Relaties
alle pijlers
Al drie jaar lang een gebroken hart.
woensdag 14 december 2011 om 18:09
Goed, gaat 'ie dan. Ik weet nog niet zeker of ik het ga posten, maar dat zie ik aan het einde van dit verhaal wel weer.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
Zoals de titel al zegt; ik loop al bijna drie jaar met een gebroken hart. En heel vaak ben ik op een punt beland waarop ik dacht: 'dit kan ik niet meer, dit moet ik doorbreken.' En vervolgens deed ik dat, dat doorbreken. Ik belde hem niet meer, zag hem een tijdje niet. Dat ging nooit lang goed, hooguit een maand. En kwamen we weer bijelkaar terug. Dit speelt nu al zo'n twee á drie jaar.
Mijn ex en ik, we begonnen zo'n tien jaar geleden als goede vrienden. Dat begon in de bovenbouw van de middelbare school. Hij kwam bij onze vriendengroep. Inmiddels zijn we 25 jaar. Drie jaar geleden sloeg de vonk over; we begonnen te daten en dit resulteerde uiteindelijk in een relatie. Deze heeft niet lang geduurd, al gauw staken bepaalde problemen de kop op. Hij heeft een gecompliceerde jeugd gehad, hij geeft zelf aan dat dat te maken heeft met zijn bindingsangst (zo noemt hij het zelf). Iig, hij is niet te vertrouwen. Daarbij als we ruzie hebben, wordt hij ineens erg kil en gemeen. We hebben ook vrij vaak ruzies, die meestal resulteren in een boos weglopende ik. Nu begrijp ik dat vertrouwen de basis voor een relatie moet zijn. Inmiddels weet ik dat om die reden een relatie voor ons niet is weggelegd (voor mij iig), al heb ik er erg veel moeite mee om me daarbij neer te leggen. Hij heeft andere redenen om geen relatie te willen. Feit is dat we van elkaar houden, ondanks dat we ons allebei beseffen dat we geen relatie kunnen aangaan met elkaar.
Nu is het sinds de eerste keer dat het uitging, een aantrek-afstoot-spelletje geworden. We besluiten voor de 100e keer dat het niet werkt, doen alsof we daar beide vrede mee hebben, spreken elkaar een week niet, dan komen we elkaar weer tegen en hup, het is weer raak. Tot de volgende ruzie, en dan begint het weer van voren af aan. Het is ook onmogelijk om elkaar te ontlopen, omdat we in dezelfde vriendengroep zitten. Allemaal goede vrienden die graag dingen met elkaar ondernemen. Als ik hem wil ontlopen betekent dat ook dat ik mezelf mijn sociale leven ontzeg. Dat wil ik onder geen beding.
Het is niet zo dat we nooit een ander hebben. Laatst had ik een erg leuke jongen ontmoet, vlinders in m'n buik en de hele hatseflats. Uiteindelijk niets geworden, ik wilde geen relatie met hem. In de tussentijd zoekt mijn ex meer contact met mij dan ooit. Hij doet hele lieve dingen voor me, wil ineens wel een relatie zogenaamd. Hij voelt zich gewoon ontzettend klote als ik met een ander ben, en dat raakt mij weer. Misschien dat dat ook wel de reden is dat ik niet met die andere jongen ben verder gegaan. Andersom geldt hetzelfde. Momenteel is hij aan het daten met iemand anders, en ik vind het ondraaglijk. Toch nog sex met elkaar gehad. Inmiddels heb ik hem gevraagd mij niet meer te contacten. Zelf heb ik zijn nummer uit m'n telefoon verwijderd en hem van mijn facebook gehaald. Zo word ik niet met hem geconfronteerd.
En nu? Blijkbaar heb ik de ruggengraat als van een sliert spaghetti. Hoe doorbreek ik dit patroon? Ik ben zelfs tussendoor een half jaar op reis geweest, hem compleet vergeten en bij terugkomst waren we direct weer terug bij af. Ik ga hier echt aan kapot, het maakt me ongelukkig. Ik heb een leuk leven met zo ontzettend veel lieve en goede vrienden, en toch voel ik me hierdoor eenzaam. Het speelt altijd, soms wat meer op de voorgrond zoals nu. In mijn hoofd ben ik er zoveel mee bezig. Rationeel weet ik het allemaal wel, maar in de praktijk veranderd er nooit iets. Ik wéét dat ik het moet veranderen, maar dat heb ik al honderden keren gedaan. Wat moet ik anders doen? Ik ben de wanhoop nabij.
Ik voel me echt een dom kipje nu ik dit verhaal teruglees. Toch ga ik het posten, hoop op jullie reactie.
woensdag 14 december 2011 om 18:59
Maar in een relatie zit je met zijn tweetjes!
En als een van de partijen niet meewerkt, dan houdt het op, dat stopt het, dan is het klaar, finito!
Wat ik eigenlijk niet snap, is waarom jij zoveel wil investeren in iemand die klaarblijkelijk niet hetzelfde voor jou overheeft....
En als een van de partijen niet meewerkt, dan houdt het op, dat stopt het, dan is het klaar, finito!
Wat ik eigenlijk niet snap, is waarom jij zoveel wil investeren in iemand die klaarblijkelijk niet hetzelfde voor jou overheeft....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 14 december 2011 om 18:59
woensdag 14 december 2011 om 19:00
Ik vind dit een interessant topic. Het heeft volgens mij ook te maken met een soort verslaving. Juist door het feit dat je iemand nooit helemaal hebt, het aan en afstoten, blijft de spanning bestaan en daar kun je aan verslaafd raken.
Daartegen helpt alleen cold turkey afkicken, helaas.
Daartegen helpt alleen cold turkey afkicken, helaas.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
woensdag 14 december 2011 om 19:01
woensdag 14 december 2011 om 19:01
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 18:54:
[...]
Ik wilde net aan jou vragen; wat vind jij dan een goede oplossing? Ik zit met de handen in het haar, heb niet voor niets dit topic geopend.
Ik begrijp de reacties wel, dat ik afstand moet nemen van mijn vrienden. Mijn vrienden zijn echter ontzettend belangrijk voor me; belangrijker dan mijn ex. Ik geniet van het samenzijn, dingen ondernemen, samen lachen. Dát zijn juist de leuke dingen in mijn leven. Ik heb er niets aan als ik dat laat schieten. Net als komende zaterdag bijvoorbeeld, een kerstgala. Dat wil ik niet missen. Dit staat los van het 'niet willen', want mijn vrienden betekenen oprecht veel voor me, en dit is niet een verkapte manier om nog steeds mijn ex te zien of iets.
Aan de andere kant; het klopt waarschijnlijk wel dat ik niet echt het contact met mijn ex wíl verbreken (dit staat los van mijn vrienden). Mijn gevoel geeft me in dat ik nog steeds bij hem wil zijn en het liefst nog elke nacht tegen hem aankruip. Verstandelijk wéét ik dat het niet kan. Ik word er niet gelukkig van, dat besef ik me heel goed. Jezus begin gewoon te janken.
Maar mijn vrienden tijdelijk gedag zeggen is gewoon echt geen optie.
dat hoeft toch niet? je kunt toch individueel afspreken? Als jij perse vast blijft houden aan het samenzijn met vriend, moet je nu, ja ook heel hard, niet zeiken.
Hij vertrekt ook niet. Jij hebt er last van dus jij zult iets anders moeten gaan doen.
Ik neem aan dat je vrienden daar echt wel begrip voor hebben als jij je tijd met hen op een andere manier wilt gaan invullen omdat het anders te lastig voor je is.
Ik krijg alleen meer en meer de indruk dat je dat helemaal niet wilt.
Vind je misschien ergens de 'drama' ook prettig?
[...]
Ik wilde net aan jou vragen; wat vind jij dan een goede oplossing? Ik zit met de handen in het haar, heb niet voor niets dit topic geopend.
Ik begrijp de reacties wel, dat ik afstand moet nemen van mijn vrienden. Mijn vrienden zijn echter ontzettend belangrijk voor me; belangrijker dan mijn ex. Ik geniet van het samenzijn, dingen ondernemen, samen lachen. Dát zijn juist de leuke dingen in mijn leven. Ik heb er niets aan als ik dat laat schieten. Net als komende zaterdag bijvoorbeeld, een kerstgala. Dat wil ik niet missen. Dit staat los van het 'niet willen', want mijn vrienden betekenen oprecht veel voor me, en dit is niet een verkapte manier om nog steeds mijn ex te zien of iets.
Aan de andere kant; het klopt waarschijnlijk wel dat ik niet echt het contact met mijn ex wíl verbreken (dit staat los van mijn vrienden). Mijn gevoel geeft me in dat ik nog steeds bij hem wil zijn en het liefst nog elke nacht tegen hem aankruip. Verstandelijk wéét ik dat het niet kan. Ik word er niet gelukkig van, dat besef ik me heel goed. Jezus begin gewoon te janken.
Maar mijn vrienden tijdelijk gedag zeggen is gewoon echt geen optie.
dat hoeft toch niet? je kunt toch individueel afspreken? Als jij perse vast blijft houden aan het samenzijn met vriend, moet je nu, ja ook heel hard, niet zeiken.
Hij vertrekt ook niet. Jij hebt er last van dus jij zult iets anders moeten gaan doen.
Ik neem aan dat je vrienden daar echt wel begrip voor hebben als jij je tijd met hen op een andere manier wilt gaan invullen omdat het anders te lastig voor je is.
Ik krijg alleen meer en meer de indruk dat je dat helemaal niet wilt.
Vind je misschien ergens de 'drama' ook prettig?
woensdag 14 december 2011 om 19:02
quote:Al is de welwillendheid van mijn kant er absoluut. Ik zou er alles voor over hebben om met hem een toekomst op te kunnen bouwen en er onvoorwaardelijk voor elkaar te zijn. Dat is voor mij vanzelfsprekend eigenlijk, het zou me nul moeite kosten hem alles te geven wat jij zojuist hebt gezegd.
Dit is niet de realiteit.
Stop met jezelf voor de gek te houden en help jezelf uit de droom.
Dit is niet de realiteit.
Stop met jezelf voor de gek te houden en help jezelf uit de droom.
woensdag 14 december 2011 om 19:04
Je hecht kennelijk heel erg aan de relatie en hebt er veel ongemak voor over. Ik zou me afvragen waarom eigenlijk. Waarom koester je de relatie zo. Je spreekt erover alsof het een natuurramp is die je overkomt. Je klaagt over je verliefdheid.
Natuurlijk kan je hem weerstaan maar je wil je juist overgeven. Dat is je probleem.
Natuurlijk kan je hem weerstaan maar je wil je juist overgeven. Dat is je probleem.
woensdag 14 december 2011 om 19:05
quote:lorrel schreef op 14 december 2011 @ 19:01:
[...]
dat hoeft toch niet je kunt toch individueel afspreken? Als jij perse vast blijft houden aan het samenzijn met vriend, moet je nu ja ook heel hard, niet zeiken.
Hij vertrekt ook niet. Jij hebt er last van dus jij zult iets anders moeten gaan doen.
Ik neem aan dat je vrienden daar echt wel begrip voor hebben als jij je tijd et hen op een andere manier wilt gaan invullen omdat het anders te lastig voor je is.
Ik krijg alleen meer en meer de indruk dat je dat helemaal niet wilt.
Vind je misschien ergens de 'drama' ook prettig?
Ik vind dit zo lastig. Ik heb dit twee jaar geleden al diep weg gestopt er een slotje op gedaan. Confrontered dit, maar dat is waarschijnlijk goed voor me.
Om je laatste vraag te beantwoorden, heel eerlijk, misschien op een onbewust niveau wel. Merano gaf net aan dat het wellicht een soort verslaving is geworden, en daar had ik zelf ook al wel aan gedacht. Toch weet ik echt wel dat ik hier veel vaker ongelukkig dan gelukkig mee ben.
[...]
dat hoeft toch niet je kunt toch individueel afspreken? Als jij perse vast blijft houden aan het samenzijn met vriend, moet je nu ja ook heel hard, niet zeiken.
Hij vertrekt ook niet. Jij hebt er last van dus jij zult iets anders moeten gaan doen.
Ik neem aan dat je vrienden daar echt wel begrip voor hebben als jij je tijd et hen op een andere manier wilt gaan invullen omdat het anders te lastig voor je is.
Ik krijg alleen meer en meer de indruk dat je dat helemaal niet wilt.
Vind je misschien ergens de 'drama' ook prettig?
Ik vind dit zo lastig. Ik heb dit twee jaar geleden al diep weg gestopt er een slotje op gedaan. Confrontered dit, maar dat is waarschijnlijk goed voor me.
Om je laatste vraag te beantwoorden, heel eerlijk, misschien op een onbewust niveau wel. Merano gaf net aan dat het wellicht een soort verslaving is geworden, en daar had ik zelf ook al wel aan gedacht. Toch weet ik echt wel dat ik hier veel vaker ongelukkig dan gelukkig mee ben.
woensdag 14 december 2011 om 19:06
Eigenlijk is het natuurlijk kolder als je zegt dat je je vriendengroep geen tabee wilt zeggen
Kwestie van prioriteiten stellen
Jaren geleden ging ik scheiden
we hadden een relatie van 10 jaar, en mijn vrienden waren de zijne en omgekeerd
IK werd er oprecht doodongelukkig van dat het elke keer via een U bocht toch weer over mijn ex ging, was ook allemaal echt goed bedoeld.
Ik heb iedereen een brief gestuurd dat ik het gewoon even niet kon
IK kon even geen contact hebben met mensen waarvan ik wist dat ze een dag later naar mijn kersverse ex gingen
Ik had tijd nodig om mijn verdriet een plekje te geven, tijd nemen om mezelf weer uit te vinden...
Toen ik na een ruim jaar alles weer een beetje op de rut had, was ik een aantal vrienden kwijt...
Jammer dan...dan waren het ook geen echte vrienden.
Kwestie van prioriteiten stellen
Jaren geleden ging ik scheiden
we hadden een relatie van 10 jaar, en mijn vrienden waren de zijne en omgekeerd
IK werd er oprecht doodongelukkig van dat het elke keer via een U bocht toch weer over mijn ex ging, was ook allemaal echt goed bedoeld.
Ik heb iedereen een brief gestuurd dat ik het gewoon even niet kon
IK kon even geen contact hebben met mensen waarvan ik wist dat ze een dag later naar mijn kersverse ex gingen
Ik had tijd nodig om mijn verdriet een plekje te geven, tijd nemen om mezelf weer uit te vinden...
Toen ik na een ruim jaar alles weer een beetje op de rut had, was ik een aantal vrienden kwijt...
Jammer dan...dan waren het ook geen echte vrienden.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 14 december 2011 om 19:19
Precies, gewoon met de vrienden uit dat groepje blijven afspreken maar dan één op één, wie daar niet aan mee wil werken is misschien geen echte vriend(in) Dit zeker een maand of 6 volhouden, of liefst tot je halsoverkop verliefd bent op iemand anders en die aan die groep wil voorstellen.
(en hou in de gaten dat je kennelijk met dit soort excuses komt om geen ruggegraat te hoeven hebben, dus waarschijnlijk verzin je nog wel wat redenen waarom je hem toch weer moet zien of spreken, streng zijn voor jezelf hierin en lief voor jezelf in al het andere)
Succes!
(en hou in de gaten dat je kennelijk met dit soort excuses komt om geen ruggegraat te hoeven hebben, dus waarschijnlijk verzin je nog wel wat redenen waarom je hem toch weer moet zien of spreken, streng zijn voor jezelf hierin en lief voor jezelf in al het andere)
Succes!
woensdag 14 december 2011 om 19:26
is er geen manier te vinden om wel samen te zijn? Wat is het echte probleem? Je schrijft twee dingen; hij heeft bindingsangst en hij is niet te vertrouwen.
Ten eerste valt me op dat je de gehele oorzaak bij hem legt. En jouw aandeel?
Ten tweede: wil hij niet werken aan die bindingsangst? En als je met 'niet te vertrouwen' bedoelt dat hij niet monogaam is; zou een niet monogame relatie dan geen optie zijn?
Ten eerste valt me op dat je de gehele oorzaak bij hem legt. En jouw aandeel?
Ten tweede: wil hij niet werken aan die bindingsangst? En als je met 'niet te vertrouwen' bedoelt dat hij niet monogaam is; zou een niet monogame relatie dan geen optie zijn?
woensdag 14 december 2011 om 19:33
quote:Dove schreef op 14 december 2011 @ 19:05:
[...]
Ik vind dit zo lastig. Ik heb dit twee jaar geleden al diep weg gestopt er een slotje op gedaan. Confrontered dit, maar dat is waarschijnlijk goed voor me.
Om je laatste vraag te beantwoorden, heel eerlijk, misschien op een onbewust niveau wel. Merano gaf net aan dat het wellicht een soort verslaving is geworden, en daar had ik zelf ook al wel aan gedacht. Toch weet ik echt wel dat ik hier veel vaker ongelukkig dan gelukkig mee ben.
Een junk is ook vaker ongelukkig dan gelukkig door z'n gedrag.
Het is een verlaving, behandel het dan ook zo.
Als jij hem ziet is het net als een alcoholist die denkt dat dat ene biertje niet uitmaakt.
Het vervelende is dat als je nu niks doet aan dit soort gedrag, het niet beperkt blijft tot deze relatie. Het word een valkuil.
Volgende man word dan weer hetzelfde verhaal omdat het komt door hoe jij in relaties staat en waar je genoegen mee neemt/ behoefte aan hebt.
Mss een paar sessies therapie er tegenaan gooien?
[...]
Ik vind dit zo lastig. Ik heb dit twee jaar geleden al diep weg gestopt er een slotje op gedaan. Confrontered dit, maar dat is waarschijnlijk goed voor me.
Om je laatste vraag te beantwoorden, heel eerlijk, misschien op een onbewust niveau wel. Merano gaf net aan dat het wellicht een soort verslaving is geworden, en daar had ik zelf ook al wel aan gedacht. Toch weet ik echt wel dat ik hier veel vaker ongelukkig dan gelukkig mee ben.
Een junk is ook vaker ongelukkig dan gelukkig door z'n gedrag.
Het is een verlaving, behandel het dan ook zo.
Als jij hem ziet is het net als een alcoholist die denkt dat dat ene biertje niet uitmaakt.
Het vervelende is dat als je nu niks doet aan dit soort gedrag, het niet beperkt blijft tot deze relatie. Het word een valkuil.
Volgende man word dan weer hetzelfde verhaal omdat het komt door hoe jij in relaties staat en waar je genoegen mee neemt/ behoefte aan hebt.
Mss een paar sessies therapie er tegenaan gooien?
woensdag 14 december 2011 om 20:02
quote:wolkje8 schreef op 14 december 2011 @ 18:38:
@marcishier kun je misschien eens omschrijven hoe dat is een relatie met een onveilig gehechte? Denk namelijk dat ikzelf net zon relatie achter de rug heb, kon mn vinger er niet echt op leggen, maar echt close werd het nooit alsin altijd soort afstand bewaren op een bepaalde manier, en dus ook makkelijk bij een conflict de benen nemen en niet meer omkijken. Ook veel wantrouwen naar mij toe, en erg claimend en bezitterig, maar wel weer totaal afstand kunnen nemen als iets hem niet beviel..
De baby - jeugdjaren zijn heel belangrijk voor het hectingsproces. Kijk maar eens op internet. Indien je daar geen veilige hechting ontwikkelt is de kans groot dat je daar later problemen mee krijgt. Dat kan zich uiten in bindingsangst, maar kan ook veel verder gaan.
De door jou omschreven criteria voldoen daar exact aan.
@marcishier kun je misschien eens omschrijven hoe dat is een relatie met een onveilig gehechte? Denk namelijk dat ikzelf net zon relatie achter de rug heb, kon mn vinger er niet echt op leggen, maar echt close werd het nooit alsin altijd soort afstand bewaren op een bepaalde manier, en dus ook makkelijk bij een conflict de benen nemen en niet meer omkijken. Ook veel wantrouwen naar mij toe, en erg claimend en bezitterig, maar wel weer totaal afstand kunnen nemen als iets hem niet beviel..
De baby - jeugdjaren zijn heel belangrijk voor het hectingsproces. Kijk maar eens op internet. Indien je daar geen veilige hechting ontwikkelt is de kans groot dat je daar later problemen mee krijgt. Dat kan zich uiten in bindingsangst, maar kan ook veel verder gaan.
De door jou omschreven criteria voldoen daar exact aan.
woensdag 14 december 2011 om 20:17
Dove, je zegt dat jullie van elkaar houden.
De ingrediënten voor een liefdevolle relatie zijn dus aanwezig.
Zou je, je vriend niet kunnen vragen (als laatste redmiddel), om samen een goede relatietherapie te volgen?
Wie weet, wat het oplevert, en mocht het helaas niet werken, dan weet je echt voor jezelf, dat je alles hebt geprobeerd.
Succes
De ingrediënten voor een liefdevolle relatie zijn dus aanwezig.
Zou je, je vriend niet kunnen vragen (als laatste redmiddel), om samen een goede relatietherapie te volgen?
Wie weet, wat het oplevert, en mocht het helaas niet werken, dan weet je echt voor jezelf, dat je alles hebt geprobeerd.
Succes
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
woensdag 14 december 2011 om 20:20
woensdag 14 december 2011 om 20:33
Bindingsangst zou kunnen, maar het kan ook onwil zijn om je te binden. Hij is niet te vertrouwen zeg je. Waar uit zich dat in? En wat geeft hij zelf voor reden om zich niet te willen binden?
Wat het zo lastig maakt in dit soort gevallen is dat je telkens een glimp te zien krijgt van hoe het zou kunnen zijn. Op de momenten dat hij weer moeite voor je doet. Maar het verwezenlijkt zich nooit. Daarom is het ook zo moeilijk om ervan los te komen.
Wat het zo lastig maakt in dit soort gevallen is dat je telkens een glimp te zien krijgt van hoe het zou kunnen zijn. Op de momenten dat hij weer moeite voor je doet. Maar het verwezenlijkt zich nooit. Daarom is het ook zo moeilijk om ervan los te komen.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
woensdag 14 december 2011 om 20:47
Verliefdheid is ook gewoon een fysieke verslaving. Als je elkaar blijft opzoeken blijf je die stofjes maar aanmaken. Minstens 6 maanden geen contact. Helemaal niets. Dan zou het over moeten zijn. (mist ja natuurlijk niet de hele dag zijn facebook gaat opzoeken, over hem fantaseren etc). Ga op reis of zo als je elkaar anders niet kan vermijden.
Wat jullie hebben is een ongezonde aantrekkingskracht want het belemmert je allebei om verder te gaan met je leven en er komt ook niks goeds uit. Ik vind het eerlijk gezegd zelfs respectloos dat hij meer contact op gaat nemen als jij een leuke vent ontmoet. Als je het niet voor jezelf kan, gunnen jullie elkaar dan niks beters?
Wat jullie hebben is een ongezonde aantrekkingskracht want het belemmert je allebei om verder te gaan met je leven en er komt ook niks goeds uit. Ik vind het eerlijk gezegd zelfs respectloos dat hij meer contact op gaat nemen als jij een leuke vent ontmoet. Als je het niet voor jezelf kan, gunnen jullie elkaar dan niks beters?