Relaties
alle pijlers
Al drie jaar lang een gebroken hart.
woensdag 14 december 2011 om 18:09
Goed, gaat 'ie dan. Ik weet nog niet zeker of ik het ga posten, maar dat zie ik aan het einde van dit verhaal wel weer.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
woensdag 14 december 2011 om 18:15
Tja, iets doen aan zijn bindingsprobleem(psygische hulp) en wat constructiever ruzie maken? Begrijp niet dat jullie niets leren van dit al en blijkbaar steeds op dezelfde voet doorgaan. Er veranderd pas iets als je de persoonlijke issues(die blijkbaar nu tussen jullie staan) aanpakt. Want met de liefde en aantrekking zit het blijkbaar wel goed. Beiden eens wat minder koppig worden lijkt me en echt een in oplossingen gaan denken die jullie echt dichter bij elkaar brengen en anders al je beide zo koppig blijft, echt uit elkaar gaan..
woensdag 14 december 2011 om 18:27
Een onveilige hechting kan in de jeugd verstrekkende gevolgen hebben in een volwassen leven.
Ik heb twee relaties achter de rug waarin dat speelde. En inderdaad, de koelheid herken ik maar al te goed. Maar je gaat er als partner aan kapot. Dat zou anders zijn indien de partner ook echt bereid is om er iets aan te doen. Dat is een hele stap. Het ontvluchten van de relatie is de makkelijkste weg maar lost zijn probleem niet op en geeft jou alleen maar verdriet.
Denk ook eens na waarom je juist tot hem aangetrokken voelt, heeft dat niet iets te maken met zijn probleem ?
Ik heb twee relaties achter de rug waarin dat speelde. En inderdaad, de koelheid herken ik maar al te goed. Maar je gaat er als partner aan kapot. Dat zou anders zijn indien de partner ook echt bereid is om er iets aan te doen. Dat is een hele stap. Het ontvluchten van de relatie is de makkelijkste weg maar lost zijn probleem niet op en geeft jou alleen maar verdriet.
Denk ook eens na waarom je juist tot hem aangetrokken voelt, heeft dat niet iets te maken met zijn probleem ?
woensdag 14 december 2011 om 18:29
Je zegt al dat de basis voor een goede relatie vertrouwen is.
Je zegt ook dat hij niet te vertrouwen is en dat je dat weet.
Hij is niet voor niets je ex, ook al beginnen jullie 100 x weer iets met elkaar.
Soms herhalen bepaalde situaties zich net zo lang totdat je er iets van leert (levenslessen). Dus of je moet dit fijn vinden en zo doorgaan, maar dan ook niet zeuren.
Of je kapt ermee en gunt jezelf wat beters en gaat aan jezelf werken dat je zonder hem kan. Je bent en blijft altijd een individue.
Een gezonde relatie bestaat niet uit een aantrek-afstootrelatie.
Daar word je doodongelukkig van.
Je zegt ook dat hij niet te vertrouwen is en dat je dat weet.
Hij is niet voor niets je ex, ook al beginnen jullie 100 x weer iets met elkaar.
Soms herhalen bepaalde situaties zich net zo lang totdat je er iets van leert (levenslessen). Dus of je moet dit fijn vinden en zo doorgaan, maar dan ook niet zeuren.
Of je kapt ermee en gunt jezelf wat beters en gaat aan jezelf werken dat je zonder hem kan. Je bent en blijft altijd een individue.
Een gezonde relatie bestaat niet uit een aantrek-afstootrelatie.
Daar word je doodongelukkig van.
woensdag 14 december 2011 om 18:33
Maar het punt is dat ik het contact niet kan verbreken. Daarmee zeg ik mijn hele sociale leven gedag, en dat is hij me niet waard. We zien elkaar sowieso wel twee keer per week omdat we gezamenlijk met vrienden iets doen.
Marcishier, wat bedoel je met je laatste vraag? Dat ik 'zijn probleem' aantrekkelijk vind of iets?
Marcishier, wat bedoel je met je laatste vraag? Dat ik 'zijn probleem' aantrekkelijk vind of iets?
woensdag 14 december 2011 om 18:36
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 18:33:
Maar het punt is dat ik het contact niet kan verbreken. Daarmee zeg ik mijn hele sociale leven gedag, en dat is hij me niet waard. We zien elkaar sowieso wel twee keer per week omdat we gezamenlijk met vrienden iets doen.
Marcishier, wat bedoel je met je laatste vraag? Dat ik 'zijn probleem' aantrekkelijk vind of iets?
Dat kan wel maar je wilt het blijkbaar niet.
Je maakt mij niet wijs dat je je sociale leven om zeep helpt als je even afstand neemt van de gezamenlijke bijeenkomsten en meer af gaat spreken individueel met vrienden omdat dat even beter voor jou is.
Mocht dat wel zo zijn zou ik mij nog eens flink achter de oren krabben of dit daadwerkelijk je vrienden zijn
Maar het punt is dat ik het contact niet kan verbreken. Daarmee zeg ik mijn hele sociale leven gedag, en dat is hij me niet waard. We zien elkaar sowieso wel twee keer per week omdat we gezamenlijk met vrienden iets doen.
Marcishier, wat bedoel je met je laatste vraag? Dat ik 'zijn probleem' aantrekkelijk vind of iets?
Dat kan wel maar je wilt het blijkbaar niet.
Je maakt mij niet wijs dat je je sociale leven om zeep helpt als je even afstand neemt van de gezamenlijke bijeenkomsten en meer af gaat spreken individueel met vrienden omdat dat even beter voor jou is.
Mocht dat wel zo zijn zou ik mij nog eens flink achter de oren krabben of dit daadwerkelijk je vrienden zijn
woensdag 14 december 2011 om 18:38
@marcishier kun je misschien eens omschrijven hoe dat is een relatie met een onveilig gehechte? Denk namelijk dat ikzelf net zon relatie achter de rug heb, kon mn vinger er niet echt op leggen, maar echt close werd het nooit alsin altijd soort afstand bewaren op een bepaalde manier, en dus ook makkelijk bij een conflict de benen nemen en niet meer omkijken. Ook veel wantrouwen naar mij toe, en erg claimend en bezitterig, maar wel weer totaal afstand kunnen nemen als iets hem niet beviel..
woensdag 14 december 2011 om 18:40
Ik vind dat ook een denkfout van je.
Je wilt dat kennelijk liever niet. Dat is iets anders dan dat je dat niet kan. Maar goed als dit de uitkomst is, dan blijft alles zoals het is en was en drink je nog een glas en doe je nog een plas.
Dan moet je ook niet meer zeuren.
En ik vraag me af waarom je dan dit topic hebt geopend?
Je wilt dat kennelijk liever niet. Dat is iets anders dan dat je dat niet kan. Maar goed als dit de uitkomst is, dan blijft alles zoals het is en was en drink je nog een glas en doe je nog een plas.
Dan moet je ook niet meer zeuren.
En ik vraag me af waarom je dan dit topic hebt geopend?
woensdag 14 december 2011 om 18:41
quote:lorrel schreef op 14 december 2011 @ 18:36:
[...]
Dat kan wel maar je wilt het blijkbaar niet.
Je maakt mij niet wijs dat je je sociale leven om zeep helpt als je even afstand neemt van de gezamenlijke bijeenkomsten en meer af gaat spreken individueel met vrienden omdat dat even beter voor jou is.
Mocht dat wel zo zijn zou ik mij nog eens flink achter de oren krabben of dit daadwerkelijk je vrienden zijnDat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! Maar de donderdag of vrijdagavond en de zaterdagavond doen we altijd iets gezamenlijks. Ik wil dit niet voor laten we zeggen een half jaar missen. Daarbij denk ik ook aan wat ik in mijn OP heb gezegd; toen ik een half jaar op reis was met mijn beste vriendin was hij niet eens meer in mijn gedachten. Ik wist zeker dat ik over hem heen was. Echt 100% zeker. Tot ik terug kwam. Dus ik kan nu wel mijn sociale leven op een laag pitje zetten om hem te ontwijken, maar ik vermoed dat ik daarmee het probleem niet oplos.
[...]
Dat kan wel maar je wilt het blijkbaar niet.
Je maakt mij niet wijs dat je je sociale leven om zeep helpt als je even afstand neemt van de gezamenlijke bijeenkomsten en meer af gaat spreken individueel met vrienden omdat dat even beter voor jou is.
Mocht dat wel zo zijn zou ik mij nog eens flink achter de oren krabben of dit daadwerkelijk je vrienden zijnDat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! Maar de donderdag of vrijdagavond en de zaterdagavond doen we altijd iets gezamenlijks. Ik wil dit niet voor laten we zeggen een half jaar missen. Daarbij denk ik ook aan wat ik in mijn OP heb gezegd; toen ik een half jaar op reis was met mijn beste vriendin was hij niet eens meer in mijn gedachten. Ik wist zeker dat ik over hem heen was. Echt 100% zeker. Tot ik terug kwam. Dus ik kan nu wel mijn sociale leven op een laag pitje zetten om hem te ontwijken, maar ik vermoed dat ik daarmee het probleem niet oplos.
woensdag 14 december 2011 om 18:43
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 18:41:
[...]
Dat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! .Lorrel schrijft dan ook niet voor niets: "Mocht...". Dus dit betekent, indien dat het geval zou zijn.
[...]
Dat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! .Lorrel schrijft dan ook niet voor niets: "Mocht...". Dus dit betekent, indien dat het geval zou zijn.
woensdag 14 december 2011 om 18:45
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 18:41:
[...]
Dat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! Maar de donderdag of vrijdagavond en de zaterdagavond doen we altijd iets gezamenlijks. Ik wil dit niet voor laten we zeggen een half jaar missen. Daarbij denk ik ook aan wat ik in mijn OP heb gezegd; toen ik een half jaar op reis was met mijn beste vriendin was hij niet eens meer in mijn gedachten. Ik wist zeker dat ik over hem heen was. Echt 100% zeker. Tot ik terug kwam. Dus ik kan nu wel mijn sociale leven op een laag pitje zetten om hem te ontwijken, maar ik vermoed dat ik daarmee het probleem niet oplos.prima dan kies je er dus voor om de situatie zo in stand te houden.
[...]
Dat stuit me echt tegen de borst. Het is natuurlijk makkelijk voor een buitenstaander om te zeggen dat dat niet kan, en natuurlijk zie ik mijn vrienden ook individueel! Maar de donderdag of vrijdagavond en de zaterdagavond doen we altijd iets gezamenlijks. Ik wil dit niet voor laten we zeggen een half jaar missen. Daarbij denk ik ook aan wat ik in mijn OP heb gezegd; toen ik een half jaar op reis was met mijn beste vriendin was hij niet eens meer in mijn gedachten. Ik wist zeker dat ik over hem heen was. Echt 100% zeker. Tot ik terug kwam. Dus ik kan nu wel mijn sociale leven op een laag pitje zetten om hem te ontwijken, maar ik vermoed dat ik daarmee het probleem niet oplos.prima dan kies je er dus voor om de situatie zo in stand te houden.
woensdag 14 december 2011 om 18:47
woensdag 14 december 2011 om 18:52
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 18:09:
...Feit is dat we van elkaar houden...
Meen je dat werkelijk?
Heel gek, ik weet namelijk niet wat voor een idee jij hebt bij houden van, maar mijn idee is dit:
Elkaar respecteren, er voor elkaar zijn, niet daten met andere mensen, bouwen aan een toekomst, een zekerheid vinden bij elkaar, geborgenheid, verbondenheid, en boven alles een heel fijn gevoel
Nou lees ik echt geen van die zaken terug in je, toch best wel lange, OP
Dus nee hoor, ik lees geen liefde
IK lees wel een hang naar het vertrouwde, een angst om los te laten, en een nog grotere angst om voor jezelf te kiezen....
...Feit is dat we van elkaar houden...
Meen je dat werkelijk?
Heel gek, ik weet namelijk niet wat voor een idee jij hebt bij houden van, maar mijn idee is dit:
Elkaar respecteren, er voor elkaar zijn, niet daten met andere mensen, bouwen aan een toekomst, een zekerheid vinden bij elkaar, geborgenheid, verbondenheid, en boven alles een heel fijn gevoel
Nou lees ik echt geen van die zaken terug in je, toch best wel lange, OP
Dus nee hoor, ik lees geen liefde
IK lees wel een hang naar het vertrouwde, een angst om los te laten, en een nog grotere angst om voor jezelf te kiezen....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 14 december 2011 om 18:54
quote:lorrel schreef op 14 december 2011 @ 18:47:
wat zou volgens je zelf dan een oplossing zijn?
Ik wilde net aan jou vragen; wat vind jij dan een goede oplossing? Ik zit met de handen in het haar, heb niet voor niets dit topic geopend.
Ik begrijp de reacties wel, dat ik afstand moet nemen van mijn vrienden. Mijn vrienden zijn echter ontzettend belangrijk voor me; belangrijker dan mijn ex. Ik geniet van het samenzijn, dingen ondernemen, samen lachen. Dát zijn juist de leuke dingen in mijn leven. Ik heb er niets aan als ik dat laat schieten. Net als komende zaterdag bijvoorbeeld, een kerstgala. Dat wil ik niet missen. Dit staat los van het 'niet willen', want mijn vrienden betekenen oprecht veel voor me, en dit is niet een verkapte manier om nog steeds mijn ex te zien of iets.
Aan de andere kant; het klopt waarschijnlijk wel dat ik niet echt het contact met mijn ex wíl verbreken (dit staat los van mijn vrienden). Mijn gevoel geeft me in dat ik nog steeds bij hem wil zijn en het liefst nog elke nacht tegen hem aankruip. Verstandelijk wéét ik dat het niet kan. Ik word er niet gelukkig van, dat besef ik me heel goed. Jezus begin gewoon te janken.
Maar mijn vrienden tijdelijk gedag zeggen is gewoon echt geen optie.
wat zou volgens je zelf dan een oplossing zijn?
Ik wilde net aan jou vragen; wat vind jij dan een goede oplossing? Ik zit met de handen in het haar, heb niet voor niets dit topic geopend.
Ik begrijp de reacties wel, dat ik afstand moet nemen van mijn vrienden. Mijn vrienden zijn echter ontzettend belangrijk voor me; belangrijker dan mijn ex. Ik geniet van het samenzijn, dingen ondernemen, samen lachen. Dát zijn juist de leuke dingen in mijn leven. Ik heb er niets aan als ik dat laat schieten. Net als komende zaterdag bijvoorbeeld, een kerstgala. Dat wil ik niet missen. Dit staat los van het 'niet willen', want mijn vrienden betekenen oprecht veel voor me, en dit is niet een verkapte manier om nog steeds mijn ex te zien of iets.
Aan de andere kant; het klopt waarschijnlijk wel dat ik niet echt het contact met mijn ex wíl verbreken (dit staat los van mijn vrienden). Mijn gevoel geeft me in dat ik nog steeds bij hem wil zijn en het liefst nog elke nacht tegen hem aankruip. Verstandelijk wéét ik dat het niet kan. Ik word er niet gelukkig van, dat besef ik me heel goed. Jezus begin gewoon te janken.
Maar mijn vrienden tijdelijk gedag zeggen is gewoon echt geen optie.
woensdag 14 december 2011 om 18:54
woensdag 14 december 2011 om 18:55
woensdag 14 december 2011 om 18:56
quote:Summerdance schreef op 14 december 2011 @ 18:52:
[...]
Meen je dat werkelijk?
Heel gek, ik weet namelijk niet wat voor een idee jij hebt bij houden van, maar mijn idee is dit:
Elkaar respecteren, er voor elkaar zijn, niet daten met andere mensen, bouwen aan een toekomst, een zekerheid vinden bij elkaar, geborgenheid, verbondenheid, en boven alles een heel fijn gevoel
Nou lees ik echt geen van die zaken terug in je, toch best wel lange, OP
Dus nee hoor, ik lees geen liefde
IK lees wel een hang naar het vertrouwde, een angst om los te laten, en een nog grotere angst om voor jezelf te kiezen....De spijker op zijn kop Summerdance. Die zaken vind je niet terug in mijn OP, ook niet in onze relatie. Al is de welwillendheid van mijn kant er absoluut. Ik zou er alles voor over hebben om met hem een toekomst op te kunnen bouwen en er onvoorwaardelijk voor elkaar te zijn. Dat is voor mij vanzelfsprekend eigenlijk, het zou me nul moeite kosten hem alles te geven wat jij zojuist hebt gezegd.
[...]
Meen je dat werkelijk?
Heel gek, ik weet namelijk niet wat voor een idee jij hebt bij houden van, maar mijn idee is dit:
Elkaar respecteren, er voor elkaar zijn, niet daten met andere mensen, bouwen aan een toekomst, een zekerheid vinden bij elkaar, geborgenheid, verbondenheid, en boven alles een heel fijn gevoel
Nou lees ik echt geen van die zaken terug in je, toch best wel lange, OP
Dus nee hoor, ik lees geen liefde
IK lees wel een hang naar het vertrouwde, een angst om los te laten, en een nog grotere angst om voor jezelf te kiezen....De spijker op zijn kop Summerdance. Die zaken vind je niet terug in mijn OP, ook niet in onze relatie. Al is de welwillendheid van mijn kant er absoluut. Ik zou er alles voor over hebben om met hem een toekomst op te kunnen bouwen en er onvoorwaardelijk voor elkaar te zijn. Dat is voor mij vanzelfsprekend eigenlijk, het zou me nul moeite kosten hem alles te geven wat jij zojuist hebt gezegd.
woensdag 14 december 2011 om 18:59
quote:Nammma schreef op 14 december 2011 @ 18:55:
Als die vriendengroep echt zo belangrijk is, is het enige wat helpt: je ont-hechten van hem. Want blijkbaar roepen jullie het slechte in elkaar op. Dat noem ik geen liefde. daar word je echt niet gelukkig van. Hij zal niet veranderen, jij zult dus degene zijn die zélf moet veranderen...Maar hoe doe ik dat dan?
Als die vriendengroep echt zo belangrijk is, is het enige wat helpt: je ont-hechten van hem. Want blijkbaar roepen jullie het slechte in elkaar op. Dat noem ik geen liefde. daar word je echt niet gelukkig van. Hij zal niet veranderen, jij zult dus degene zijn die zélf moet veranderen...Maar hoe doe ik dat dan?