Relaties
alle pijlers
Al drie jaar lang een gebroken hart.
woensdag 14 december 2011 om 18:09
Goed, gaat 'ie dan. Ik weet nog niet zeker of ik het ga posten, maar dat zie ik aan het einde van dit verhaal wel weer.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
woensdag 14 december 2011 om 22:22
quote:pinks schreef op 14 december 2011 @ 19:26:
is er geen manier te vinden om wel samen te zijn? Wat is het echte probleem? Je schrijft twee dingen; hij heeft bindingsangst en hij is niet te vertrouwen.
Ten eerste valt me op dat je de gehele oorzaak bij hem legt. En jouw aandeel?
Ten tweede: wil hij niet werken aan die bindingsangst? En als je met 'niet te vertrouwen' bedoelt dat hij niet monogaam is; zou een niet monogame relatie dan geen optie zijn?Nog iemand die iets probeert te lijmen, wat niet te lijmen valt...
is er geen manier te vinden om wel samen te zijn? Wat is het echte probleem? Je schrijft twee dingen; hij heeft bindingsangst en hij is niet te vertrouwen.
Ten eerste valt me op dat je de gehele oorzaak bij hem legt. En jouw aandeel?
Ten tweede: wil hij niet werken aan die bindingsangst? En als je met 'niet te vertrouwen' bedoelt dat hij niet monogaam is; zou een niet monogame relatie dan geen optie zijn?Nog iemand die iets probeert te lijmen, wat niet te lijmen valt...
woensdag 14 december 2011 om 22:51
Je kunt het hoor, afstand houden. Zelfs als je hem ziet in een groep. Je kunt besluiten hem niet meer op te zoeken, niet met hem te praten, niet te gaan zoenen etc. Dat kun je. Natuurlijk ben jij sterker dan die aantrekkingskracht en je kunt gewwon nee zeggen en hem niet meer opzoeken. Het is een langer proces dan alle contact verbreken en dus een nieuw of extra of tijdelijk sociaal leven opbouwen, hetgeen je andere opties zijn, maar het kan wel.
woensdag 14 december 2011 om 23:01
Zo, net terug van het sporten. Heerlijk altijd om je hoofd even helemaal leeg te maken op die manier.
Ik ben het met Namma eens; dit valt denk ik niet te lijmen. Voor nu weet ik dat ik het niet eens moet proberen. Hij wil mij, maar geen relatie. Hoe raar dat ook klinkt. Relatietherapie is geen optie. Ik weet ook niet of hij zijn bindingsangst als een groot probleem ervaart. Hij is niet bereid om in therapie te gaan voor wat betreft zijn verleden. Dat is zijn eigen keuze. Hij kan er ook heel moeilijk over praten. Héél af en toe kwam er een kant van hem naar boven die vrijwel niemand kent. Meestal op een moment als hij mij gekwetst had. Dan had hij intens veel verdriet, niet alleen om mij maar ook om de andere mensen in zijn omgeving die hij pijn had gedaan. Hij zegt zelf dat hij altijd alles om zich heen vernietigd, alles wat belangrijk voor hem is. Er zijn maar weinige keren dat hij over zijn verleden heeft gepraat, het zit heel diep bij hem. Ik mag er ook nooit over beginnen.
Overigens denk ik niet dat dit een gevalletje 'reddersyndroom' is. Ik voel mij niet verantwoordelijk om hem te 'genezen'.
Mymelody, bedankt voor je lieve berichtje!
Pinks, het vertrouwen in hem is er niet omdat hij meedere keren is vreemdgegaan. Daar kwamen ook veel leugens aan te pas. Ik voel de vraag 'wat is er dan precies zo leuk aan hem' al aankomen. Een open relatie is voor mij echt geen optie.
Eindeloos, ook jij bedankt voor je lieve woorden. Relatietherapie is echt geen optie. Hij wil toch niet, dus dat is trekken aan een dood paard.
Merano, wat je schrijft raakt me. Vooral je laatste stukje. Je slaat de spijker op zijn kop.
Naski bedankt voor de tip! Zal zo even googlen wat voor boek dat is.
Bloemetje, klopt helemaal wat je zegt. Ik loop andere kansen missen op deze manier, en hij net zo goed. Doodzonde eigenlijk he.
Nerd wat bedoel je met je vraag of hij misschien het vrouwelijke stukje mist?
Ik ben het met Namma eens; dit valt denk ik niet te lijmen. Voor nu weet ik dat ik het niet eens moet proberen. Hij wil mij, maar geen relatie. Hoe raar dat ook klinkt. Relatietherapie is geen optie. Ik weet ook niet of hij zijn bindingsangst als een groot probleem ervaart. Hij is niet bereid om in therapie te gaan voor wat betreft zijn verleden. Dat is zijn eigen keuze. Hij kan er ook heel moeilijk over praten. Héél af en toe kwam er een kant van hem naar boven die vrijwel niemand kent. Meestal op een moment als hij mij gekwetst had. Dan had hij intens veel verdriet, niet alleen om mij maar ook om de andere mensen in zijn omgeving die hij pijn had gedaan. Hij zegt zelf dat hij altijd alles om zich heen vernietigd, alles wat belangrijk voor hem is. Er zijn maar weinige keren dat hij over zijn verleden heeft gepraat, het zit heel diep bij hem. Ik mag er ook nooit over beginnen.
Overigens denk ik niet dat dit een gevalletje 'reddersyndroom' is. Ik voel mij niet verantwoordelijk om hem te 'genezen'.
Mymelody, bedankt voor je lieve berichtje!
Pinks, het vertrouwen in hem is er niet omdat hij meedere keren is vreemdgegaan. Daar kwamen ook veel leugens aan te pas. Ik voel de vraag 'wat is er dan precies zo leuk aan hem' al aankomen. Een open relatie is voor mij echt geen optie.
Eindeloos, ook jij bedankt voor je lieve woorden. Relatietherapie is echt geen optie. Hij wil toch niet, dus dat is trekken aan een dood paard.
Merano, wat je schrijft raakt me. Vooral je laatste stukje. Je slaat de spijker op zijn kop.
Naski bedankt voor de tip! Zal zo even googlen wat voor boek dat is.
Bloemetje, klopt helemaal wat je zegt. Ik loop andere kansen missen op deze manier, en hij net zo goed. Doodzonde eigenlijk he.
Nerd wat bedoel je met je vraag of hij misschien het vrouwelijke stukje mist?
woensdag 14 december 2011 om 23:43
Als jij al 3 jaar lang niet loskomt van een man die jou overduidelijk niet wilt, en je zelf niet de kracht hebt om dat te stoppen...
Ik was gaan praten met iemand, maar hey dat ben ik
Ik gun mezelf namelijk iets beters dan een man die mij eigenlijk niet wil..
Heb jij dat niet?
Ik was gaan praten met iemand, maar hey dat ben ik
Ik gun mezelf namelijk iets beters dan een man die mij eigenlijk niet wil..
Heb jij dat niet?
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 14 december 2011 om 23:47
Misschien kun je het eerst eens proberen met de tip over het boek over relatieverslaving.
Maar anders is een therapeut inschakelen echt een goed idee, dan gaat het proces in jezelf ook wat sneller.
Want dat dit niet goed voor je is, dat weet je zelf nu ook wel, alleen lukt het je niet om het te doorbreken.
Maar anders is een therapeut inschakelen echt een goed idee, dan gaat het proces in jezelf ook wat sneller.
Want dat dit niet goed voor je is, dat weet je zelf nu ook wel, alleen lukt het je niet om het te doorbreken.
woensdag 14 december 2011 om 23:48
woensdag 14 december 2011 om 23:52
woensdag 14 december 2011 om 23:57
donderdag 15 december 2011 om 00:06
Ja, ik denk dat je het wel kunt zien als een verandering in zienswijze. Er is bij mij een proces in gang gezet dat ik langzaam aan ging inzien dat ik niet goed genoeg voor mezelf zorgde, en dat ik mezelf niet genoeg waardeerde. Veel dingen kon ik terughalen vanuit mijn jeugd in ieder geval. Het heeft veel pijn en tranen gekost, en toen geleidelijk aan voelde ik mezelf sterker worden. Eerst was er een paar keer therapie, en later ben ik het boek gaan lezen. Dit alles heeft denk ik voor de ommekeer gezorgd, plus de tijd natuurlijk. Sorry, klinkt misschien een beetje vaag allemaal.
donderdag 15 december 2011 om 00:31
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 23:57:
Het begint te dagen dat jullie waarschijnlijk gelijk hebben, misschien wíl ik het ergens ook wel niet. Toch weet ik dat verder moet.
Lavan, hoe heb jij het aangepakt als ik vragen mag? Je hebt het over een ommekeer in jezelf; wat is er veranderd? Je zienswijze?Misschien moet je jezelf afvragen waarom jij graag verdriet en pijn wilt, want dat is waar je voor kiest. Soms is dat omdat je diep in je hart vindt dat je niet beter verdient, soms is dat omdat de angst om alleen te zijn groter is dan het leed van een relatie met een foute man
Het begint te dagen dat jullie waarschijnlijk gelijk hebben, misschien wíl ik het ergens ook wel niet. Toch weet ik dat verder moet.
Lavan, hoe heb jij het aangepakt als ik vragen mag? Je hebt het over een ommekeer in jezelf; wat is er veranderd? Je zienswijze?Misschien moet je jezelf afvragen waarom jij graag verdriet en pijn wilt, want dat is waar je voor kiest. Soms is dat omdat je diep in je hart vindt dat je niet beter verdient, soms is dat omdat de angst om alleen te zijn groter is dan het leed van een relatie met een foute man
donderdag 15 december 2011 om 00:53
quote:nerd_ schreef op 15 december 2011 @ 00:28:
@Dove
"Het vrouwelijke stukje mist," ik wil ' t wel uitleggen, maar ik weet niet of ik dat moet doen.
Je pakt ' t niet op. Niets.
Je blijft van bepaalde dingen uitgaan die niet zo hoeven te zijn, of die je zelf veroorzaakt.
Dat vrouwelijke, zo noem ik ' t maar, hij zou ' t ook kunnen hebben, is een sfeer creëren waarin alles op z' n plaats valt.
Dat zou misschien nu ook essentieel zijn.
Maar jij zet niet zo in, loopt weg, en fixeert hem op waar hij dan uitkomt, en straft af wat hij doet.
Therapie is waanzin, ook om dat te zegggen. Daarvoor komt iemand niet hier.
Ook die boeken, die ' t cultiveren.
Je bent gewoon nog niet toe aan liefde.
"Jawel," zeg je dan. Maar je hebt nog niet dat waardoor je wat kan. Met wie dan ook.
Jullie zijn nog typische vrijgezellen.
De vrouw in je is nog niet wakker geworden.
Jij bent ' t, denk ik, niet hij.
Wat nu speelt, zijn typische psycho, eigenlijk sociodingen.
Bedoel die dingen van de een doet iets op een bepaalde manier, kan dat niet anders, en begrijpt niet waarom hij of zij dan maakt dat de ander op een bepaalde manier reageert.
Op zich zijn die verbogen communicatievormen wel effectief, maar niet als ze communicatief niet overkomen.
Dan zijn ze destructief of lastig.Of de ander moet ze kunnen vertalen.
En nou kom je hier. Zeggen ze " dumpen!."
Gelukkig waarschuwt Eindeloos je. Ziet de liefde bij jullie beiden.
Die jij niet ziet, al zeg je van wel.
En Pinks zei ' t al, misschien is ' t wel dat je zelf het arrangement bepaalde.
Ik weet niet of ik verder schrijf.
Lijkt me zo zinloos.
Als je zover bent, schiet me dan maar ergens aan.
Of mischien Ksenija, VC, of een paar mensen die ik tegenkwam en leuke dingen zeiden over hoe je vaart krijgt, bij zoiets. Als je ' t misschien zelf doet, of er beweging in kunt krijgen. .
Op mij. Dus je kan me loepen. Kom je ' t wel tegen.
Ze maakten ' t heel mooi, de Schwung erin.
Weet eigenlijk niet of je ' t zo vindt. Kan dan beter mezelf loepen.
Of Pink, Eindeloos, maar ken hen verder niet..Dat bedoel ik... Ik kan er geen touw aan vastknopen, maar voel dat je gelijk hebt
@Dove
"Het vrouwelijke stukje mist," ik wil ' t wel uitleggen, maar ik weet niet of ik dat moet doen.
Je pakt ' t niet op. Niets.
Je blijft van bepaalde dingen uitgaan die niet zo hoeven te zijn, of die je zelf veroorzaakt.
Dat vrouwelijke, zo noem ik ' t maar, hij zou ' t ook kunnen hebben, is een sfeer creëren waarin alles op z' n plaats valt.
Dat zou misschien nu ook essentieel zijn.
Maar jij zet niet zo in, loopt weg, en fixeert hem op waar hij dan uitkomt, en straft af wat hij doet.
Therapie is waanzin, ook om dat te zegggen. Daarvoor komt iemand niet hier.
Ook die boeken, die ' t cultiveren.
Je bent gewoon nog niet toe aan liefde.
"Jawel," zeg je dan. Maar je hebt nog niet dat waardoor je wat kan. Met wie dan ook.
Jullie zijn nog typische vrijgezellen.
De vrouw in je is nog niet wakker geworden.
Jij bent ' t, denk ik, niet hij.
Wat nu speelt, zijn typische psycho, eigenlijk sociodingen.
Bedoel die dingen van de een doet iets op een bepaalde manier, kan dat niet anders, en begrijpt niet waarom hij of zij dan maakt dat de ander op een bepaalde manier reageert.
Op zich zijn die verbogen communicatievormen wel effectief, maar niet als ze communicatief niet overkomen.
Dan zijn ze destructief of lastig.Of de ander moet ze kunnen vertalen.
En nou kom je hier. Zeggen ze " dumpen!."
Gelukkig waarschuwt Eindeloos je. Ziet de liefde bij jullie beiden.
Die jij niet ziet, al zeg je van wel.
En Pinks zei ' t al, misschien is ' t wel dat je zelf het arrangement bepaalde.
Ik weet niet of ik verder schrijf.
Lijkt me zo zinloos.
Als je zover bent, schiet me dan maar ergens aan.
Of mischien Ksenija, VC, of een paar mensen die ik tegenkwam en leuke dingen zeiden over hoe je vaart krijgt, bij zoiets. Als je ' t misschien zelf doet, of er beweging in kunt krijgen. .
Op mij. Dus je kan me loepen. Kom je ' t wel tegen.
Ze maakten ' t heel mooi, de Schwung erin.
Weet eigenlijk niet of je ' t zo vindt. Kan dan beter mezelf loepen.
Of Pink, Eindeloos, maar ken hen verder niet..Dat bedoel ik... Ik kan er geen touw aan vastknopen, maar voel dat je gelijk hebt
donderdag 15 december 2011 om 01:15
Dit soort relaties maakt meer kapot dan je lief is. Het vreet aan je zelfvertrouwen en door de onrust waar je steeds in verkeert, raak je heel moe.
Op een gegeven moment komt voor jou ook het moment dat je weet en (en voelt) dit gaat te ver, nu is het echt over.
Tot dan blijft hij terugkomen, want hij is gewoon tevreden met wat hij heeft. Jou als het hem uitkomt en daarnaast alle vrijheid om te doen en laten wat hij wil. Jij ontvangt hem toch wel weer met open armen.
Nadat je hem er eindelijk definitief uit hebt gegooid heeft hij zo een ander (hij heeft ten slotte geoefend met vreemdgaan, dus voor hem geen probleem) maar jij blijft je nog jaren afvragen hoe je in zo'n relatie verzeild bent geraakt.
Iemand zie hier een keer over een relatie: Jij houdt van hem en hij ook. Maar niemand houdt van jou. En dat klopt, want hij ziet best dat jij er ongelukkig van wordt, maar als het erop aan komt is hij niet bereid om voor je te veranderen. Hij geeft vast wel om je, maar zijn eigenliefde is groter.
Probeer hem los te laten. Hoe eerder hoe beter. Je kunt met deze man niet winnen.
Op een gegeven moment komt voor jou ook het moment dat je weet en (en voelt) dit gaat te ver, nu is het echt over.
Tot dan blijft hij terugkomen, want hij is gewoon tevreden met wat hij heeft. Jou als het hem uitkomt en daarnaast alle vrijheid om te doen en laten wat hij wil. Jij ontvangt hem toch wel weer met open armen.
Nadat je hem er eindelijk definitief uit hebt gegooid heeft hij zo een ander (hij heeft ten slotte geoefend met vreemdgaan, dus voor hem geen probleem) maar jij blijft je nog jaren afvragen hoe je in zo'n relatie verzeild bent geraakt.
Iemand zie hier een keer over een relatie: Jij houdt van hem en hij ook. Maar niemand houdt van jou. En dat klopt, want hij ziet best dat jij er ongelukkig van wordt, maar als het erop aan komt is hij niet bereid om voor je te veranderen. Hij geeft vast wel om je, maar zijn eigenliefde is groter.
Probeer hem los te laten. Hoe eerder hoe beter. Je kunt met deze man niet winnen.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
donderdag 15 december 2011 om 01:24
quote:nerd_ schreef op 15 december 2011 @ 00:28:
Je blijft van bepaalde dingen uitgaan die niet zo hoeven te zijn, of die je zelf veroorzaakt.
Wat nu speelt, zijn typische psycho, eigenlijk sociodingen.
Bedoel die dingen van de een doet iets op een bepaalde manier, kan dat niet anders, en begrijpt niet waarom hij of zij dan maakt dat de ander op een bepaalde manier reageert.
Op zich zijn die verbogen communicatievormen wel effectief, maar niet als ze communicatief niet overkomen.
Dan zijn ze destructief of lastig.Of de ander moet ze kunnen vertalen.
..Dit is heel mooi gezegd, Nerd. En hierop gaat het ook zo vaak fout in een relatie.
Je blijft van bepaalde dingen uitgaan die niet zo hoeven te zijn, of die je zelf veroorzaakt.
Wat nu speelt, zijn typische psycho, eigenlijk sociodingen.
Bedoel die dingen van de een doet iets op een bepaalde manier, kan dat niet anders, en begrijpt niet waarom hij of zij dan maakt dat de ander op een bepaalde manier reageert.
Op zich zijn die verbogen communicatievormen wel effectief, maar niet als ze communicatief niet overkomen.
Dan zijn ze destructief of lastig.Of de ander moet ze kunnen vertalen.
..Dit is heel mooi gezegd, Nerd. En hierop gaat het ook zo vaak fout in een relatie.
donderdag 15 december 2011 om 01:37
donderdag 15 december 2011 om 01:45
quote:lavan568 schreef op 15 december 2011 @ 01:33:
[...]
heb jij dan een vertaling hiervan?
misschien een eigen interpretatie, maar dit was het enige stukje wat ik begreep. Dat we altijd op elkaar reageren vanuit onszelf, ons verleden, onze interpretatie van hoe de ander het bedoelt. Terwijl we eigenlijk zouden moeten luisteren naar wat de ander echt zegt, zonder gelijk te reageren vanuit onze eigen bagage. Klinkt misschien ook cryptisch, maar ik kan het ook niet zo goed uitleggen.
Ik weet wel dat ik bij mijn nieuwe relatie erg reageerde op dingen die mijn vriend zei vanuit mijn eigen nare verleden, terwijl hij het anders bedoelde dan ik ze oppikte. Daar weer kwaad om werd, waardoor hij weer kwaad reageerde.
[...]
heb jij dan een vertaling hiervan?
misschien een eigen interpretatie, maar dit was het enige stukje wat ik begreep. Dat we altijd op elkaar reageren vanuit onszelf, ons verleden, onze interpretatie van hoe de ander het bedoelt. Terwijl we eigenlijk zouden moeten luisteren naar wat de ander echt zegt, zonder gelijk te reageren vanuit onze eigen bagage. Klinkt misschien ook cryptisch, maar ik kan het ook niet zo goed uitleggen.
Ik weet wel dat ik bij mijn nieuwe relatie erg reageerde op dingen die mijn vriend zei vanuit mijn eigen nare verleden, terwijl hij het anders bedoelde dan ik ze oppikte. Daar weer kwaad om werd, waardoor hij weer kwaad reageerde.