Relaties
alle pijlers
And this is the END
zondag 8 augustus 2010 om 15:53
Ben boos, verdrietig en teleurgesteld.............
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
dinsdag 24 augustus 2010 om 07:57
Mannen hebben geen ruggegraat..
Zodra het maar even iets slechter gaat en niet naar hun zin, pakken ze hun spullen en vertrekken.
Lekker makkelijk, wil af en toe ook wel een man zijn.
Ik ben zo benieuwd hoe hij denkt zijn tijd door te brengen met de meiden en wanneer!!! Als je al geen tijd voor ze hebt als je bij ze woont wordt het van een afstand natuurlijk nog lastiger. Wil mijn kinderen niet hun vader onthouden, absoluut niet, maar wil ze wel wapennen voor de teleurstelling. Vaak genoeg zijn er dingen geweest die ik achteraf alleen heb moeten doen omdat het werk ertussen kwam. Hij gaat nu opeens echt niet "Nee" zeggen tegen een klus omdat hij naar zijn kinderen gaat
nog 1 nachtje en dan is hij terug
Zodra het maar even iets slechter gaat en niet naar hun zin, pakken ze hun spullen en vertrekken.
Lekker makkelijk, wil af en toe ook wel een man zijn.
Ik ben zo benieuwd hoe hij denkt zijn tijd door te brengen met de meiden en wanneer!!! Als je al geen tijd voor ze hebt als je bij ze woont wordt het van een afstand natuurlijk nog lastiger. Wil mijn kinderen niet hun vader onthouden, absoluut niet, maar wil ze wel wapennen voor de teleurstelling. Vaak genoeg zijn er dingen geweest die ik achteraf alleen heb moeten doen omdat het werk ertussen kwam. Hij gaat nu opeens echt niet "Nee" zeggen tegen een klus omdat hij naar zijn kinderen gaat
nog 1 nachtje en dan is hij terug
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:14
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:29
Hmm nouja zie nog wel hoe dat dan met de huur gaat, misschien zijn ze hier minder streng dan bij Monique? Blijf het een vreemd fenomeen vinden dat je bij een netto inkomen van 1900 euro geen huis zou kunnen huren van 700-800 euro....
@ vivaline: ja dat zijn exact de woorden van mijn man, denk niet dat het beter gaat worden, maar GVD het is toch altijd prima geweest? Ben gisteravond nog weer HEEEL boos op hem geworden. Dat ik het respectloos vind richting mij en de kinderen dat hij het allemaal zomaar opgeeft zonder dat we er echt iets aan hebben gedaan.... Dat het dan blijkbaar nooit echt wat heeft voorgesteld en hij dus schijnbaar ook niet veel om de kinderen geeft. Weet wel dat het gemeen is en ook helemaal geen zin heeft, maar soms word ik ZOOO boos omdat afstandelijke gedoe, En doordat hij nog in huis woont is het ook een dagelijkse confrontatie met de enorme afwijzing die hij mij heeft gegeven.....
@ waaromdan, ik denk niet dat hij heel moeilijk gaat doen, maar ook niet makkelijk. Hoort toch ook veel verhalen van mannen die hun vrouw en kinderen voorlopig in het huis laten wonen, maar dat is hier niet aan de orde. Het huis moet meteen in de verkoop... Hij wil ons wel uit de sociale huur houden, maar hoe hij dat denkt te gaan doen????
Ik heb mijn man ook uit het schoolritueel gehaald hoor. Straks is hij echt weg en dan moeten ze EN wennen aan een huis zonder vader EN een ander schoolritueel, dat leek me niet goed voor ze.
Ondertussen ben ik hevig aan het twijfelen over hoe we het met de kinderen moeten/gaan regelen. Hij laat mij daar vrij in, maar hoe egoistisch ben ik als ik zeg niet zonder de kinderen te willen? Ben ik echt een 'braak' vrouw zoals ik elders lees als ik zeg, om het weekend? Ik vind het zoooo moeilijk om daar een objectieve keuze in te maken nu ik eerst moet leren leven zonder hem door te moeten. Moet ik dan ook zonder mijn kinderen????
@ vivaline: ja dat zijn exact de woorden van mijn man, denk niet dat het beter gaat worden, maar GVD het is toch altijd prima geweest? Ben gisteravond nog weer HEEEL boos op hem geworden. Dat ik het respectloos vind richting mij en de kinderen dat hij het allemaal zomaar opgeeft zonder dat we er echt iets aan hebben gedaan.... Dat het dan blijkbaar nooit echt wat heeft voorgesteld en hij dus schijnbaar ook niet veel om de kinderen geeft. Weet wel dat het gemeen is en ook helemaal geen zin heeft, maar soms word ik ZOOO boos omdat afstandelijke gedoe, En doordat hij nog in huis woont is het ook een dagelijkse confrontatie met de enorme afwijzing die hij mij heeft gegeven.....
@ waaromdan, ik denk niet dat hij heel moeilijk gaat doen, maar ook niet makkelijk. Hoort toch ook veel verhalen van mannen die hun vrouw en kinderen voorlopig in het huis laten wonen, maar dat is hier niet aan de orde. Het huis moet meteen in de verkoop... Hij wil ons wel uit de sociale huur houden, maar hoe hij dat denkt te gaan doen????
Ik heb mijn man ook uit het schoolritueel gehaald hoor. Straks is hij echt weg en dan moeten ze EN wennen aan een huis zonder vader EN een ander schoolritueel, dat leek me niet goed voor ze.
Ondertussen ben ik hevig aan het twijfelen over hoe we het met de kinderen moeten/gaan regelen. Hij laat mij daar vrij in, maar hoe egoistisch ben ik als ik zeg niet zonder de kinderen te willen? Ben ik echt een 'braak' vrouw zoals ik elders lees als ik zeg, om het weekend? Ik vind het zoooo moeilijk om daar een objectieve keuze in te maken nu ik eerst moet leren leven zonder hem door te moeten. Moet ik dan ook zonder mijn kinderen????
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:51
quote:waaromdan schreef op 24 augustus 2010 @ 10:20:
En sommige mannen doen er alles aan om onder de alimentatie uit te komen/deze te laten verlagen...............Maar wel 3 auto's voor de deur hebben en dan zeggen dat ze niet veel kunnen betalen. ZieligerdsJa, dat klopt. Maar als die drie auto's betaald zijn van een spaarrekening (va hem zelf of van zijn nieuwe partner) wordt dat niet bij inkomsten opgeteld. Het gaat erom wat maandelijks aan loon/uitkering binnenkomt.
En sommige mannen doen er alles aan om onder de alimentatie uit te komen/deze te laten verlagen...............Maar wel 3 auto's voor de deur hebben en dan zeggen dat ze niet veel kunnen betalen. ZieligerdsJa, dat klopt. Maar als die drie auto's betaald zijn van een spaarrekening (va hem zelf of van zijn nieuwe partner) wordt dat niet bij inkomsten opgeteld. Het gaat erom wat maandelijks aan loon/uitkering binnenkomt.
dinsdag 24 augustus 2010 om 11:37
Ja dat klopt inderdaad, dat zei die man al.
Ik heb gisteren nog contact gehad met mijn advocaat die tevens echtscheidingsmakelaar is en hij heeft aanvullende informatie verstuurd naar Delta Loyd die blijkbaar NIET wisten dat ik ook nog overwaarde heb, de scheidingsconvenant niet of half gelezen(gekregen) hadden.
Ik heb nog steeds een optie op het huis en is het nog niet van de baan.....
Neemt niet weg dat ik nog niet veel weet en het af moet wachten, je bent maar een nummer....
Gisteravond heb ik bij de huisartsenpost gezeten met een enorm dik scheenbeen dat ik die middag ontzettend gestoten had aan de trekhaak van mijn auto
Foto's gemaakt maar gelukkig niks gebroken,alleen gekneusd. Scheenbeen is dan ook een rotplek.
Mooi blauw geworden nu en iets minder dik door flink gekoeld te hebben.
Ik heb gisteren nog contact gehad met mijn advocaat die tevens echtscheidingsmakelaar is en hij heeft aanvullende informatie verstuurd naar Delta Loyd die blijkbaar NIET wisten dat ik ook nog overwaarde heb, de scheidingsconvenant niet of half gelezen(gekregen) hadden.
Ik heb nog steeds een optie op het huis en is het nog niet van de baan.....
Neemt niet weg dat ik nog niet veel weet en het af moet wachten, je bent maar een nummer....
Gisteravond heb ik bij de huisartsenpost gezeten met een enorm dik scheenbeen dat ik die middag ontzettend gestoten had aan de trekhaak van mijn auto
Foto's gemaakt maar gelukkig niks gebroken,alleen gekneusd. Scheenbeen is dan ook een rotplek.
Mooi blauw geworden nu en iets minder dik door flink gekoeld te hebben.
dinsdag 24 augustus 2010 om 11:45
quote:waaromdan schreef op 23 augustus 2010 @ 19:24:
Monique, ????? hoe kan dat nou?
Is het huur of koop???
Verdien je teveel voor huurtoeslag, is de huur vrijesector??
Raar hoor
En vreselijk balen natuurlijk.
EN ja, dan ga je daar lekker af zitten wachten, waar moet je anders heen.
Hier niet veel beter dan eerst. Voel me vreselijk moe, ik hbe nu echt het gevoel overal alleen voor te staan. terwijl ik het altijd al deed (en nu werk ik niet eens)
Wordt straks tijd voor een avondje bankhangen
Ik zou particulier gaan huren Waarom. Ik sta wel al een paar jaar ingeschreven bij de woningstichting maar nog niet lang genoeg, je moet ongeveen 6-7 jaar ingeschreven staan. Er wordt geen rekening gehouden met scheidingsproblemen en toch zeker niet als je zelf nog geld hebt. Ga met je kind en je zak geld onder een brug slapen en kom terug als je niks meer hebt zeggen ze daar....ook lekker!
Als je in een levensbedreigende situatie zit kom je op een urgentielijst...jaja
Als ik vandaag nog goed bericht krijg wat betreft het huis, maak ik een vreugdedans met mijn blauwe dikke been
Monique, ????? hoe kan dat nou?
Is het huur of koop???
Verdien je teveel voor huurtoeslag, is de huur vrijesector??
Raar hoor
En vreselijk balen natuurlijk.
EN ja, dan ga je daar lekker af zitten wachten, waar moet je anders heen.
Hier niet veel beter dan eerst. Voel me vreselijk moe, ik hbe nu echt het gevoel overal alleen voor te staan. terwijl ik het altijd al deed (en nu werk ik niet eens)
Wordt straks tijd voor een avondje bankhangen
Ik zou particulier gaan huren Waarom. Ik sta wel al een paar jaar ingeschreven bij de woningstichting maar nog niet lang genoeg, je moet ongeveen 6-7 jaar ingeschreven staan. Er wordt geen rekening gehouden met scheidingsproblemen en toch zeker niet als je zelf nog geld hebt. Ga met je kind en je zak geld onder een brug slapen en kom terug als je niks meer hebt zeggen ze daar....ook lekker!
Als je in een levensbedreigende situatie zit kom je op een urgentielijst...jaja
Als ik vandaag nog goed bericht krijg wat betreft het huis, maak ik een vreugdedans met mijn blauwe dikke been
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:35
Jeetje wat rot voor je monique!!
Maria, jouw man is precies die van mij. Ik ben van mening dat je, als er kinderen zijn, echt alles op alles moet hebben gezet om het te laten slagen. Man wil dat niet. Ik vroeg hem laatst: kun jij jezelf recht in de spiegel aankijken met de overtuiging dat je er alles aan hebt gedaan?
Nee was zijn antwoord en blijkbaar is dat in zijn ogen ook niet nodig. Hij kan alleen nog maar aan zijn eigen 'geluk' denken en aan de relatie werken kost teveel moeite, daar heeftie geen zin in. De slappe zak.
Maria, jouw man is precies die van mij. Ik ben van mening dat je, als er kinderen zijn, echt alles op alles moet hebben gezet om het te laten slagen. Man wil dat niet. Ik vroeg hem laatst: kun jij jezelf recht in de spiegel aankijken met de overtuiging dat je er alles aan hebt gedaan?
Nee was zijn antwoord en blijkbaar is dat in zijn ogen ook niet nodig. Hij kan alleen nog maar aan zijn eigen 'geluk' denken en aan de relatie werken kost teveel moeite, daar heeftie geen zin in. De slappe zak.
dinsdag 24 augustus 2010 om 19:09
Grrrrr eigen geluk! Hier ook zoiemand eigenlijk hoor, die gelukkig denkt te zijn dadelijk als ik weg ben en een nieuwe auto heeft zodat hij weekendjes weg kan gaan met een eventuele nieuwe vriendin ( zijn woorden)
Gofferju zeg, weekendjes weg! Terwijl wij nooooit ergens heen gingen, ook niet toen de kinderen nog klein waren.
Meneer gaat zo enorm zijn neus stoten, komt er nog wel achter als ik hier niet meer ben. Kan zich amper of niet redden alleen, kan niets in het huishouden. Misschien wel handig die nieuwe vriendin dan ja.......
Niets meer gehoord over het huis vandaag....
Gofferju zeg, weekendjes weg! Terwijl wij nooooit ergens heen gingen, ook niet toen de kinderen nog klein waren.
Meneer gaat zo enorm zijn neus stoten, komt er nog wel achter als ik hier niet meer ben. Kan zich amper of niet redden alleen, kan niets in het huishouden. Misschien wel handig die nieuwe vriendin dan ja.......
Niets meer gehoord over het huis vandaag....
dinsdag 24 augustus 2010 om 23:37
@maria 2005 : het kijken naar appartementen van mijn man : tja, in november kwam hij met het verhaal dat hij niets meer voor me voelde en we beter uit elkaar konden gaan. Hij was al info gaan inwinnen ivm onze pas gebouwde woning en wist ook exact hoe hij het zag wat betreft regeling voor de kinderen. Ik heb toen gevraagd of hij het niet zag zitten toch nog te vechten voor ons huwelijk of mij tenminste de kans te geven dit nieuws dat insloeg als een bom te verwerken. Hij wou er nog tijd voor geven maar eind januari kwam het bericht dat hij verliefd was op een ander maar die had hem afgewezen. Zodoende heb ik mijn kans gegrepen om toch nog voor ons huwelijk te gaan. Hij is daarna danig in de knoop geraakt met zijn rouwproces betreffende zijn onbeantwoorde liefde en hij kwam op bepaalde vlakken zichzelf tegen. Wat dat betreft sprak hij soms over alleen gaan wonen. Dus vandaar mijn wantrouwen als hij kijkt naar appartementen. Hij heeft ook eens geopperd om bvb. een jaar alleen te gaan wonen om te kijken of hij niet opnieuw verliefd zou worden op mij (als hij mij miste) of hij deed het voorstel om een LAT-relatie te onderhouden. Ik heb hem geantwoord dat als dat voor hem kan hij ook gewoon hier bij mij kan blijven en ons huwelijk verderzetten. Als hij vertrekt, trek ik er een streep onder : ik ben geen ping-pong bal. Ik wil hem nu de tijd geven om over die verliefdheid te geraken en terug naar mij toe te groeien : komt dit niet dan moeten we onze conclusies trekken.
Ik ben gewoon blij dat hij er ook wil aan werken en het de tijd geven, ook al is het voor mij bijzonder moeilijk die onzekerheid en het afstoten en aantrekken. Hij wil nu dat ik met hem omga als een goede vriend maar dat kan ik niet want ik zie hem als mijn man !
Gisteren nog positief : hij opperde nu dat zijn therapeut had gezegd dat het voor sommige huwelijken had gewerkt om een gezamenlijke hobby uit te bouwen (liefst in een nieuw socioaal gezelschap) en dat je dan weer dichter naar elkaar kan komen. Ik vind dat dan heel leuk dat hij daarover nadenkt : teken dat hij toch wil, ook al is het gevoel er nog steeds niet
Ik ben gewoon blij dat hij er ook wil aan werken en het de tijd geven, ook al is het voor mij bijzonder moeilijk die onzekerheid en het afstoten en aantrekken. Hij wil nu dat ik met hem omga als een goede vriend maar dat kan ik niet want ik zie hem als mijn man !
Gisteren nog positief : hij opperde nu dat zijn therapeut had gezegd dat het voor sommige huwelijken had gewerkt om een gezamenlijke hobby uit te bouwen (liefst in een nieuw socioaal gezelschap) en dat je dan weer dichter naar elkaar kan komen. Ik vind dat dan heel leuk dat hij daarover nadenkt : teken dat hij toch wil, ook al is het gevoel er nog steeds niet
woensdag 25 augustus 2010 om 00:03
quote:Monique_64 schreef op 24 augustus 2010 @ 19:09:
Kan zich amper of niet redden alleen, kan niets in het huishouden. Misschien wel handig die nieuwe vriendin dan ja.......
....
En weet je wat het wonderlijke is, hij redt zich wel.
Geluiden als "hij redt zich niet" hoor ik regelmatig
bij relatiebreuken en tot nu toe is er nog niemand
die ik ken bij het Leger des Heils beland.
Ach er zal eens een aardappel aanbranden, een witte
blouse uit de wasmachine komen en plant doodgaan
maar echt hij redt zich.................
Verheug je er niet teveel op
Kan zich amper of niet redden alleen, kan niets in het huishouden. Misschien wel handig die nieuwe vriendin dan ja.......
....
En weet je wat het wonderlijke is, hij redt zich wel.
Geluiden als "hij redt zich niet" hoor ik regelmatig
bij relatiebreuken en tot nu toe is er nog niemand
die ik ken bij het Leger des Heils beland.
Ach er zal eens een aardappel aanbranden, een witte
blouse uit de wasmachine komen en plant doodgaan
maar echt hij redt zich.................
Verheug je er niet teveel op
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
woensdag 25 augustus 2010 om 07:59
quote:waaromdan schreef op 23 augustus 2010 @ 23:39:
Ik snap die afstandelijkheid niet................ niet na....!!
Hoe kan je na al die jaren "houden van" ineens zeggen dat het over is, niks meer voor je voelen!!??
Oké, wellicht zijn we beide in het drukke gezinsverkeer vergeten dat je aan een relatie moet blijven werken.
Ik heb het misschien net iets te vaak "voor lief" genomen.
Maar als ik nou wil vechten en hij hij voelt nog een klein dingetje (zijn woorden) dan kan je toch je best doen om het groter te laten worden, voor je gezin je kinderen alles wat je hebt opgebouwd.
Ga slapen, hoop ik.
Mannen zal ik nooit begrijpen
Dit heb ik ook vaak gedacht de afgelopen tijd. Hoe hij zijn ergernissen zo lang heeft kunnen opkroppen, ze ook voor mij verborgen heeft kunnen houden. En dan ineens is het voorbij. Maar gek genoeg zit ik niet eens zo slecht in mijn vel nu, slaap goed. Terwijl hij al nachten niet of nauwelijks slaapt.
Het vinden van woonruimte wordt nog een zware dobber denk ik, met mijn niet zo hoge inkomen nu. Maar heb wel een sollicitatie lopen en het zou mooi zijn als die baan doorgaat.
Ik snap die afstandelijkheid niet................ niet na....!!
Hoe kan je na al die jaren "houden van" ineens zeggen dat het over is, niks meer voor je voelen!!??
Oké, wellicht zijn we beide in het drukke gezinsverkeer vergeten dat je aan een relatie moet blijven werken.
Ik heb het misschien net iets te vaak "voor lief" genomen.
Maar als ik nou wil vechten en hij hij voelt nog een klein dingetje (zijn woorden) dan kan je toch je best doen om het groter te laten worden, voor je gezin je kinderen alles wat je hebt opgebouwd.
Ga slapen, hoop ik.
Mannen zal ik nooit begrijpen
Dit heb ik ook vaak gedacht de afgelopen tijd. Hoe hij zijn ergernissen zo lang heeft kunnen opkroppen, ze ook voor mij verborgen heeft kunnen houden. En dan ineens is het voorbij. Maar gek genoeg zit ik niet eens zo slecht in mijn vel nu, slaap goed. Terwijl hij al nachten niet of nauwelijks slaapt.
Het vinden van woonruimte wordt nog een zware dobber denk ik, met mijn niet zo hoge inkomen nu. Maar heb wel een sollicitatie lopen en het zou mooi zijn als die baan doorgaat.
woensdag 25 augustus 2010 om 08:44
Mijn man, of ex man hoe zal hem noemen, heeft heel lang geroepen: als jij besluit te gaan,als jij de knoop doorhakt maak ik een einde aan mijn leven en kun jij hier niet blijven wonen want voor zelfmoord gelden de verzekeringsregeltjes niet.. Is dat emotionele chantage of emotionele chantage?
Nu de knoop eindelijk is doorgehakt, doet hij alsof er dadelijk een weeeeereld voor hem open zal gaan en vind ik overal boekjes van auto's en camera's. Bah!
Mijn jongste zoon had een uitnodiging van de rechtbank gekregen, hij mocht daar donderdag (morgen dus) komen vertellen wat hij er allemaal van vindt en bij wie hij het liefst wil wonen etc. Maar als hij geen zin had of gewoon liever niet kwam, was het invullen en opsturen van de vragenlijst ook genoeg.
Kind koos natuurlijk voor die lijst want brrrr de rechtbank???
Erg spannend!!
Bij wie wil je wonen? Mijn moeder.
Wanneer wil je bij de ouder zijn waar je niet voor kiest om te wonen? Langskomen als ik zin heb.......
Mogen je ouders deze mening weten? Ja want die weten ze al.
Heb je nog vragen aan de rechter? Nee
Stelt toch niks voor mam!! Kind heeft nog gelijk ook.
Nu de knoop eindelijk is doorgehakt, doet hij alsof er dadelijk een weeeeereld voor hem open zal gaan en vind ik overal boekjes van auto's en camera's. Bah!
Mijn jongste zoon had een uitnodiging van de rechtbank gekregen, hij mocht daar donderdag (morgen dus) komen vertellen wat hij er allemaal van vindt en bij wie hij het liefst wil wonen etc. Maar als hij geen zin had of gewoon liever niet kwam, was het invullen en opsturen van de vragenlijst ook genoeg.
Kind koos natuurlijk voor die lijst want brrrr de rechtbank???
Erg spannend!!
Bij wie wil je wonen? Mijn moeder.
Wanneer wil je bij de ouder zijn waar je niet voor kiest om te wonen? Langskomen als ik zin heb.......
Mogen je ouders deze mening weten? Ja want die weten ze al.
Heb je nog vragen aan de rechter? Nee
Stelt toch niks voor mam!! Kind heeft nog gelijk ook.
woensdag 25 augustus 2010 om 09:28
Hij had al terug moeten zijn maar of hij dat al is weet ik niet........
Ben net langs zijn kantoor gereden maar zag geen auto staan.
Dat betekent
a) dat deze nog binnen in de loods staat
b) dat degene die hem gaat halen de auto mee heeft.
Hij wilde de meiden ophalen vanmiddag maar dat gaat niet gebeuren. Heb ik ook tegen hun gezegd.
Want wat gaat hij doen, waar gaat hij heen???
Lekker naar kantoor, hij de administratie wegwerken en de telefoontjes en zij achter pc of tv...............
Heb pijn in mijn maag, ben misselijk, vreselijk moe
En zou hem zo graag in mijn armen willen houden
Ben net langs zijn kantoor gereden maar zag geen auto staan.
Dat betekent
a) dat deze nog binnen in de loods staat
b) dat degene die hem gaat halen de auto mee heeft.
Hij wilde de meiden ophalen vanmiddag maar dat gaat niet gebeuren. Heb ik ook tegen hun gezegd.
Want wat gaat hij doen, waar gaat hij heen???
Lekker naar kantoor, hij de administratie wegwerken en de telefoontjes en zij achter pc of tv...............
Heb pijn in mijn maag, ben misselijk, vreselijk moe
En zou hem zo graag in mijn armen willen houden
woensdag 25 augustus 2010 om 09:43
@smellycat : ja ik vind het ook vreslijk stom als die mannen zeggen dat ze al jaren niets meer voor je voelen. Waarom blijven ze inderdaad zolang rondlopen met deze gevoelens ?? Wij hebben dan nog samen een huis gebouwd en hij heeft mij nog aangemoedigd om als zelfstandige te beginnen hetgeen mij nu geen voordeel oplevert als ik alleen ga komen te staan; Dus ik geloof hem niet als dit al jaren zo bezig is en is dat wel zo dan vind ik het laf.
@waaromdan : ik ken het gevoel zo goed wat je nu beschrijft. Aan de ene kant kwaadheid, verdriet, machteloosheid en toch diep in je hart nog zoveel liefde voor deze man en hem willen in je armen nemen. Ik vraag mij soms ook af vanwaar dit laatste dan nog komt : zou dit komen omdat wij nog terug denken aan alle goede herinneringen en leuke momenten ?? Want bij mij leefden we inderdaad al jaren naast elkaar maar daarom was ik niet ongelukkig; Ik dacht dat het allemaal wel beter zou gaan als de meisjes wat groter zouden zijn. Nu was dit moment aangebroken en nu wil hij niet meer. En OK, de goede herinneringen komen uit jaren terug maar ze zijn er nog terwijl hij ze precies vergeten is en zelfs in tranen uitbarstte bij het lezen van de brieven die hij ooit aan mij schreef. En het gekke is dan dat ik nu wel die knuffels, aandacht en lieve woordjes ontzettend mis (tot het er pijn van doet) terwijl ik dat jaren niet in de gaten heb gehad ???
@waaromdan : ik ken het gevoel zo goed wat je nu beschrijft. Aan de ene kant kwaadheid, verdriet, machteloosheid en toch diep in je hart nog zoveel liefde voor deze man en hem willen in je armen nemen. Ik vraag mij soms ook af vanwaar dit laatste dan nog komt : zou dit komen omdat wij nog terug denken aan alle goede herinneringen en leuke momenten ?? Want bij mij leefden we inderdaad al jaren naast elkaar maar daarom was ik niet ongelukkig; Ik dacht dat het allemaal wel beter zou gaan als de meisjes wat groter zouden zijn. Nu was dit moment aangebroken en nu wil hij niet meer. En OK, de goede herinneringen komen uit jaren terug maar ze zijn er nog terwijl hij ze precies vergeten is en zelfs in tranen uitbarstte bij het lezen van de brieven die hij ooit aan mij schreef. En het gekke is dan dat ik nu wel die knuffels, aandacht en lieve woordjes ontzettend mis (tot het er pijn van doet) terwijl ik dat jaren niet in de gaten heb gehad ???
woensdag 25 augustus 2010 om 09:45
woensdag 25 augustus 2010 om 09:53
Het is misschien niet te geloven maar ik ken geen lieve woordjes en knuffels aandacht...aandacht??? Echt niet! Hij was degene die aandacht moest hebben, zag altijd beren op de weg. En geknuffeld... ja op zijn manier als er plotselinge geilheid optrad om het zomaar te zeggen.
Terwijl ik hier tik komt er zoveel verdriet maar ook woede in me omhoog. vraag me af of ik daar ooit nog van af kom, of dat ooit nog zal slijten.
Terwijl ik hier tik komt er zoveel verdriet maar ook woede in me omhoog. vraag me af of ik daar ooit nog van af kom, of dat ooit nog zal slijten.
woensdag 25 augustus 2010 om 10:14
Dat is ook precies wat ik dacht tinkerbell, als de jongens wat ouder zijn, wordt het allemaal wat makkelijker en komen we wel weer aan elkaar toe. Hoe dom achteraf om dat te denken en niet meteen te handelen....
@monique, oh wat erg dat je dat allemaal hebt moeten missen in je relatie! Kan me voorstellen dat je daar nu extra boos om wordt...
@waaromdan, kan me aan 1 kant voorstellen dat je langs zijn kantoor bent gereden, maar maak jezelf niet helemaal gek he?!
Ik zelf slaap al nachten slecht, er blijven maar lijstjes door mijn hoofd malen van dingen die we nooit meer samen (met z'n 4-en) zullen doen. Heb er net een aantal naar hem gemailed, niet dat dat zin heeft, maar moest het gewoon even kwijt.
Ondertussen voel ik me steeds minder op mijn gemak met hem in huis. Elke keer als ik hem zie, word ik weer geconfronteerd met die enorme afwijzing. Dat ik hem naar de logeerkamer heb gestuurd, maakt het eigenlijk alleen maar moeilijker. de afstand wordt groter en groter. Misschien is dat maar beter ook, maar ik vind het echt enorm lastig op het moment....
@monique, oh wat erg dat je dat allemaal hebt moeten missen in je relatie! Kan me voorstellen dat je daar nu extra boos om wordt...
@waaromdan, kan me aan 1 kant voorstellen dat je langs zijn kantoor bent gereden, maar maak jezelf niet helemaal gek he?!
Ik zelf slaap al nachten slecht, er blijven maar lijstjes door mijn hoofd malen van dingen die we nooit meer samen (met z'n 4-en) zullen doen. Heb er net een aantal naar hem gemailed, niet dat dat zin heeft, maar moest het gewoon even kwijt.
Ondertussen voel ik me steeds minder op mijn gemak met hem in huis. Elke keer als ik hem zie, word ik weer geconfronteerd met die enorme afwijzing. Dat ik hem naar de logeerkamer heb gestuurd, maakt het eigenlijk alleen maar moeilijker. de afstand wordt groter en groter. Misschien is dat maar beter ook, maar ik vind het echt enorm lastig op het moment....
woensdag 25 augustus 2010 om 10:24
Ja maria2005, die afstand he, ... wij slapen sinds Pasen terug samen omdat hij dat vroeg en ik vind het wel leuk maar anderzijds heb ik soms het gevoel van : als hij nu toch eens besluit weg te gaan, heb ik het misschien toch moeilijk dat we niet eerst afstand genomen hebben op dat vlak. Maar zover zijn we nog niet : ik geniet van alle positieve momenten en toenaderingspogingen die hij toch doet. Mijn gedachten malen dan wel maar ik probeer te genieten en die momenten mee te pikken (ik heb ze dan toch gehad, he). Ja ook ik denk vaak : als het gedaan is, kunnen die en die dingen niet meer met ons 4-tjes ; wij gaan dat moeten missen. Mijn man is heel erg naar de kinderen toegekeerd de laatste tijd (is positief) en de kinderen vinden het super. Vooral de oudste (bijna 10) laat heel erg merken hoe leuk ze het vindt om met ons viertjes leuke dingen te doen en dat gebeurt nu ook veel meer dan vroeger : pretparkbezoek, minigolf, spelletjes doen, wetergevecht in de tuin, ... Als dit toch plots ten einde moet komen, gaat dat kind kapot gaan denk ik. Ik hoop toch zo dat mijn man zijn hart nog opent .......
woensdag 25 augustus 2010 om 10:28
Ik voel me ook totaal niet op m'n gemak in dit huis wat nog voor een paar weken ook nog van mij is...... Ik voel me slechts een huishoudster die zorgt dat de boel opgeruimd is en zorg dat de koelkast gevuld is. Ik was en strijk alles, ook zijn kleding. Lig zelfs nog naast hem s'nachts maar doe geen oog dicht.
Want als je niet kunt slapen kun je zo fijn (pfff) over dingen nadenken.....
Hebben jullie iemand waar je een beetje je verhaal aan kwijt kunt? Familie of goede vriend of vriendin?
Misschien herkenbaar maar met vlagen komen dingen ernstig omhoog die ik mee heb gemaakt met hem, dingen waardoor ik enorm verdrietig ben en die ik zo graag zou willen vergeten. Lukt me gewoon niet! Als ik met hem over die dingen wilde praten in het verleden noemde hij me haatdragend. Dat is het niet, ik ben niet haatdragend maar het heeft me kapot gemaakt van binnen. Het wil maar niet herstellen.
Want als je niet kunt slapen kun je zo fijn (pfff) over dingen nadenken.....
Hebben jullie iemand waar je een beetje je verhaal aan kwijt kunt? Familie of goede vriend of vriendin?
Misschien herkenbaar maar met vlagen komen dingen ernstig omhoog die ik mee heb gemaakt met hem, dingen waardoor ik enorm verdrietig ben en die ik zo graag zou willen vergeten. Lukt me gewoon niet! Als ik met hem over die dingen wilde praten in het verleden noemde hij me haatdragend. Dat is het niet, ik ben niet haatdragend maar het heeft me kapot gemaakt van binnen. Het wil maar niet herstellen.
woensdag 25 augustus 2010 om 10:29
Ja dat is het tegengestelde van afstand vs geen afstand. Dacht dat ik me beter zou voelen met die afstand, maar ik voel me alleen maar slechter. Maar misschien is het wel zoals jij schrijft, dat de klap dat straks wat minder wordt? Ik zal er toch doorheen moeten. Juist die leuke dingen die we samen deden, bleven mij maar hoop geven die dan toch elke keer weer de grond in werden geboord.... Maar nu mis ik ze... Ik word soms zo gek van mezelf.....
En voor de kinderen, ja dat breekt ook mijn hart..... Geen idee hoe ze gaan reageren, ze zijn nog zo klein....
En voor de kinderen, ja dat breekt ook mijn hart..... Geen idee hoe ze gaan reageren, ze zijn nog zo klein....
woensdag 25 augustus 2010 om 10:31
@ monique, ben het even kwijt, maar ben jij degene die bij jullie een einde aan het huwelijk hebt gemaakt? Of komen die dingen nu naar boven als een soort van schild om jezelf te wapenen?
Ik heb mijn dagboeken van de afgelopen jaren door zitten lezen en daar was ook niet alles zo mooi als ik me nu herinner, toch had ik het zelf nooit opgegeven, gek is dat he?! Misschien dat wij vrouwen toch langer door willen gaan (misschien tegen beter weten in??)
Ik heb mijn dagboeken van de afgelopen jaren door zitten lezen en daar was ook niet alles zo mooi als ik me nu herinner, toch had ik het zelf nooit opgegeven, gek is dat he?! Misschien dat wij vrouwen toch langer door willen gaan (misschien tegen beter weten in??)
woensdag 25 augustus 2010 om 10:39
Ik slaap wel nog met hem en doe leuke dingen samen ook omdat ik nog steeds hoop dat we er samen zullen uitkomen. Hij zegt dat hij dat ook hoopt en geeft aan dat hij elke dag naar mijn foto's kijkt. Hij trekt er ook heel veel van mij. Zo verwarrende dingen allemaal. En ja, ook ik ben vaak teleurgesteld na leuke activiteiten omdat ik het gevoel heb dat hij dan toch afstandelijk doet naar mij (hij keert zich vaak in zijn eigen wereldje) : bvb. in een wachtrij in het pretpark.. Nu plan ik toch nog een weekendje weg voor zijn verjaardag : hij heeft dit in april ook voor mij gedaan. Maar ik ben eens benieuwd wat dat gaat geven ???
Ik wil nu ook niet teveel afstand laten komen omdat ik schrik heb dat we dan weer terug staan op het punt van vorige jaren (naast elkaar). Het is moeilijk balanceren.
@monique64 : ja, ik heb wel vriendinnen waar ik mijn verhaal kwijt kan. Dit forum hier vind ik nu ook wel leuk. Eerst henb ik mijn ouders in vertrouwen genomen maar dat doe ik nu niet veel meer want zij kunnen moeilijk objectief blijven. Ik kan ook goed praten met mijn schoonmoeder, schoonbroer en schoonzus maar ik pas daar ook mee op want ik wil hem zijn familie niet ontnemen want deze hebben de neiging om dan hem op zijn kop te zitten en mij in bescherming te nemen.
Ik wil nu ook niet teveel afstand laten komen omdat ik schrik heb dat we dan weer terug staan op het punt van vorige jaren (naast elkaar). Het is moeilijk balanceren.
@monique64 : ja, ik heb wel vriendinnen waar ik mijn verhaal kwijt kan. Dit forum hier vind ik nu ook wel leuk. Eerst henb ik mijn ouders in vertrouwen genomen maar dat doe ik nu niet veel meer want zij kunnen moeilijk objectief blijven. Ik kan ook goed praten met mijn schoonmoeder, schoonbroer en schoonzus maar ik pas daar ook mee op want ik wil hem zijn familie niet ontnemen want deze hebben de neiging om dan hem op zijn kop te zitten en mij in bescherming te nemen.
woensdag 25 augustus 2010 om 10:46
[quote]maria2005 schreef op 25 augustus 2010 @ 10:31:
@ monique, ben het even kwijt, maar ben jij degene die bij jullie een einde aan het huwelijk hebt gemaakt? Of komen die dingen nu naar boven als een soort van schild om jezelf te wapenen?
Ja ik ben degene die er een streep onder wilde zetten zo'n 7 jaar geleden al. Maar omdat ik bang was.... gewoon bang van alles wat er dan komen ging en me schuldig voelde omdat deze man zich niet of slecht gaat redden heeft het allemaal zo lang geduurd en ben ik ondertussen niet sterk meer maar ik moet.
Het is dan ook moeilijk om hier te tikken omdat bv Waaromdan juist zo graag haar huwelijk wil redden (wat begrijpelijk is hoor) en ik er heel anders over denk, heel anders in sta.
Iedereen heeft recht op geluk.
@ monique, ben het even kwijt, maar ben jij degene die bij jullie een einde aan het huwelijk hebt gemaakt? Of komen die dingen nu naar boven als een soort van schild om jezelf te wapenen?
Ja ik ben degene die er een streep onder wilde zetten zo'n 7 jaar geleden al. Maar omdat ik bang was.... gewoon bang van alles wat er dan komen ging en me schuldig voelde omdat deze man zich niet of slecht gaat redden heeft het allemaal zo lang geduurd en ben ik ondertussen niet sterk meer maar ik moet.
Het is dan ook moeilijk om hier te tikken omdat bv Waaromdan juist zo graag haar huwelijk wil redden (wat begrijpelijk is hoor) en ik er heel anders over denk, heel anders in sta.
Iedereen heeft recht op geluk.
