Relaties
alle pijlers
Altijd verliefd
vrijdag 13 januari 2012 om 10:49
Het is niet echt een probleem, maar iets waar ik graag de mening van buitenstaanders over zou horen.
Zo lang als ik me kan herinneren ben ik vaak verliefd. Al op de kleuterschool was er een jongetje aan wie ik vaak dacht en bij wie ik graag in de buurt wilde zijn. Dat duurde dan een tijd en dan kwam er weer een ander jongetje die ik van een afstand kon bewonderen. In mijn puberteit was het niet anders. Het leuke van mijn puberteit was: het was af en toe wederzijds. Hoewel ik ook nog vaak een onbeantwoorde liefde had. Weet je het nog: vaak langs zijn huis lopen in de hoop dat hij toevallig naar buiten kwam, dat werk.
De puberteit ging gelukkig vanzelf over en ik ontmoette mijn man, met wie ik nu bijna 25 jaar getrouwd ben. Mijn man is lief, intelligent, aantrekkelijk en ik kan ontzettend met hem lachen. Alleen: die verliefdheden zijn gebleven. Onbeantwoorde liefdes die vaak een paar jaar (!) duren. Dan is het weer over, ben ik weer een tijd hevig verliefd op m’n eigen man, en dan kom ik weer iemand anders tegen naar wie ik moet smachten.
Ik doe er nooit wat mee. Soms vertel ik het aan mijn man, soms niet. Ik weet best dat het zich allemaal in mijn fantasie afspeelt, net als die kleuterschoolliefdes. Maar toch. Dat hopen dat ‘hij’ mij opmerkt, dromen dat ‘hij’ ook aan mij denkt, helemaal opvrolijken van een vriendschappelijke afspraak met ‘hem’. Ik word er soms zo flauw van. Het gaat nergens heen, ik kan er niks zinnigs mee doen. Maar als het dan weer over is, dan mis ik iets.
Hoe komt dit en wat moet ik ermee? Is mijn leven nou zo saai, dat ik dit soort luchtkastelen nodig heb? Is er ergens een geheim genootschap van Altijdverliefden waar ik me bij aan kan sluiten? Of is het helemaal geen verliefdheid en noem ik het zo, omdat ik niet beter weet?
Zo lang als ik me kan herinneren ben ik vaak verliefd. Al op de kleuterschool was er een jongetje aan wie ik vaak dacht en bij wie ik graag in de buurt wilde zijn. Dat duurde dan een tijd en dan kwam er weer een ander jongetje die ik van een afstand kon bewonderen. In mijn puberteit was het niet anders. Het leuke van mijn puberteit was: het was af en toe wederzijds. Hoewel ik ook nog vaak een onbeantwoorde liefde had. Weet je het nog: vaak langs zijn huis lopen in de hoop dat hij toevallig naar buiten kwam, dat werk.
De puberteit ging gelukkig vanzelf over en ik ontmoette mijn man, met wie ik nu bijna 25 jaar getrouwd ben. Mijn man is lief, intelligent, aantrekkelijk en ik kan ontzettend met hem lachen. Alleen: die verliefdheden zijn gebleven. Onbeantwoorde liefdes die vaak een paar jaar (!) duren. Dan is het weer over, ben ik weer een tijd hevig verliefd op m’n eigen man, en dan kom ik weer iemand anders tegen naar wie ik moet smachten.
Ik doe er nooit wat mee. Soms vertel ik het aan mijn man, soms niet. Ik weet best dat het zich allemaal in mijn fantasie afspeelt, net als die kleuterschoolliefdes. Maar toch. Dat hopen dat ‘hij’ mij opmerkt, dromen dat ‘hij’ ook aan mij denkt, helemaal opvrolijken van een vriendschappelijke afspraak met ‘hem’. Ik word er soms zo flauw van. Het gaat nergens heen, ik kan er niks zinnigs mee doen. Maar als het dan weer over is, dan mis ik iets.
Hoe komt dit en wat moet ik ermee? Is mijn leven nou zo saai, dat ik dit soort luchtkastelen nodig heb? Is er ergens een geheim genootschap van Altijdverliefden waar ik me bij aan kan sluiten? Of is het helemaal geen verliefdheid en noem ik het zo, omdat ik niet beter weet?
vrijdag 13 januari 2012 om 12:50
vrijdag 13 januari 2012 om 20:37
quote:-nora- schreef op 13 januari 2012 @ 12:37:
[...]
Jaa precies dat! Ik dacht dat ik de enige was die dat deed. Heb het ook nooit echt zo in mijn omgeving gezegd dat ik dat doe, voelt toch een beetje pathetisch
Same here! Ik vond mezelf ook altijd een beetje vreemd... Maarrr nu heb ik medestanders! Fijn!
Ik droom ook veel, ook over leuke mannen, en dat biedt dan soms een origineel 'beginpunt' van een fantasie. Of de laatste film die ik van een bepaalde acteur heb gezien. Heerlijk! (en inderdaad een klein beetje pathetisch)
[...]
Jaa precies dat! Ik dacht dat ik de enige was die dat deed. Heb het ook nooit echt zo in mijn omgeving gezegd dat ik dat doe, voelt toch een beetje pathetisch
Same here! Ik vond mezelf ook altijd een beetje vreemd... Maarrr nu heb ik medestanders! Fijn!
Ik droom ook veel, ook over leuke mannen, en dat biedt dan soms een origineel 'beginpunt' van een fantasie. Of de laatste film die ik van een bepaalde acteur heb gezien. Heerlijk! (en inderdaad een klein beetje pathetisch)
