Relaties
alle pijlers
Bewust kinderloos
vrijdag 2 februari 2018 om 03:43
Hallo nieuw hier,
Nav een ander topic hier door VivaWindmolen: Zijn er hier vrouwen ( of mannen) bewust kinderloos en waarom? Ik stel deze vraag nav een ander topic van een vrouw (lees: bijna even jonge/oude vrouw van 34 jaar) die kind zou overwegen vr partner.
Benieuwd naar meningen/overwegingen van mensen die er bewust voor hebben gekozen geen kinderen te willen. Mijn partner (48) en ik (34) weten het gewoon niet...
Xx
Nav een ander topic hier door VivaWindmolen: Zijn er hier vrouwen ( of mannen) bewust kinderloos en waarom? Ik stel deze vraag nav een ander topic van een vrouw (lees: bijna even jonge/oude vrouw van 34 jaar) die kind zou overwegen vr partner.
Benieuwd naar meningen/overwegingen van mensen die er bewust voor hebben gekozen geen kinderen te willen. Mijn partner (48) en ik (34) weten het gewoon niet...
Xx
vrijdag 2 februari 2018 om 19:29
winterqueen schreef: ↑02-02-2018 19:05Zo herkenbaar! Als een puppy begint te piepen of te jammeren, vlieg ik er altijd meteen op af om het te troosten, terwijl ik bij een jengelend kind denk:
dit is héél herkenbaar. Hier ook geen kinderwens. Ik snap niet wat er leuk aan is. En sinds ik de doodvermoeide nieuwbakken ouders in mijn omgeving heb gezien is het nou niet bepaald gaan rammelen. Ik vind de vrijheid heerlijk. Het is me een lief ding waard om dat zo te houden. Daarom voorlopig dus ook maar geen pup
vrijdag 2 februari 2018 om 19:46
Hier bijna dezelfde leeftijden.
En geen kinderen.
En die komen er niet.
(Of de boel moet door mijn spiraal heen gaan. Op dat moment "moet het zo zijn" en wil ik het een kans geven.)
Waarom niet?
Handicap en ziekte van mijn kant.
En een grote kans om dat door te geven.
Ik hou mezelf net recht. Een kind erbij zou ik nauwelijks aankunnen én ik zou er niet mee kunnen leven dat ik dat kind dan ook nog es mogelijk opscheep met dezelfde handicap.
Plus dat we beiden vreselijk hard onze vrijheid zouden missen.
Plus dat ik continu hyper-overbezorgd zou zijn (dat heb ik nu al, met 2 katten).
Ik zie heel graag kinderen, ik babysit héél graag, maar na een tijdje ben ik blij dat ik de verantwoordelijkheid terug bij de ouders kan leggen.
En geen kinderen.
En die komen er niet.
(Of de boel moet door mijn spiraal heen gaan. Op dat moment "moet het zo zijn" en wil ik het een kans geven.)
Waarom niet?
Handicap en ziekte van mijn kant.
En een grote kans om dat door te geven.
Ik hou mezelf net recht. Een kind erbij zou ik nauwelijks aankunnen én ik zou er niet mee kunnen leven dat ik dat kind dan ook nog es mogelijk opscheep met dezelfde handicap.
Plus dat we beiden vreselijk hard onze vrijheid zouden missen.
Plus dat ik continu hyper-overbezorgd zou zijn (dat heb ik nu al, met 2 katten).
Ik zie heel graag kinderen, ik babysit héél graag, maar na een tijdje ben ik blij dat ik de verantwoordelijkheid terug bij de ouders kan leggen.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:54
Ik ken er meerdere maar dan vooral binnen mijn werk.winterqueen schreef: ↑02-02-2018 19:05Het valt me trouwens op in dit topic dat er best veel vrouwen zonder kinderwens zijn. In mijn omgeving heb ik welgeteld nog één andere vrouw zonder kinderwens. Kan best eenzaam zijn.
De eenzaamheid herken ik niet, waarom eenzaam?
vrijdag 2 februari 2018 om 19:58
Op mijn werk zitten alleen maar vrouwen met kinderen. Tijdens de lunch gaat het ook echt alleen maar over de kinderen. Dat is voor mij dan niet zo gezellig natuurlijk. Veel vriendinnen hebben kinderen en dus nooit meer tijd om iets leuk af te spreken. Spreek ik met ze af, dan gaat het wederom alleen maar over de kinderen. En als mijn afwezige kinderwens dan eens ter sprake komt, wordt dat niet serieus genomen ('Ja maar, het is zoooooo leuk, je weet niet wat je mist, wacht maar tot je de ware tegenkomt!').
Winter is coming...
vrijdag 2 februari 2018 om 20:09
Allemaal goede redenen het niet te doen, maar waarom zou je t dan wel doen bij een ongelukje? Dat is toch niet logisch?Tornacense schreef: ↑02-02-2018 19:46Hier bijna dezelfde leeftijden.
En geen kinderen.
En die komen er niet.
(Of de boel moet door mijn spiraal heen gaan. Op dat moment "moet het zo zijn" en wil ik het een kans geven.)
Waarom niet?
Handicap en ziekte van mijn kant.
En een grote kans om dat door te geven.
Ik hou mezelf net recht. Een kind erbij zou ik nauwelijks aankunnen én ik zou er niet mee kunnen leven dat ik dat kind dan ook nog es mogelijk opscheep met dezelfde handicap.
Plus dat we beiden vreselijk hard onze vrijheid zouden missen.
Plus dat ik continu hyper-overbezorgd zou zijn (dat heb ik nu al, met 2 katten).
Ik zie heel graag kinderen, ik babysit héél graag, maar na een tijdje ben ik blij dat ik de verantwoordelijkheid terug bij de ouders kan leggen.
vrijdag 2 februari 2018 om 20:16
Ondanks dat ik een kind heb vind ik dit ook doodvermoeiend, gelukkig komt het in mijn vriendenkring niet zoveel voor het continue gepraat over de kinderen. Kan ook zo zijn dat ik een van de weinige ben in mijn vriendenkring die een kind heeft.winterqueen schreef: ↑02-02-2018 19:58Op mijn werk zitten alleen maar vrouwen met kinderen. Tijdens de lunch gaat het ook echt alleen maar over de kinderen. Dat is voor mij dan niet zo gezellig natuurlijk. Veel vriendinnen hebben kinderen en dus nooit meer tijd om iets leuk af te spreken. Spreek ik met ze af, dan gaat het wederom alleen maar over de kinderen. En als mijn afwezige kinderwens dan eens ter sprake komt, wordt dat niet serieus genomen ('Ja maar, het is zoooooo leuk, je weet niet wat je mist, wacht maar tot je de ware tegenkomt!').
vrijdag 2 februari 2018 om 20:19
Ik ga er uberhaupt van uit dat mijn spiraal gewoon fatsoenlijk werkt.redbulletje schreef: ↑02-02-2018 20:09Allemaal goede redenen het niet te doen, maar waarom zou je t dan wel doen bij een ongelukje? Dat is toch niet logisch?
En dat ik door mijn hoge gewicht (officieel "morbide obesitas") - met dank aan medicatie - uberhaupt niet zwanger raak.
Maar die minder dan 0.01 % kans ... dan is het maar "ment to be".
Al is de kans dan nog bestaande dat ik de boel afbreek op medisch advies.
vrijdag 2 februari 2018 om 21:29
Kwalijk van je vriendinnen. Ik heb ook twee bewust kinderloze vriendinnen en als ik met hen afspreek, hebben we het eigenlijk nooit over kinderen - en al helemaal niet over mijn kinderen. Vind ik heerlijk, in die vriendschappen kan ik gewoon een ander deel van mezelf kwijt.winterqueen schreef: ↑02-02-2018 19:58Op mijn werk zitten alleen maar vrouwen met kinderen. Tijdens de lunch gaat het ook echt alleen maar over de kinderen. Dat is voor mij dan niet zo gezellig natuurlijk. Veel vriendinnen hebben kinderen en dus nooit meer tijd om iets leuk af te spreken. Spreek ik met ze af, dan gaat het wederom alleen maar over de kinderen. En als mijn afwezige kinderwens dan eens ter sprake komt, wordt dat niet serieus genomen ('Ja maar, het is zoooooo leuk, je weet niet wat je mist, wacht maar tot je de ware tegenkomt!').
vrijdag 2 februari 2018 om 21:53
Kinderen zijn vaak zo irritant, opdringerig en te aanwezig. willen altijd alle aandacht naar zich toe zuigen en laat ik nu een pesthekel hebben aan zuigers. Dat maakt voor mij geen verschil of het een volwassene is of een kind.
En volwassenen die zo vreselijk infantiel doen tegen een kind vind ik ook stom. Zo wilde ik nooit worden, dus ik blijf lekker kindvrij en hou ik een hoop geld over voor leuke dingen.
Collega's die met vette wallen onder hun ogen op het werk komen omdat hun kind blijft janken, tja denk ik dan niet miepen je wilde het zelf.
En volwassenen die zo vreselijk infantiel doen tegen een kind vind ik ook stom. Zo wilde ik nooit worden, dus ik blijf lekker kindvrij en hou ik een hoop geld over voor leuke dingen.
Collega's die met vette wallen onder hun ogen op het werk komen omdat hun kind blijft janken, tja denk ik dan niet miepen je wilde het zelf.
Ja en?
vrijdag 2 februari 2018 om 22:16
Zooo, wat een reacties. Helemaal geen tijd gehad om het allemaal te lezen. Fijn om ook eens een andere kant te horen; ik krijg van mensen om me heen het idee dat ik raar ben dat ik geen kinderwens heb...
Dat van die verantwoordelijkheid snap ik heel goed. Wij hebben ook twee katten en ook ik schiet al in de stress als er een net eens iets te lang buiten is.
Nogmaals dank voor alle reacties; als ik weer eens aan mezelf ga twijfelen, lees ik gewoon even terug
Dat van die verantwoordelijkheid snap ik heel goed. Wij hebben ook twee katten en ook ik schiet al in de stress als er een net eens iets te lang buiten is.
Nogmaals dank voor alle reacties; als ik weer eens aan mezelf ga twijfelen, lees ik gewoon even terug
vrijdag 2 februari 2018 om 22:25
Daarom moet je kinderen opvoeden.snoopylynn schreef: ↑02-02-2018 21:53Kinderen zijn vaak zo irritant, opdringerig en te aanwezig. willen altijd alle aandacht naar zich toe zuigen en laat ik nu een pesthekel hebben aan zuigers. Dat maakt voor mij geen verschil of het een volwassene is of een kind.
En volwassenen die zo vreselijk infantiel doen tegen een kind vind ik ook stom. Zo wilde ik nooit worden, dus ik blijf lekker kindvrij en hou ik een hoop geld over voor leuke dingen.
Collega's die met vette wallen onder hun ogen op het werk komen omdat hun kind blijft janken, tja denk ik dan niet miepen je wilde het zelf.
vrijdag 2 februari 2018 om 22:27
Heel verhelderend dit! Moet lachen om al die dierenvergelijkingen, maar je hebt echt een punt!Sabeltandcavia schreef: ↑02-02-2018 13:39Ik kijk wel eens filmpjes van papegaaien op youtube en ik denk dan meteen: Dat wil ik ook!! Wat een lieve, grappige dieren zijn dat. Het lijkt me geweldig om zo'n beest te hebben en ermee te kroelen. Dus ik ben me gaan verdiepen in wat een papegaai nodig heeft aan verzorging en kwam al snel tot de conclusie dat een papegaai niet past in mijn leven en ik niet in het leven van een papegaai. Ik ben dus bewust papegaailoos. De kriebel is gebleven.
Het zit me best dwars dat ik hier oppervlakkig word genoemd omdat ik niet over voor- en nadelen wil nadenken van iets wat ik niet wil. Dat is namelijk volkomen zinloos. Stap 1 is de kriebel. Is die aanwezig, dán is het verstandig om na te denken of het realiseerbaar is. Zo niet, dan niet toch? Of moet ik in een Excel sheet gaan bijhouden wat de voors en tegens zijn van alles wat ik niet heb en waarom ik het niet heb? Ik zou niet eens weten wat ik allemaal niet heb. Ik mis het in elk geval niet in mijn leven. En als de uitslag van de afwegingen is dat ik niet 'genoeg' tegenargumenten heb ... zit er dan niets anders op dan toch maar aan een kind te beginnen? Of is niet elk argument even zwaarwegend en wie bepaalt dat eigenlijk?
vrijdag 2 februari 2018 om 22:39
Sjaantje37 schreef: ↑02-02-2018 16:15Maar dat is het hem juist, ik wist toen ik zwanger raakte en mijn zoon kreeg dat dit voor het leven is. Wat ik ermee wil zeggen het hoef niet altijd negatief uit te pakken en dat is hetgene wat ik ergelijk aan dit topic vind. Alsof een kind krijgen alleen maar problematisch is en een geldverslindend instituut.
Ik vind het ieder voor zichzelf moet uitmaken wat zij wil, kind of geen kind. Ik vind het allebei best.
Wilde alleen maar aangeven dat ik ook nooit kinderen heb gewild en toen ik er wel een kreeg ik het qua vrijheid vooral zwaar vind maar het is niet de hel zoals door sommige kindervrijen beschreven wordt. Of dat ik mijn kind geweld aan doe omdat ik hem op de wereld heb geschopt.
Vervelend dat je het zo ervaart. Op deze manier krijg je juist zo'n strijd tussen mensen met kinderen en mensen die bewust geen kinderen hebben. Ik heb bewust geen kinderen, maar begrijp heel goed waarom mensen ze wel hebben. Wederzijds begrip en respect is belangrijk. Voel je aub niet persoonlijk aangesproken als mensen de redenen noemen waarom ze geen kinderen willen. Ik ben blij om te horen dat je zo gelukkig bent met je zoon. Het lijkt me ook heel mooi om je eigen kind van zo dichtbij te zien opgroeien.
vrijdag 2 februari 2018 om 22:46
Oh wacht dat vergat ik te melden; dat wil ik niet
Ja en?
vrijdag 2 februari 2018 om 22:50
En dat hoe ook niet als je ze niet wil.
vrijdag 2 februari 2018 om 23:00
Ik kan me hier zo goed in vinden en ook in je latere post over de papegaaienSabeltandcavia schreef: ↑02-02-2018 09:59Bij de term 'bewust kinderloos' denk ik aan een bewuste keuze nadat je de voors en tegens hebt afgewogen. Er is dus wel een wens, maar die is niet groot genoeg of de omstandigheden of praktische bezwaren maken dat je die keuze gemaakt hebt.
Ik zie mezelf als onbewust kinderloos. Er is geen reden waarom ik ze niet heb omdat ik er nooit over heb nagedacht. Dat hoeft ook niet want die kinderwens is er niet. Net zoals ik nooit voors en tegens heb afgewogen over het hebben van een ezel, kameel of zeilboot. Ik heb geen hekel aan ezels, kamelen en zeilboten en als ik echt zou willen is er heus wel een mouw aan te passen ... maar het is nooit in me opgekomen om redenen te gaan bedenken omdat de wens er simpelweg niet is. Dat maakt mij dan toch ook niet bewust ezelloos of kameelloos?
Mij is ook zo vaak om redenen gevraagd maar die zijn er niet; het gevoel, de wens ontbreekt simpelweg. Er is geen behoefte, geen antipathie tegen kinderen, niets van dat alles, ik wil het gewoon niet. Mijn vriend heeft wel kinderen, wat heel gezellig is als ze zijn maar er komt geen enkele behoefte in me op dat ik ze zelf op de wereld zou willen zetten. Het is zoals het is.
vrijdag 2 februari 2018 om 23:22
Herkenbaar, maar dat heeft zich bij mij vanzelf opgelost. Vrienden met kinderen die geen tijd konden vrijmaken verdwenen uit mijn leven, vrienden zonder kinderen kwam ervoor terug. Er gingen wel wat eenzamere jaren overheen, waarbij ik mensen moeilijk meekreeg om leuke dingen te doen of uberhaupt moeite had om ze te spreken. Komt vast wel goed Winterqueen.winterqueen schreef: ↑02-02-2018 19:58Op mijn werk zitten alleen maar vrouwen met kinderen. Tijdens de lunch gaat het ook echt alleen maar over de kinderen. Dat is voor mij dan niet zo gezellig natuurlijk. Veel vriendinnen hebben kinderen en dus nooit meer tijd om iets leuk af te spreken. Spreek ik met ze af, dan gaat het wederom alleen maar over de kinderen. En als mijn afwezige kinderwens dan eens ter sprake komt, wordt dat niet serieus genomen ('Ja maar, het is zoooooo leuk, je weet niet wat je mist, wacht maar tot je de ware tegenkomt!').
Mijn huidige collega’s zijn ook allemaal moeder, maar praten nu de hele tijd over Wie is de Mol. Ook saai
Redenen voor mij om geen kinderen te krijgen: geen. Behalve dat ik al mijn hele leven weet dat ik het niet wil.
Ik hou ook niet van EK/WK of van Carnaval (of van Wie is de Mol). Maar ook dan zeuren mensen aan mijn kop dat dat niet kan, of dat ik het moet proberen. Schei toch uit. Laat mij lekker afwijken van de norm.
Tegelijkertijd moet ik ook zeggen dat vrienden en familie niet zo’n moeite hebben om het te begrijpen. Ik zeg het al zo lang, zeker vanaf mijn puberteit heel expliciet, het hoort wel echt bij me. Mijn nichtje (16) lijkt als twee druppels water op me en zegt het nu ook
vrijdag 2 februari 2018 om 23:27
Mijn vriend wil trouwens ook geen kinderen, maar heeft ook geen specifieke redenen. Hij dacht dat kinderen krijgen erbij hoorde als je nou eenmaal een relatie kreeg en daar kon hij zich wel bij neerleggen. Maar hij was erg opgelucht toen ik zei dat ik niet wilde. Zijn ouders waren bang dat het kwam omdat ze gescheiden waren. Alsof het een soort beschadiging is als je geen kinderen wil.
vrijdag 2 februari 2018 om 23:54
Man voelt zich er dan weer "niet klaar voor" en "niet volwassen genoeg" op zijn 47steLuistervink schreef: ↑02-02-2018 23:27Mijn vriend wil trouwens ook geen kinderen, maar heeft ook geen specifieke redenen. Hij dacht dat kinderen krijgen erbij hoorde als je nou eenmaal een relatie kreeg en daar kon hij zich wel bij neerleggen. Maar hij was erg opgelucht toen ik zei dat ik niet wilde. Zijn ouders waren bang dat het kwam omdat ze gescheiden waren. Alsof het een soort beschadiging is als je geen kinderen wil.
.Hij is mentaal 10 jaar jonger dan op zijn paspoort staat.
Als ik echt had aangedrongen met "ik wil echt kinderen", waren die er al lang geweest.
Maar tegelijk ... Zo volwassen, zoveel verantwoordelijkheid, zoveel geregel, zo'n drukte, ...
Hij kan me volgen dat het mij geen goed plan lijkt - gezien mijn situatie - om een kind op de wereld te zetten.
Ik heb het nochtans ook lang voor me uitgeschoven, maar met een man die op de duur 45 was op zijn paspoort ... moest ik wel iets beslissen, vond ik.
In welke richting ook.
(Hij had diezelfde angst overigens ook met het kopen van een huis.
Dat was ook ineens "zo volwassen", hoewel ie toen 40 was.
Zonder mij en mijn aandringen zaten we nog altijd in zijn ijskoud veel te kleine huur-studiootje.
Dat geeft ie ook eerlijk toe.)
zaterdag 3 februari 2018 om 00:16
Tja, ik heb ook geen kinderen. Nooit gewild.
Maar ik zie nu wel aan mijn oude vader dat je op je 90e erg afhankelijk wordt van mensen die het beste met je voorhebben en bereid zijn om iets voor je te doen. En dat zijn toch meestal je kinderen.
Just sayin'.
Maar ik zie nu wel aan mijn oude vader dat je op je 90e erg afhankelijk wordt van mensen die het beste met je voorhebben en bereid zijn om iets voor je te doen. En dat zijn toch meestal je kinderen.
Just sayin'.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
zaterdag 3 februari 2018 om 00:19
Er is een methode beschikbaar waar je als vrouw binnen 5 minuten de ok uitwandelt, en max 2 dagen herstel hebt. En dat is vooral emotioneel dus in principe kun je na de ok zo door naar je werk.Jeetjemina schreef: ↑02-02-2018 06:43Vriend (33) en ik (bijna 31) zijn bewust kinderloos. Vriend heeft zich een paar weken geleden laten steriliseren. Het is dat de herstelperiode van een sterilisatie voor de vrouw langer duurt, anders had ik het zelf laten doen.
.
Dus dat het voor mannen minder heftig is, is onzin.
Be stronger than your strongest excuse
zaterdag 3 februari 2018 om 00:22
Jammer dat je alleen zo oppervlakkig kunt kijken dat je alleen de wallen kunt zien, en niet de oververmoeidheid die ze NIET wilden, of de behoefte als mens te worden gezien ipv alleen als moeder. Beetje jammer ook dat je niet zo sociaal ingesteld bent dat je dat beseft.snoopylynn schreef: ↑02-02-2018 21:53Kinderen zijn vaak zo irritant, opdringerig en te aanwezig. willen altijd alle aandacht naar zich toe zuigen en laat ik nu een pesthekel hebben aan zuigers. Dat maakt voor mij geen verschil of het een volwassene is of een kind.
En volwassenen die zo vreselijk infantiel doen tegen een kind vind ik ook stom. Zo wilde ik nooit worden, dus ik blijf lekker kindvrij en hou ik een hoop geld over voor leuke dingen.
Collega's die met vette wallen onder hun ogen op het werk komen omdat hun kind blijft janken, tja denk ik dan niet miepen je wilde het zelf.
Be stronger than your strongest excuse
zaterdag 3 februari 2018 om 00:41
Als je het over de essure hebt, die geeft vaak enorme bijwerkingen zodanig dat er een operatie nodig is om de ingegroeide veertjes te verwijderen. Kun je beter ineens de sterilisatie via de kijkoperatie nemen.Genialeforumnaam schreef: ↑03-02-2018 00:19Er is een methode beschikbaar waar je als vrouw binnen 5 minuten de ok uitwandelt, en max 2 dagen herstel hebt. En dat is vooral emotioneel dus in principe kun je na de ok zo door naar je werk.
Dus dat het voor mannen minder heftig is, is onzin.
zaterdag 3 februari 2018 om 00:47
Vaak zullen kinderen niet dichtbij wonen en/of zelf drukke levens hebben met werk en kinderen, dus denk dat de gemiddelde hulpbehoevende bejaarde daar niet vanuit kan gaan. Buiten dat moet je hopen dat je niet zo oud wordt. Hopelijk wordt er op een pijnloze manier uitstappen tegen die tijd een stuk gangbaarder.
zaterdag 3 februari 2018 om 01:00
Kun je op je 90e nog adopteren?
