Relaties
alle pijlers
Berusten in relatie zonder echte verbondenheid?
vrijdag 9 april 2010 om 22:16
Dag allemaal,
Ik loop al een tijdje rond met een probleem, waar ik niet uit kom.
Ik heb nu ongeveer 8 jaar een relatie met een man. Het is een onstuimige relatie geweest. (Hij was verliefd op mij, ik zat met name met mezelf in de knoop en nam de relatie niet serieus. Na ongeveer een jaar werd ik ongepland zwanger. Ik wilde voor de relatie en het gezin gaan, maar hij wilde het niet en geloofde al langer niet meer in ons. Daarop zijn we uit elkaar gegaan. Sowieso altijd ge co-ouderd. Het is nog een paar keer aan en uit geweest nadien.)
En nu zijn we ongeveer anderhalf jaar bij elkaar. In de loop der jaren zijn we toch naar elkaar toegegroeid, serieuzer en stabieler geworden en nu wonen we zelfs sinds een half jaar samen in ons koophuis.
Ik heb deze keuze gemaakt, dus een huis kopen en samen verder gaan, terwijl de prognose slecht is, omdat ik er tóch vertrouwen in had dat we in ieder geval allebei iets goeds van de relatie willen maken. Omdat ik dacht dat we juist door alle ervaringen, elkaar toch het leukst vonden. Voor elkaar willen kiezen.
De ervaring heeft ook geleerd dat we beide bereid zijn tot overleg en beide water bij de wijn willen doen. En dat dat ook werkt. We zien het prettig samenleven als prioriteit.
Nu hadden we laatst een gesprek waar ik erg van geschrokken ben. Het kwam erop neer dat we tegen elkaar zeiden dat we waarschijnlijk niet de meest geschikte partner voor elkaar zijn. Dat als ons kind er niet geweest was, we waarschijnlijk ook niet naar elkaar toegegroeid waren, dat het anders was gelopen.
We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar, omdat ik bijvoorbeeld veel behoefte heb aan intimiteit/knuffelen/lieve woordjes/bevestiging, en hij niet. (Mede hierop is de relatie meerdere malen stuk gelopen.) En hij heeft bijvoorbeeld behoefte aan een partner die meer ambitieus is op werkgebied, om zich verbonden te voelen.
We voelen ons niet zo verbonden aan elkaar. Maar mijn vriend gaf aan dat dat van hem ook niet zo hoeft, dat het gewoon goed is zoals het is.
Hij is door de bank genomen tevreden en blij met de situatie, er gevoelens zijn, maar geeft toe dat er een gebrek aan gevoel van verbondenheid is. Hij houdt van me, máár.... En daar hoeft hij dus niet per sé iets mee.
Ik wil wél graag dat gevoel van verbondenheid erin brengen. En daarmee meer intimiteit. Ik wil die 'maar' wegnemen.
Maar volgens mij kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dan dat de gevoelens van liefde en respect bij hem toch niet zo diep gaan als ik zou willen. Daar ben ik altijd bang voor geweest. Hij toont zijn liefde voor mij wél op andere manieren, maar dat komt mij mij niet echt binnen.
Maar nu komt mijn 'maar', ik vraag me af of ik wel genoeg van hem houd. Ik wil de dingen immers anders? Meer intimiteit dan hij me kan geven. Ik houd niet van hem zoals hij is, want zoals hij is vind ik hem te afstandelijk en soms ronduit respectloos.
Ik weet niet of ik me nu moet neerleggen bij het feit dat ik een keuze heb gemaakt, en moet accepteren dat ik in een relatie zit waarbij ik continue afstand voel, maar we het verder niet slecht hebben.
Als hij de dingen die hij heeft gezegd in dit gesprek tegen me had gezegd toen we voor de keuze stonden wel/niet samen verder, had ik het niet gedaan.
Ik wil het in ieder geval werkbaar maken, maar ik weet niet of dat haalbaar is als hij het goed vindt zoals het is.
Eigenlijk wil ik graag dat hij veel van mij houdt, en dat ook laat merken aan mij. Als hij liefde geeft, doe ik mee en groeit mijn gevoel voor hem ook weer.
Ik twijfel tussen berusting, acceptatie van het gebrek aan gevoelens, en toch weer het gesprek aangaan om te proberen iets op poten te zetten. Wat waarschijnlijk niet werkt want =geforceerd.
Ik weet het niet meer, iemand raad?
Ik loop al een tijdje rond met een probleem, waar ik niet uit kom.
Ik heb nu ongeveer 8 jaar een relatie met een man. Het is een onstuimige relatie geweest. (Hij was verliefd op mij, ik zat met name met mezelf in de knoop en nam de relatie niet serieus. Na ongeveer een jaar werd ik ongepland zwanger. Ik wilde voor de relatie en het gezin gaan, maar hij wilde het niet en geloofde al langer niet meer in ons. Daarop zijn we uit elkaar gegaan. Sowieso altijd ge co-ouderd. Het is nog een paar keer aan en uit geweest nadien.)
En nu zijn we ongeveer anderhalf jaar bij elkaar. In de loop der jaren zijn we toch naar elkaar toegegroeid, serieuzer en stabieler geworden en nu wonen we zelfs sinds een half jaar samen in ons koophuis.
Ik heb deze keuze gemaakt, dus een huis kopen en samen verder gaan, terwijl de prognose slecht is, omdat ik er tóch vertrouwen in had dat we in ieder geval allebei iets goeds van de relatie willen maken. Omdat ik dacht dat we juist door alle ervaringen, elkaar toch het leukst vonden. Voor elkaar willen kiezen.
De ervaring heeft ook geleerd dat we beide bereid zijn tot overleg en beide water bij de wijn willen doen. En dat dat ook werkt. We zien het prettig samenleven als prioriteit.
Nu hadden we laatst een gesprek waar ik erg van geschrokken ben. Het kwam erop neer dat we tegen elkaar zeiden dat we waarschijnlijk niet de meest geschikte partner voor elkaar zijn. Dat als ons kind er niet geweest was, we waarschijnlijk ook niet naar elkaar toegegroeid waren, dat het anders was gelopen.
We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar, omdat ik bijvoorbeeld veel behoefte heb aan intimiteit/knuffelen/lieve woordjes/bevestiging, en hij niet. (Mede hierop is de relatie meerdere malen stuk gelopen.) En hij heeft bijvoorbeeld behoefte aan een partner die meer ambitieus is op werkgebied, om zich verbonden te voelen.
We voelen ons niet zo verbonden aan elkaar. Maar mijn vriend gaf aan dat dat van hem ook niet zo hoeft, dat het gewoon goed is zoals het is.
Hij is door de bank genomen tevreden en blij met de situatie, er gevoelens zijn, maar geeft toe dat er een gebrek aan gevoel van verbondenheid is. Hij houdt van me, máár.... En daar hoeft hij dus niet per sé iets mee.
Ik wil wél graag dat gevoel van verbondenheid erin brengen. En daarmee meer intimiteit. Ik wil die 'maar' wegnemen.
Maar volgens mij kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dan dat de gevoelens van liefde en respect bij hem toch niet zo diep gaan als ik zou willen. Daar ben ik altijd bang voor geweest. Hij toont zijn liefde voor mij wél op andere manieren, maar dat komt mij mij niet echt binnen.
Maar nu komt mijn 'maar', ik vraag me af of ik wel genoeg van hem houd. Ik wil de dingen immers anders? Meer intimiteit dan hij me kan geven. Ik houd niet van hem zoals hij is, want zoals hij is vind ik hem te afstandelijk en soms ronduit respectloos.
Ik weet niet of ik me nu moet neerleggen bij het feit dat ik een keuze heb gemaakt, en moet accepteren dat ik in een relatie zit waarbij ik continue afstand voel, maar we het verder niet slecht hebben.
Als hij de dingen die hij heeft gezegd in dit gesprek tegen me had gezegd toen we voor de keuze stonden wel/niet samen verder, had ik het niet gedaan.
Ik wil het in ieder geval werkbaar maken, maar ik weet niet of dat haalbaar is als hij het goed vindt zoals het is.
Eigenlijk wil ik graag dat hij veel van mij houdt, en dat ook laat merken aan mij. Als hij liefde geeft, doe ik mee en groeit mijn gevoel voor hem ook weer.
Ik twijfel tussen berusting, acceptatie van het gebrek aan gevoelens, en toch weer het gesprek aangaan om te proberen iets op poten te zetten. Wat waarschijnlijk niet werkt want =geforceerd.
Ik weet het niet meer, iemand raad?
vrijdag 9 april 2010 om 22:20
vrijdag 9 april 2010 om 22:23
vrijdag 9 april 2010 om 22:26
MamaLelie, ik bedoel emotionele verbondenheid. Als ik jouw topic doorlees, 'Wat is een relatie?'
zie ik dat mijn relatie schraal afsteekt bij de beschrijvingen.
Het gevoel van 'weten' en voelen dat je de juiste bent voor elkaar.
Ik weet gewoon niet wat ik met dat onbestemde gevoel aan moet. Ik voel me niet geliefd genoeg door hem, daar kan ik niet omheen.
Ik probeer dat met man en macht weg te relativeren, maar weg gaat het nooit.
zie ik dat mijn relatie schraal afsteekt bij de beschrijvingen.
Het gevoel van 'weten' en voelen dat je de juiste bent voor elkaar.
Ik weet gewoon niet wat ik met dat onbestemde gevoel aan moet. Ik voel me niet geliefd genoeg door hem, daar kan ik niet omheen.
Ik probeer dat met man en macht weg te relativeren, maar weg gaat het nooit.
vrijdag 9 april 2010 om 22:28
vrijdag 9 april 2010 om 22:31
Ik snap je dilemma.
ik herken het wel een beetje; ook hier bij de eerste ongepland zwanger en ik weet zeker als dit niet was gebeurd we nooit samen waren gebleven. Hoe hard dat ook klinkt, hoe pijn dat ook doet als ik het zo zwart op wit schrijf.
Maar...(en daar is de maar weer ), toch houd ik van mijn man, we hebben inmiddels 3 kids en we dealen met de dingen in onze relatie.
Een ding hebben we gemeen; we willen in goede harmonie en het liefst ietsje meer, onze kinderen groot brengen, samen.
Dat is ook wat ik uit jouw verhaal haal; je hebt het oke samen, dat is genoeg, echt waar. In deze tijd willen mensen allemaal zoveel; verlangen, lust, verbondenheid, soulmates zijn.
Probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Dit schrijf ik wel allemaal zo verantwoord maar ik heb ook tijden gehad dat ik verlangde (en zocht) naar hartstocht, de liefde van mijn leven etc etc
En uiteindelijk kwam ik bij mijn man uit .
En het is goed zo. We geven onze kinderen een stabiel gezin waarin we beide tevredenheid uithalen.
ik herken het wel een beetje; ook hier bij de eerste ongepland zwanger en ik weet zeker als dit niet was gebeurd we nooit samen waren gebleven. Hoe hard dat ook klinkt, hoe pijn dat ook doet als ik het zo zwart op wit schrijf.
Maar...(en daar is de maar weer ), toch houd ik van mijn man, we hebben inmiddels 3 kids en we dealen met de dingen in onze relatie.
Een ding hebben we gemeen; we willen in goede harmonie en het liefst ietsje meer, onze kinderen groot brengen, samen.
Dat is ook wat ik uit jouw verhaal haal; je hebt het oke samen, dat is genoeg, echt waar. In deze tijd willen mensen allemaal zoveel; verlangen, lust, verbondenheid, soulmates zijn.
Probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Dit schrijf ik wel allemaal zo verantwoord maar ik heb ook tijden gehad dat ik verlangde (en zocht) naar hartstocht, de liefde van mijn leven etc etc
En uiteindelijk kwam ik bij mijn man uit .
En het is goed zo. We geven onze kinderen een stabiel gezin waarin we beide tevredenheid uithalen.
vrijdag 9 april 2010 om 22:34
quote:Loesde schreef op 09 april 2010 @ 22:26:
MamaLelie, ik bedoel emotionele verbondenheid. Als ik jouw topic doorlees, 'Wat is een relatie?'
zie ik dat mijn relatie schraal afsteekt bij de beschrijvingen.
Het gevoel van 'weten' en voelen dat je de juiste bent voor elkaar.
.Mamalief aka BAM, aangenaam.
Ik snap wel wat je bedoelt maar feit is: jullie zijn nu niet meer twee mensen die voor elkaar kiezen of niet maar een gezin.
Da's toch een verbondenheid waar je niet omheen kan (en moet willen)
Zolang je elkaar nog verdragen kan en samen je kind kan kan opvoeden zonder al te veel problemen is het toch het beste om het te accepteren zoals het is.
Klinkt lullig maar hoe lullig is het om je kind de dupe te laten worden van jouw verlangen naar meer emotionele verbondenheid?
Waarvan nog maar d evraag is of je het ooit vindt bij een nader zoals je het zou willen.
Vaak achteraf denken mensen toch "Zo slecht was het nog niet"
MamaLelie, ik bedoel emotionele verbondenheid. Als ik jouw topic doorlees, 'Wat is een relatie?'
zie ik dat mijn relatie schraal afsteekt bij de beschrijvingen.
Het gevoel van 'weten' en voelen dat je de juiste bent voor elkaar.
.Mamalief aka BAM, aangenaam.
Ik snap wel wat je bedoelt maar feit is: jullie zijn nu niet meer twee mensen die voor elkaar kiezen of niet maar een gezin.
Da's toch een verbondenheid waar je niet omheen kan (en moet willen)
Zolang je elkaar nog verdragen kan en samen je kind kan kan opvoeden zonder al te veel problemen is het toch het beste om het te accepteren zoals het is.
Klinkt lullig maar hoe lullig is het om je kind de dupe te laten worden van jouw verlangen naar meer emotionele verbondenheid?
Waarvan nog maar d evraag is of je het ooit vindt bij een nader zoals je het zou willen.
Vaak achteraf denken mensen toch "Zo slecht was het nog niet"
vrijdag 9 april 2010 om 22:36
Tevens; in de tijd dat ik het allemaal echt niet meer wist, ben ik met een professional gaan praten. Wat hij zei aan het eind vh eerste gesprek zal me altijd bijblijven. Hij zei; "Jij wilt alleen maar de top van het leven, alles moet perfect, spannend, afwisselend etc, maar het leven is in het algemeen helemaal niet leuk maar gewoon saai". Toen is het kwartje bij mij gaan vallen van oja dit is het dus en hier moet ik mee dealen.
vrijdag 9 april 2010 om 22:38
Ik ben geschrokken van het feit dat hij zegt:
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Waar ik juist die 8 jaar naar op zoek ben, is die verbondenheid wél wederkerig te voelen.
Soms is die er, maar meestal niet.
En hij zei ook, nadat ik had gezegd dat ik graag meer op één lijn zou willen zitten qua emotionele beleving: "Ik zou ook wel liever iemand willen die 10 jaar jonger is, met een lekker strak lichaam, die sluit waarschijnlijk beter op mij aan'. Dit om aan te geven dat sommige dingen gewoon niet te veranderen zijn.
Dit is natuurlijk een erg onhandige manoeuvre van hem, genoeg voor mij om nog meer moeite te hebben om een positieve balans op te maken.
Ik weet niet of dit soort uitspraken bedoeld zijn om mij te kwetsen, of dat ze puur uit onhandigheid worden gedaan.(zoiets is nu al heel lang, 2 jr ofzo, niet meer voorgekomen, vroeger zei hij dit soort kwetsende dingen vaker)
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Waar ik juist die 8 jaar naar op zoek ben, is die verbondenheid wél wederkerig te voelen.
Soms is die er, maar meestal niet.
En hij zei ook, nadat ik had gezegd dat ik graag meer op één lijn zou willen zitten qua emotionele beleving: "Ik zou ook wel liever iemand willen die 10 jaar jonger is, met een lekker strak lichaam, die sluit waarschijnlijk beter op mij aan'. Dit om aan te geven dat sommige dingen gewoon niet te veranderen zijn.
Dit is natuurlijk een erg onhandige manoeuvre van hem, genoeg voor mij om nog meer moeite te hebben om een positieve balans op te maken.
Ik weet niet of dit soort uitspraken bedoeld zijn om mij te kwetsen, of dat ze puur uit onhandigheid worden gedaan.(zoiets is nu al heel lang, 2 jr ofzo, niet meer voorgekomen, vroeger zei hij dit soort kwetsende dingen vaker)
vrijdag 9 april 2010 om 22:41
Mamalief schreef; "vaak achteraf denken mensen toch ach zo slecht was het nog niet".
Dit heb ik nou al 2 keer in mijn omgeving gehoord van vrouwen die zijn gaan scheiden omdat ze een andere man hebben ontmoet. Beiden zeggen nu; enkele jaren na de scheiding; achteraf is het me niet waard geweest. Als ik het kon terug draaien dan had ik het gedaan. Al die ellende, het verdriet vd kinderen, het getouwtrek etc. het weegt niet op tegen wat ik nu heb. Zij zijn nu niet gelukkiger dan voorheen. Een vrouw zei dat ze er nog makkelijk wat van had kunnen maken, achteraf gezien...
Zo erg om te horen!
En zo blij dat ik niet de stap heb gezet om bij mijn man weg te gaan.
Dit heb ik nou al 2 keer in mijn omgeving gehoord van vrouwen die zijn gaan scheiden omdat ze een andere man hebben ontmoet. Beiden zeggen nu; enkele jaren na de scheiding; achteraf is het me niet waard geweest. Als ik het kon terug draaien dan had ik het gedaan. Al die ellende, het verdriet vd kinderen, het getouwtrek etc. het weegt niet op tegen wat ik nu heb. Zij zijn nu niet gelukkiger dan voorheen. Een vrouw zei dat ze er nog makkelijk wat van had kunnen maken, achteraf gezien...
Zo erg om te horen!
En zo blij dat ik niet de stap heb gezet om bij mijn man weg te gaan.
vrijdag 9 april 2010 om 22:43
Salle, niet lullig bedoeld maar dit snap ik dus niet, bij 1e kindje wat ongepland was had je al twijfels en als je toen niet zwanger was geweest was je nooit bij hem gebleven maar inmiddels ben je 3 kinderen verder? en geef je aan toch van je man te houden, hou je nu echt van hem of vanwege de kinderen? Dat je van hem houdt wil ik niet in twijfel trekken maar bij je reactie had ik toch even zoiets van ???? Ik vind het knap van je dat je doorgaat, en wellicht is je gevoel nu veranderd maar ik plaats hier toch beetje mijn vraagtekens bij, bij elkaar blijven vanwege kinderen is te prijzen maar wel tot een bepaalde hoogte. Ik ben zelf een kind van ouders die te lang bij elkaar zijn gebleven (uiteindelijk wel gescheiden) maar het heeft wel mijn blik vertroebeld, en niet om het op hun af te schuiven want ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn leven maar het heeft wel een bepaalde stempel op mij gedrukt). Nogmaals ik begrijp je post niet, als je 1e kindje er niet ongepland was geweest was je niet bij hem gebleven maar nu 3 kinderen later ben je nog steeds bij hem.
vrijdag 9 april 2010 om 22:48
quote:Loesde schreef op 09 april 2010 @ 22:38:
Ik ben geschrokken van het feit dat hij zegt:
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Waar ik juist die 8 jaar naar op zoek ben, is die verbondenheid wél wederkerig te voelen.
Soms is die er, maar meestal niet.
En hij zei ook, nadat ik had gezegd dat ik graag meer op één lijn zou willen zitten qua emotionele beleving: "Ik zou ook wel liever iemand willen die 10 jaar jonger is, met een lekker strak lichaam, die sluit waarschijnlijk beter op mij aan'. Dit om aan te geven dat sommige dingen gewoon niet te veranderen zijn.
Dit is natuurlijk een erg onhandige manoeuvre van hem, genoeg voor mij om nog meer moeite te hebben om een positieve balans op te maken.
Ik weet niet of dit soort uitspraken bedoeld zijn om mij te kwetsen, of dat ze puur uit onhandigheid worden gedaan.(zoiets is nu al heel lang, 2 jr ofzo, niet meer voorgekomen, vroeger zei hij dit soort kwetsende dingen vaker)
Sorry, ik ben een beetje op dreef
Ik weet niet hoe oud je bent en hoe oud je kind is maar ik zit hier tussen allemaal eind dertigers begin veertig. Allemaal met 2 of meer kids en geloof me; die echtparen voelen zich echt niet allemaal 100% verbonden met elkaar, echt niet.
Die leven allemaal hun leven met werken, huishouden, kids, clubjes, vrienden en familie. En af en toe is er eens een uitschieter van gezellig samen een avondje op de bank of naar theater, feestje etc. Dat zorgt ervoor dat je weer even samen verder kan.
Je wilt teveel denk ik, en het is zuur om het te typen maar ik herken mezelf er zo ontzettend in! Ik dacht een paar jaar geleden mijn liefde van mijn leven ontmoet te hebben en had echt op een haar na bijna mijn man verlaten. Ik zocht ook wat jij zocht.
Na veel nadenken, tranen etc en mezelf voortdurend de vraag stellend; ben ik belangrijker dan mijn kids? ben ik telkens op "nee" uitgekomen. En wakker geworden, zeg maar.
Ik ben geschrokken van het feit dat hij zegt:
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Waar ik juist die 8 jaar naar op zoek ben, is die verbondenheid wél wederkerig te voelen.
Soms is die er, maar meestal niet.
En hij zei ook, nadat ik had gezegd dat ik graag meer op één lijn zou willen zitten qua emotionele beleving: "Ik zou ook wel liever iemand willen die 10 jaar jonger is, met een lekker strak lichaam, die sluit waarschijnlijk beter op mij aan'. Dit om aan te geven dat sommige dingen gewoon niet te veranderen zijn.
Dit is natuurlijk een erg onhandige manoeuvre van hem, genoeg voor mij om nog meer moeite te hebben om een positieve balans op te maken.
Ik weet niet of dit soort uitspraken bedoeld zijn om mij te kwetsen, of dat ze puur uit onhandigheid worden gedaan.(zoiets is nu al heel lang, 2 jr ofzo, niet meer voorgekomen, vroeger zei hij dit soort kwetsende dingen vaker)
Sorry, ik ben een beetje op dreef
Ik weet niet hoe oud je bent en hoe oud je kind is maar ik zit hier tussen allemaal eind dertigers begin veertig. Allemaal met 2 of meer kids en geloof me; die echtparen voelen zich echt niet allemaal 100% verbonden met elkaar, echt niet.
Die leven allemaal hun leven met werken, huishouden, kids, clubjes, vrienden en familie. En af en toe is er eens een uitschieter van gezellig samen een avondje op de bank of naar theater, feestje etc. Dat zorgt ervoor dat je weer even samen verder kan.
Je wilt teveel denk ik, en het is zuur om het te typen maar ik herken mezelf er zo ontzettend in! Ik dacht een paar jaar geleden mijn liefde van mijn leven ontmoet te hebben en had echt op een haar na bijna mijn man verlaten. Ik zocht ook wat jij zocht.
Na veel nadenken, tranen etc en mezelf voortdurend de vraag stellend; ben ik belangrijker dan mijn kids? ben ik telkens op "nee" uitgekomen. En wakker geworden, zeg maar.
vrijdag 9 april 2010 om 22:49
Dank jullie wel voor de reacties hoor. De post van Salle raakt me.
Ik wíl ook zo graag blij zijn met wat ik heb. Ik ga ook niet nu weer iets anders kiezen, nu ons kind ook net gewend is aan de gezinsstructuur. En dat koophuis is er.
Maar ik moet wel een manier vinden om dat gevoel van gemis achter me te laten.
Het doet pijn om op mijn beurt afstand te houden van hem. Dat is de enige manier, afstand houden. Dan toont hij meer affectie.
Als ik geen afstand houd, stoot ik steeds m'n neus, want hij reageert niet enthousiast op mijn affectiviteit.
Hier heb ik steeds erg veel last van gehad, door de jaren heen.
Maar dat afstand houden zorgt ervoor dat ik bijvoorbeeld geen zin in sex met hem heb.
En ik voel me er zelf ook zo vervreemd bij.
Maar ik ben wel blij eigenlijk dat jullie zeggen dat ik niet naar meer moet verlangen. Dat zou alles weer zo op z'n kop zetten, misschien is dat nog wel meer doffe ellende.
Ik wíl ook zo graag blij zijn met wat ik heb. Ik ga ook niet nu weer iets anders kiezen, nu ons kind ook net gewend is aan de gezinsstructuur. En dat koophuis is er.
Maar ik moet wel een manier vinden om dat gevoel van gemis achter me te laten.
Het doet pijn om op mijn beurt afstand te houden van hem. Dat is de enige manier, afstand houden. Dan toont hij meer affectie.
Als ik geen afstand houd, stoot ik steeds m'n neus, want hij reageert niet enthousiast op mijn affectiviteit.
Hier heb ik steeds erg veel last van gehad, door de jaren heen.
Maar dat afstand houden zorgt ervoor dat ik bijvoorbeeld geen zin in sex met hem heb.
En ik voel me er zelf ook zo vervreemd bij.
Maar ik ben wel blij eigenlijk dat jullie zeggen dat ik niet naar meer moet verlangen. Dat zou alles weer zo op z'n kop zetten, misschien is dat nog wel meer doffe ellende.
vrijdag 9 april 2010 om 22:56
quote:Loesde schreef op 09 april 2010 @ 22:38:
Ik ben geschrokken van het feit dat hij zegt:
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Ik zou hier dus helemaal niet van schrikken, ik vind het juist eerlijk van hem en goed dat hij wel ziet dat het is zoals het is en dat geeft niet.
Want zo is het ook: Het is zoals het is en doordat jullie samen een kind hebben zijn jullie enorm verbonden.
En juist dat hij die dingen tegen je durft te zeggen is toch een teken dat hij je vertrouwt, zich veilig bij je voelt, veilig genoeg om deze dingen te zeggen?
Ik ben geschrokken van het feit dat hij zegt:
'We zijn niet de meest geschikte partners voor elkaar',
en
'ik voel me niet vaak verbonden met je, maar dat geeft niet, het is goed zoals het is.'
Ik zou hier dus helemaal niet van schrikken, ik vind het juist eerlijk van hem en goed dat hij wel ziet dat het is zoals het is en dat geeft niet.
Want zo is het ook: Het is zoals het is en doordat jullie samen een kind hebben zijn jullie enorm verbonden.
En juist dat hij die dingen tegen je durft te zeggen is toch een teken dat hij je vertrouwt, zich veilig bij je voelt, veilig genoeg om deze dingen te zeggen?
vrijdag 9 april 2010 om 22:57
quote:cappi schreef op 09 april 2010 @ 22:43:
Salle, niet lullig bedoeld maar dit snap ik dus niet, bij 1e kindje wat ongepland was had je al twijfels en als je toen niet zwanger was geweest was je nooit bij hem gebleven maar inmiddels ben je 3 kinderen verder? en geef je aan toch van je man te houden, hou je nu echt van hem of vanwege de kinderen? Dat je van hem houdt wil ik niet in twijfel trekken maar bij je reactie had ik toch even zoiets van ???? Ik vind het knap van je dat je doorgaat, en wellicht is je gevoel nu veranderd maar ik plaats hier toch beetje mijn vraagtekens bij, bij elkaar blijven vanwege kinderen is te prijzen maar wel tot een bepaalde hoogte. Ik ben zelf een kind van ouders die te lang bij elkaar zijn gebleven (uiteindelijk wel gescheiden) maar het heeft wel mijn blik vertroebeld, en niet om het op hun af te schuiven want ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn leven maar het heeft wel een bepaalde stempel op mij gedrukt). Nogmaals ik begrijp je post niet, als je 1e kindje er niet ongepland was geweest was je niet bij hem gebleven maar nu 3 kinderen later ben je nog steeds bij hem.
Ik snap je vraag. Ik weet de juiste woorden er niet voor te vinden om het uit te leggen. Misschien is het iets van verantwoordelijkheid nemen voor je gezin ofzo dat je toch doorgaat? Er zijn hier geen grote ruzies. Ik vind mijn man een oke mens, hij deugd, hij neemt zijn verantwoordelijkheden naar zijn gezin, gezin staat op 1. Hij is lief voor mij, voor de kids.
En toch denk ik dat een ander persoon beter bij mij zou passen. En vice versa.
Tja, moeilijk nogmaals om het te verwoorden. Het is gelopen zoasl het is gelopen
Salle, niet lullig bedoeld maar dit snap ik dus niet, bij 1e kindje wat ongepland was had je al twijfels en als je toen niet zwanger was geweest was je nooit bij hem gebleven maar inmiddels ben je 3 kinderen verder? en geef je aan toch van je man te houden, hou je nu echt van hem of vanwege de kinderen? Dat je van hem houdt wil ik niet in twijfel trekken maar bij je reactie had ik toch even zoiets van ???? Ik vind het knap van je dat je doorgaat, en wellicht is je gevoel nu veranderd maar ik plaats hier toch beetje mijn vraagtekens bij, bij elkaar blijven vanwege kinderen is te prijzen maar wel tot een bepaalde hoogte. Ik ben zelf een kind van ouders die te lang bij elkaar zijn gebleven (uiteindelijk wel gescheiden) maar het heeft wel mijn blik vertroebeld, en niet om het op hun af te schuiven want ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn leven maar het heeft wel een bepaalde stempel op mij gedrukt). Nogmaals ik begrijp je post niet, als je 1e kindje er niet ongepland was geweest was je niet bij hem gebleven maar nu 3 kinderen later ben je nog steeds bij hem.
Ik snap je vraag. Ik weet de juiste woorden er niet voor te vinden om het uit te leggen. Misschien is het iets van verantwoordelijkheid nemen voor je gezin ofzo dat je toch doorgaat? Er zijn hier geen grote ruzies. Ik vind mijn man een oke mens, hij deugd, hij neemt zijn verantwoordelijkheden naar zijn gezin, gezin staat op 1. Hij is lief voor mij, voor de kids.
En toch denk ik dat een ander persoon beter bij mij zou passen. En vice versa.
Tja, moeilijk nogmaals om het te verwoorden. Het is gelopen zoasl het is gelopen
vrijdag 9 april 2010 om 23:00
Salle, wat zocht je dan? nogmaals ik vind het aan de ene kant te prijzen dat je koste wat kost bij je man blijft vanwege de kinderen want dat proef ik uit je reacties, en heel goed dat je je kinderen boven jezelf plaatst maar nogmaals, spreek uit eigen ervaring, wel tot bepaalde hoogte. Gaan jij en je man wel liefdevol met elkaar om in bijzijn van de kinderen? Wat ik eerder aangaf, ik en mijn broers zijn zelf kinderen van ouders die veel te lang bij elkaar gebleven zijn vanwege ons (maar onze situatie was wat extreem) maar ik vind het niet altijd vanzelfsprekend. Ik kan niet beoordelen hoe jij met je man omgaat en andersom maar ik hoop wel dat je zo nu en dan stilstaat dat je kinderen meer ervaren en voelen dan dat je wellicht in de gaten hebt, deze schone schijn, sorry niet lullig bedoeld maar zo vat ik het wel op, kan behoorlijk schadelijk zijn mbt tot hun idee mbt relaties, huwelijken etc. Ik sta hier erg dubbel in vanwege mijn ervaring maar ik vind het erg raar om te lezen in een van je eerdere reacties dat je bij je 1e ongeplande kindje al twijfels had en als hij/zij er niet was geweest je waarschijnlijk niet bij je man was gebleven en nu ben je 3 kinderen verder. Nogmaals hoop dat je zo nu en dan ook stilstaat dan ondanks dat het te prijzen is dat je bij je man blijft dat het ook een andere impact op je kinderen kan hebben.
vrijdag 9 april 2010 om 23:02
Madhe
Om maar weer te beginnen met : Ik wil, ik wil juist liefde wel géven. Maar daar zit hij niet op te wachten, zo is zijn lichaamshouding. Hij laat het hooguit toe, maar geniet er niet van. 't Is voor mij iig niet zichtbaar/merkbaar.
Ik wil voelen dat hij van mij houdt, hij vindt dat 'onzin'. Te emotioneel gericht.
Er is op zich genoeg om op verder te borduren. Maar ik vind het erg moeilijk om te horen dat zijn gevoel voor mij dus niet zo héél diep gaat.
Diep genoeg om een huishouden op te draaien, maar niet diep genoeg om het meer te willen tonen op een manier zodat ik het kan verstaan. Ik wil het in zijn ogen zien en in zijn armen voelen.
Bij alles geldt: als ik naar hem toe trek, houdt hij afstand.
Iedere keer als het in die zn raak is, zijn vaak kleine dingen, krijg ik een optater en moet ik in feite herstellen.
Ik wil hier imuum voor zijn.
Om maar weer te beginnen met : Ik wil, ik wil juist liefde wel géven. Maar daar zit hij niet op te wachten, zo is zijn lichaamshouding. Hij laat het hooguit toe, maar geniet er niet van. 't Is voor mij iig niet zichtbaar/merkbaar.
Ik wil voelen dat hij van mij houdt, hij vindt dat 'onzin'. Te emotioneel gericht.
Er is op zich genoeg om op verder te borduren. Maar ik vind het erg moeilijk om te horen dat zijn gevoel voor mij dus niet zo héél diep gaat.
Diep genoeg om een huishouden op te draaien, maar niet diep genoeg om het meer te willen tonen op een manier zodat ik het kan verstaan. Ik wil het in zijn ogen zien en in zijn armen voelen.
Bij alles geldt: als ik naar hem toe trek, houdt hij afstand.
Iedere keer als het in die zn raak is, zijn vaak kleine dingen, krijg ik een optater en moet ik in feite herstellen.
Ik wil hier imuum voor zijn.
vrijdag 9 april 2010 om 23:02
quote:salle schreef op 09 april 2010 @ 22:57:
[...]
Ik snap je vraag. Ik weet de juiste woorden er niet voor te vinden om het uit te leggen. Misschien is het iets van verantwoordelijkheid nemen voor je gezin ofzo dat je toch doorgaat? Er zijn hier geen grote ruzies. Ik vind mijn man een oke mens, hij deugd, hij neemt zijn verantwoordelijkheden naar zijn gezin, gezin staat op 1. Hij is lief voor mij, voor de kids.
En toch denk ik dat een ander persoon beter bij mij zou passen. En vice versa.
Tja, moeilijk nogmaals om het te verwoorden. Het is gelopen zoasl het is gelopen
Eigenlijk zoals elk huwelijk was voordat de grote "Ik wil alleen het beste want daar heb ik recht op" hype begon.
Uit de tijd dus dat mensen nog 50 jaar tevreden getrouwd bleven omdat ze met tevreden tevreden waren en niet dachten recht te hebben op het grote geluk dat toch niet echt bestaat.
[...]
Ik snap je vraag. Ik weet de juiste woorden er niet voor te vinden om het uit te leggen. Misschien is het iets van verantwoordelijkheid nemen voor je gezin ofzo dat je toch doorgaat? Er zijn hier geen grote ruzies. Ik vind mijn man een oke mens, hij deugd, hij neemt zijn verantwoordelijkheden naar zijn gezin, gezin staat op 1. Hij is lief voor mij, voor de kids.
En toch denk ik dat een ander persoon beter bij mij zou passen. En vice versa.
Tja, moeilijk nogmaals om het te verwoorden. Het is gelopen zoasl het is gelopen
Eigenlijk zoals elk huwelijk was voordat de grote "Ik wil alleen het beste want daar heb ik recht op" hype begon.
Uit de tijd dus dat mensen nog 50 jaar tevreden getrouwd bleven omdat ze met tevreden tevreden waren en niet dachten recht te hebben op het grote geluk dat toch niet echt bestaat.
vrijdag 9 april 2010 om 23:08
quote:cappi schreef op 09 april 2010 @ 23:00:
Salle, wat zocht je dan? nogmaals ik vind het aan de ene kant te prijzen dat je koste wat kost bij je man blijft vanwege de kinderen want dat proef ik uit je reacties, en heel goed dat je je kinderen boven jezelf plaatst maar nogmaals, spreek uit eigen ervaring, wel tot bepaalde hoogte. Gaan jij en je man wel liefdevol met elkaar om in bijzijn van de kinderen? Wat ik eerder aangaf, ik en mijn broers zijn zelf kinderen van ouders die veel te lang bij elkaar gebleven zijn vanwege ons (maar onze situatie was wat extreem) maar ik vind het niet altijd vanzelfsprekend. Ik kan niet beoordelen hoe jij met je man omgaat en andersom maar ik hoop wel dat je zo nu en dan stilstaat dat je kinderen meer ervaren en voelen dan dat je wellicht in de gaten hebt, deze schone schijn, sorry niet lullig bedoeld maar zo vat ik het wel op, kan behoorlijk schadelijk zijn mbt tot hun idee mbt relaties, huwelijken etc. Ik sta hier erg dubbel in vanwege mijn ervaring maar ik vind het erg raar om te lezen in een van je eerdere reacties dat je bij je 1e ongeplande kindje al twijfels had en als hij/zij er niet was geweest je waarschijnlijk niet bij je man was gebleven en nu ben je 3 kinderen verder. Nogmaals hoop dat je zo nu en dan ook stilstaat dan ondanks dat het te prijzen is dat je bij je man blijft dat het ook een andere impact op je kinderen kan hebben.
Ik snap het. Maar ik kan met 99% zekerheid zeggen (ik houd even 1% aan voor de blinde vlek ) dat wij niet de mensen zijn van schone schijn ophouden (zeker ik niet ).
Wij zijn, voor zover ik dat kan zeggen, dat wij vrij extrovert zijn. In leuke dingen ('oooh, wat is papa toch een schat dat ie voor ons ijs heeft meegenomen) als in vervelende dingen ("ik ga gillen als papa nu niet de vuilniszakken verschoont!!!"). Ik noem maar even stomme zijstraten.
Nee ik denk echt dat ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat er geen schone schijn is.
Salle, wat zocht je dan? nogmaals ik vind het aan de ene kant te prijzen dat je koste wat kost bij je man blijft vanwege de kinderen want dat proef ik uit je reacties, en heel goed dat je je kinderen boven jezelf plaatst maar nogmaals, spreek uit eigen ervaring, wel tot bepaalde hoogte. Gaan jij en je man wel liefdevol met elkaar om in bijzijn van de kinderen? Wat ik eerder aangaf, ik en mijn broers zijn zelf kinderen van ouders die veel te lang bij elkaar gebleven zijn vanwege ons (maar onze situatie was wat extreem) maar ik vind het niet altijd vanzelfsprekend. Ik kan niet beoordelen hoe jij met je man omgaat en andersom maar ik hoop wel dat je zo nu en dan stilstaat dat je kinderen meer ervaren en voelen dan dat je wellicht in de gaten hebt, deze schone schijn, sorry niet lullig bedoeld maar zo vat ik het wel op, kan behoorlijk schadelijk zijn mbt tot hun idee mbt relaties, huwelijken etc. Ik sta hier erg dubbel in vanwege mijn ervaring maar ik vind het erg raar om te lezen in een van je eerdere reacties dat je bij je 1e ongeplande kindje al twijfels had en als hij/zij er niet was geweest je waarschijnlijk niet bij je man was gebleven en nu ben je 3 kinderen verder. Nogmaals hoop dat je zo nu en dan ook stilstaat dan ondanks dat het te prijzen is dat je bij je man blijft dat het ook een andere impact op je kinderen kan hebben.
Ik snap het. Maar ik kan met 99% zekerheid zeggen (ik houd even 1% aan voor de blinde vlek ) dat wij niet de mensen zijn van schone schijn ophouden (zeker ik niet ).
Wij zijn, voor zover ik dat kan zeggen, dat wij vrij extrovert zijn. In leuke dingen ('oooh, wat is papa toch een schat dat ie voor ons ijs heeft meegenomen) als in vervelende dingen ("ik ga gillen als papa nu niet de vuilniszakken verschoont!!!"). Ik noem maar even stomme zijstraten.
Nee ik denk echt dat ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat er geen schone schijn is.
