Relaties
alle pijlers
Ben ik Egoïstisch?
donderdag 13 september 2018 om 00:09
Hoi!
Sinds 4,5 maand heb ik een relatie na 2 jaar single te zijn geweest. We zijn echt gek op elkaar. De relatie is super snel gegaan. Half april was de eerste date en 1 mei vroeg hij me al of ik zn vriendin wilde zijn.
Iedereen vind het snel gaan, maar ze zijn wel blij voor ons.
Een van de redene dat het zo snel gaat is omdat hij zeeman is en elke 6 weken weg is voor 6 weken (6 weken op en 6 weken af). Dan is hij aan de andere kant van de wereld en is het contact af en toe nog lastig. Meestal is het alleen whatsappen. Hij heeft rot relaties gehad en ik heb rot relaties gehad, maar nu we elkaar hebben, lijken we dat allebei vergeten te zijn. We gaan als een speer, en in eerste instantie voelde dat goed en ging ik er in mee, we hebben het zelfs al over samenwonen. Dat betekend dat ik uit den haag naar Rotterdam moet verhuizen, omdat hij absoluut niet iit Rotterdam wil. Nou is den haag en Rotterdam niet extreem ver van elkaar, maar op het moment woont iedereen dicht bij me, m’n ouders om de hoek, tantes op loopafstand, vrienden op loop en fiets afstand enz.
Toen hij voorstelde dit verlof zijn huis al een beetje naar onze smaak op te knappen was ik blij, gelukkig, maar nu ben ik ineens gaan nadenken, en weet ik niet of ik er al klaar voor ben. Ik ken niemand in Rotterdam, hij is het halve jaar weg, ik moet van baan wisselen. Dus best veel verandering voor mij.
Ik heb hem er al over geappt, al had ik het liever face to face gedaan, maar hij is aan het varen in Bali. De laatste dagen twijfel ik heel erg aan alles. Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar op het moment zie ik me niet alles opgeven. Uitmaken is geen optie, ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld. Hij zegt dat het geen haast heeft, wat hem betreft nemen we de tijd en doen we het op mijn tempo, ik ben alleen bang dat ik dit gevoel niet kwijt ga raken.
Ik ben best een gesloten persoon, onzeker. In vorige relaties kon ik niet mezelf zijn, ik kropte alles op. Eentje ging vreemd, ander heeft me gedumpt via whatsapp, njah, niet leuk in ieder geval. Dus nu ben ik bang als ik 100% eerlijk ben hij niet meer van me houd. Ik ben het niet gewend open te zijn naar iemand. Het is al heel wat dat ik hem erover geappt hebt. Ik vind het echt beangstigend en ben bang dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Ik wil ook al geen kinderen, daar heeft hij zich al bij neergelegd, als ik dan ook nog voorlopig niet wil samenwonen is dat misschien te veel voor hem?
Heel verhaal. Ik moet het tegen hem zeggen, maar dat vind ik eng, dus ik schrijf het hier van me af.
Sinds 4,5 maand heb ik een relatie na 2 jaar single te zijn geweest. We zijn echt gek op elkaar. De relatie is super snel gegaan. Half april was de eerste date en 1 mei vroeg hij me al of ik zn vriendin wilde zijn.
Iedereen vind het snel gaan, maar ze zijn wel blij voor ons.
Een van de redene dat het zo snel gaat is omdat hij zeeman is en elke 6 weken weg is voor 6 weken (6 weken op en 6 weken af). Dan is hij aan de andere kant van de wereld en is het contact af en toe nog lastig. Meestal is het alleen whatsappen. Hij heeft rot relaties gehad en ik heb rot relaties gehad, maar nu we elkaar hebben, lijken we dat allebei vergeten te zijn. We gaan als een speer, en in eerste instantie voelde dat goed en ging ik er in mee, we hebben het zelfs al over samenwonen. Dat betekend dat ik uit den haag naar Rotterdam moet verhuizen, omdat hij absoluut niet iit Rotterdam wil. Nou is den haag en Rotterdam niet extreem ver van elkaar, maar op het moment woont iedereen dicht bij me, m’n ouders om de hoek, tantes op loopafstand, vrienden op loop en fiets afstand enz.
Toen hij voorstelde dit verlof zijn huis al een beetje naar onze smaak op te knappen was ik blij, gelukkig, maar nu ben ik ineens gaan nadenken, en weet ik niet of ik er al klaar voor ben. Ik ken niemand in Rotterdam, hij is het halve jaar weg, ik moet van baan wisselen. Dus best veel verandering voor mij.
Ik heb hem er al over geappt, al had ik het liever face to face gedaan, maar hij is aan het varen in Bali. De laatste dagen twijfel ik heel erg aan alles. Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar op het moment zie ik me niet alles opgeven. Uitmaken is geen optie, ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld. Hij zegt dat het geen haast heeft, wat hem betreft nemen we de tijd en doen we het op mijn tempo, ik ben alleen bang dat ik dit gevoel niet kwijt ga raken.
Ik ben best een gesloten persoon, onzeker. In vorige relaties kon ik niet mezelf zijn, ik kropte alles op. Eentje ging vreemd, ander heeft me gedumpt via whatsapp, njah, niet leuk in ieder geval. Dus nu ben ik bang als ik 100% eerlijk ben hij niet meer van me houd. Ik ben het niet gewend open te zijn naar iemand. Het is al heel wat dat ik hem erover geappt hebt. Ik vind het echt beangstigend en ben bang dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Ik wil ook al geen kinderen, daar heeft hij zich al bij neergelegd, als ik dan ook nog voorlopig niet wil samenwonen is dat misschien te veel voor hem?
Heel verhaal. Ik moet het tegen hem zeggen, maar dat vind ik eng, dus ik schrijf het hier van me af.
donderdag 13 september 2018 om 18:48
Snel samenwonen kan prima. Moeten jullie zelf weten als dit goed voelt. Het is jullie relatie en jullie kunnen dit samen beslissen. Weg gaan uit je vertrouwde stad kan ook als je dit wilt. Dat is aan jou. De afstand is prima te overbruggen en een nieuw leven opbouwen moet je in investeren. Bijvoorbeeld door in de nieuwe stad te gaan sporten, oproepje bij Viva bij contacten etc. Dat komt vast goed.
Kanttekening is wel dat je ervoor kiest om zes weken alleen in een huis te zitten zonder hem in een vreemde stad. Dat maakt de beslissing wel lastiger denk ik. Heb je hier zin in? Je zou ook kunnen wachten, de relatie wat meer tijd geven om te groeien en ondertussen contacten gaan opbouwen in Rotterdam.
Kanttekening is wel dat je ervoor kiest om zes weken alleen in een huis te zitten zonder hem in een vreemde stad. Dat maakt de beslissing wel lastiger denk ik. Heb je hier zin in? Je zou ook kunnen wachten, de relatie wat meer tijd geven om te groeien en ondertussen contacten gaan opbouwen in Rotterdam.
donderdag 13 september 2018 om 19:37
Huh? Waarom moet die man haar in allerlei opzichten komen redden? Mag toch hopen dat de hedendaagse vrouw iets geëmancipeerder is? Ik ben single, vrouw en moet mezelf in dergelijke stuaties ook redden hoor. Zo moeilijk is dat niet. Zelfs als iemand niet zo zelfstandig is, zal hij/zij echt wel bedenken telefonisch hulp in te schakelen bij lekkage of val van de trap; dat bedenkt een kind van de basisschool nog.Dymphnatam schreef: ↑13-09-2018 07:50Ik lees nog wat anders. Als je er een probleem mee hebt dat je dit soort uitdagingen niet zelf kunt handelen, gaat dat dan in de toekomst ook niet opspelen?
Wat als je ineens lekkage hebt en het water spoelt door de gang (en hij vaart rond Australië)? Wat als je van de trap valt en je breekt een arm (en hij vaart bij Finland)?
Je zult als zeemansvrouw enorm zelfstandig moeten zijn. Je eigen plan moeten kunnen trekken. Je eigen beslissingen nemen.
Kun jij dit?
anoniem_272211 wijzigde dit bericht op 13-09-2018 19:43
0.47% gewijzigd
donderdag 13 september 2018 om 19:39
Zo zie je hoe mensen verschillen; ik zou dat juist armoe en benauwend vinden.Nien91 schreef: ↑13-09-2018 00:57Ik hoor om me heen vaker dat ze na een paar maanden al samen gaan wonen en het goed gaat. Als het goed voelt waarom niet? Maar aan de andere kant, we zijn hopeloos verliefd; hoe is het als dat een beetje weg is?
We zijn al wel 3 weken gaan kamperen, dat was ook al een test die we met vlag en wimpel hebben gehaald, maar samenwonen is natuurlijk wel even een paar stapjes verder. Ik heb eerder samen gewoond met een ex, hij ook, we weten ook echt wel wat de risico’s zijn en dat het absoluut een gok is, maar dat is natuurlijk aan ons om die keuze te maken. Ik wilde het gewoon van me af schrijven. Hij is nu weg en ik ben het een beetje zat om alles maar over de whatsapp te bespreken. Hij komt de 20e, als alles goed gaat, thuis, dan ga ik zeker het gesprek aan, maar zat er nu gewoon erg mee, helemaal omdat ik hem nu niet om me heen heb. Het is ook nog vrij nieuw, dit is pas de 2e keer dat hij weg is, dus mis hem ook gewoon verschrikkelijk.
Het is gewoon een rare situatie. Ik wil samenwonen, maar aan de andere kant wil ik niet zo veel opgeven. En ja, ik weet dat Rotterdam niet ver is, maar als je de luxe hebt dat je altijd overal naartoe kan lopen en je hele familie om je heen hebt is Rotterdam ineens wel ver.
vrijdag 14 september 2018 om 09:30
Dymphnatam; zeemansvrouw? Guttegut....
Daar stel ik me een vrouw bij voor uit de middeleeuwen die met 6 kinderen aan haar rokken en een baby in haar armen haar man vaarwel zwaait vanaf de kade, zich wanhopig afvragend of en wanneer hij weer weder zal keren.
Voor zover ik lees is TO een zelfstandige dame met een baan, die haar netwerk in Den Haag om zich heen heeft en hier van geniet.
Ik lees nergens afhankelijkheid hoor.
Daar stel ik me een vrouw bij voor uit de middeleeuwen die met 6 kinderen aan haar rokken en een baby in haar armen haar man vaarwel zwaait vanaf de kade, zich wanhopig afvragend of en wanneer hij weer weder zal keren.
Voor zover ik lees is TO een zelfstandige dame met een baan, die haar netwerk in Den Haag om zich heen heeft en hier van geniet.
Ik lees nergens afhankelijkheid hoor.
vrijdag 14 september 2018 om 09:32
Je bent zeker niet egoïstisch. Het is logisch dat je er nog een keer over nadenkt, vooral als hij met regelmaat 6 weken van huis is. Het is goed dat je dit naar hem toe uitspreekt en het er over hebt.
Ikzelf ben eigenlijk vrijwel meteen toen ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend gaan samenwonen. We hadden het zo leuk samen en wilden altijd bij elkaar zijn, we waren dol op elkaar. We woonden vlak bij elkaar en na het werken kwam hij altijd naar mij toe (of ik naar hem) en we sliepen elke avond samen. Zo is het bij ons eigenlijk vanzelf gegaan. Na 6 maanden zijn we al samen in een nieuw appartementje getrokken. We zijn nu een jaar later en dat gevoel van toen is niet eens een klein beetje afgenomen.
Wat ik wil zeggen is, vergelijk je relatie niet met andermans relaties. De een gaat snel, de ander gaat langzaam. Wat is de maatstaaf? Die is er niet, elke relatie is anders. Ikzelf heb het ook erg spannend gevonden en ben zelfs angstig geweest omdat het zo snel ging tussen mij en mijn vriend. Maar nu ik er naar terug kijk, is samenwonen de beste keuze geweest die ik sinds een tijdje heb genomen en kijk ik met mijn vriend lachend terug naar het feit dat ik het destijds zo eng vond.
Spreek je gevoel zo goed mogelijk uit naar je vriend en beslis samen wat voor nu het beste is. Ga lekker zo snel als je zelf wil, waarom ook niet? Bij mij heeft het positief uitgepakt en ben gelukkiger dan ooit.
Ikzelf ben eigenlijk vrijwel meteen toen ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend gaan samenwonen. We hadden het zo leuk samen en wilden altijd bij elkaar zijn, we waren dol op elkaar. We woonden vlak bij elkaar en na het werken kwam hij altijd naar mij toe (of ik naar hem) en we sliepen elke avond samen. Zo is het bij ons eigenlijk vanzelf gegaan. Na 6 maanden zijn we al samen in een nieuw appartementje getrokken. We zijn nu een jaar later en dat gevoel van toen is niet eens een klein beetje afgenomen.
Wat ik wil zeggen is, vergelijk je relatie niet met andermans relaties. De een gaat snel, de ander gaat langzaam. Wat is de maatstaaf? Die is er niet, elke relatie is anders. Ikzelf heb het ook erg spannend gevonden en ben zelfs angstig geweest omdat het zo snel ging tussen mij en mijn vriend. Maar nu ik er naar terug kijk, is samenwonen de beste keuze geweest die ik sinds een tijdje heb genomen en kijk ik met mijn vriend lachend terug naar het feit dat ik het destijds zo eng vond.
Spreek je gevoel zo goed mogelijk uit naar je vriend en beslis samen wat voor nu het beste is. Ga lekker zo snel als je zelf wil, waarom ook niet? Bij mij heeft het positief uitgepakt en ben gelukkiger dan ooit.
anoniem_349051 wijzigde dit bericht op 14-09-2018 09:34
4.24% gewijzigd
vrijdag 14 september 2018 om 09:32
vriendin van mij is getrouwd met een man bij de marine, hij is geregeld maandenlang van huis (ook naar gevaarlijke gebieden)
bestaat nog steeds hoor, 'zeemannen'.