Relaties
alle pijlers
begrip voor obsessie
dinsdag 27 oktober 2009 om 10:58
Uit het onderwerp 'obsessie' roep ik mensen op die in een situatie zitten die begrip hebben voor mensen met een obsessie. Wie zit er in een relatie met een partner die een obsessie voor je heeft? Hoe gaan jullie daarmee om?
Hieronder heb ik mijn verhaal en 1 reactie toegevoegd.
Amari74 schreef op 26 oktober 2009 @ 14:38:
Hoihoi,
Ik heb een relatie met een man die een obsessie heeft voor mij, dit zou mijn vriend ook gedaan kunnen hebben. Overnachten in mijn huis zonder dat ik het wist heeft hij ook al eens gedaan. Hij is ontzettend jaloers en wantrouwend in zijn gedrag. Het gaat verder dan een gezonde jaloezie. Ja, dat noem je dan obsessie.
In zijn geval weet ik precies wat er speelt. Hij kampt met angsten, heeft een verlatingsangst/persoonlijkheidsstoornis. Hij kan zich precies zo gedragen zoals jij beschrijft. Hij leeft zijn eigen leven niet, maar de mijne. Hij is overdreven lief voor me etc. Als het allemaal soepel gaat tussen ons dan gaat dit redelijk normaal. Maar als er iets is gebeurd tussen ons dan eist hij alle aandacht op en geeft me helemaal niet de ruimte die ik nodig heb. Ik wordt er dan ook heel moe van.
Hij is nu 3 dagen in de week met zijn persoonlijkheidsstoornis aan de slag via een psychologisch traject.
Ik wil hem de kans geven om van zijn probleem af te komen. Ik beleef naast deze zware voorvallen ook intense fijne momenten met hem. Buiten zijn probleem zou het de perfecte partner voor me zijn. We matchen ontzettend.
Een relatie met zo iemand kan dus wel, alleen je cijfert veel van jezelf weg, dat ontstaat gewoon. Ook al neem je jezelf voor het anders te doen en je vrijheid te nemen. Wees voorbereid op vele gesprekken als je een relatie door wilt zetten.
Ik ben heel open en hij weet veel van mij. Hij leest soms mijn mails en telefoon als ik er niet ben. Hij vertrouwt mij ook niet maar heeft daar geen rede toe. Ik laat hem dat ook inzien. Het is gewoon de angst die het van hem wint.
Ik beschouw mijn vriend niet als gevaarlijk, hoewel zijn emoties hoog kunnen oplopen. Daarbij is mijn vriend een tweeling van sterrenbeeld, dat is ook nogal verwarrend.
Ik heb er lang mee om kunnen gaan, maar het feit dat ik hier zit, geeft aan dat ik benieuwd ben of anderen dit ook tegenkomen.
Hieronder heb ik mijn verhaal en 1 reactie toegevoegd.
Amari74 schreef op 26 oktober 2009 @ 14:38:
Hoihoi,
Ik heb een relatie met een man die een obsessie heeft voor mij, dit zou mijn vriend ook gedaan kunnen hebben. Overnachten in mijn huis zonder dat ik het wist heeft hij ook al eens gedaan. Hij is ontzettend jaloers en wantrouwend in zijn gedrag. Het gaat verder dan een gezonde jaloezie. Ja, dat noem je dan obsessie.
In zijn geval weet ik precies wat er speelt. Hij kampt met angsten, heeft een verlatingsangst/persoonlijkheidsstoornis. Hij kan zich precies zo gedragen zoals jij beschrijft. Hij leeft zijn eigen leven niet, maar de mijne. Hij is overdreven lief voor me etc. Als het allemaal soepel gaat tussen ons dan gaat dit redelijk normaal. Maar als er iets is gebeurd tussen ons dan eist hij alle aandacht op en geeft me helemaal niet de ruimte die ik nodig heb. Ik wordt er dan ook heel moe van.
Hij is nu 3 dagen in de week met zijn persoonlijkheidsstoornis aan de slag via een psychologisch traject.
Ik wil hem de kans geven om van zijn probleem af te komen. Ik beleef naast deze zware voorvallen ook intense fijne momenten met hem. Buiten zijn probleem zou het de perfecte partner voor me zijn. We matchen ontzettend.
Een relatie met zo iemand kan dus wel, alleen je cijfert veel van jezelf weg, dat ontstaat gewoon. Ook al neem je jezelf voor het anders te doen en je vrijheid te nemen. Wees voorbereid op vele gesprekken als je een relatie door wilt zetten.
Ik ben heel open en hij weet veel van mij. Hij leest soms mijn mails en telefoon als ik er niet ben. Hij vertrouwt mij ook niet maar heeft daar geen rede toe. Ik laat hem dat ook inzien. Het is gewoon de angst die het van hem wint.
Ik beschouw mijn vriend niet als gevaarlijk, hoewel zijn emoties hoog kunnen oplopen. Daarbij is mijn vriend een tweeling van sterrenbeeld, dat is ook nogal verwarrend.
Ik heb er lang mee om kunnen gaan, maar het feit dat ik hier zit, geeft aan dat ik benieuwd ben of anderen dit ook tegenkomen.
dinsdag 27 oktober 2009 om 21:15
Natuurlijk is de behoefte aan waardering en bevesting iets menselijks, dat hebben we allemaal wel, bewust of onbewust. Alleen wanneer je er afhankelijk van bent is het niet meer natuurlijk. Zeker niet wanneer iemand de persoon waardoor hij geobsedeerd is nog eens gaat manipuleren om haar aan zich te binden. Daar kun je je alleen tegen verweren zolang je heel sterk in je schoenen staat. Juist omdat er sprake is van liefde is het zo moeilijk om mee om te gaan. Kon ik mijn partner destijds maar zien als wierdo, dan had ik er verder geen energie meer in gestoken en was ik er ook niet in verwikkeld geraakt.
Grtz, My Way.
Grtz, My Way.
dinsdag 27 oktober 2009 om 21:15
Hi pom508
Je hebt natuurlijk gelijk als het gaat om gedrag van vriend van Amari, die inmiddels met zichzelf aan de slag is. Wat me echter opviel bij een paar reacties, is dat het nogal snel wordt afgekamd: als iemand obsessief gedrag vertoond. Alsof die personen nooit last hebben van obsessieve gedachten. of dat nu gaat om een relatie of koopzieken bij de bijenkorf.... Iedereen heeft dat wel in zich. En zeker o.g.v. relaties! Ik vind heb het idee dat veel mensen al snel het vingertje naar iemand wijzen, die dan inderdaad echt abnormaal uit zijn/ haar plaat gaat (stalken/ smsmén/ partner geen ruimte geven/alles controleren), maar vergeten dat de gedachte waarschijnlijk bij hen zelf ook wel eens is opgekomen. Om zich vervolgens gelijk weer te corrigeren, dat mag duidelijk zijn. Maar dat maakt je niet persé BETER dan de obsessieve persoon, je kunt het alleen gewensder hanteren.
Maar goed, dat is dus een andere discussie.
Ik heb begrepen dat het gesprek hier inmiddels gaat over het lot van de partner die ermee moet leven: met iemand die obsessief gedrag vertoond.
En wat kan ik daarvan zeggen? Ik kan me voorstellen dat je hem wel een kans wilt geven, Amari. Alleen al om het feit dat hij ook een mens heeft met zijn eigen moeilijkheden, net zoals ieder ander mens weer andere obstakels heeft.
Je mag elkaar natuurlijk wel een beetje helpen in het leven als je het moeilijk hebt, vooral als het je partner is.
maar, wat hier al door vele anderen ook gepost is, je eigen grenzen in de gaten houden blijft wel belangrijk. Dus met vriendinnen blijven uitgaan, je iegen ruimte blijven aangeven. Het kost ook veel energie natuurlijk en de vraag is nog steeds of jij dit vol gaat houden, omdat je wel snapt dat je vriend niet gelijk 'genezen' is. daar gaat wel een tijdje overheen....
De tijd zal het leren...
Je hebt natuurlijk gelijk als het gaat om gedrag van vriend van Amari, die inmiddels met zichzelf aan de slag is. Wat me echter opviel bij een paar reacties, is dat het nogal snel wordt afgekamd: als iemand obsessief gedrag vertoond. Alsof die personen nooit last hebben van obsessieve gedachten. of dat nu gaat om een relatie of koopzieken bij de bijenkorf.... Iedereen heeft dat wel in zich. En zeker o.g.v. relaties! Ik vind heb het idee dat veel mensen al snel het vingertje naar iemand wijzen, die dan inderdaad echt abnormaal uit zijn/ haar plaat gaat (stalken/ smsmén/ partner geen ruimte geven/alles controleren), maar vergeten dat de gedachte waarschijnlijk bij hen zelf ook wel eens is opgekomen. Om zich vervolgens gelijk weer te corrigeren, dat mag duidelijk zijn. Maar dat maakt je niet persé BETER dan de obsessieve persoon, je kunt het alleen gewensder hanteren.
Maar goed, dat is dus een andere discussie.
Ik heb begrepen dat het gesprek hier inmiddels gaat over het lot van de partner die ermee moet leven: met iemand die obsessief gedrag vertoond.
En wat kan ik daarvan zeggen? Ik kan me voorstellen dat je hem wel een kans wilt geven, Amari. Alleen al om het feit dat hij ook een mens heeft met zijn eigen moeilijkheden, net zoals ieder ander mens weer andere obstakels heeft.
Je mag elkaar natuurlijk wel een beetje helpen in het leven als je het moeilijk hebt, vooral als het je partner is.
maar, wat hier al door vele anderen ook gepost is, je eigen grenzen in de gaten houden blijft wel belangrijk. Dus met vriendinnen blijven uitgaan, je iegen ruimte blijven aangeven. Het kost ook veel energie natuurlijk en de vraag is nog steeds of jij dit vol gaat houden, omdat je wel snapt dat je vriend niet gelijk 'genezen' is. daar gaat wel een tijdje overheen....
De tijd zal het leren...
Only dead fish go with the flow
dinsdag 27 oktober 2009 om 22:07
Amari,
het valt me op dat je alleen reageert op mensen die hetzelfde denken als jij.
Je zoekt begrip, maar waarom heb je die nodig , die bevestiging dat je er goed aan doet?
Zodra iemand hier zegt dat je op moet passen, ga je of de verdediging in of je reageert niet.
Madhe, dankje , ben er nog lang niet , maar dat komt wel, ik heb hoop.
het valt me op dat je alleen reageert op mensen die hetzelfde denken als jij.
Je zoekt begrip, maar waarom heb je die nodig , die bevestiging dat je er goed aan doet?
Zodra iemand hier zegt dat je op moet passen, ga je of de verdediging in of je reageert niet.
Madhe, dankje , ben er nog lang niet , maar dat komt wel, ik heb hoop.
woensdag 28 oktober 2009 om 00:48
Mee eens met wat de meeste mensen hier zeggen. Amari is niet verantwoordelijk voor deze situatie, maar houdt hem mogelijk alleen maar meer in stand door hoe ze er mee omgaat. Dat is niet meteen haar schuld, want ze weet gewoon net zo min hoe ze er mee om moet gaan als haar vriend dat weet.
Mijn vriendin staat wat dat betreft een stuk sterker in haar schoenen. Maar ja, die heeft al meer meegemaakt voordat ze mij leerde kennen en bezoekt zelf ook een psychiater (al jaren, ivm met eigen problemen, maar zelf voor gekozen) dus weet een stuk beter hoe ze er mee om moet gaan.
Grappig genoeg was ik voordat ik enigzinds obsessief werd juist degene die haar probeerde te overtuigen om meer met vriendinnen e.d. te doen omdat ik het idee kreeg dat ze te aanhankelijk bij mij werd.
Amari daarintegen lijkt meegesleept te worden in de situatie. Zelf mee gaan naar de psych waar haar vriend naar toe gaat of proberen met een andere te praten kan geen kwaad in haar geval, want die kunnen haar mogelijk beter helpen met hoe ze met deze situatie om moet gaan.
btw Amari, ik wil niet zeggen dat je je vriend op moet geven of dat het niets kan worden tussen jullie, maar (ook) ik ben van idee dat je erg moet oppassen moet deze situatie.
Nog steeds veel sterkte toegewenst!
Mijn vriendin staat wat dat betreft een stuk sterker in haar schoenen. Maar ja, die heeft al meer meegemaakt voordat ze mij leerde kennen en bezoekt zelf ook een psychiater (al jaren, ivm met eigen problemen, maar zelf voor gekozen) dus weet een stuk beter hoe ze er mee om moet gaan.
Grappig genoeg was ik voordat ik enigzinds obsessief werd juist degene die haar probeerde te overtuigen om meer met vriendinnen e.d. te doen omdat ik het idee kreeg dat ze te aanhankelijk bij mij werd.
Amari daarintegen lijkt meegesleept te worden in de situatie. Zelf mee gaan naar de psych waar haar vriend naar toe gaat of proberen met een andere te praten kan geen kwaad in haar geval, want die kunnen haar mogelijk beter helpen met hoe ze met deze situatie om moet gaan.
btw Amari, ik wil niet zeggen dat je je vriend op moet geven of dat het niets kan worden tussen jullie, maar (ook) ik ben van idee dat je erg moet oppassen moet deze situatie.
Nog steeds veel sterkte toegewenst!
