Relaties
alle pijlers
bindingsangst
zondag 25 juli 2010 om 20:27
Soms is het makkelijker iets te delen met mensen die je niet kent...
Ik heb ongeveer een half jaar een relatie met iemand die eerst een vage kennis was. Na allebei een lange relatie te hebben afgesloten kwamen we bij elkaar terecht om erover te praten.
Al snel had ik meer gevoelens, maar ik hield de boot af. Na veel samen uitgaan bleek dat we elkaar leuk vonden en sindsdien zijn we regelmatig bij elkaar.
Toch merk ik vooral de laatste tijd dat hij afstand houd en hij heeft ook gezegd dat hij niet wil dat familie en vrienden weten dat we iets hebben. Prima, ik vind het ook wel prettig om niet direct helemaal in een vaste relatie gezogen te worden.
Toch voelde het de laatste tijd niet goed, hij heeft vaak andere dingen te doen en zo zien we elkaar soms weken achter elkaar niet. blijkbaar zijn andere dingen voor hem belangrijker.
Ik heb hem dan ook vandaag gevraagd wat hij verwacht van onze relatie, en dat ik in de toekomst (maar ook nu) wel meer verwacht dan we nu hebben. Hij gaf aan niet ver vooruit te kijken en moet erover nadenken hoe hij hierin staat. Volgens mij is hij bang om zich weer te binden.
Het zou me bijna verbazen als hij het wél wil proberen en hou er ernstig rekening mee dat hij wil kappen als hij er meer tijd en energie in moet steken.
Wat vinden jullie, zou je je verwachtingen direct moeten uitspreken als je begint aan een relatie?
Ik heb ongeveer een half jaar een relatie met iemand die eerst een vage kennis was. Na allebei een lange relatie te hebben afgesloten kwamen we bij elkaar terecht om erover te praten.
Al snel had ik meer gevoelens, maar ik hield de boot af. Na veel samen uitgaan bleek dat we elkaar leuk vonden en sindsdien zijn we regelmatig bij elkaar.
Toch merk ik vooral de laatste tijd dat hij afstand houd en hij heeft ook gezegd dat hij niet wil dat familie en vrienden weten dat we iets hebben. Prima, ik vind het ook wel prettig om niet direct helemaal in een vaste relatie gezogen te worden.
Toch voelde het de laatste tijd niet goed, hij heeft vaak andere dingen te doen en zo zien we elkaar soms weken achter elkaar niet. blijkbaar zijn andere dingen voor hem belangrijker.
Ik heb hem dan ook vandaag gevraagd wat hij verwacht van onze relatie, en dat ik in de toekomst (maar ook nu) wel meer verwacht dan we nu hebben. Hij gaf aan niet ver vooruit te kijken en moet erover nadenken hoe hij hierin staat. Volgens mij is hij bang om zich weer te binden.
Het zou me bijna verbazen als hij het wél wil proberen en hou er ernstig rekening mee dat hij wil kappen als hij er meer tijd en energie in moet steken.
Wat vinden jullie, zou je je verwachtingen direct moeten uitspreken als je begint aan een relatie?
maandag 26 juli 2010 om 12:09
quote:tinkywinky28 schreef op 26 juli 2010 @ 11:36:
ik zie nu dat ik ook al je naam over wou nemen bij mijn vorige topic (mijn vriend bezoekt datingsites) moet er toch maar eens over na gaan denken.Nah, doe dat maar niet en wees vooral geen domnaiefmutsje, maar verstandig. Scheelt een hoop ellende kan ik je uit zeer betrouwbare (eigen) bron vertellen
ik zie nu dat ik ook al je naam over wou nemen bij mijn vorige topic (mijn vriend bezoekt datingsites) moet er toch maar eens over na gaan denken.Nah, doe dat maar niet en wees vooral geen domnaiefmutsje, maar verstandig. Scheelt een hoop ellende kan ik je uit zeer betrouwbare (eigen) bron vertellen
maandag 26 juli 2010 om 12:15
quote:merle78 schreef op 26 juli 2010 @ 12:07:
[...]
Hier zou ik ook sterk rekening mee houden @TinkyWinky, zeker nu hij seksueel al wat afstandelijker naar jou toe is. Misschien geeft hij er eerlijk antwoord op als je het hem op de man af vraagt (en daarbij bedoel ik letterlijk 'Heb je de afgelopen 6 maanden naast mij ook nog met andere vrouwen gesekst?'). Ook grote kans dat hij niet eerlijk antwoord. Maar @TinkyWinky wil jij het eigenlijk wel weten?brrr... heftig. zal erover nadenken
[...]
Hier zou ik ook sterk rekening mee houden @TinkyWinky, zeker nu hij seksueel al wat afstandelijker naar jou toe is. Misschien geeft hij er eerlijk antwoord op als je het hem op de man af vraagt (en daarbij bedoel ik letterlijk 'Heb je de afgelopen 6 maanden naast mij ook nog met andere vrouwen gesekst?'). Ook grote kans dat hij niet eerlijk antwoord. Maar @TinkyWinky wil jij het eigenlijk wel weten?brrr... heftig. zal erover nadenken
maandag 26 juli 2010 om 16:58
Over seks gesproken. Denk je nou werkelijk dat als hij al die weken niet bij jou is, hij geen seks heeft?
Nou, nou, je kunt iemand ook wel gek maken, hoor! Niet elke man moet tussendoor sex met een ander!
Ik zeg niet dat deze man perse deugt, mar ook niet dat het niet zo is!
Er wordt hier zo negatief gereageerd, terwijl ik denk 'laat hem eerst maar eens vertellen hoe hij alles ziet en WAAROM hij wat afstand neemt'. Mss wel juist omdat zijn gevoelens intenser worden en hij bang is dat hij weer gekwetst wordt. Van mij mag ie nog ff het voordeel van de twijfel hebben, vind dat TO nu wel heel negatief beinvloed wordt!
Wat zegt je eigen intuitie, TO? Dat hij op zich betrouwbaar en integer is, of is er een stemmetje dat je sowieso al waarschuwt?
Nou, nou, je kunt iemand ook wel gek maken, hoor! Niet elke man moet tussendoor sex met een ander!
Ik zeg niet dat deze man perse deugt, mar ook niet dat het niet zo is!
Er wordt hier zo negatief gereageerd, terwijl ik denk 'laat hem eerst maar eens vertellen hoe hij alles ziet en WAAROM hij wat afstand neemt'. Mss wel juist omdat zijn gevoelens intenser worden en hij bang is dat hij weer gekwetst wordt. Van mij mag ie nog ff het voordeel van de twijfel hebben, vind dat TO nu wel heel negatief beinvloed wordt!
Wat zegt je eigen intuitie, TO? Dat hij op zich betrouwbaar en integer is, of is er een stemmetje dat je sowieso al waarschuwt?
maandag 26 juli 2010 om 17:53
@Tinkywinky, het is idd heftig om over na te denken (het gevoel kan zelf misselijkmakend zijn!). Het makkelijkste is dan ook om het ongeruste stemmetje te onderdrukken. Misschien is het niet het geval dat jij niet de enige bent, maar sluit het vooral niet uit.
Als hij exclusief wilde zijn dan had hij dat ook vast wel een keer tegen je gezegd 'Ik zou het niet zo leuk vinden als je het naast mij ook met andere mannen doet' (een soort van territorium afbakenen). Hij doet zo passief en nu ook nog afstandelijk; Zonde van je tijd toch!
Als hij exclusief wilde zijn dan had hij dat ook vast wel een keer tegen je gezegd 'Ik zou het niet zo leuk vinden als je het naast mij ook met andere mannen doet' (een soort van territorium afbakenen). Hij doet zo passief en nu ook nog afstandelijk; Zonde van je tijd toch!
maandag 26 juli 2010 om 18:07
quote:Fauve68 schreef op 26 juli 2010 @ 16:58:
Over seks gesproken. Denk je nou werkelijk dat als hij al die weken niet bij jou is, hij geen seks heeft?
Nou, nou, je kunt iemand ook wel gek maken, hoor! Niet elke man moet tussendoor sex met een ander!
Ik zeg niet dat deze man perse deugt, mar ook niet dat het niet zo is!
Het is niet zo zwart/wit denk ik. Als het waar is dat TO niet de enige is, wil het niet meteen zeggen dat deze man in het geheel niet deugd. Het gaat er meer om wat de verwachtingen van TO zijn en het beschermen van haar gevoel.
Er wordt hier zo negatief gereageerd, terwijl ik denk 'laat hem eerst maar eens vertellen hoe hij alles ziet en WAAROM hij wat afstand neemt'. Mss wel juist omdat zijn gevoelens intenser worden en hij bang is dat hij weer gekwetst wordt.
Hier geloof ik niet zo in: als de gevoelens intenser worden wil je volgens mij juist degene dichtbij je hebben. Als het gevoel bekoelt doe je toch juist afstandelijker? Waarom zo ingewikkelt gaan analyseren? Mannen zijn simpel wordt altijd gezegd.....
Van mij mag ie nog ff het voordeel van de twijfel hebben, vind dat TO nu wel heel negatief beinvloed wordt!
Die kans er natuurlijk ook, dat het een misverstand is en dat hij positief zal bijtrekken naar TO toe. @Fauve je bent gewoon wat optimistischer en je hebt meer vertrouwen. Vind ik ook wel een mooie eigenschap hoor! Beter dan zuur en sarcastisch
De kunst is om daar tussenin de realiteit te ontdekken!
Wat zegt je eigen intuitie, TO? Dat hij op zich betrouwbaar en integer is, of is er een stemmetje dat je sowieso al waarschuwt?
Over seks gesproken. Denk je nou werkelijk dat als hij al die weken niet bij jou is, hij geen seks heeft?
Nou, nou, je kunt iemand ook wel gek maken, hoor! Niet elke man moet tussendoor sex met een ander!
Ik zeg niet dat deze man perse deugt, mar ook niet dat het niet zo is!
Het is niet zo zwart/wit denk ik. Als het waar is dat TO niet de enige is, wil het niet meteen zeggen dat deze man in het geheel niet deugd. Het gaat er meer om wat de verwachtingen van TO zijn en het beschermen van haar gevoel.
Er wordt hier zo negatief gereageerd, terwijl ik denk 'laat hem eerst maar eens vertellen hoe hij alles ziet en WAAROM hij wat afstand neemt'. Mss wel juist omdat zijn gevoelens intenser worden en hij bang is dat hij weer gekwetst wordt.
Hier geloof ik niet zo in: als de gevoelens intenser worden wil je volgens mij juist degene dichtbij je hebben. Als het gevoel bekoelt doe je toch juist afstandelijker? Waarom zo ingewikkelt gaan analyseren? Mannen zijn simpel wordt altijd gezegd.....
Van mij mag ie nog ff het voordeel van de twijfel hebben, vind dat TO nu wel heel negatief beinvloed wordt!
Die kans er natuurlijk ook, dat het een misverstand is en dat hij positief zal bijtrekken naar TO toe. @Fauve je bent gewoon wat optimistischer en je hebt meer vertrouwen. Vind ik ook wel een mooie eigenschap hoor! Beter dan zuur en sarcastisch
De kunst is om daar tussenin de realiteit te ontdekken!
Wat zegt je eigen intuitie, TO? Dat hij op zich betrouwbaar en integer is, of is er een stemmetje dat je sowieso al waarschuwt?
maandag 26 juli 2010 om 21:47
Wow TW28, jouw verhaal had bijna de mijne kunnen zijn. Ook ik heb een man leren kennen, beiden een aardige tik van de molen gehad van onze vorige relaties en daarom misschien juist wel steun aan elkaar gehad.
Op één of andere manier kan ik wel zeggen dat ik door deze 'relatie' een hoop dingen emotioneel en mijn verdriet heb kunnen verwerken. Echter in zijn verdriet heeft hij meerdere malen tegen mij gelogen en ik merk dat ook ik niet hoog op zijn prioriteitenlijst sta. Natuurlijk kan het zo zijn dat het gewoon niet de tijd daarvoor is, alleen het is niet mijn probleem dat hij niet de stap durft te wagen om iemand opnieuw te vertrouwen.
Het zou te simpel zijn om te redeneren dat als iets goed zit, dat alles vanzelf gaat. Een relatie ontstaat niet vanzelf daar moet aan gewerkt worden. Juist in een relatie word je geconfronteerd met angsten en onzekerheid. Dingen die je niet of te weinig 'meemaakt' als je alleen bent en die periodes zijn dus niet afdoende om je onzekerheden daadwerkelijk te lijf te gaan (een relatie is juist het moment waar uit moet blijken of je nog zo sterk in je schoenen staat als toen je dacht in je singlebestaan). Blijkbaar is die kerel van mij nog niet aan toe en heeft het dus voor mij (en voor jou geldt dat ook) geen zin om het geduld op te brengen en hem steeds maar weer te bevestigen in zijn hang naar zekerheid dat ik stabiel ben en niet wegloop zoals zijn ex.
Wij zijn nu inmiddels een stuk verder dan jouw relatie (bijna 3 jaar ). Ik zal niet zeggen dat ik spijt heb van die jaren, want het zijn namelijk niet alleen maar verloren jaren. Zoals eerder gezegd deze relatie heeft mij geholpen om mijn identiteit los te weken van mijn vorige relatie en opnieuw vorm te geven. Daarom is hij mij dan ook dierbaar.
Op één of andere manier kan ik wel zeggen dat ik door deze 'relatie' een hoop dingen emotioneel en mijn verdriet heb kunnen verwerken. Echter in zijn verdriet heeft hij meerdere malen tegen mij gelogen en ik merk dat ook ik niet hoog op zijn prioriteitenlijst sta. Natuurlijk kan het zo zijn dat het gewoon niet de tijd daarvoor is, alleen het is niet mijn probleem dat hij niet de stap durft te wagen om iemand opnieuw te vertrouwen.
Het zou te simpel zijn om te redeneren dat als iets goed zit, dat alles vanzelf gaat. Een relatie ontstaat niet vanzelf daar moet aan gewerkt worden. Juist in een relatie word je geconfronteerd met angsten en onzekerheid. Dingen die je niet of te weinig 'meemaakt' als je alleen bent en die periodes zijn dus niet afdoende om je onzekerheden daadwerkelijk te lijf te gaan (een relatie is juist het moment waar uit moet blijken of je nog zo sterk in je schoenen staat als toen je dacht in je singlebestaan). Blijkbaar is die kerel van mij nog niet aan toe en heeft het dus voor mij (en voor jou geldt dat ook) geen zin om het geduld op te brengen en hem steeds maar weer te bevestigen in zijn hang naar zekerheid dat ik stabiel ben en niet wegloop zoals zijn ex.
Wij zijn nu inmiddels een stuk verder dan jouw relatie (bijna 3 jaar ). Ik zal niet zeggen dat ik spijt heb van die jaren, want het zijn namelijk niet alleen maar verloren jaren. Zoals eerder gezegd deze relatie heeft mij geholpen om mijn identiteit los te weken van mijn vorige relatie en opnieuw vorm te geven. Daarom is hij mij dan ook dierbaar.
maandag 26 juli 2010 om 21:51
Oja strekking van mijn lange verhaal is: accepteer dat jullie beide een eigen proces hebben in het verwerken van alles en opbouwen van een nieuwe relatie. Kies altijd voor jezelf.
*Overigens heb ik toevallig vandaag afscheid genomen van die van mij en succes gewenst met het oplossen van zijn problemen*
*Overigens heb ik toevallig vandaag afscheid genomen van die van mij en succes gewenst met het oplossen van zijn problemen*
dinsdag 27 juli 2010 om 23:05
Tja, er wordt hier soms vrij snel de conclusie getrokken dat iemand fout is en je zo snel mogelijk van hem af moet komen. Ik wil me daar niet te erg door laten beïnvloeden, maar na al deze reacties voelde ik me eergisteren diep ongelukkig. Na een dag werken kan ik het één en ander weer relativeren, gelukkig.
Wat Pompiedoe schrijft herken ik: deze relatie heeft mij de afgelopen periode geholpen om die moeilijke tijd na de breuk met mijn ex goed door te komen. Ik voel(de) me meer dan ooit geliefd, gewenst en aantrekkelijk. Iets wat ik al jaren miste. Ik hoor van mensen om me heen dat ik weer straal en steeds meer 'mezelf' ben.
Mijn gevoel zegt: Geef hem de tijd, hij heeft het nodig om zijn gevoelens op een rijtje te krijgen. Uit zelfbescherming heeft hij een muurtje opgebouwd, hij moet die zelf weer af willen breken.
Betrouwbaar? ik kan me niet anders voorstellen. En inderdaad, dat kan soms vies tegenvallen.
Hoe dan ook, mocht hij zich niet meer kunnen of willen openstellen voor mij, dan kies ik voor mezelf. En misschien is een time-out nog een optie.
@Pompiedoe: heel veel sterkte!
Wat Pompiedoe schrijft herken ik: deze relatie heeft mij de afgelopen periode geholpen om die moeilijke tijd na de breuk met mijn ex goed door te komen. Ik voel(de) me meer dan ooit geliefd, gewenst en aantrekkelijk. Iets wat ik al jaren miste. Ik hoor van mensen om me heen dat ik weer straal en steeds meer 'mezelf' ben.
Mijn gevoel zegt: Geef hem de tijd, hij heeft het nodig om zijn gevoelens op een rijtje te krijgen. Uit zelfbescherming heeft hij een muurtje opgebouwd, hij moet die zelf weer af willen breken.
Betrouwbaar? ik kan me niet anders voorstellen. En inderdaad, dat kan soms vies tegenvallen.
Hoe dan ook, mocht hij zich niet meer kunnen of willen openstellen voor mij, dan kies ik voor mezelf. En misschien is een time-out nog een optie.
@Pompiedoe: heel veel sterkte!
dinsdag 27 juli 2010 om 23:28
TW28, dank je wel, ik kan het nu beter van mij afzetten. ik heb vaker afscheid van hem genomen; het wordt steeds makkelijker om afstand te nemen
Wat betreft tijd, ik hoop het voor je. Ik zie het nu als, dat ik hem nodig had en nu weer verder in mijn eentje kan. Er heeft hier ooit een verhaal gecirculeerd over een piloot (ga ik morgen proberen op te snorren), dat is vor mij de strekking van het verhaal. succes met alles!
Wat betreft tijd, ik hoop het voor je. Ik zie het nu als, dat ik hem nodig had en nu weer verder in mijn eentje kan. Er heeft hier ooit een verhaal gecirculeerd over een piloot (ga ik morgen proberen op te snorren), dat is vor mij de strekking van het verhaal. succes met alles!
woensdag 28 juli 2010 om 15:38
Verhaal voor TW28 (verhaal was van Floor72, geloof ik, als ik een bronvermelding zou moeten noemen, of was het nou Chardonnay??)
De Piloot.
Ooit ging het slecht met me. Heel slecht. In die tijd heb ik ervaren hoe eenvoudig het is om te functioneren op de automatische piloot. Hoofd omhoog, verstand op nul, blik op oneindig en heel hard roepen dat het goed met me ging. Ik redde me de dag door op de automatische piloot en deze deed het prima. Hij bepaalde de route en verwachtte niet van me dat ik met hem mee dacht.
Mijn automatische piloot werd mijn steun en toeverlaat. Heel soms waagde ik het even om uit te zetten, maar dan schrok ik zo van de echte wereld dat ik hem snel weer aanzette.
Na jaren trouwe dienst begon de piloot slijtage verschijnselen te vertonen. Steeds vaker kreeg ik hem moeilijk op gang en af en toe wist ook hij de weg niet meer. Op een dag deed hij het helemaal niet meer. Definitief kapot was de diagnose.
Ik was de weg volledig kwijt en in die tijd heb ik de kaart van het leven leren lezen. De automatische piloot was er niet meer en ik moest het eindelijk zelf gaan doen.
Ik keek op de kaart en raakte volledig in paniek. Ik was verdwaald en had werkelijk geen idee welke kant ik uit moest. Ik ben gaan rennen. Eerst de ene kant op en toen de andere. Uiteindelijk kwam ik doodmoe weer op de dezelfde plek uit. Het had me veel energie gekost en ik was er niks mee opgeschoten.
Ik ben op de grond gaan zitten en heb de kaart van mijn leven helemaal uitgeklapt. Ik ben gaan zoeken waar ik vandaan kwam. Ik schrok me te pletter. De piloot had me naar plaatsen geleidt waar ik helemaal niet wilde zijn en ik had daarbij veel grenzen overschreden.
Tegen beter weten in heb ik de kaart weer dicht geklapt en ben her en der gaan informeren of iemand een automatische piloot voor me wist. Deze zoektocht was �het feest der herkenning� iedereen wist precies waar ik het over had, maar niemand had een piloot voor me. Ze hadden hem of zelf nog veel te hard nodig of hij was onlangs kapot gegaan.
Langzaam drong het tot me door dat ik het echt met de kaart en mijn gebrek aan gevoel voor richting zou moeten doen. Misschien zou ik onderweg aan velen de weg moeten vragen. Ik besloot dat dat niet erg zou zijn. Met herwonnen moed klapte ik opnieuw de kaart uit. Ik heb bewust niet meer gekeken naar de reis die ik al afgelegd had en de grenzen die ik daarbij had overschreden.
Ik stippelde mijn route uit en met gemengde gevoelens ging ik onzeker op pad. Vooral in het begin heb ik vaak de weg moeten vragen, omdat ik niet wist waar een bepaald pad zou eindigen en ik bang was voor het onbekende.
Onderweg plukte ik af en toe een mooie bloem en soms vergiste ik me door in brandnetel te grijpen. Huilend bekeek ik dan mijn pijnlijke handen.
Op een dag werd ik tijdens één van mijn moeilijke momenten betrapt door een toevallige voorbijganger. Hij bood me zijn automatische piloot aan. Hij had hem zelf niet meer nodig en geen zin het ding nog langer met zich mee te slepen.
Tijdens zijn reis hadden verschillende mensen hem gesmeekt de piloot aan hen af te staan, maar hij had hem bij zich gehouden tot hij de persoon zou treffen aan wie hij hem toe vertrouwde. Die persoon was ik. Hij liet me plechtig beloven dat ik er zorgvuldig mee om zou gaan. Ik mocht de automatische piloot alleen gebruiken als het echt niet anders kon en dan alleen om even bij te tanken. Ik bedankte hem voor zijn vertrouwen en wist dat ik het waar zou maken.
Naarmate mijn reis vorderde, groeide ook mijn zelfvertrouwen. Ik was niet meer bang voor het einde van een pad en wat daarna zou volgen. Ik werd zelfs nieuwsgierig en ging steeds minder de weg vragen. Ik zocht de uitdaging van het onbekende. Mijn gevoel werd mijn kompas en alles in me bevestigde dat ik de juiste richting insloeg. Op den duur werd ik zelfs een tikkeltje baldadig. Dan liep ik expres de verkeerde kant op. Iedereen riep dat ik verkeerd liep, maar ik stapte fluitend door. Ik ging min of meer bewust bepaalde grenzen over en liep net zolang door tot iets of iemand me bij de kladden greep en me naar het juiste pad verwees.
Niet zelden heb ik toe moeten geven dat ik een bepaalde grens beter niet had kunnen overschrijden, maar ik haalde mijn schouders op en vervolgde mijn weg. Zonder angst om te verdwalen. Ik verdwaalde regelmatig, maar ik raakte er niet meer van in paniek. Ik liep niet terug, ik ging niet dwalen, maar ik pakte de kaart en vroeg de weg.
Inmiddels is het tot me doorgedrongen dat ik deze reis in dit leven niet ga voltooien. Dus ik doe het kalm aan. Rennen heeft geen zin, want ik kom toch nooit op de plek van bestemming. Heel soms denk ik dat ik er ben, maar uit een onbestemd gevoel van onrust blijkt al snel dat het niet zo is. Dan vervolg ik mijn weg. Vol goede moed.
Onderweg geniet ik van de bloemen, ik vervloek de brandnetels en af en toe moet ik een zware rots verplaatsen om door te kunnen lopen. Nog steeds tref ik grenzen en ik heb van mezelf geaccepteerd dat ik het beste functioneer als ik balanceer op het randje of net iets erover.
Nu sta ik op een kruising, samen met jou, hand in hand. Het laatste stukje zijn we samen opgelopen en dat was niet gemakkelijk. Het was een moeilijke weg, veel obstakels, veel brandnetels en maar weinig bloemen om te plukken. Onderweg zijn we beiden gestruikeld en ook beiden weer opgekrabbeld. Ik ben je dankbaar dat je met me op liep. Niet omdat ik de weg niet wist, want die weet ik inmiddels wel, maar met jou was deze makkelijker begaanbaar en heb ik er minder lang over gedaan.
Nu staan we op een kruising. De weg achter ons is vroeger. We zouden een stukje terug kunnen lopen om te kijken of we wel echt alle bloemen geplukt hebben. Maar we weten allebei dat de allermooiste weg zijn. De enkele die er misschien nog staat is de moeite niet waard om al die obstakels nogmaals te nemen. Trouwens als we er eenmaal zijn is de bloem waarschijnlijk toch al uitgebloeid. Dus laten we ons de teleurstelling besparen en niet meer terug lopen.
De weg links, daar mag ik niet in, want dat is jouw leven. De keren dat ik het gewaagd heb een voet in die richting te zetten waren beangstigend en confronterend.
De weg rechts is voor jou geen optie. Daar ligt mijn leven. Ik zou je er van harte welkom heten, maar je zou je er niet thuis voelen. Dit gemis zou op den duur teveel van beiden vergen.
Iedere stap die we nu nog samen zouden zetten, zou rechtdoor zijn. En daar ligt de grens! Zwaarbewaakt met prikkeldraad en landmijnen. Ik hoef je niet te vertellen dat ik je het liefste bij de hand zou pakken om samen met jou die grens over te rennen. Weliswaar met mijn ogen dicht en met mijn vingers in de oren. Maar ik zou het doen. Ongeacht of daar bloemen of brandnetels zijn.
Zelfs in een veld met brandnetels zou ik overleven met jou.
Ik weet ook waarom ik hier stop. Ik zou aan je moeten trekken en duwen, zonder dat er beweging in je komt. Na iedere stap vooruit, plaats je er twee terug.
Dus nu staan we op de kruising al heel lang voor ons allebei een veilige plek, maar we kunnen hier niet eeuwig blijven staan. Het is een druk bezocht punt en er zijn mensen die er langs willen. Ze willen terug, naar links, naar rechts of misschien wel rechtdoor.
Ik ondedruk de neiging om ze de weg te wijzen, me realiserend dat dit niet meer dan een projectie van mijn eigen tegenstrijdige gevoelens zou zijn. Ze zijn net als wij ver gekomen en hebben recht op hun eigen koersbepaling.
Ik laat nu je hand los. Dan kun jij naar links en ik naar rechts. De automatische piloot laat ik staan. Die heb ik niet meer nodig. Ik wil alleen zo af en toe eens kijken of hij er nog staat en dan hoop ik dat ik je tref, zodat ik je kan vertellen hoeveel ik nog altijd van je houd.
De Piloot.
Ooit ging het slecht met me. Heel slecht. In die tijd heb ik ervaren hoe eenvoudig het is om te functioneren op de automatische piloot. Hoofd omhoog, verstand op nul, blik op oneindig en heel hard roepen dat het goed met me ging. Ik redde me de dag door op de automatische piloot en deze deed het prima. Hij bepaalde de route en verwachtte niet van me dat ik met hem mee dacht.
Mijn automatische piloot werd mijn steun en toeverlaat. Heel soms waagde ik het even om uit te zetten, maar dan schrok ik zo van de echte wereld dat ik hem snel weer aanzette.
Na jaren trouwe dienst begon de piloot slijtage verschijnselen te vertonen. Steeds vaker kreeg ik hem moeilijk op gang en af en toe wist ook hij de weg niet meer. Op een dag deed hij het helemaal niet meer. Definitief kapot was de diagnose.
Ik was de weg volledig kwijt en in die tijd heb ik de kaart van het leven leren lezen. De automatische piloot was er niet meer en ik moest het eindelijk zelf gaan doen.
Ik keek op de kaart en raakte volledig in paniek. Ik was verdwaald en had werkelijk geen idee welke kant ik uit moest. Ik ben gaan rennen. Eerst de ene kant op en toen de andere. Uiteindelijk kwam ik doodmoe weer op de dezelfde plek uit. Het had me veel energie gekost en ik was er niks mee opgeschoten.
Ik ben op de grond gaan zitten en heb de kaart van mijn leven helemaal uitgeklapt. Ik ben gaan zoeken waar ik vandaan kwam. Ik schrok me te pletter. De piloot had me naar plaatsen geleidt waar ik helemaal niet wilde zijn en ik had daarbij veel grenzen overschreden.
Tegen beter weten in heb ik de kaart weer dicht geklapt en ben her en der gaan informeren of iemand een automatische piloot voor me wist. Deze zoektocht was �het feest der herkenning� iedereen wist precies waar ik het over had, maar niemand had een piloot voor me. Ze hadden hem of zelf nog veel te hard nodig of hij was onlangs kapot gegaan.
Langzaam drong het tot me door dat ik het echt met de kaart en mijn gebrek aan gevoel voor richting zou moeten doen. Misschien zou ik onderweg aan velen de weg moeten vragen. Ik besloot dat dat niet erg zou zijn. Met herwonnen moed klapte ik opnieuw de kaart uit. Ik heb bewust niet meer gekeken naar de reis die ik al afgelegd had en de grenzen die ik daarbij had overschreden.
Ik stippelde mijn route uit en met gemengde gevoelens ging ik onzeker op pad. Vooral in het begin heb ik vaak de weg moeten vragen, omdat ik niet wist waar een bepaald pad zou eindigen en ik bang was voor het onbekende.
Onderweg plukte ik af en toe een mooie bloem en soms vergiste ik me door in brandnetel te grijpen. Huilend bekeek ik dan mijn pijnlijke handen.
Op een dag werd ik tijdens één van mijn moeilijke momenten betrapt door een toevallige voorbijganger. Hij bood me zijn automatische piloot aan. Hij had hem zelf niet meer nodig en geen zin het ding nog langer met zich mee te slepen.
Tijdens zijn reis hadden verschillende mensen hem gesmeekt de piloot aan hen af te staan, maar hij had hem bij zich gehouden tot hij de persoon zou treffen aan wie hij hem toe vertrouwde. Die persoon was ik. Hij liet me plechtig beloven dat ik er zorgvuldig mee om zou gaan. Ik mocht de automatische piloot alleen gebruiken als het echt niet anders kon en dan alleen om even bij te tanken. Ik bedankte hem voor zijn vertrouwen en wist dat ik het waar zou maken.
Naarmate mijn reis vorderde, groeide ook mijn zelfvertrouwen. Ik was niet meer bang voor het einde van een pad en wat daarna zou volgen. Ik werd zelfs nieuwsgierig en ging steeds minder de weg vragen. Ik zocht de uitdaging van het onbekende. Mijn gevoel werd mijn kompas en alles in me bevestigde dat ik de juiste richting insloeg. Op den duur werd ik zelfs een tikkeltje baldadig. Dan liep ik expres de verkeerde kant op. Iedereen riep dat ik verkeerd liep, maar ik stapte fluitend door. Ik ging min of meer bewust bepaalde grenzen over en liep net zolang door tot iets of iemand me bij de kladden greep en me naar het juiste pad verwees.
Niet zelden heb ik toe moeten geven dat ik een bepaalde grens beter niet had kunnen overschrijden, maar ik haalde mijn schouders op en vervolgde mijn weg. Zonder angst om te verdwalen. Ik verdwaalde regelmatig, maar ik raakte er niet meer van in paniek. Ik liep niet terug, ik ging niet dwalen, maar ik pakte de kaart en vroeg de weg.
Inmiddels is het tot me doorgedrongen dat ik deze reis in dit leven niet ga voltooien. Dus ik doe het kalm aan. Rennen heeft geen zin, want ik kom toch nooit op de plek van bestemming. Heel soms denk ik dat ik er ben, maar uit een onbestemd gevoel van onrust blijkt al snel dat het niet zo is. Dan vervolg ik mijn weg. Vol goede moed.
Onderweg geniet ik van de bloemen, ik vervloek de brandnetels en af en toe moet ik een zware rots verplaatsen om door te kunnen lopen. Nog steeds tref ik grenzen en ik heb van mezelf geaccepteerd dat ik het beste functioneer als ik balanceer op het randje of net iets erover.
Nu sta ik op een kruising, samen met jou, hand in hand. Het laatste stukje zijn we samen opgelopen en dat was niet gemakkelijk. Het was een moeilijke weg, veel obstakels, veel brandnetels en maar weinig bloemen om te plukken. Onderweg zijn we beiden gestruikeld en ook beiden weer opgekrabbeld. Ik ben je dankbaar dat je met me op liep. Niet omdat ik de weg niet wist, want die weet ik inmiddels wel, maar met jou was deze makkelijker begaanbaar en heb ik er minder lang over gedaan.
Nu staan we op een kruising. De weg achter ons is vroeger. We zouden een stukje terug kunnen lopen om te kijken of we wel echt alle bloemen geplukt hebben. Maar we weten allebei dat de allermooiste weg zijn. De enkele die er misschien nog staat is de moeite niet waard om al die obstakels nogmaals te nemen. Trouwens als we er eenmaal zijn is de bloem waarschijnlijk toch al uitgebloeid. Dus laten we ons de teleurstelling besparen en niet meer terug lopen.
De weg links, daar mag ik niet in, want dat is jouw leven. De keren dat ik het gewaagd heb een voet in die richting te zetten waren beangstigend en confronterend.
De weg rechts is voor jou geen optie. Daar ligt mijn leven. Ik zou je er van harte welkom heten, maar je zou je er niet thuis voelen. Dit gemis zou op den duur teveel van beiden vergen.
Iedere stap die we nu nog samen zouden zetten, zou rechtdoor zijn. En daar ligt de grens! Zwaarbewaakt met prikkeldraad en landmijnen. Ik hoef je niet te vertellen dat ik je het liefste bij de hand zou pakken om samen met jou die grens over te rennen. Weliswaar met mijn ogen dicht en met mijn vingers in de oren. Maar ik zou het doen. Ongeacht of daar bloemen of brandnetels zijn.
Zelfs in een veld met brandnetels zou ik overleven met jou.
Ik weet ook waarom ik hier stop. Ik zou aan je moeten trekken en duwen, zonder dat er beweging in je komt. Na iedere stap vooruit, plaats je er twee terug.
Dus nu staan we op de kruising al heel lang voor ons allebei een veilige plek, maar we kunnen hier niet eeuwig blijven staan. Het is een druk bezocht punt en er zijn mensen die er langs willen. Ze willen terug, naar links, naar rechts of misschien wel rechtdoor.
Ik ondedruk de neiging om ze de weg te wijzen, me realiserend dat dit niet meer dan een projectie van mijn eigen tegenstrijdige gevoelens zou zijn. Ze zijn net als wij ver gekomen en hebben recht op hun eigen koersbepaling.
Ik laat nu je hand los. Dan kun jij naar links en ik naar rechts. De automatische piloot laat ik staan. Die heb ik niet meer nodig. Ik wil alleen zo af en toe eens kijken of hij er nog staat en dan hoop ik dat ik je tref, zodat ik je kan vertellen hoeveel ik nog altijd van je houd.
