Relaties
alle pijlers
Broer heeft zich bekeerd.
woensdag 14 december 2011 om 03:53
Hallo allemaal,
Mijn broertje heeft zich bekeerd. En ik vind het verschrikkelijk. Ik weet het, het is geen groot drama, en liever dit dan aan de drugs ofzo, maar ik kan er niet zo goed mee omgaan.
Ik kom uit een netjes opgevoed gezin, we gingen naar een Christelijke basisschool en mijn ouders hebben ons nette normen en waarden meegegeven. Qua religie hebben ze ons totaal vrij gelaten.
Mijn broer is 21, een leuke jongen om te zien. Sinds kort heeft hij een nieuwe vriendin en dit meisje is Christelijk. Mijn broer beweert dat hij bekeerd is omdat hij dit zelf wilde. Hij vertelde dat hij het al jaren wilde, alleen ik ( uberhaupt iemand ) had daar geen idee van.
Hij is nu enorm veranderd, praat alleen maar over de Heer, God, Jezus en de Bijbel. Hij gaat naar de kerk. Met kerst gaat hij liever
naar de kerk dan met ons als familie gezellig eten. Misschien vind ik dat nog wel het ergste, hij veranderd en dat geloof ligt er zo dik bovenop terwijl ik, en de rest van de familie, er weinig mee heeft.
Lang geleden heb ik een relatie gehad met een Christelijke jongen, voor hem ging ik mee naar de kerk. Deze relatie is uiteindelijk, o.a. vanwege het geloof stuk gelopen. Ik ben bang dat mijn broer nu misschien wel hetzelfde doet, dat hij zich probeert te veranderen voor haar.
Iemand ervaring of tips om hiermee om te gaan? In een gesprek met mijn broer heb ik aangegeven dat ik het erg hinderlijk vind dat het geloof nu overal zo bovenop ligt, dat ergert me. Ik heb ook aangegeven dat ik geen interesse in heb voor het geval hij me wilt bekeren.
Maar hij is wel mijn broer...
Mijn broertje heeft zich bekeerd. En ik vind het verschrikkelijk. Ik weet het, het is geen groot drama, en liever dit dan aan de drugs ofzo, maar ik kan er niet zo goed mee omgaan.
Ik kom uit een netjes opgevoed gezin, we gingen naar een Christelijke basisschool en mijn ouders hebben ons nette normen en waarden meegegeven. Qua religie hebben ze ons totaal vrij gelaten.
Mijn broer is 21, een leuke jongen om te zien. Sinds kort heeft hij een nieuwe vriendin en dit meisje is Christelijk. Mijn broer beweert dat hij bekeerd is omdat hij dit zelf wilde. Hij vertelde dat hij het al jaren wilde, alleen ik ( uberhaupt iemand ) had daar geen idee van.
Hij is nu enorm veranderd, praat alleen maar over de Heer, God, Jezus en de Bijbel. Hij gaat naar de kerk. Met kerst gaat hij liever
naar de kerk dan met ons als familie gezellig eten. Misschien vind ik dat nog wel het ergste, hij veranderd en dat geloof ligt er zo dik bovenop terwijl ik, en de rest van de familie, er weinig mee heeft.
Lang geleden heb ik een relatie gehad met een Christelijke jongen, voor hem ging ik mee naar de kerk. Deze relatie is uiteindelijk, o.a. vanwege het geloof stuk gelopen. Ik ben bang dat mijn broer nu misschien wel hetzelfde doet, dat hij zich probeert te veranderen voor haar.
Iemand ervaring of tips om hiermee om te gaan? In een gesprek met mijn broer heb ik aangegeven dat ik het erg hinderlijk vind dat het geloof nu overal zo bovenop ligt, dat ergert me. Ik heb ook aangegeven dat ik geen interesse in heb voor het geval hij me wilt bekeren.
Maar hij is wel mijn broer...
woensdag 14 december 2011 om 08:22
Loslaten in zijn keuzes en bezien of het uiteindelijk allemaal goed uitpakt voor jullie. Misschien brengt het hem inderdaad de rust die hij zocht. Het kan alle kanten opgaan, zoals alles in het leven. Zorgen dat het contact goed blijft, okee mee eens hoor, maar dat moet van beide kanten komen uiteraard. De tijd zal het leren.
woensdag 14 december 2011 om 08:22
quote:elninjoo schreef op 14 december 2011 @ 08:17:
[...]
Als er voorheen af en toe krachttermen in het gezin gebruikt werden, dan zou ik daar zeker niet mee ophouden voor het tere zieltje wat broer opeens ontwikkeld heeft. Hij is het tenslotte die er voor kiest te veranderen, daar kan ie de rest van z'n gezin niet in mee slepen.Het is toch raar om liever af en toe flink te willen schelden dan rekening te houden met je broer? Het gaat maar om vloeken hoor, het is niet dat je nou een volstrekt ander persoon wordt als je je krachttermen niet meer gebruikt.
[...]
Als er voorheen af en toe krachttermen in het gezin gebruikt werden, dan zou ik daar zeker niet mee ophouden voor het tere zieltje wat broer opeens ontwikkeld heeft. Hij is het tenslotte die er voor kiest te veranderen, daar kan ie de rest van z'n gezin niet in mee slepen.Het is toch raar om liever af en toe flink te willen schelden dan rekening te houden met je broer? Het gaat maar om vloeken hoor, het is niet dat je nou een volstrekt ander persoon wordt als je je krachttermen niet meer gebruikt.
woensdag 14 december 2011 om 08:31
quote:astrape schreef op 14 december 2011 @ 08:22:
[...]
Het is toch raar om liever af en toe flink te willen schelden dan rekening te houden met je broer? Het gaat maar om vloeken hoor, het is niet dat je nou een volstrekt ander persoon wordt als je je krachttermen niet meer gebruikt. Waarom moeten zij rekening houden met hem maar hij niet met hen? Hij stond er voor z'n bevllieging tenslotte het zelfde in. En 'n krachtterm gebruik je doorgaans in the heat of the moment (je stoot je teen bijv.) dat valt echt niet opeens tegen te houden omdat er iemand heeft besloten zich te bekeren.
[...]
Het is toch raar om liever af en toe flink te willen schelden dan rekening te houden met je broer? Het gaat maar om vloeken hoor, het is niet dat je nou een volstrekt ander persoon wordt als je je krachttermen niet meer gebruikt. Waarom moeten zij rekening houden met hem maar hij niet met hen? Hij stond er voor z'n bevllieging tenslotte het zelfde in. En 'n krachtterm gebruik je doorgaans in the heat of the moment (je stoot je teen bijv.) dat valt echt niet opeens tegen te houden omdat er iemand heeft besloten zich te bekeren.
woensdag 14 december 2011 om 08:32
Ik schrik een beetje van je openingszin. Je vindt het zo verschrikkelijk...
Waarom? Heb je er last van? Wat is er veranderd?
Mijn zus heeft zich een paar jaar geleden bekeerd. Ze zit bij een redelijk actieve stroming. Het is haar leven, ik heb hier niets over te zeggen, behalve dat ik me niet wilde bekeren en ook niet wilde dat dit tussen ons zou komen. Natuurlijk hoopte ze dat ik ook haar religie zou willen aannemen, maar dat zit er nu eenmaal niet in. Dus ze praat er wel open over, ze accepteert dat ik ben wie ik ben. En zo on-christelijk ben ik nou ook weer niet. De meeste normen en waarden leef ik na zonder dat ik mezelf een belijdend christen noem.
Zij heeft er in ieder geval steun aan en ze heeft er een hechte vriendengroep aan overgehouden, die voor haar klaar staan en haar met alles helpen. En dat vind ik dan ook wel weer heel fijn.
Ze probeert me niet te bekeren, ze vertelt wel dat ze bidt als ze ergens mee zit, ze gaat naar kring-avondjes van de kerk en bijna iedere zondag naar de kerk. Ze heeft een bijbel in de zithoek liggen waar ze regelmatig in leest,
En ik heb dat niet. En in het begin lijkt het eng/raar. Lijkt het alsof je dan ineens niet meer goed genoeg voor haar bent. Maar het is ons gelukt om haar geloof naast het mijne (geen) te laten bestaan en daar zijn we heel blij mee!
Waarom? Heb je er last van? Wat is er veranderd?
Mijn zus heeft zich een paar jaar geleden bekeerd. Ze zit bij een redelijk actieve stroming. Het is haar leven, ik heb hier niets over te zeggen, behalve dat ik me niet wilde bekeren en ook niet wilde dat dit tussen ons zou komen. Natuurlijk hoopte ze dat ik ook haar religie zou willen aannemen, maar dat zit er nu eenmaal niet in. Dus ze praat er wel open over, ze accepteert dat ik ben wie ik ben. En zo on-christelijk ben ik nou ook weer niet. De meeste normen en waarden leef ik na zonder dat ik mezelf een belijdend christen noem.
Zij heeft er in ieder geval steun aan en ze heeft er een hechte vriendengroep aan overgehouden, die voor haar klaar staan en haar met alles helpen. En dat vind ik dan ook wel weer heel fijn.
Ze probeert me niet te bekeren, ze vertelt wel dat ze bidt als ze ergens mee zit, ze gaat naar kring-avondjes van de kerk en bijna iedere zondag naar de kerk. Ze heeft een bijbel in de zithoek liggen waar ze regelmatig in leest,
En ik heb dat niet. En in het begin lijkt het eng/raar. Lijkt het alsof je dan ineens niet meer goed genoeg voor haar bent. Maar het is ons gelukt om haar geloof naast het mijne (geen) te laten bestaan en daar zijn we heel blij mee!
woensdag 14 december 2011 om 08:34
De meeste mensen die zich net bekeren zijn nog erg fanatiek en erg blij met hun keuze, en praten er idd de hele dag over. Dat word vanzelf minder Althans, dat is mijn ervaring.
Ik vind het mooi als mensen op wat voor manier dan ook zin aan hun leven hebben gegeven en daar geluk uit putten. Ik sta zelf open voor gesprekken over alle religies omdat het me fascineert dat het voor veel menseb zo belangrijk is, maar ook dat het ze een bepaalde zekerheid geeft.
Tuurlijk zitten er ook irritante gelovigen tussen maar omdat het je broer is zou ik gewoon eens wat interesse tonen in het waarom van zijn bekering. En vraag hem niet te gaan evangeliseren, met als reden dat jij dat vervelend vind. Als het voor hem zo belangrijk is dan zul je het moeten gaan accepteren..
Mensen doen soms zo moeilijk over het geloof van een ander en hebben er meteen een mening over zonder precies te weten wat het nu inhoud en wat de redenen voor iemand om hun leven in te richten naar de richtlijnen van een hogere onzichtbare macht. Dat begrijp ik nooit.
Ik vind het mooi als mensen op wat voor manier dan ook zin aan hun leven hebben gegeven en daar geluk uit putten. Ik sta zelf open voor gesprekken over alle religies omdat het me fascineert dat het voor veel menseb zo belangrijk is, maar ook dat het ze een bepaalde zekerheid geeft.
Tuurlijk zitten er ook irritante gelovigen tussen maar omdat het je broer is zou ik gewoon eens wat interesse tonen in het waarom van zijn bekering. En vraag hem niet te gaan evangeliseren, met als reden dat jij dat vervelend vind. Als het voor hem zo belangrijk is dan zul je het moeten gaan accepteren..
Mensen doen soms zo moeilijk over het geloof van een ander en hebben er meteen een mening over zonder precies te weten wat het nu inhoud en wat de redenen voor iemand om hun leven in te richten naar de richtlijnen van een hogere onzichtbare macht. Dat begrijp ik nooit.
woensdag 14 december 2011 om 08:37
woensdag 14 december 2011 om 08:37
quote:elninjoo schreef op 14 december 2011 @ 08:20:
[...]
Voordat de christenen dat feest confisceerden bestond het al als midwinterfeest.
Maar ook al wil iemand naar de kerk gaan op kerst, da's maar 'n uurtje, daar hoef je de rest van de dag geen last meer van te hebben.
Klopt... vandaar de datum-keuze en het kerstboomgebeuren. Het bijbelse verhaal staat natuurlijk op zichzelf. De Romeinen (meen ik) hebben het kerstfeest toen op de dag van het midwinterfeest ingepland om de kloof tussen de christenen en niet-christenen te verkleinen.
Ik denk dat hier echter de kerstgedachte wordt bedoeld. De geboorte van het kindje Jezus. De redder die geboren was. Kerst is nu eenmaal binnen het christelijk geloof de belangrijkste feestdag (onder de niet-orthodoxen). Maar geeft dat?
Ik vind religie niet zo'n probleem. Veel mensen halen er kracht en steun uit. Het brengt mensen samen en sleept ze door moeilijke tijden. De extremisten zijn het probleem... maar volgens mij is dat ongeacht religie/opvatting.
[...]
Voordat de christenen dat feest confisceerden bestond het al als midwinterfeest.
Maar ook al wil iemand naar de kerk gaan op kerst, da's maar 'n uurtje, daar hoef je de rest van de dag geen last meer van te hebben.
Klopt... vandaar de datum-keuze en het kerstboomgebeuren. Het bijbelse verhaal staat natuurlijk op zichzelf. De Romeinen (meen ik) hebben het kerstfeest toen op de dag van het midwinterfeest ingepland om de kloof tussen de christenen en niet-christenen te verkleinen.
Ik denk dat hier echter de kerstgedachte wordt bedoeld. De geboorte van het kindje Jezus. De redder die geboren was. Kerst is nu eenmaal binnen het christelijk geloof de belangrijkste feestdag (onder de niet-orthodoxen). Maar geeft dat?
Ik vind religie niet zo'n probleem. Veel mensen halen er kracht en steun uit. Het brengt mensen samen en sleept ze door moeilijke tijden. De extremisten zijn het probleem... maar volgens mij is dat ongeacht religie/opvatting.
woensdag 14 december 2011 om 08:44
quote:MissMartine schreef op 14 december 2011 @ 08:37:
[...]
En omdat iemand een andere mening krijgt of een andere ervaring heeft gehad hoef je geen rekening meer met diegene te houden?
Lijkt me iets logischer dat degene die verandert rekening houdt met de mensen waar ie eerder goed mee door één deur kon.
Hij kiest er tenslotte voor te veranderen, zij niet!
[...]
En omdat iemand een andere mening krijgt of een andere ervaring heeft gehad hoef je geen rekening meer met diegene te houden?
Lijkt me iets logischer dat degene die verandert rekening houdt met de mensen waar ie eerder goed mee door één deur kon.
Hij kiest er tenslotte voor te veranderen, zij niet!
woensdag 14 december 2011 om 08:47
Volgens mij kun je maar 2 dingen doen; het accepteren en je grenzen aangeven. Met dat laatste bedoel ik de frequentie en de manier waarop hij tegen jou over zijn geloof praat.
Ik heb ene neef die ineens heel extreem in de here is geraakt. Nu, enkele jaren verder, is hij dat nog steeds maar hij weet bij veel mensen dat hij tot een bepaalde hoogte erover kan praten. Dat moet namelijk wel kunnen; het is een heel groot deel van zijn loeven. Kan ik toch moeilijk negeren. Maar mij bekeren of veroordelen gaat te ver en dat doet hij dan ook niet (meer).
En zoals ik net al schreef; accepteren. Het is zijn keuze en het si een groot deel van zijn leven. Ontken het niet. Anders raak je hem misschien alleen maar kwijt. En dingen zoals kerst enzo...daar zou ik me maar niet druk om maken. Denk mee met hem. Misschien nu een kerstbrunch zodat hij er wel bij kan zijn? Probeer je niet teveel faf te zetten maar geef wel je grenzen aan.
Sterkte, lijkt mij namelijk ook erg moeilijk.
Ik heb ene neef die ineens heel extreem in de here is geraakt. Nu, enkele jaren verder, is hij dat nog steeds maar hij weet bij veel mensen dat hij tot een bepaalde hoogte erover kan praten. Dat moet namelijk wel kunnen; het is een heel groot deel van zijn loeven. Kan ik toch moeilijk negeren. Maar mij bekeren of veroordelen gaat te ver en dat doet hij dan ook niet (meer).
En zoals ik net al schreef; accepteren. Het is zijn keuze en het si een groot deel van zijn leven. Ontken het niet. Anders raak je hem misschien alleen maar kwijt. En dingen zoals kerst enzo...daar zou ik me maar niet druk om maken. Denk mee met hem. Misschien nu een kerstbrunch zodat hij er wel bij kan zijn? Probeer je niet teveel faf te zetten maar geef wel je grenzen aan.
Sterkte, lijkt mij namelijk ook erg moeilijk.
woensdag 14 december 2011 om 08:51
quote:sia_01 schreef op 14 december 2011 @ 08:34:
..
Mensen doen soms zo moeilijk over het geloof van een ander en hebben er meteen een mening over zonder precies te weten wat het nu inhoud en wat de redenen voor iemand om hun leven in te richten naar de richtlijnen van een hogere onzichtbare macht. Dat begrijp ik nooit.Dat is vaak het punt ook niet. Het punt is (voor mij) vaak dat ze zo oordelen. Vanuit hun geloof moeten ze je bijna wel bekeren. Dit, omdat zij geloven dat ik (als niet gelovige) bijvoorbeeld zal branden in de hel. Mijn familie houdt van me, en wil voor mij ook het mooie eeuwige leven en proberen me dus toch te bekeren. En daarmee oordelen ze wel naar mijn gevoel. Leuk dat ik mijn leven goed probeer te leiden maar branden zal ik toch als ongelovige. Daar wordt ik toch elke keer weer bozig om. En ook laten ze me nu met rust op dat punt; ik voel het.
..
Mensen doen soms zo moeilijk over het geloof van een ander en hebben er meteen een mening over zonder precies te weten wat het nu inhoud en wat de redenen voor iemand om hun leven in te richten naar de richtlijnen van een hogere onzichtbare macht. Dat begrijp ik nooit.Dat is vaak het punt ook niet. Het punt is (voor mij) vaak dat ze zo oordelen. Vanuit hun geloof moeten ze je bijna wel bekeren. Dit, omdat zij geloven dat ik (als niet gelovige) bijvoorbeeld zal branden in de hel. Mijn familie houdt van me, en wil voor mij ook het mooie eeuwige leven en proberen me dus toch te bekeren. En daarmee oordelen ze wel naar mijn gevoel. Leuk dat ik mijn leven goed probeer te leiden maar branden zal ik toch als ongelovige. Daar wordt ik toch elke keer weer bozig om. En ook laten ze me nu met rust op dat punt; ik voel het.
woensdag 14 december 2011 om 09:13
Ik herken veel in je verhaal.
Mijn schoonzus heeft zich zo'n 13 jaar geleden bekeerd (haar man niet).
De eerste jaren gingen de gesprekken vaak over het geloof. Maar man en ik bleven erop hameren dat wij haar keuze respecteerden, maar dat ze niet hoefde te proberen ons te bekeren. 't Heeft even geduurd, maar het kwartje is gevallen.
Mijn schoonzus heeft zich zo'n 13 jaar geleden bekeerd (haar man niet).
De eerste jaren gingen de gesprekken vaak over het geloof. Maar man en ik bleven erop hameren dat wij haar keuze respecteerden, maar dat ze niet hoefde te proberen ons te bekeren. 't Heeft even geduurd, maar het kwartje is gevallen.
woensdag 14 december 2011 om 09:17
woensdag 14 december 2011 om 09:24
woensdag 14 december 2011 om 09:26
Jouw broer is een volwassen vent en afgezien van het feit of hij nu bekeerd is of niet, heeft hij het recht om zijn kerst door te brengen op de manier die hij wil. Er staat nergens geschreven dat hij die verplicht met jullie moet doorbrengen, toch?
Je zegt : Met kerst gaat hij liever
naar de kerk dan met ons als familie gezellig eten. Misschien vind ik dat nog wel het ergste, hij veranderd en dat geloof ligt er zo dik bovenop terwijl ik, en de rest van de familie, er weinig mee heeft.
Ja jouw broer verandert/ is veranderd, omdat hij volwassen is geworden. Ik heb het gevoel dat jij zijn "plotselinge" bekering gebruikt om voor jezelf een schuldige aan te wijzen voor het feit dat jouw broer veranderd is/volwassen is geworden. Terwijl het probleem eigenlijk bij jezelf ligt, omdat jij niet kunt accepteren dat de dingen niet meer gaan zoals ze vroeger gingen.
Je zegt : Met kerst gaat hij liever
naar de kerk dan met ons als familie gezellig eten. Misschien vind ik dat nog wel het ergste, hij veranderd en dat geloof ligt er zo dik bovenop terwijl ik, en de rest van de familie, er weinig mee heeft.
Ja jouw broer verandert/ is veranderd, omdat hij volwassen is geworden. Ik heb het gevoel dat jij zijn "plotselinge" bekering gebruikt om voor jezelf een schuldige aan te wijzen voor het feit dat jouw broer veranderd is/volwassen is geworden. Terwijl het probleem eigenlijk bij jezelf ligt, omdat jij niet kunt accepteren dat de dingen niet meer gaan zoals ze vroeger gingen.
woensdag 14 december 2011 om 09:27