Relaties
alle pijlers
Ben ik Egoïstisch?
donderdag 13 september 2018 om 00:09
Hoi!
Sinds 4,5 maand heb ik een relatie na 2 jaar single te zijn geweest. We zijn echt gek op elkaar. De relatie is super snel gegaan. Half april was de eerste date en 1 mei vroeg hij me al of ik zn vriendin wilde zijn.
Iedereen vind het snel gaan, maar ze zijn wel blij voor ons.
Een van de redene dat het zo snel gaat is omdat hij zeeman is en elke 6 weken weg is voor 6 weken (6 weken op en 6 weken af). Dan is hij aan de andere kant van de wereld en is het contact af en toe nog lastig. Meestal is het alleen whatsappen. Hij heeft rot relaties gehad en ik heb rot relaties gehad, maar nu we elkaar hebben, lijken we dat allebei vergeten te zijn. We gaan als een speer, en in eerste instantie voelde dat goed en ging ik er in mee, we hebben het zelfs al over samenwonen. Dat betekend dat ik uit den haag naar Rotterdam moet verhuizen, omdat hij absoluut niet iit Rotterdam wil. Nou is den haag en Rotterdam niet extreem ver van elkaar, maar op het moment woont iedereen dicht bij me, m’n ouders om de hoek, tantes op loopafstand, vrienden op loop en fiets afstand enz.
Toen hij voorstelde dit verlof zijn huis al een beetje naar onze smaak op te knappen was ik blij, gelukkig, maar nu ben ik ineens gaan nadenken, en weet ik niet of ik er al klaar voor ben. Ik ken niemand in Rotterdam, hij is het halve jaar weg, ik moet van baan wisselen. Dus best veel verandering voor mij.
Ik heb hem er al over geappt, al had ik het liever face to face gedaan, maar hij is aan het varen in Bali. De laatste dagen twijfel ik heel erg aan alles. Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar op het moment zie ik me niet alles opgeven. Uitmaken is geen optie, ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld. Hij zegt dat het geen haast heeft, wat hem betreft nemen we de tijd en doen we het op mijn tempo, ik ben alleen bang dat ik dit gevoel niet kwijt ga raken.
Ik ben best een gesloten persoon, onzeker. In vorige relaties kon ik niet mezelf zijn, ik kropte alles op. Eentje ging vreemd, ander heeft me gedumpt via whatsapp, njah, niet leuk in ieder geval. Dus nu ben ik bang als ik 100% eerlijk ben hij niet meer van me houd. Ik ben het niet gewend open te zijn naar iemand. Het is al heel wat dat ik hem erover geappt hebt. Ik vind het echt beangstigend en ben bang dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Ik wil ook al geen kinderen, daar heeft hij zich al bij neergelegd, als ik dan ook nog voorlopig niet wil samenwonen is dat misschien te veel voor hem?
Heel verhaal. Ik moet het tegen hem zeggen, maar dat vind ik eng, dus ik schrijf het hier van me af.
Sinds 4,5 maand heb ik een relatie na 2 jaar single te zijn geweest. We zijn echt gek op elkaar. De relatie is super snel gegaan. Half april was de eerste date en 1 mei vroeg hij me al of ik zn vriendin wilde zijn.
Iedereen vind het snel gaan, maar ze zijn wel blij voor ons.
Een van de redene dat het zo snel gaat is omdat hij zeeman is en elke 6 weken weg is voor 6 weken (6 weken op en 6 weken af). Dan is hij aan de andere kant van de wereld en is het contact af en toe nog lastig. Meestal is het alleen whatsappen. Hij heeft rot relaties gehad en ik heb rot relaties gehad, maar nu we elkaar hebben, lijken we dat allebei vergeten te zijn. We gaan als een speer, en in eerste instantie voelde dat goed en ging ik er in mee, we hebben het zelfs al over samenwonen. Dat betekend dat ik uit den haag naar Rotterdam moet verhuizen, omdat hij absoluut niet iit Rotterdam wil. Nou is den haag en Rotterdam niet extreem ver van elkaar, maar op het moment woont iedereen dicht bij me, m’n ouders om de hoek, tantes op loopafstand, vrienden op loop en fiets afstand enz.
Toen hij voorstelde dit verlof zijn huis al een beetje naar onze smaak op te knappen was ik blij, gelukkig, maar nu ben ik ineens gaan nadenken, en weet ik niet of ik er al klaar voor ben. Ik ken niemand in Rotterdam, hij is het halve jaar weg, ik moet van baan wisselen. Dus best veel verandering voor mij.
Ik heb hem er al over geappt, al had ik het liever face to face gedaan, maar hij is aan het varen in Bali. De laatste dagen twijfel ik heel erg aan alles. Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar op het moment zie ik me niet alles opgeven. Uitmaken is geen optie, ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld. Hij zegt dat het geen haast heeft, wat hem betreft nemen we de tijd en doen we het op mijn tempo, ik ben alleen bang dat ik dit gevoel niet kwijt ga raken.
Ik ben best een gesloten persoon, onzeker. In vorige relaties kon ik niet mezelf zijn, ik kropte alles op. Eentje ging vreemd, ander heeft me gedumpt via whatsapp, njah, niet leuk in ieder geval. Dus nu ben ik bang als ik 100% eerlijk ben hij niet meer van me houd. Ik ben het niet gewend open te zijn naar iemand. Het is al heel wat dat ik hem erover geappt hebt. Ik vind het echt beangstigend en ben bang dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Ik wil ook al geen kinderen, daar heeft hij zich al bij neergelegd, als ik dan ook nog voorlopig niet wil samenwonen is dat misschien te veel voor hem?
Heel verhaal. Ik moet het tegen hem zeggen, maar dat vind ik eng, dus ik schrijf het hier van me af.
donderdag 13 september 2018 om 00:24
Ga over 2 jaar nog maar eens nadenken over samenwonen, dit gaat veels te snel. En met de trein zit je binnen een half uur in Den Haag dus je hoeft echt je baan niet op te zeggen.
En jij wilt niet weg uit Den Haag dus als hij echt over 1,5 jaar wil samenwonen is dat in een nieuw huis in een nieuwe woonplaats, denk aan Delft of zo.
En jij wilt niet weg uit Den Haag dus als hij echt over 1,5 jaar wil samenwonen is dat in een nieuw huis in een nieuwe woonplaats, denk aan Delft of zo.
ik geef mn bek ook maar een douw
donderdag 13 september 2018 om 00:31
Ik heb geen rijbewijs en werk in de horeca, dus vaak na middernacht klaar. Dan rijden er vaak geen treinen meer, en wil niet te lang reisen voor m’n werk. Nu ben ik op loopafstand van m’n werk. Ik heb nooit gezegd dat ik den haag niet uit wil, alleen dat ik er nog niet klaar voor ben. Ik heb juist altijd gezegd dat ik ooit den haag uit ga, ooit.
En ja het gaat snel, daar ben ik me van bewust, wij allebei. Het samenwonen was ook nooit bedoeld voor dit jaar, zijn huis moet helemaal opgeknapt worden en voor die tijd wilde ik er sowieso niet in. Maar het is meer dat ik vanaf het begin dat we het idee hadden ik super gelukkig was en van de een op de andere dag ineens alle nadelen zie.
En ja het gaat snel, daar ben ik me van bewust, wij allebei. Het samenwonen was ook nooit bedoeld voor dit jaar, zijn huis moet helemaal opgeknapt worden en voor die tijd wilde ik er sowieso niet in. Maar het is meer dat ik vanaf het begin dat we het idee hadden ik super gelukkig was en van de een op de andere dag ineens alle nadelen zie.
donderdag 13 september 2018 om 00:57
Ik hoor om me heen vaker dat ze na een paar maanden al samen gaan wonen en het goed gaat. Als het goed voelt waarom niet? Maar aan de andere kant, we zijn hopeloos verliefd; hoe is het als dat een beetje weg is?nachtvlinder1977 schreef: ↑13-09-2018 00:43Als hij de helft van de tijd weg is zou ik niet verhuizen. En ja, jullie gaan snel, maar daar durf ik niks van te zeggen. Woonde zelf ook na 4 mnd bij mijn huidige partner.
We zijn al wel 3 weken gaan kamperen, dat was ook al een test die we met vlag en wimpel hebben gehaald, maar samenwonen is natuurlijk wel even een paar stapjes verder. Ik heb eerder samen gewoond met een ex, hij ook, we weten ook echt wel wat de risico’s zijn en dat het absoluut een gok is, maar dat is natuurlijk aan ons om die keuze te maken. Ik wilde het gewoon van me af schrijven. Hij is nu weg en ik ben het een beetje zat om alles maar over de whatsapp te bespreken. Hij komt de 20e, als alles goed gaat, thuis, dan ga ik zeker het gesprek aan, maar zat er nu gewoon erg mee, helemaal omdat ik hem nu niet om me heen heb. Het is ook nog vrij nieuw, dit is pas de 2e keer dat hij weg is, dus mis hem ook gewoon verschrikkelijk.
Het is gewoon een rare situatie. Ik wil samenwonen, maar aan de andere kant wil ik niet zo veel opgeven. En ja, ik weet dat Rotterdam niet ver is, maar als je de luxe hebt dat je altijd overal naartoe kan lopen en je hele familie om je heen hebt is Rotterdam ineens wel ver.
donderdag 13 september 2018 om 01:30
gewoon doen! als het niet leuk is zit je in een vreemde stad zonder werk of sociaal netwerk. je eigen plekNien91 schreef: ↑13-09-2018 00:57Ik hoor om me heen vaker dat ze na een paar maanden al samen gaan wonen en het goed gaat. Als het goed voelt waarom niet? Maar aan de andere kant, we zijn hopeloos verliefd; hoe is het als dat een beetje weg is?
We zijn al wel 3 weken gaan kamperen, dat was ook al een test die we met vlag en wimpel hebben gehaald, maar samenwonen is natuurlijk wel even een paar stapjes verder. Ik heb eerder samen gewoond met een ex, hij ook, we weten ook echt wel wat de risico’s zijn en dat het absoluut een gok is, maar dat is natuurlijk aan ons om die keuze te maken. Ik wilde het gewoon van me af schrijven. Hij is nu weg en ik ben het een beetje zat om alles maar over de whatsapp te bespreken. Hij komt de 20e, als alles goed gaat, thuis, dan ga ik zeker het gesprek aan, maar zat er nu gewoon erg mee, helemaal omdat ik hem nu niet om me heen heb. Het is ook nog vrij nieuw, dit is pas de 2e keer dat hij weg is, dus mis hem ook gewoon verschrikkelijk.
Het is gewoon een rare situatie. Ik wil samenwonen, maar aan de andere kant wil ik niet zo veel opgeven. En ja, ik weet dat Rotterdam niet ver is, maar als je de luxe hebt dat je altijd overal naartoe kan lopen en je hele familie om je heen hebt is Rotterdam ineens wel ver.
is dan al weg
donderdag 13 september 2018 om 02:14
Waarom niet samenwonen in Den Haag en beiden je eigen huis aanhouden? Hij is toch de helft van het jaar weg en jij hecht belang aan je huidige stabiele situatie, eerst maar even kijken of het werkt en of je het echt leuk vindt.
Een andere optie is om idd te gaan samenwonen in Rotterdam en je eigen huis nog even aan te houden (t is makkelijk te verhuren in Den Haag).
Ja, jullie gaan wel snel. Dat is helemaal niet erg maar zorg ervoor dat je niet alle schepen verbrand voor je vertrekt. Ik en mijn (inmiddels) man woonden binnen drie maanden samen (ik had meer dan 10 jaar alleen gewoond) en ik wist ergens dat ik nooit meer zonder hem wou. Maar heb (vooral in het begin) een back-up plan gehad voor het geval het niet zou werken.
We hebben nog steeds twee huizen (samen goed geregeld), zijn samen een leven aan het opbouwen en gaan dus beide huizen verkopen.
Volg je hart maar zet je verstand niet uit. Voor mij zou het heel zwaar tellen dat hij een half jaar pleite is en jij je moet aanpassen aan zijn omgeving. Is er een reden dat hij niet naar Den Haag wil?
Een andere optie is om idd te gaan samenwonen in Rotterdam en je eigen huis nog even aan te houden (t is makkelijk te verhuren in Den Haag).
Ja, jullie gaan wel snel. Dat is helemaal niet erg maar zorg ervoor dat je niet alle schepen verbrand voor je vertrekt. Ik en mijn (inmiddels) man woonden binnen drie maanden samen (ik had meer dan 10 jaar alleen gewoond) en ik wist ergens dat ik nooit meer zonder hem wou. Maar heb (vooral in het begin) een back-up plan gehad voor het geval het niet zou werken.
We hebben nog steeds twee huizen (samen goed geregeld), zijn samen een leven aan het opbouwen en gaan dus beide huizen verkopen.
Volg je hart maar zet je verstand niet uit. Voor mij zou het heel zwaar tellen dat hij een half jaar pleite is en jij je moet aanpassen aan zijn omgeving. Is er een reden dat hij niet naar Den Haag wil?
donderdag 13 september 2018 om 05:39
Jullie hebben elkaar nog maar 2 maanden en 1 week gezien!! Wacht eerst maar eens af of hij nog steeds leuk is als de eerste ruzies zijn geweest, als de glans er wat af is, als jullie allebei van de roze wolk af zijn. Wel typisch dat hij eisen stelt over waar te wonen terwijl hij de helft van het jaar weg is. Hoeveel geeft hij op dan? Waar is zijn inzet en commitment. Ik zou eerst nog maar ff een jaar of 2 latten met hem.
donderdag 13 september 2018 om 06:36
De zeeman vrouwen die ik ken gaan toch in hun eigen sociale omgeving wonen en niet in die van hun man. Hij moet begrijpen dat je de helft van het jaar alleen bent, dus dichtbij jouw familie is logischer. Hij kan in zijn vrije weken makkelijk op en neer reizen naar zijn sociale contacten.
Denk ook eens aan hoe je dat eventueel met kinderen wil doen, dan is kunnen terugvallen op jouw sociale omgeving belangrijk.
Dus ik zou zeggen kijk het nog even aan maar ga niet zomaar weg uit je eigen omgeving.
Denk ook eens aan hoe je dat eventueel met kinderen wil doen, dan is kunnen terugvallen op jouw sociale omgeving belangrijk.
Dus ik zou zeggen kijk het nog even aan maar ga niet zomaar weg uit je eigen omgeving.
donderdag 13 september 2018 om 06:45
Dit.
Ikees met verbazing alle adviezen.
Hoezo is samenwonen nodig. Je kent elkaar net en hij is nooit thuis.
Ik zou nog een paar jaar rustig aan doen. En niet bang zijn voor hoe hij je vind als je eerlijk bent.
Oneerlijk zijn is erger
Je mag zijn wie je bent en anders is hij je niet waard.
Rustig aan en genieten en samen opbouwen.
donderdag 13 september 2018 om 07:04
donderdag 13 september 2018 om 07:11
Madeliefjees schreef: ↑13-09-2018 00:24Ga over 2 jaar nog maar eens nadenken over samenwonen, dit gaat veels te snel. En met de trein zit je binnen een half uur in Den Haag dus je hoeft echt je baan niet op te zeggen.
En jij wilt niet weg uit Den Haag dus als hij echt over 1,5 jaar wil samenwonen is dat in een nieuw huis in een nieuwe woonplaats, denk aan Delft of zo.
Dit vind ik altijd zo'n dom advies. Waarom zou je allebei je sociale omgeving verlaten om een nieuwe te gaan opbouwen? Zeker in dit geval met een man die steeds zes weken weg is, maar ook bijvoorbeeld als er kinderen komen dan is het toch gewoon prettig om je eigen of zijn sociale kring in de buurt te hebben.
donderdag 13 september 2018 om 07:20
Ik vind hem egoïstisch. Hij is het halve jaar weg en verwacht van jou dat je alles maar opgeeft?
Zou ik nooit doen. Zoeken naar een compromis en anders lekker blijven waar je zit. En laat inderdaad eerst de vlinders zakken. Niet zo halsoverkop beslissen. Als 91 je geboorte jaar is ben je ook nog heel jong, dus tijd zat voor dit soort stappen en eerst goed en weloverwogen na denken/keuzes maken.
Hij mag ook wat water bij de wijn doen. Het is geen weegschaal, omdat jij geen kinderen wil, moet jij nu maar iets voor hem doen?
Wees jezelf! Juist omdat je dat moeilijk vindt. Als hij je daardoor niet meer leuk vindt, dan wil je toch ook niet samen zijn met zo iemand?
Zou ik nooit doen. Zoeken naar een compromis en anders lekker blijven waar je zit. En laat inderdaad eerst de vlinders zakken. Niet zo halsoverkop beslissen. Als 91 je geboorte jaar is ben je ook nog heel jong, dus tijd zat voor dit soort stappen en eerst goed en weloverwogen na denken/keuzes maken.
Hij mag ook wat water bij de wijn doen. Het is geen weegschaal, omdat jij geen kinderen wil, moet jij nu maar iets voor hem doen?
Wees jezelf! Juist omdat je dat moeilijk vindt. Als hij je daardoor niet meer leuk vindt, dan wil je toch ook niet samen zijn met zo iemand?
donderdag 13 september 2018 om 07:36
Nee; ik vind je niet egoistisch. Wel lees ik veel angst en onzekerheid, op verschillende terreinen, wat je zelf eigenlijk ook al schrijft. Dan is de vraag of de angst reëel is of niet.
Zou in elk geval proberen de negatieve ervaringen uit eerdere relaties los te laten. Hij kan immers niet verantwoordelijk voor het gedrag van je exen.
Of iets wel of niet te snel gaat, kunnen alleen jullie beoordelen.
Kan best begrijpen dat je niet wilt verhuizen naar Rotterdam als je daar veel alleen zit en niemand kent (niet iedereen vindt dat prettig). Anderzijds kan ik je vriend ook best begrijpen. Juist als je zoveel van huis bent, kan me voorstellen dat het prettig is om terug te keren naar een vertrouwde plek.
Dat je dichtbij je werk wilt blijven wonen en direct een nieuwe baan zou moeten zoeken, begrijp ik niet zo goed. Je kunt (als je toch zou willen samenwonen in Rotterdam) natuurlijk ook je rijbewijs gaan halen, gezien OV kennelijk geen optie is.
Als hij niet kan accepteren dat je nu nog niet wilt samenwonen (naast geen kinderen willen), dan passen jullie m.i. gewoon niet goed genoeg bij elkaar en dan kun je daar beter in deze fase achterkomen dan pas later.
Zou in elk geval proberen de negatieve ervaringen uit eerdere relaties los te laten. Hij kan immers niet verantwoordelijk voor het gedrag van je exen.
Of iets wel of niet te snel gaat, kunnen alleen jullie beoordelen.
Kan best begrijpen dat je niet wilt verhuizen naar Rotterdam als je daar veel alleen zit en niemand kent (niet iedereen vindt dat prettig). Anderzijds kan ik je vriend ook best begrijpen. Juist als je zoveel van huis bent, kan me voorstellen dat het prettig is om terug te keren naar een vertrouwde plek.
Dat je dichtbij je werk wilt blijven wonen en direct een nieuwe baan zou moeten zoeken, begrijp ik niet zo goed. Je kunt (als je toch zou willen samenwonen in Rotterdam) natuurlijk ook je rijbewijs gaan halen, gezien OV kennelijk geen optie is.
Dat bang zijn zit in jezelf. D
Als hij niet kan accepteren dat je nu nog niet wilt samenwonen (naast geen kinderen willen), dan passen jullie m.i. gewoon niet goed genoeg bij elkaar en dan kun je daar beter in deze fase achterkomen dan pas later.
donderdag 13 september 2018 om 07:43
Hij wil absoluut niet weg uit Rotterdam en nu vraag je je af of JIJ egoïstisch bent?
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 13 september 2018 om 07:50
Ik lees nog wat anders. Als je er een probleem mee hebt dat je dit soort uitdagingen niet zelf kunt handelen, gaat dat dan in de toekomst ook niet opspelen?
Wat als je ineens lekkage hebt en het water spoelt door de gang (en hij vaart rond Australië)? Wat als je van de trap valt en je breekt een arm (en hij vaart bij Finland)?
Je zult als zeemansvrouw enorm zelfstandig moeten zijn. Je eigen plan moeten kunnen trekken. Je eigen beslissingen nemen.
Kun jij dit?
Wat als je ineens lekkage hebt en het water spoelt door de gang (en hij vaart rond Australië)? Wat als je van de trap valt en je breekt een arm (en hij vaart bij Finland)?
Je zult als zeemansvrouw enorm zelfstandig moeten zijn. Je eigen plan moeten kunnen trekken. Je eigen beslissingen nemen.
Kun jij dit?
donderdag 13 september 2018 om 07:56
Ga eerst eens op je gemak je rijbewijs halen en koop een autootje. Dan kan je in de tijd dat hij thuis is, oefenen met samenwonen. Als dat bevalt, kan je definitief bij hem intrekken en bedenken of je ander werk zoekt.
Stel je voor dat meteen gaat samenwonen en dat het niet werkt. Dan moet je opnieuw aan woonruimte in Den Haag zien te komen!
Stel je voor dat meteen gaat samenwonen en dat het niet werkt. Dan moet je opnieuw aan woonruimte in Den Haag zien te komen!
donderdag 13 september 2018 om 07:56
Wat een ongelofelijk jaren-50-stukje.Dymphnatam schreef: ↑13-09-2018 07:50Ik lees nog wat anders. Als je er een probleem mee hebt dat je dit soort uitdagingen niet zelf kunt handelen, gaat dat dan in de toekomst ook niet opspelen?
Wat als je ineens lekkage hebt en het water spoelt door de gang (en hij vaart rond Australië)? Wat als je van de trap valt en je breekt een arm (en hij vaart bij Finland)?
Je zult als zeemansvrouw enorm zelfstandig moeten zijn. Je eigen plan moeten kunnen trekken. Je eigen beslissingen nemen.
Kun jij dit?
Als je lekkage hebt bel je je man? Loodgieter lijkt me een stuk zinniger.
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 13 september 2018 om 08:11
Een relatie met iemand op de grote vaart, baggerwereld, militair, internationaal chauffeur, etc is echt anders dan met iemand die een baan heeft waarbij je gewoon elke nacht thuis slaapt.
Jullie zitten nu nog in de wiitebroodsfase, en dat zal voorlopig wel zo blijven, want na 6 weken zie je elk weer. Is alles heel erg lief, leuk en gezellig. Ga je je best doen. En tegen de tijd dat het weer een beetje sleur wordt, is hij 6 weken varen. Kan jij weer alle aandacht aan je vrienden en familie geven. En na 6 weken is je vriend er weer,
Wil jij zo'n leven? Het is zijn keuze om op de grote vaart te werken, maar realiseer jij wat dit inhoud?
Ga vooral niet samenwonen. Wanneer de relatie over een half jaar / jaar nog steeds goed is. Bespreek dan je opties. Kan hij een keer 6 weken in Den Haag gaan wonen, kijken hoe dat werkt. Hoe makkelijk hij naar vrienden kan gaan. En kan jij eens kijken of dat er werk te vinden is in Rotterdam. Dan zet je samen alle voor- en nadelen op een rijtje en beslis je samen wat je gaat doen. Of blijven latten, of in Rotterdam of in Den Haag gaan wonen, of ergens anders.
Jullie zitten nu nog in de wiitebroodsfase, en dat zal voorlopig wel zo blijven, want na 6 weken zie je elk weer. Is alles heel erg lief, leuk en gezellig. Ga je je best doen. En tegen de tijd dat het weer een beetje sleur wordt, is hij 6 weken varen. Kan jij weer alle aandacht aan je vrienden en familie geven. En na 6 weken is je vriend er weer,
Wil jij zo'n leven? Het is zijn keuze om op de grote vaart te werken, maar realiseer jij wat dit inhoud?
Ga vooral niet samenwonen. Wanneer de relatie over een half jaar / jaar nog steeds goed is. Bespreek dan je opties. Kan hij een keer 6 weken in Den Haag gaan wonen, kijken hoe dat werkt. Hoe makkelijk hij naar vrienden kan gaan. En kan jij eens kijken of dat er werk te vinden is in Rotterdam. Dan zet je samen alle voor- en nadelen op een rijtje en beslis je samen wat je gaat doen. Of blijven latten, of in Rotterdam of in Den Haag gaan wonen, of ergens anders.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 13 september 2018 om 08:49
Dit.ywtje schreef: ↑13-09-2018 07:20Ik vind hem egoïstisch. Hij is het halve jaar weg en verwacht van jou dat je alles maar opgeeft?
Zou ik nooit doen. Zoeken naar een compromis en anders lekker blijven waar je zit. En laat inderdaad eerst de vlinders zakken. Niet zo halsoverkop beslissen. Als 91 je geboorte jaar is ben je ook nog heel jong, dus tijd zat voor dit soort stappen en eerst goed en weloverwogen na denken/keuzes maken.
Hij mag ook wat water bij de wijn doen. Het is geen weegschaal, omdat jij geen kinderen wil, moet jij nu maar iets voor hem doen?
Wees jezelf! Juist omdat je dat moeilijk vindt. Als hij je daardoor niet meer leuk vindt, dan wil je toch ook niet samen zijn met zo iemand?
Sowieso is samenwonen helemaal geen verplichting in een relatie, maar in jouw geval zou ik er voorlopig zeker niet aan beginnen. Je ziet het helemaal niet zitten om weg te gaan uit Den Haag, hij is er de helft van de tijd niet eens en je kent hem ook nog eens net. Sowieso snap ik de vanzelfsprekendheid niet dat jij verhuist. Omdat hij alvast heeft geroepen dat hij niet weggaat uit zijn stad, moet jij maar weg uit de jouwe terwijl je dat niet wil? Ook als dat in jullie geval misschien helemaal niet logisch is, omdat jij degene bent die altijd in die stad moet zijn en hij vaart? En nogmaals, als je er niet uitkomt en allebei niet wil verhuizen: samenwonen is geen must.
En ja, er zijn stellen die heel snel al samenwonen. Maar jij staat er duidelijk helemaal niet om te springen.
En het is inderdaad niet zo dat je hem extra concessies verschuldigd bent omdat je geen kinderen wil.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.