Bindingsangst, dat zag ik niet aankomen

Ik ben al een paar keer tegen hetzelfde probleem aan gelopen. Ik loop hiervoor sinds kort bij een psycholoog (klinkt heel overdreven, maar het leek mij niet verkeerd omdat ik hier vaker tegenaan loop).

Wanneer ik iemand leer kennen die ik leuk vind, raak ik gefixeerd op wat ik wel/niet voel. Elke keer kom ik er dan op uit dat ik een gevoel mis. Welk gevoel dit is weet ik zelf eigenlijk niet eens. Ik herhaal alle negatieve gedachten, gevoelens keer op keer in mijn hoofd tot ik er eigenlijk min of meer gek van word en dan besluit ik het af te kappen, terwijl ik het ook best wel een kans zou willen geven.
Inmiddels ben ik 2 maanden aan het daten met een man. Het voelt ongekend goed. We klikken goed, ik kan met hem lachen, ik merk een aangename spanning als we bij elkaar zijn (bijvoorbeeld bij een etentje dat ik hoop dat hij mijn hand zal pakken). Als ik over hem vertel aan mijn vriendinnen dan krijg ik een grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Als ik met hem heb afgesproken dan voel ik steeds een fijn spannend gevoel in mijn buik en ik kan soms naar hem kijken dat ik denk: wat ben jij leuk zeg! De afspraakjes zijn altijd leuk. Ik kijk met veel plezier naar de afspraakjes uit en laatst troffen we bij toeval mijn ouders in het dorp, dus hem voorgesteld aan mijn ouders en dat voelde ook echt super.
Maar toch.. Ook al lijkt het nu prima te voelen, denk ik weer: wat is die leegte die ik voel??

Ik ben vanwege omstandigheden thuis laatst naar de psycholoog gegaan en ook dit met haar besproken. Zij dacht sterk aan bindingsangst omdat ze geen negatieve signalen hoorde van mij en wanneer ik er serieus over nadenk, dat het dan pas vervelend begint te voelen. In de thuisomgeving zijn er vroeger dingen gebeurd waardoor er volgens haar niet normaal (ff zwart-wit gezegd) met stress en angst is omgegaan en dat ik daardoor waarschijnlijk moeite heb met mezelf binden en de lat veel te hoog leg. Ik heb moeite met het leven in het hier en nu, kan mezelf ook moeilijk laten genieten van het hier en nu ook al wil ik dat heel graag, maar ik wil overal de controle over houden.
Ik ben nu in behandeling van de psycholoog, nog geen idee welke therapie ik daadwerkelijk krijg. Ik vertelde haar dat ik twijfelde en dat dat voor mijn gevoel er al gelijk op zou wijzen dat het dan niet goed zou zitten. Ze zei mij dat ik waarschijnlijk de lat veel te hoog leg en dat er zo niemand aan zou kunnen tippen en dat ik doordat ik het negatieve allemaal zo serieus neem, het dan weer afkap omdat dat dan de overhand neemt.
ik ben eigenlijk heel benieuwd naar of er meer zijn die in een soortgelijke situatie zitten of hebben gezeten.

De afspraken tot de volgende keer bij de psycholoog lijken zo lang steeds te duren. Ik voel me de hele tijd paniekerig. Is dit hem dan gewoon niet? Daar gaan we weer.......
We hebben een klik, ik kan ontzettend om/met hem lachen, ik zoen graag met hem en toch die ondergrondse twijfel. Verdruk ik niet een bepaald onderbuikgevoel? Ik ben bang dat het niet genoeg is waardoor die angst alsmaar groter en serieuzer word. Tegelijkertijd heb ik hem afgelopen week niet gezien omdat hij op vakantie was en kan ik niet wachten hem weer te zien.
Komende donderdag pas weer naar De psycholoog. Lijkt wel een eeuwigheid te duren