Relaties
alle pijlers
Behoeften en trouw zijn aan jezelf..
zaterdag 17 januari 2009 om 00:00
Hallo forummers,
Ik ben nieuw op dit forum, en heb eerst maar even om me heen gekeken.
Toch heb ik ook iets waar ik voor mezelf een beetje (eigenlijk nogal) van in de war ben.
Mijn relatie is nu een tijdje over.
De reden dat hij er een punt achter heeft gezet is omdat ik met persoonlijke problematiek zit (eetstoornis).
In een korte tijd ben ik door een heftig gevecht gegaan, en dat heeft lang aangehouden en vreselijk veel energie gekost binnen onze relatie.
Zoveel dus dat hij er niet mee om kon gaan en de relatie dus stop heeft gezet.
Ik ben toen bij een familielid gaan wonen (tja, we woonden samen en ineens had ik geen huis meer) en intensief begonnen met therapie.
De eerste tijd van onze break was hij vrij snibbig en zonk alle moed op een eventueel nieuwe start me dus totaal in de schoenen.
Ook omdat ik de aandacht wel bij mezelf kon gebruiken (correctie; moest gebruiken) was het lastig om ook nog eens te maken te hebben met flink liefdesverdriet.
Toch na een tijdje van zo nu en dan contact (voornamelijk via msn of telefonisch) gaf hij voorzichtig steeds meer blijk van de nog steeds aanwezige liefde. Probleem; zijn vertrouwen dat geschaadt is, gekwetstheid door de afgelopen periode en ook het gevoel zijn eigen leven weer op orde te moeten brengen.
Omdat hij toch ook wel weer toenaderingen deed raakte ik in de war. Natuurlijk wil ik niets liever dat het goedkomt, maar t bleef allemaal wel zodanig vaag dat ik er niet veel zekerheid (behalve dan mijn gevoel) uit kon halen.
Ik voelde me een beetje jojo-en en dat komt niet bepaald ten goede aan de problematiek waar ik in zit (wat overigens al wel iets beter gaat gelukkig...).
Inmiddels (ook na hem weer een paar keer gezien te hebben, voornamelijk om praktische redenen) is het wel duidelijk dat het gevoel van beide kanten zeker niet weg is (integendeel eigenlijk).
Hij heeft mij min of meer geopperd om het een paar maanden de tijd te geven en dan verder te kijken na een radiostilte.
Waar doe ik nou zo moeilijk over?
Nou dat is eigenlijk voornamelijk omdat ik best soms het gevoel heb dat hij de gebeten hond is, en van alles moet verwerken, terwijl het hoofdzakelijk mijn probleem is.
Ik mis soms een knuffel, gewoon even samen zijn, misschien iets opbouwends om het vertrouwen weer langzaam te laten groeien.
Een tijd radiostilte voelt voor mij erg onnatuurlijk en ook kil aan...
Ik wil het graag allemaal begrijpen, maar ergens voelt het toch een beetje alsof ik mezelf geweld aandoe.
Ook kan ik na die radiostilte maar weinig zekerheid krijgen, het maakt me gewoon onzeker. Bang dat ik alsnog teleurgesteld wordt, na een toch al zo'n zware periode.
Ik wil mezelf ergens in bescherming nemen, en voel gewoon ook zo'n grote behoefte aan af en toe te praten (ik zoek dus absoluut geen contact), samen te zijn, en gewoon te voelen hoe dat voor beiden is. Ook mijn vertrouwen (en misschien wel voornamelijk, aangezien ik in een klap geen huis, werk en stabiliteit in mezelf meer had) is beschadigd in deze namelijk.
Het is ook alsof ik me nu volledig moet aanpassen en mijn eigen behoeften opzij moet schuiven.
Soms lijkt het wel alsof ik ben vreemd gegaan, en de 'schuld' volledig op mijn schouders rust en ik verantwoordelijk ben voor allerlei leed dat ik zeker niet heb willen veroorzaken.
De eerste periode was vooral 'zijn gekwetstheid' aan de orde van de dag...voelt een beetje als omgekeerde wereld..ook al begrijp ik het weer wel.
Misschien een beetje warrig verhaal, maar ik schipper gewoon ontzettend in wat nu wijsheid voor mezelf is.
Dat ik keihard met mezelf bezig ben staat niet ter discussie overigens. Dat is natuurlijk het grootste belang.
Helaas ben ik nog niet vaardig om mijn hart en verlangens zomaar uit te schakelen en het volledig los te laten.
Het neemt me toch veel in beslag, meer dan goed voor me is denk ik.
Toch schrijf ik regelmatig brieven (die ik niet verstuur) waarin ik afscheid neem, tegen mijn gevoel in eigenlijk.
Omdat ik het zo moeilijk vind om hiermee om te gaan, niets te mogen doen (hij geeft alles eigenlijk aan), en ondertussen zo'n rotgevoel met me meezeul...
Herkenbaar voor iemand, of misschien tips om de boel op een rijtje te zetten en hiermee om te gaan?
Ik ben hopelijk een klein ietsepietsie helder in mijn verhaal, zo niet dan hoor ik het graag om het wat duidelijker te maken.
River..
Ik ben nieuw op dit forum, en heb eerst maar even om me heen gekeken.
Toch heb ik ook iets waar ik voor mezelf een beetje (eigenlijk nogal) van in de war ben.
Mijn relatie is nu een tijdje over.
De reden dat hij er een punt achter heeft gezet is omdat ik met persoonlijke problematiek zit (eetstoornis).
In een korte tijd ben ik door een heftig gevecht gegaan, en dat heeft lang aangehouden en vreselijk veel energie gekost binnen onze relatie.
Zoveel dus dat hij er niet mee om kon gaan en de relatie dus stop heeft gezet.
Ik ben toen bij een familielid gaan wonen (tja, we woonden samen en ineens had ik geen huis meer) en intensief begonnen met therapie.
De eerste tijd van onze break was hij vrij snibbig en zonk alle moed op een eventueel nieuwe start me dus totaal in de schoenen.
Ook omdat ik de aandacht wel bij mezelf kon gebruiken (correctie; moest gebruiken) was het lastig om ook nog eens te maken te hebben met flink liefdesverdriet.
Toch na een tijdje van zo nu en dan contact (voornamelijk via msn of telefonisch) gaf hij voorzichtig steeds meer blijk van de nog steeds aanwezige liefde. Probleem; zijn vertrouwen dat geschaadt is, gekwetstheid door de afgelopen periode en ook het gevoel zijn eigen leven weer op orde te moeten brengen.
Omdat hij toch ook wel weer toenaderingen deed raakte ik in de war. Natuurlijk wil ik niets liever dat het goedkomt, maar t bleef allemaal wel zodanig vaag dat ik er niet veel zekerheid (behalve dan mijn gevoel) uit kon halen.
Ik voelde me een beetje jojo-en en dat komt niet bepaald ten goede aan de problematiek waar ik in zit (wat overigens al wel iets beter gaat gelukkig...).
Inmiddels (ook na hem weer een paar keer gezien te hebben, voornamelijk om praktische redenen) is het wel duidelijk dat het gevoel van beide kanten zeker niet weg is (integendeel eigenlijk).
Hij heeft mij min of meer geopperd om het een paar maanden de tijd te geven en dan verder te kijken na een radiostilte.
Waar doe ik nou zo moeilijk over?
Nou dat is eigenlijk voornamelijk omdat ik best soms het gevoel heb dat hij de gebeten hond is, en van alles moet verwerken, terwijl het hoofdzakelijk mijn probleem is.
Ik mis soms een knuffel, gewoon even samen zijn, misschien iets opbouwends om het vertrouwen weer langzaam te laten groeien.
Een tijd radiostilte voelt voor mij erg onnatuurlijk en ook kil aan...
Ik wil het graag allemaal begrijpen, maar ergens voelt het toch een beetje alsof ik mezelf geweld aandoe.
Ook kan ik na die radiostilte maar weinig zekerheid krijgen, het maakt me gewoon onzeker. Bang dat ik alsnog teleurgesteld wordt, na een toch al zo'n zware periode.
Ik wil mezelf ergens in bescherming nemen, en voel gewoon ook zo'n grote behoefte aan af en toe te praten (ik zoek dus absoluut geen contact), samen te zijn, en gewoon te voelen hoe dat voor beiden is. Ook mijn vertrouwen (en misschien wel voornamelijk, aangezien ik in een klap geen huis, werk en stabiliteit in mezelf meer had) is beschadigd in deze namelijk.
Het is ook alsof ik me nu volledig moet aanpassen en mijn eigen behoeften opzij moet schuiven.
Soms lijkt het wel alsof ik ben vreemd gegaan, en de 'schuld' volledig op mijn schouders rust en ik verantwoordelijk ben voor allerlei leed dat ik zeker niet heb willen veroorzaken.
De eerste periode was vooral 'zijn gekwetstheid' aan de orde van de dag...voelt een beetje als omgekeerde wereld..ook al begrijp ik het weer wel.
Misschien een beetje warrig verhaal, maar ik schipper gewoon ontzettend in wat nu wijsheid voor mezelf is.
Dat ik keihard met mezelf bezig ben staat niet ter discussie overigens. Dat is natuurlijk het grootste belang.
Helaas ben ik nog niet vaardig om mijn hart en verlangens zomaar uit te schakelen en het volledig los te laten.
Het neemt me toch veel in beslag, meer dan goed voor me is denk ik.
Toch schrijf ik regelmatig brieven (die ik niet verstuur) waarin ik afscheid neem, tegen mijn gevoel in eigenlijk.
Omdat ik het zo moeilijk vind om hiermee om te gaan, niets te mogen doen (hij geeft alles eigenlijk aan), en ondertussen zo'n rotgevoel met me meezeul...
Herkenbaar voor iemand, of misschien tips om de boel op een rijtje te zetten en hiermee om te gaan?
Ik ben hopelijk een klein ietsepietsie helder in mijn verhaal, zo niet dan hoor ik het graag om het wat duidelijker te maken.
River..
zaterdag 17 januari 2009 om 00:07
Jij hebt het moeilijk.
Hij heeft het ook moeilijk.
Jij verwacht dat hij jouw gevoel begrijpt.
Maar zijn gevoel noem je onzinnig.
Zo lees ik het tenminste. Misschien moet je heel blij zijn met deze man, die je ondanks alles nog steeds graag ziet. En jij hem ook dus. Los je problemen op, geef hem de ruimte om de afgelopen tijd te verwerken en kijk dan hoe jullie verder zouden kunnen gaan.
Hij heeft het ook moeilijk.
Jij verwacht dat hij jouw gevoel begrijpt.
Maar zijn gevoel noem je onzinnig.
Zo lees ik het tenminste. Misschien moet je heel blij zijn met deze man, die je ondanks alles nog steeds graag ziet. En jij hem ook dus. Los je problemen op, geef hem de ruimte om de afgelopen tijd te verwerken en kijk dan hoe jullie verder zouden kunnen gaan.
zaterdag 17 januari 2009 om 00:09
Je schrijft dat je een eetstoornis hebt dit lijkt mij voor je expartner erg zwaar om mee om te gaan. Dit geeft hij ook aan dmv dat hij het uitmaakt , zijn eigen leven weer moet opbouwen en radiostilte wilt. Allemaal erg begrijpelijk gezien jouw persoonlijke problemen. Ik neem aan dat je erg op hem geleund hebt, op zijn minst is hij dagelijks geconfronteerd geweest voor een langere periode ( aangezien jullie samenwoonden) met jouw problematiek. Ik kan me zo voorstellen dat hij even op adem moet komen. Voor jou is het nu het belangrijkste denk ik om je op jezelf te richten ipv op je relatie die voorbij is. Dat je liefdesverdriet hebt is natuurlijk logisch en heeft tijd nodig. Geef hem en jezelf de ruimte dat lijkt mij het beste voor beide partijen. Een knuffel kan je beter gaan halen bij goede vriendinnen en/of familie.
zaterdag 17 januari 2009 om 00:16
Tientje79: het is zeker niet zo dat ik zijn gevoelens onzinnig noem. Dan zou ik niet oprecht van deze man houden lijkt me.
Het lastig is namelijk ook dat ik zijn kant ook kan begrijpen.
Ik zal dat zeker nooit ontkennen.
Maar daarnaast heb ik dus te maken met mijn eigen gevoelens die ook een uitweg zoeken.
Het is overigens niet zo dat ik erop uit ben weer samen te gaan wonen. Maar het lastige vind ik dat er best een nieuwe start voor beiden inzit, maar de manier waarop die plaatsvind ergens ook een beetje tegen mijn gevoel ingaat.
Het leek mij namelijk ook belangrijk om te blijven praten, elkaar misschien af en toe eens te zien e.d. omdat we dit ook samen hebben meegemaakt...
Het voelt raar om een radiostilte te hebben en na een tijd met een zogenaamde 'schone lei' te beginnen.
Weet niet zo goed of jullie begrijpen wat ik bedoel...
BGB: Hij is zelf inderdaad ook bezig wat hulp te krijgen. Niet alleen om mijn eetstoornis maar ook zaken waardoor hij zelf niet altijd even sterk staat.
Tijdens onze relatie heb ik nooit willen leunen. Ben meerdere malen ook bij vrienden en familie geweest voor een tijdje. Helaas kun je binnen een relatie niet met maskers lopen en krijgt de andere partij zeker mee hoe zwaar het met je gaat.
Het lastig is namelijk ook dat ik zijn kant ook kan begrijpen.
Ik zal dat zeker nooit ontkennen.
Maar daarnaast heb ik dus te maken met mijn eigen gevoelens die ook een uitweg zoeken.
Het is overigens niet zo dat ik erop uit ben weer samen te gaan wonen. Maar het lastige vind ik dat er best een nieuwe start voor beiden inzit, maar de manier waarop die plaatsvind ergens ook een beetje tegen mijn gevoel ingaat.
Het leek mij namelijk ook belangrijk om te blijven praten, elkaar misschien af en toe eens te zien e.d. omdat we dit ook samen hebben meegemaakt...
Het voelt raar om een radiostilte te hebben en na een tijd met een zogenaamde 'schone lei' te beginnen.
Weet niet zo goed of jullie begrijpen wat ik bedoel...
BGB: Hij is zelf inderdaad ook bezig wat hulp te krijgen. Niet alleen om mijn eetstoornis maar ook zaken waardoor hij zelf niet altijd even sterk staat.
Tijdens onze relatie heb ik nooit willen leunen. Ben meerdere malen ook bij vrienden en familie geweest voor een tijdje. Helaas kun je binnen een relatie niet met maskers lopen en krijgt de andere partij zeker mee hoe zwaar het met je gaat.
zaterdag 17 januari 2009 om 00:17
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 januari 2009 @ 00:09:
Er zijn trouwens ook zat lotgenoten dagen , forums , meetings en weet ik veel wat allemaal , voor partners van mensen met een eetstoornis .
Dat is misschien wel een goeie optie.
Hoewel ik hem niet tot zoiets wil dwingen.
Ben nu voornamelijk een beetje bang dat ieder contact dat ik zoek van de hand wordt gewezen.
Misschien voor een later stadium een idee.
Er zijn trouwens ook zat lotgenoten dagen , forums , meetings en weet ik veel wat allemaal , voor partners van mensen met een eetstoornis .
Dat is misschien wel een goeie optie.
Hoewel ik hem niet tot zoiets wil dwingen.
Ben nu voornamelijk een beetje bang dat ieder contact dat ik zoek van de hand wordt gewezen.
Misschien voor een later stadium een idee.
zaterdag 17 januari 2009 om 00:35
Om mijn gevoelens nog iets beter toe te lichten;
als wij inderdaad met elkaar verder willen gaan is het voor mij gevoelsmatig (voor het opbouwen van vertrouwen, versterken van de basis) goed om te blijven communiceren.
Al betekent dat meer afstand en meer persoonlijke ruimte.
Volledig allebei onze eigen weg gaan geeft mij het gevoel dat 'we er niet samen uit gekomen zijn' en maakt me onzeker over de toekomst.
In die zin dat mochten er dingen gebeuren tijdens onze relatie die een heftige impact kunnen hebben (overlijden/ depressie nou ja wat dan ook) ik altijd het gevoel zou hebben dat er binnen onze relatie geen stabiliteit heerst om door moeilijke perioden te komen...
Het idee van als het weer lekker met je gaat ben je weer welkom voelt dus enerzijds niet aan als een stabiele factor voor een sterke relatie.
als wij inderdaad met elkaar verder willen gaan is het voor mij gevoelsmatig (voor het opbouwen van vertrouwen, versterken van de basis) goed om te blijven communiceren.
Al betekent dat meer afstand en meer persoonlijke ruimte.
Volledig allebei onze eigen weg gaan geeft mij het gevoel dat 'we er niet samen uit gekomen zijn' en maakt me onzeker over de toekomst.
In die zin dat mochten er dingen gebeuren tijdens onze relatie die een heftige impact kunnen hebben (overlijden/ depressie nou ja wat dan ook) ik altijd het gevoel zou hebben dat er binnen onze relatie geen stabiliteit heerst om door moeilijke perioden te komen...
Het idee van als het weer lekker met je gaat ben je weer welkom voelt dus enerzijds niet aan als een stabiele factor voor een sterke relatie.
zaterdag 17 januari 2009 om 00:40
Je kunt het ook zo zien ; ondanks jullie leuke relatie en zijn steun enzo heb jij willens en wetens je lichaam gesaboteerd .
Nu maak jij van jouw probleem , ziekte , afwijking , stoornis , hoe wil je het noemen , zijn probleem .
Ik denk niet dat hij bij de eerste keer kotsen of hongeren hij op de vlucht is geslagen , of wel ? Dus kennelijk helpt zijn steun jou niet . Misschien kan hij niet beter doen wat hij nu doet ; de verantwoordelijkheid voor jouw lichaam en jouw gezondheid leggen waar die hoort te liggen ; bij jou .
Nu maak jij van jouw probleem , ziekte , afwijking , stoornis , hoe wil je het noemen , zijn probleem .
Ik denk niet dat hij bij de eerste keer kotsen of hongeren hij op de vlucht is geslagen , of wel ? Dus kennelijk helpt zijn steun jou niet . Misschien kan hij niet beter doen wat hij nu doet ; de verantwoordelijkheid voor jouw lichaam en jouw gezondheid leggen waar die hoort te liggen ; bij jou .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 17 januari 2009 om 01:09
Dat er meer voor nodig is dan alleen zijn steun dat klopt opzeker.
En ook dat de verantwoordelijkheid ervoor bij mij ligt.
Dat heb ik ook niet anders gezien.
Het is daarom ook niet zo dat ik van mijn probleem zijn probleem wil maken.
Maar is het dan zo dat wanneer je met jezelf in de knoop raakt en daar niet uitkomt, je het met jezelf moet uitzoeken tot het tij gekeerd is en je weer verder kunt gaan?
Het probleem van de eetstoornis wil ik dus ook niet bij hem leggen maar dat hoort thuis in de hulpverlening die ik ervoor krijg.
Echter ben ik niet alleen mijn eetstoornis, is de liefde ook niet voor niets nog aanwezig, en vraag ik me af of het voor het voortzetten van de relatie goed is om te blijven praten met elkaar. Ook af en toe eens iets leuks te doen (ik zeg maar wat) om op een nieuwe manier in de relatie te kunnen gaan staan.
Misschien ben ik daarvoor wel veel te vroeg.
Dat is ook een beetje de reden van het openen van dit topic, want tja ik neig meerdere kanten uit te gaan qua visie.
BGB ik begrijp je reactie overigens wel hoor.
En ook dat de verantwoordelijkheid ervoor bij mij ligt.
Dat heb ik ook niet anders gezien.
Het is daarom ook niet zo dat ik van mijn probleem zijn probleem wil maken.
Maar is het dan zo dat wanneer je met jezelf in de knoop raakt en daar niet uitkomt, je het met jezelf moet uitzoeken tot het tij gekeerd is en je weer verder kunt gaan?
Het probleem van de eetstoornis wil ik dus ook niet bij hem leggen maar dat hoort thuis in de hulpverlening die ik ervoor krijg.
Echter ben ik niet alleen mijn eetstoornis, is de liefde ook niet voor niets nog aanwezig, en vraag ik me af of het voor het voortzetten van de relatie goed is om te blijven praten met elkaar. Ook af en toe eens iets leuks te doen (ik zeg maar wat) om op een nieuwe manier in de relatie te kunnen gaan staan.
Misschien ben ik daarvoor wel veel te vroeg.
Dat is ook een beetje de reden van het openen van dit topic, want tja ik neig meerdere kanten uit te gaan qua visie.
BGB ik begrijp je reactie overigens wel hoor.
zaterdag 17 januari 2009 om 01:16
Hoelang zijn jullie nu uit elkaar en hoe lang heb jij al die eetstoornis , of nog beter ; hoe lang heeft hij " last " van jouw eetstoornis en alles wat daar bij komt ?
Ik kan me heel goed voorstellen dat jij het graag samen wil doen , dat je vooral steun van hem wil .
Maar of hij je niet kan of niet wil steunen .... dat moet je toch aan hem vragen .
Ik kan me heel goed voorstellen dat jij het graag samen wil doen , dat je vooral steun van hem wil .
Maar of hij je niet kan of niet wil steunen .... dat moet je toch aan hem vragen .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 17 januari 2009 om 09:11
Ik kan me zomaar voorstellen dat een partner zich vreselijk machteloos voelt , als de ander zich zelf schade berokkent . Ik denk ook , dat je er ook nog woedend en verdrietig van wordt . En dat je het nooit écht begrijpt .
Om dan dag in dag uit te blijven toekijken wat de ander zichzelf aan doet ..... Misschien denkt je (ex ) vriend wel dat dit juist een extra stimulans voor jou kan zijn om te stoppen met jouw gedrag , om beter te worden . Maar misschien is het " alleen maar " zelfbescherming . Ook niets mis mee .
Om dan dag in dag uit te blijven toekijken wat de ander zichzelf aan doet ..... Misschien denkt je (ex ) vriend wel dat dit juist een extra stimulans voor jou kan zijn om te stoppen met jouw gedrag , om beter te worden . Maar misschien is het " alleen maar " zelfbescherming . Ook niets mis mee .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 17 januari 2009 om 10:40
River, je verhaal komt erg analytisch op me over, en ook redelijk oordelend.
Jij hebt een probleem, je vriend kon daar niet mee omgaan en heeft de relatie beeindigd. Dat is zijn goed recht.
Zijn gevoelens zijn nog niet weg, schrijf je. Maar gevoelens bieden geen enkele garantie voor een relatie. Alleen gevoelens voor elkaar is niet genoeg.
Laat dus je gedachten op een eventuele hereniging varen. Misschien gebeurt het, misschien ook niet. Dat kan je niet afdwingen.
Voor jou voelt het of jij je steeds maar moet aanpassen. Dat moet je ook in dit geval. Gevoelens kan je niet dwingen, je kunt er geen compromissen over sluiten. Als hij het contact op dit moment wil verbreken, dan heb jij je daar bij neer te leggen.
Gebruik die tijd voor jezelf. Tussen de regels door lees ik een behoefte aan zekerheid, aandacht, controle. Helaas, heel vaak zal je situaties tegenkomen waarin je die niet hebt. Leren daarmee om te gaan zal je helpen, ook in situaties zoals deze met je ex.
Laatste opmerking: je schrijft dat je de aandacht voor jezelf moest gebruiken en je daardoor geen tijd had voor liefdesverdriet. Maar zou het niet zo zijn dat het heel heilzaam voor je is als je die gevoelens wel gewoon kan toelaten? Geconfronteerd worden met je verdriet ipv met je gedachten daarover is volgens mij voor jou een heel belangrijke stap op weg naar je herstel...
Jij hebt een probleem, je vriend kon daar niet mee omgaan en heeft de relatie beeindigd. Dat is zijn goed recht.
Zijn gevoelens zijn nog niet weg, schrijf je. Maar gevoelens bieden geen enkele garantie voor een relatie. Alleen gevoelens voor elkaar is niet genoeg.
Laat dus je gedachten op een eventuele hereniging varen. Misschien gebeurt het, misschien ook niet. Dat kan je niet afdwingen.
Voor jou voelt het of jij je steeds maar moet aanpassen. Dat moet je ook in dit geval. Gevoelens kan je niet dwingen, je kunt er geen compromissen over sluiten. Als hij het contact op dit moment wil verbreken, dan heb jij je daar bij neer te leggen.
Gebruik die tijd voor jezelf. Tussen de regels door lees ik een behoefte aan zekerheid, aandacht, controle. Helaas, heel vaak zal je situaties tegenkomen waarin je die niet hebt. Leren daarmee om te gaan zal je helpen, ook in situaties zoals deze met je ex.
Laatste opmerking: je schrijft dat je de aandacht voor jezelf moest gebruiken en je daardoor geen tijd had voor liefdesverdriet. Maar zou het niet zo zijn dat het heel heilzaam voor je is als je die gevoelens wel gewoon kan toelaten? Geconfronteerd worden met je verdriet ipv met je gedachten daarover is volgens mij voor jou een heel belangrijke stap op weg naar je herstel...
zaterdag 17 januari 2009 om 12:15
Wat Cilka zegt! Lees je eigen tekst eens: je wilt wellicht grip krijgen op iets wat zich niet laat vangen en dwingen?
Je schuldgevoelens zijn misplaatst (en deel van je ziektebeeld) en doen geen recht aan de veel genuanceerder werkelijkheid; je overschat je schuld en onderschat je verantwoordelijkheid voor jezelf.
Wat heb je echt nodig?
Overigens: sterkte, ik hoop dat je doorknokt!
Je schuldgevoelens zijn misplaatst (en deel van je ziektebeeld) en doen geen recht aan de veel genuanceerder werkelijkheid; je overschat je schuld en onderschat je verantwoordelijkheid voor jezelf.
Wat heb je echt nodig?
Overigens: sterkte, ik hoop dat je doorknokt!
zaterdag 17 januari 2009 om 13:25
Ik zou me kunnen voorstellen dat je in het verleden al veel pogingen hebt gedaan om je probleem hanteerbaar te maken. Als je partner vele malen heeft ondervonden dat er uiteindelijk toch een terugval komt, kan ik me voorstellen dat hij heeft opgegeven te geloven dat het ooit goed komt.
Hij houdt van je en wil niet opnieuw geconfronteerd worden met die uitzichtloosheid. En dus zegt hij: ga eerst werken aan je probleem zonder mij, dan wil ik daarna de deur openzetten voor een nieuw begin samen. Natuurlijk krijg je daarmee geen zekerheid, maar kennelijk zijn zijn gevoelens voor jou zo groot dat hij het nog eens wil proberen. Op deze manier. En dat komt op mij best behoorlijk positief over. De vraag is of jij die radiostilte aankunt.
Hij houdt van je en wil niet opnieuw geconfronteerd worden met die uitzichtloosheid. En dus zegt hij: ga eerst werken aan je probleem zonder mij, dan wil ik daarna de deur openzetten voor een nieuw begin samen. Natuurlijk krijg je daarmee geen zekerheid, maar kennelijk zijn zijn gevoelens voor jou zo groot dat hij het nog eens wil proberen. Op deze manier. En dat komt op mij best behoorlijk positief over. De vraag is of jij die radiostilte aankunt.
