, Mozzarella, dat soms zo werkt? Ik had dat nu ook na een korte relatie. Ik was helemaal blij, fris en fruitig. Alles was oké ofzo. Af en toe lijkt het leven (als je zo´n happy single fase hebt) dan veel leuker, inderdaad veel meer vrijheid, alles kunnen doen wat je leuk vindt. Het grappige is ook dat mijn sociale leven dan in´één keer uitbreidt. Maar andersom werkt het ook. Als ik een baalbui heb, of als ik een aantal ´aanvragen´ heb om iets leuks te gaan doen met vriendinnen, en dat kan niet allemaal, en ik zeg iets af, dan blijft het daarna weer een tijdje stil.. Echt met vlagen! Als het zo goed gaat, dan denk ik echt: misschien ben ik gewoon niet iemand voor een relatie, ben ik veel gelukkiger zo in m´n eentje. Geen gedoe, niks om je druk om te maken (heeft ie wel of niet gesmst en waarom). Gewoon lekker je eigen gang gaan, zoals hierboven stond: weten waar je aan toe bent. Maar in zo´n ´opzoek-bui´ heb je dan echt iets van: kom maar door met een leuke man, geen probleem, lijkt me nu even heerlijk!
Eigenlijk heb ik wel respect voor de man. Wat moet ie nou met zo´n wispelturige vrouw??? Maar ja, misschien hebben mannen dat ook wel?? Kom maar op, mannen!
om iets leuks te gaan doen met vriendinnen, en dat kan niet allemaal, en ik zeg iets af, dan blijft het daarna weer een tijdje stil.. Echt met vlagen! Als het zo goed gaat, dan denk ik echt: misschien ben ik gewoon niet iemand voor een relatie, ben ik veel gelukkiger zo in m´n eentje. Geen gedoe, niks om je druk om te maken (heeft ie wel of niet gesmst en waarom). Gewoon lekker je eigen gang gaan, zoals hierboven stond: weten waar je aan toe bent. Maar in zo´n ´opzoek-bui´ heb je dan echt iets van: kom maar door met een leuke man, geen probleem, lijkt me nu even heerlijk!Eigenlijk heb ik wel respect voor de man. Wat moet ie nou met zo´n wispelturige vrouw???
Maar ja, misschien hebben mannen dat ook wel?? Kom maar op, mannen!
vrijdag 20 augustus 2010 om 10:47
vrijdag 20 augustus 2010 om 10:57
quote:Veronique79 schreef op 20 augustus 2010 @ 10:47:
Herkenbaar! Ik doe toch af en toe een poging, maar de teleurstelling elke keer en de inspanning doen me nu even beslissen om niet 'op zoek te gaan'.
Dat lijkt me echt zo relaxed om dat te kunnen, maar op de een of andere manier lukt dat niet, en word je dan toch wel weer teleurgesteld.. Af en toe snap ik ook niet waarom ik dan toch doorga.. al die afwijzingen!
Bij tijd en wijlen ben ik echt happy, maar er zijn ook genoeg momenten waarop ik verlang naar iemand die van me houdt en dan niet mijn ouders...Precies, ouders zijn heel lief, maar dat is niet altijd voldoende. En wat als ze er niet meer zijn? Eigenlijk zou je die liefde dan uit jezelf moeten halen. En dat lukt net als jij zegt ook wel bij tijd en wijlen, maar niet altijd.
En dit is echt een bekentenis, vast heel suf, maar soms denk ik echt: wauw, dat mijn ouders het zo met elkaar hebben getroffen, wat gaaf voor ze (en ben ik ook een tikje jaloers).
Herkenbaar! Ik doe toch af en toe een poging, maar de teleurstelling elke keer en de inspanning doen me nu even beslissen om niet 'op zoek te gaan'.
Dat lijkt me echt zo relaxed om dat te kunnen, maar op de een of andere manier lukt dat niet, en word je dan toch wel weer teleurgesteld.. Af en toe snap ik ook niet waarom ik dan toch doorga.. al die afwijzingen!
Bij tijd en wijlen ben ik echt happy, maar er zijn ook genoeg momenten waarop ik verlang naar iemand die van me houdt en dan niet mijn ouders...Precies, ouders zijn heel lief, maar dat is niet altijd voldoende. En wat als ze er niet meer zijn? Eigenlijk zou je die liefde dan uit jezelf moeten halen. En dat lukt net als jij zegt ook wel bij tijd en wijlen, maar niet altijd.
En dit is echt een bekentenis, vast heel suf, maar soms denk ik echt: wauw, dat mijn ouders het zo met elkaar hebben getroffen, wat gaaf voor ze (en ben ik ook een tikje jaloers).
vrijdag 20 augustus 2010 om 11:00
quote:Amari74 schreef op 20 augustus 2010 @ 10:44:
Kom maar op, mannen!
Nee nee niet gaan zoeken hahaha.
Leuk om te lezen! Ik zit nog in boek-moet-sluiten-met-ex-fase maar ik weet ook wat het is om single je balans te vinden. Ik blijf jullie gewoon volgen!Sterkte met het boek afsluiten dan! Gewoon dichtklappen, er waait wel wat stof op, stofzuiger eroverheen en je kunt weer verder met je eigen boek. Alle gekheid op een stokje, sterkte:
Kom maar op, mannen!
Nee nee niet gaan zoeken hahaha.
Leuk om te lezen! Ik zit nog in boek-moet-sluiten-met-ex-fase maar ik weet ook wat het is om single je balans te vinden. Ik blijf jullie gewoon volgen!Sterkte met het boek afsluiten dan! Gewoon dichtklappen, er waait wel wat stof op, stofzuiger eroverheen en je kunt weer verder met je eigen boek. Alle gekheid op een stokje, sterkte:
vrijdag 20 augustus 2010 om 11:13
same here, voorlopig echt even geen mannen voor mij, maar soms zijn er toch van die momenten dat je wat mist, of wat dacht je van vriendinnen die gaan samenwonen terwijl jij die plannen in je vorige relatie ook had :s Wat ik dat meestal doe is of gewoon even een flinke huilbui, muziek opzetten als: i will survive, i don't need a man, of strong enough Heel slecht maar het geeft me wel een goed gevoel, of gewoon lekker gaan sporten (en ouwehoeren met die leuke spinninginstructeur :p).
En "opzoek zijn" werkt voor geen meter, loslaten en je zult zien dat je ineens iemand heel erg leuk gaat vinden, is mijn ervaring
En "opzoek zijn" werkt voor geen meter, loslaten en je zult zien dat je ineens iemand heel erg leuk gaat vinden, is mijn ervaring
vrijdag 20 augustus 2010 om 11:49
Klopt, Eline, opzoek zijn werkt niet. Maar wat ikzelf nu merk is dat ik dat gevoel nu eventjes lastig om kan schakelen naar het niet opzoek zijn. Hoe doe je dat? Heb je daar tips voor of ideeën over?
En herkenbaar van dat als anderen samenwonen, is soms even slikken, maar hoort erbij. Dat je dat in zo´n eigen relatie ook al had kunnen doen.. Maar bij mij wint toch uiteindelijk dat ik het zo leuk vind voor hen dat ik weer blij word.
En herkenbaar van dat als anderen samenwonen, is soms even slikken, maar hoort erbij. Dat je dat in zo´n eigen relatie ook al had kunnen doen.. Maar bij mij wint toch uiteindelijk dat ik het zo leuk vind voor hen dat ik weer blij word.
vrijdag 20 augustus 2010 om 12:01
Weten dat het verlangen in je lichaam gebeurt, door het welkom te heten en niet proberen te verdringen. Dus accepteren dat je het gevoel hebt en dat het zo is. Maar ook weten dat je met je verstand een keus kunt maken om dat gevoel te begeleiden door andere gedachtes uit te zetten....dus de gedachtes niet verder uit te breiden en groter te maken. Op het moment dat de gedachte komt verwelkomen met: hooooi ben je daar weer. Maar niet erin mee gaan, niet groter maken, niet erop door gaan. Maar juist op dat cruciale punt kiezen voor een andere gedachte. Elke gedachte die je er extra aan geeft, zorgt voor verkeerde energie, wat uitmond in het zie je wel gevoel...
Zoiets dus...
Zoiets dus...
vrijdag 20 augustus 2010 om 12:05
quote:Liveislive schreef op 20 augustus 2010 @ 10:33:
Nou, inderdaad Ukkie! Goeie vraag. Hoe verander je dat? Moet je maar blijven hopen op een persoon bij wie je zooo jezelf kunt zijn dat dichtklappen er niet bij is? Of iemand die je zo leuk vindt dat ie dat juist heel grappig vindt omdat dat typisch iets voor jou is? Af en toe vraag ik me dan wel eens af of het wel mogelijk is om een leuke (relaxte) relatie te hebben. En ik snap dan ook soms niet hoe makkelijk het eruit ziet bij anderen.
Als ik verliefd wordt, of de deuren open ga zetten, wordt ik dus ook ontzettend onzeker, volgzaam, raar... echt mezelf niet. Snap best dat die mannen dat maar niks vinden! Ik kon dus bij mijn laatste vriend (1,5 jaar) echt wel mezelf zijn en blijven, dat was zo fijn! Maar, de reden daarvoor was dat ik nooit echt superverliefd ben geweest, en dat heeft de boel uiteindelijk juist weer opgebroken.... Tis ook nooit goed.
Niet op zoek zijn is wel rete-moeilijk hoor! Enige wat ik nu bewust niet doe is internetdaten. Heb dat een tijdje gedaan, en daar die relatie van 1,5 jaar 'opgescharreld'. Heb vaak wel de neiging me weer ergens in te schrijven, maar dan tik ik mezelf weer op de vingers en denk weer aan al die flutprofielen en mailtjes van de meest vreemde gozers, af en toe een leuke en dan weer zenuwen, onzekerheid en wel/niet smsen etc... dan heb ik er al geen zin meer in.
Maar ik kijk wel voortdurend om me heen op straat en keur alle mannen in mijn omgeving op 'geschiktheid' Vermoeiend! Dus als er tips zijn om dat los te laten.... die zijn welkom!
Nou, inderdaad Ukkie! Goeie vraag. Hoe verander je dat? Moet je maar blijven hopen op een persoon bij wie je zooo jezelf kunt zijn dat dichtklappen er niet bij is? Of iemand die je zo leuk vindt dat ie dat juist heel grappig vindt omdat dat typisch iets voor jou is? Af en toe vraag ik me dan wel eens af of het wel mogelijk is om een leuke (relaxte) relatie te hebben. En ik snap dan ook soms niet hoe makkelijk het eruit ziet bij anderen.
Als ik verliefd wordt, of de deuren open ga zetten, wordt ik dus ook ontzettend onzeker, volgzaam, raar... echt mezelf niet. Snap best dat die mannen dat maar niks vinden! Ik kon dus bij mijn laatste vriend (1,5 jaar) echt wel mezelf zijn en blijven, dat was zo fijn! Maar, de reden daarvoor was dat ik nooit echt superverliefd ben geweest, en dat heeft de boel uiteindelijk juist weer opgebroken.... Tis ook nooit goed.
Niet op zoek zijn is wel rete-moeilijk hoor! Enige wat ik nu bewust niet doe is internetdaten. Heb dat een tijdje gedaan, en daar die relatie van 1,5 jaar 'opgescharreld'. Heb vaak wel de neiging me weer ergens in te schrijven, maar dan tik ik mezelf weer op de vingers en denk weer aan al die flutprofielen en mailtjes van de meest vreemde gozers, af en toe een leuke en dan weer zenuwen, onzekerheid en wel/niet smsen etc... dan heb ik er al geen zin meer in.
Maar ik kijk wel voortdurend om me heen op straat en keur alle mannen in mijn omgeving op 'geschiktheid' Vermoeiend! Dus als er tips zijn om dat los te laten.... die zijn welkom!
