Relaties
alle pijlers
Chaos compleet
donderdag 29 maart 2012 om 11:23
Beste dames, laat ik vooraf aangeven: ik ben een man.
Ik ben een man en ik zit met een lastige situatie.
Na veel wikken en wegen binnen mijn vorige relatie in november mijn toenmalige relatie verbroken, woonde 3 jaar samen en ik begon me te storen aan de patronen binnen deze relatie, terugkerend negatief gedrag over en weer waar geen verandering in zat ondanks beste intenties aan beide kanten.
Druppel hiertoe was echter het contact met een collega die in een nagenoeg zelfde situatie zat maar al een stuk langer een relatie met hem had. Samen veel gesproken en elkaar al normaal leuk vinden tijdens werk, maar door de gesprekken meer interesse krijgen. Begon met SMS buiten werk om, daarna ook samen hardlopen, beiden even afreageren van werksituaties en thuissituaties. Ambities uitgesproken over en weer, the works. Daarna een dag lang samen over strand gelopen om te kijken wat we nu eigenlijk wilden. Zij de relatie verbroken, ik mijn relatie verbroken, totaal niet leuk. Maar we hadden elkaar, we konden elkaar optrekken en steunen, motiveren en samen vooral ook leuke dingen doen.
Wel zijn we in deze periode erg veel met elkaar opgetrokken, we hebben geen tijd gehad of genomen om ook maar iets te verwerken. Dit ging even aan mij knagen, ook zit zij in hele andere problematiek waar ze veel mee zit en ik vroeg me af of ik niet van de regen in de drup was gekomen, ik kan veel dragen maar het is volgens mij niet de bedoeling dat ik iemand anders moet gaan life-coachen. Ik heb hier over nagedacht en ben gaan inzien dat dit erg van tijdelijke aard is. Zij had echter bij mij dezelfde twijfels, hetgeen ik enkel kon verklaren aan mijn tijdelijke neerslachtigheid, na een periode van totale stress ineens weer IETS van stabiliteit, rust, waardoor ik meer kon nadenken en dat maakte me niet blij.
Afijn, nu stelt zij voor om even afstand te nemen en elkaar buiten werk om elkaar even niet te zien zodat zij niet hoeft te vluchten voor de realiteit waarin zij zit: huis verkopen, nieuw huis regelen, scholing, werk, verwerken relatiebreuk/eenzaamheid/sociaal leven wat veranderd.
Allemaal legitieme redenen, en ik weet dat het enige juiste is haar die ruimte te geven.
Maar ze is wel het meisje waarvan ik denk "waar ben jij de rest van mijn leven geweest?". Stoer, knap maar niet fotomodel-knap, leuke snoet, vrolijke insteek, energiek voor tienen, houdt van aanpakken, niet te flauw, normaal lijf (maar past precies bij mij, lepeltje-lepeltje is nog nooit zo fijn geweest) en de seks... is fucking onvoorstelbaar, elke keer weer. We houden erg van dezelfde dingen, soms op een andere manier, zijn leergierig en kunnen elkaar prima aanvullen.
Ik denk dat ik veel van haar kan leren en vice-versa.
Nu is de situatie met meer afstand erin een week gaande en het doet me fysiek pijn haar te missen en niet af en toe een avondje samen te kunnen doorbrengen, gewoon praten zou ik al vrede mee hebben maar ik wil haar ook niet dwars zitten omdat ik het daarmee alleen maar zou verbruien.
Om shit nog gecompliceerder te maken: ons werk schijnt er niet zo'n fan van te zijn om relaties op de werkvloer te hebben, zodat als we ervoor kiezen wel samen verder te gaan, dit kenbaar maken, zij of ik de locatie waar we nu werken moeten verlaten. Dit is voor mij hear-say, maar voor haar wel de grote donkere wolk die erboven hangt, want onze locatie is wel heel prettig om te werken.
Gisteren heb ik met haar gesproken, en voor haar is het nu mind over matter: omdat ik nu niet 100% in haar plaatje van een relatie past terwijl ze me geweldig vindt, heeft ze liever geen contact en wel werk, wel vriendschap dan dat we op dezelfde voet doorgaan of zelfs een paar maanden (waarin zij verhuist en het schooljaar ook nog eens moet afronden) de boel opschorten, waar ik voorstander van ben.
Ik ben nog nooit zo verliefd geweest, ik hou van haar en ik wil het contact met haar niet kwijt, terwijl ik weet dat ik haar nu ruimte moet geven om daar zelf over na te denken... Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, mijn eetlust is weer eens compleet zoek en blijf maar malen hoe ik haar eventueel later kan overtuigen me/ons toch nog een kans te geven...
Ik ben een man en ik zit met een lastige situatie.
Na veel wikken en wegen binnen mijn vorige relatie in november mijn toenmalige relatie verbroken, woonde 3 jaar samen en ik begon me te storen aan de patronen binnen deze relatie, terugkerend negatief gedrag over en weer waar geen verandering in zat ondanks beste intenties aan beide kanten.
Druppel hiertoe was echter het contact met een collega die in een nagenoeg zelfde situatie zat maar al een stuk langer een relatie met hem had. Samen veel gesproken en elkaar al normaal leuk vinden tijdens werk, maar door de gesprekken meer interesse krijgen. Begon met SMS buiten werk om, daarna ook samen hardlopen, beiden even afreageren van werksituaties en thuissituaties. Ambities uitgesproken over en weer, the works. Daarna een dag lang samen over strand gelopen om te kijken wat we nu eigenlijk wilden. Zij de relatie verbroken, ik mijn relatie verbroken, totaal niet leuk. Maar we hadden elkaar, we konden elkaar optrekken en steunen, motiveren en samen vooral ook leuke dingen doen.
Wel zijn we in deze periode erg veel met elkaar opgetrokken, we hebben geen tijd gehad of genomen om ook maar iets te verwerken. Dit ging even aan mij knagen, ook zit zij in hele andere problematiek waar ze veel mee zit en ik vroeg me af of ik niet van de regen in de drup was gekomen, ik kan veel dragen maar het is volgens mij niet de bedoeling dat ik iemand anders moet gaan life-coachen. Ik heb hier over nagedacht en ben gaan inzien dat dit erg van tijdelijke aard is. Zij had echter bij mij dezelfde twijfels, hetgeen ik enkel kon verklaren aan mijn tijdelijke neerslachtigheid, na een periode van totale stress ineens weer IETS van stabiliteit, rust, waardoor ik meer kon nadenken en dat maakte me niet blij.
Afijn, nu stelt zij voor om even afstand te nemen en elkaar buiten werk om elkaar even niet te zien zodat zij niet hoeft te vluchten voor de realiteit waarin zij zit: huis verkopen, nieuw huis regelen, scholing, werk, verwerken relatiebreuk/eenzaamheid/sociaal leven wat veranderd.
Allemaal legitieme redenen, en ik weet dat het enige juiste is haar die ruimte te geven.
Maar ze is wel het meisje waarvan ik denk "waar ben jij de rest van mijn leven geweest?". Stoer, knap maar niet fotomodel-knap, leuke snoet, vrolijke insteek, energiek voor tienen, houdt van aanpakken, niet te flauw, normaal lijf (maar past precies bij mij, lepeltje-lepeltje is nog nooit zo fijn geweest) en de seks... is fucking onvoorstelbaar, elke keer weer. We houden erg van dezelfde dingen, soms op een andere manier, zijn leergierig en kunnen elkaar prima aanvullen.
Ik denk dat ik veel van haar kan leren en vice-versa.
Nu is de situatie met meer afstand erin een week gaande en het doet me fysiek pijn haar te missen en niet af en toe een avondje samen te kunnen doorbrengen, gewoon praten zou ik al vrede mee hebben maar ik wil haar ook niet dwars zitten omdat ik het daarmee alleen maar zou verbruien.
Om shit nog gecompliceerder te maken: ons werk schijnt er niet zo'n fan van te zijn om relaties op de werkvloer te hebben, zodat als we ervoor kiezen wel samen verder te gaan, dit kenbaar maken, zij of ik de locatie waar we nu werken moeten verlaten. Dit is voor mij hear-say, maar voor haar wel de grote donkere wolk die erboven hangt, want onze locatie is wel heel prettig om te werken.
Gisteren heb ik met haar gesproken, en voor haar is het nu mind over matter: omdat ik nu niet 100% in haar plaatje van een relatie past terwijl ze me geweldig vindt, heeft ze liever geen contact en wel werk, wel vriendschap dan dat we op dezelfde voet doorgaan of zelfs een paar maanden (waarin zij verhuist en het schooljaar ook nog eens moet afronden) de boel opschorten, waar ik voorstander van ben.
Ik ben nog nooit zo verliefd geweest, ik hou van haar en ik wil het contact met haar niet kwijt, terwijl ik weet dat ik haar nu ruimte moet geven om daar zelf over na te denken... Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, mijn eetlust is weer eens compleet zoek en blijf maar malen hoe ik haar eventueel later kan overtuigen me/ons toch nog een kans te geven...
donderdag 29 maart 2012 om 12:47
quote:meerminder schreef op 29 maart 2012 @ 12:40:
Het komt er dus op neer dat zij is gaan twijfelen doordat jij een moment van twijfel had. Lastig, want nu de twijfel eenmaal gezaaid is, zal die lastig weg te nemen zijn. Zeker nu ze aangeeft het even rustig aan te willen doen. Daarmee beperkt ze een beetje jouw mogelijkheden om te laten zien dat je ervoor wilt gaan. Dat wordt dan waarschijnlijk al snel opgevat als pushen....
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Mijn vermoeden klopte dus; ik stelde me als vrouw in haar plaats en zou ook afgeknapt zijn op die twijfel.
Maar het hoeft daarom niet voorgoed over te zijn.
Als het bij haar echt diep zit, zal ze je nu steeds meer gaan missen. Dus is mijn advies: laat haar even met rust, bijvoorbeeld twee weken helemaal geen contact. Dan kan ze dat gemis echt gaan voelen.
Probeer daarna voorzichtig te polsen of ze open zou staan voor hernieuwd contact, in real life. Als jullie echt goed bij elkaar passen, zal het voor haar moeilijk zijn om daar niet op in te gaan. En van het een komt het ander.
En vooral: als er opnieuw iets zou ontstaan tussen jullie, laat dan nooit, nooit meer een zwijm van twijfel zien, maar ga er helemaal voor!
Het komt er dus op neer dat zij is gaan twijfelen doordat jij een moment van twijfel had. Lastig, want nu de twijfel eenmaal gezaaid is, zal die lastig weg te nemen zijn. Zeker nu ze aangeeft het even rustig aan te willen doen. Daarmee beperkt ze een beetje jouw mogelijkheden om te laten zien dat je ervoor wilt gaan. Dat wordt dan waarschijnlijk al snel opgevat als pushen....
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Mijn vermoeden klopte dus; ik stelde me als vrouw in haar plaats en zou ook afgeknapt zijn op die twijfel.
Maar het hoeft daarom niet voorgoed over te zijn.
Als het bij haar echt diep zit, zal ze je nu steeds meer gaan missen. Dus is mijn advies: laat haar even met rust, bijvoorbeeld twee weken helemaal geen contact. Dan kan ze dat gemis echt gaan voelen.
Probeer daarna voorzichtig te polsen of ze open zou staan voor hernieuwd contact, in real life. Als jullie echt goed bij elkaar passen, zal het voor haar moeilijk zijn om daar niet op in te gaan. En van het een komt het ander.
En vooral: als er opnieuw iets zou ontstaan tussen jullie, laat dan nooit, nooit meer een zwijm van twijfel zien, maar ga er helemaal voor!
donderdag 29 maart 2012 om 12:50
Herkenbaar jouw verhaal, de enorme verliefdheid maar ook de twijfel in de nieuwe relatie vooral omdat je tijd nodig hebt om je vorige relatie te verwerken. Tel daar ook nog eens het schuldgevoel bij tov je vorige relatie en ja, dan krijg je jouw situatie, alhoewel ik niet lees dat er bij jullie sprake is van enig schuldgevOel.
In mijn geval heb ik mijn twijfels altijd kunnen uitspreken, maar ook juist waar dat twijfelen in zat. De ene keer brand je van verlangen om je de andere keer weer te willen trekken in je schulp. Een hele verwarrende tijd.
Maar we hebben elkaar de ruimte gegeven voor al deze gevoelens. Resultaat is een relatie van 7 jaar nu inclusief een heuse liefdesbaby .
Ik wil niet zeggen dat dit er voor jou ook in zit maar door haar de ruimte te geven die zij nodig heeft maak je wel de meeste kans.
Succes!
In mijn geval heb ik mijn twijfels altijd kunnen uitspreken, maar ook juist waar dat twijfelen in zat. De ene keer brand je van verlangen om je de andere keer weer te willen trekken in je schulp. Een hele verwarrende tijd.
Maar we hebben elkaar de ruimte gegeven voor al deze gevoelens. Resultaat is een relatie van 7 jaar nu inclusief een heuse liefdesbaby .
Ik wil niet zeggen dat dit er voor jou ook in zit maar door haar de ruimte te geven die zij nodig heeft maak je wel de meeste kans.
Succes!
donderdag 29 maart 2012 om 12:50
quote:meerminder schreef op 29 maart 2012 @ 12:40:
Het komt er dus op neer dat zij is gaan twijfelen doordat jij een moment van twijfel had. Lastig, want nu de twijfel eenmaal gezaaid is, zal die lastig weg te nemen zijn. Zeker nu ze aangeeft het even rustig aan te willen doen. Daarmee beperkt ze een beetje jouw mogelijkheden om te laten zien dat je ervoor wilt gaan. Dat wordt dan waarschijnlijk al snel opgevat als pushen....
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Ik denk dat ik ook gewoon twee maanden op mijn handen moet zitten en buiten werk om weinig van me moet laten horen. Daarna wellicht nog eens goed nadenken en een overwogen brief sturen met wat ik voel en hoe ik het voel?
"ik wil niet dat we het elkaar moeilijk gaan maken en anders met elkaar om gaan, ik wil van je blijven horen en met je blijven praten" Waarop ik grappend zei dat ik het rode bosje in haar voortuin is die alles veilig houdt, die serie gedichten in haar brievenbus, die kattenbrokjes in snoeppapier, die kleine attenties die bij haar achterblijven. En daar kan ze dan om lachen, en ik maak het haar er niet makkelijker op, en ze zegt ook "ik zeg het nu zo omdat ik het dan naar mezelf kan verkopen, want ik vind je echt heel leuk"
En dan vanacht beiden zeggen dat we eigenlijk al weken tegen elkaar willen zeggen dat we van elkaar houden...
Het komt er dus op neer dat zij is gaan twijfelen doordat jij een moment van twijfel had. Lastig, want nu de twijfel eenmaal gezaaid is, zal die lastig weg te nemen zijn. Zeker nu ze aangeeft het even rustig aan te willen doen. Daarmee beperkt ze een beetje jouw mogelijkheden om te laten zien dat je ervoor wilt gaan. Dat wordt dan waarschijnlijk al snel opgevat als pushen....
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Ik denk dat ik ook gewoon twee maanden op mijn handen moet zitten en buiten werk om weinig van me moet laten horen. Daarna wellicht nog eens goed nadenken en een overwogen brief sturen met wat ik voel en hoe ik het voel?
"ik wil niet dat we het elkaar moeilijk gaan maken en anders met elkaar om gaan, ik wil van je blijven horen en met je blijven praten" Waarop ik grappend zei dat ik het rode bosje in haar voortuin is die alles veilig houdt, die serie gedichten in haar brievenbus, die kattenbrokjes in snoeppapier, die kleine attenties die bij haar achterblijven. En daar kan ze dan om lachen, en ik maak het haar er niet makkelijker op, en ze zegt ook "ik zeg het nu zo omdat ik het dan naar mezelf kan verkopen, want ik vind je echt heel leuk"
En dan vanacht beiden zeggen dat we eigenlijk al weken tegen elkaar willen zeggen dat we van elkaar houden...
donderdag 29 maart 2012 om 12:52
quote:meerminder schreef op 29 maart 2012 @ 12:40:
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Dat vrees ik ook als ik het zo lees. Ze wil je beleefd en vriendelijk op een afstand houden om jullie werkrelatie niet in gevaar te brengen, zo komt het op mij over.
Sterkte JEM.
Ik vrees dat ze een beetje afgeknapt is door je twijfel. Anders liet ze je wel de mogelijkheid om te bewijzen wat je voelt voor haar.
Dat vrees ik ook als ik het zo lees. Ze wil je beleefd en vriendelijk op een afstand houden om jullie werkrelatie niet in gevaar te brengen, zo komt het op mij over.
Sterkte JEM.
donderdag 29 maart 2012 om 12:56
Oei, TO, zou je dat wel doen? Gedichten, brieven? Zeggen dat je van elkaar houdt?
Ik weet dat ik dat toen too much vond om uit te spreken hoor.
Tuurlijk, ik was vernietigend verliefd (zo voelde dat echt) maar ik kon wel beredeneren dat dat nog niet perse betekende dat ik van hem hield.
Ik was dan zeker ook wel op hem afgeknapt als hij dat zou zeggen. Juist omdat er voor die gevoelens nog geen ruimte was. Het zou te snel zijn geweest.
Ik weet dat ik dat toen too much vond om uit te spreken hoor.
Tuurlijk, ik was vernietigend verliefd (zo voelde dat echt) maar ik kon wel beredeneren dat dat nog niet perse betekende dat ik van hem hield.
Ik was dan zeker ook wel op hem afgeknapt als hij dat zou zeggen. Juist omdat er voor die gevoelens nog geen ruimte was. Het zou te snel zijn geweest.
donderdag 29 maart 2012 om 12:59
donderdag 29 maart 2012 om 13:02
quote:Reiger100 schreef op 29 maart 2012 @ 12:47:
[...]
Mijn vermoeden klopte dus; ik stelde me als vrouw in haar plaats en zou ook afgeknapt zijn op die twijfel.
Maar het hoeft daarom niet voorgoed over te zijn.
Als het bij haar echt diep zit, zal ze je nu steeds meer gaan missen. Dus is mijn advies: laat haar even met rust, bijvoorbeeld twee weken helemaal geen contact. Dan kan ze dat gemis echt gaan voelen.
Probeer daarna voorzichtig te polsen of ze open zou staan voor hernieuwd contact, in real life. Als jullie echt goed bij elkaar passen, zal het voor haar moeilijk zijn om daar niet op in te gaan. En van het een komt het ander.
En vooral: als er opnieuw iets zou ontstaan tussen jullie, laat dan nooit, nooit meer een zwijm van twijfel zien, maar ga er helemaal voor!
Ik denk dat ik langer moet wachten voor er buiten werk weer wat kan gaan ontstaan... Maar ik heb toch niets beters te doen [/cynical] en sta niet open voor anderen. Ik heb bij haar voor het eerst van mijn leven niet zomaar het gevoel een leuke griet te treffen, maar echt uitgedaagd te worden, te spiegel, te sparren... En dat die twijfel van mij lullig is uitgekomen... Goed kloten.
Ik vind het anderzijds niet fair dat ze zelf eigenlijk elke maand wel een twijfel moment had waar we hele goede gesprekken over hadden, waar dat gevoel nou vandaan kwam.
Net voordat ze me het voorstel deed elkaar even een tijdje niet meer te zien vroeg ze of we niet gewoon vrienden konden worden. Ik heb toen ook meteen aangegeven dat dat op papier altijd leuk en aardig is, maar dat het altijd fout gaat als de een iets doet wat de ander niet leuk vindt (one night stands, een ander, nieuwe relatie) en dan komt de shit.
Alle uitkomsten zijn dan ook kut op dit moment.
-Werk informeren is geen optie want dan moeten we uit elkaar. Ondanks dat ik aangeef dat ik meer kanten in kan dan zij op dit moment, wil ze hier gewoon niet aan denken
-Stiekem doorgaan is geen optie omdat ze gewoon omkomt in de kopzorgen op dit moment
-Doorgaan en omzetten in vriendschap wordt lastig want er blijven gevoelens in het spel
-Helemaal afkappen zorgt voor spanning op de werkvloer
-Uitstel van keuzes maken, mijn favoriet op dit moment, gewoon een groot nadenkmoment voor ons beiden zodat we ons leven weer een beetje op de rails kunnen krijgen, heeft als grote nadeel dat we dan over een paar maanden verder gaan waar we nu zijn. En dan volgt ook haar uitspraak "in die paar maanden kan er van alles gebeuren" en dan ben ik met stomheid geslagen.
Kijk, wil ze het afkappen en liever gewoon even rondshoppen, prima, maar dat zegt ze dan ook weer niet... We geven echt om elkaar, willen elkaar niet kwetsen maar nu is de boel niet houdbaar en het is kiezen tussen tig kwaden... Ik ben (nu) bereid ervoor te gaan, maar weet dat zij er nu niet klaar voor is en dat moet ik respecteren...
[...]
Mijn vermoeden klopte dus; ik stelde me als vrouw in haar plaats en zou ook afgeknapt zijn op die twijfel.
Maar het hoeft daarom niet voorgoed over te zijn.
Als het bij haar echt diep zit, zal ze je nu steeds meer gaan missen. Dus is mijn advies: laat haar even met rust, bijvoorbeeld twee weken helemaal geen contact. Dan kan ze dat gemis echt gaan voelen.
Probeer daarna voorzichtig te polsen of ze open zou staan voor hernieuwd contact, in real life. Als jullie echt goed bij elkaar passen, zal het voor haar moeilijk zijn om daar niet op in te gaan. En van het een komt het ander.
En vooral: als er opnieuw iets zou ontstaan tussen jullie, laat dan nooit, nooit meer een zwijm van twijfel zien, maar ga er helemaal voor!
Ik denk dat ik langer moet wachten voor er buiten werk weer wat kan gaan ontstaan... Maar ik heb toch niets beters te doen [/cynical] en sta niet open voor anderen. Ik heb bij haar voor het eerst van mijn leven niet zomaar het gevoel een leuke griet te treffen, maar echt uitgedaagd te worden, te spiegel, te sparren... En dat die twijfel van mij lullig is uitgekomen... Goed kloten.
Ik vind het anderzijds niet fair dat ze zelf eigenlijk elke maand wel een twijfel moment had waar we hele goede gesprekken over hadden, waar dat gevoel nou vandaan kwam.
Net voordat ze me het voorstel deed elkaar even een tijdje niet meer te zien vroeg ze of we niet gewoon vrienden konden worden. Ik heb toen ook meteen aangegeven dat dat op papier altijd leuk en aardig is, maar dat het altijd fout gaat als de een iets doet wat de ander niet leuk vindt (one night stands, een ander, nieuwe relatie) en dan komt de shit.
Alle uitkomsten zijn dan ook kut op dit moment.
-Werk informeren is geen optie want dan moeten we uit elkaar. Ondanks dat ik aangeef dat ik meer kanten in kan dan zij op dit moment, wil ze hier gewoon niet aan denken
-Stiekem doorgaan is geen optie omdat ze gewoon omkomt in de kopzorgen op dit moment
-Doorgaan en omzetten in vriendschap wordt lastig want er blijven gevoelens in het spel
-Helemaal afkappen zorgt voor spanning op de werkvloer
-Uitstel van keuzes maken, mijn favoriet op dit moment, gewoon een groot nadenkmoment voor ons beiden zodat we ons leven weer een beetje op de rails kunnen krijgen, heeft als grote nadeel dat we dan over een paar maanden verder gaan waar we nu zijn. En dan volgt ook haar uitspraak "in die paar maanden kan er van alles gebeuren" en dan ben ik met stomheid geslagen.
Kijk, wil ze het afkappen en liever gewoon even rondshoppen, prima, maar dat zegt ze dan ook weer niet... We geven echt om elkaar, willen elkaar niet kwetsen maar nu is de boel niet houdbaar en het is kiezen tussen tig kwaden... Ik ben (nu) bereid ervoor te gaan, maar weet dat zij er nu niet klaar voor is en dat moet ik respecteren...
donderdag 29 maart 2012 om 13:05
quote:driewieler schreef op 29 maart 2012 @ 12:59:
En hou er rekening mee dat ze je inderdaad niet meer zo leuk vindt als in het begin. Dat kan hè?
Juist wanneer de spanning van verliefdheid weg ebt, omdat ze nu een vrije vrouw is, kan ze tot de conclusie komen dat je helemaal niet de persoon bent wie ze dacht dat je zou zijn.
Die kans zit er dik in... Er zijn een paar dingen aan mij die inderdaad gewoon niet bij haar aansluiten. Maar dat geldt andersom ook. Ik denk echter wel dat het dingen zijn waarin ik me sowieso wil ontwikkelen en ook mee bezig ben en welke te overbruggen zijn als we echt van elkaar houden...
As said: rotter dan de afgelopen maanden kunnen we elkaar niet meemaken...
En hou er rekening mee dat ze je inderdaad niet meer zo leuk vindt als in het begin. Dat kan hè?
Juist wanneer de spanning van verliefdheid weg ebt, omdat ze nu een vrije vrouw is, kan ze tot de conclusie komen dat je helemaal niet de persoon bent wie ze dacht dat je zou zijn.
Die kans zit er dik in... Er zijn een paar dingen aan mij die inderdaad gewoon niet bij haar aansluiten. Maar dat geldt andersom ook. Ik denk echter wel dat het dingen zijn waarin ik me sowieso wil ontwikkelen en ook mee bezig ben en welke te overbruggen zijn als we echt van elkaar houden...
As said: rotter dan de afgelopen maanden kunnen we elkaar niet meemaken...
donderdag 29 maart 2012 om 13:07
quote:ja-een-man schreef op 29 maart 2012 @ 13:02:
[...]
Net voordat ze me het voorstel deed elkaar even een tijdje niet meer te zien vroeg ze of we niet gewoon vrienden konden worden. Ik heb toen ook meteen aangegeven dat dat op papier altijd leuk en aardig is, maar dat het altijd fout gaat als de een iets doet wat de ander niet leuk vindt (one night stands, een ander, nieuwe relatie) en dan komt de shit.
Alle uitkomsten zijn dan ook kut op dit moment.
-Werk informeren is geen optie want dan moeten we uit elkaar. Ondanks dat ik aangeef dat ik meer kanten in kan dan zij op dit moment, wil ze hier gewoon niet aan denken
-Stiekem doorgaan is geen optie omdat ze gewoon omkomt in de kopzorgen op dit moment
-Doorgaan en omzetten in vriendschap wordt lastig want er blijven gevoelens in het spel
-Helemaal afkappen zorgt voor spanning op de werkvloer
-Uitstel van keuzes maken, mijn favoriet op dit moment, gewoon een groot nadenkmoment voor ons beiden zodat we ons leven weer een beetje op de rails kunnen krijgen, heeft als grote nadeel dat we dan over een paar maanden verder gaan waar we nu zijn. En dan volgt ook haar uitspraak "in die paar maanden kan er van alles gebeuren" en dan ben ik met stomheid geslagen.
Kijk, wil ze het afkappen en liever gewoon even rondshoppen, prima, maar dat zegt ze dan ook weer niet... Op basis van mijn eigen ervaringen en hoe ik met mannen omging, lijkt het alsof ze niet met je verder wil maar je te leuk vindt om je te kwetsen. Dus nee, dan zeg je sommige dingen niet zoals ze zijn, maar verzin je daar iets minder kwetsends voor.
[...]
Net voordat ze me het voorstel deed elkaar even een tijdje niet meer te zien vroeg ze of we niet gewoon vrienden konden worden. Ik heb toen ook meteen aangegeven dat dat op papier altijd leuk en aardig is, maar dat het altijd fout gaat als de een iets doet wat de ander niet leuk vindt (one night stands, een ander, nieuwe relatie) en dan komt de shit.
Alle uitkomsten zijn dan ook kut op dit moment.
-Werk informeren is geen optie want dan moeten we uit elkaar. Ondanks dat ik aangeef dat ik meer kanten in kan dan zij op dit moment, wil ze hier gewoon niet aan denken
-Stiekem doorgaan is geen optie omdat ze gewoon omkomt in de kopzorgen op dit moment
-Doorgaan en omzetten in vriendschap wordt lastig want er blijven gevoelens in het spel
-Helemaal afkappen zorgt voor spanning op de werkvloer
-Uitstel van keuzes maken, mijn favoriet op dit moment, gewoon een groot nadenkmoment voor ons beiden zodat we ons leven weer een beetje op de rails kunnen krijgen, heeft als grote nadeel dat we dan over een paar maanden verder gaan waar we nu zijn. En dan volgt ook haar uitspraak "in die paar maanden kan er van alles gebeuren" en dan ben ik met stomheid geslagen.
Kijk, wil ze het afkappen en liever gewoon even rondshoppen, prima, maar dat zegt ze dan ook weer niet... Op basis van mijn eigen ervaringen en hoe ik met mannen omging, lijkt het alsof ze niet met je verder wil maar je te leuk vindt om je te kwetsen. Dus nee, dan zeg je sommige dingen niet zoals ze zijn, maar verzin je daar iets minder kwetsends voor.
donderdag 29 maart 2012 om 13:08
quote:Caviahaar schreef op 29 maart 2012 @ 13:02:
Als ze van je houdt, komt ze bij je terug. Anders niet.
En joh, er is niets onaantrekkelijkers dan een volwassen man die indirect bedelt om je liefde..... Dus brieven en gedichten, ik zou het niet doen, het werkt bij mij averechts.
Najah, beetje uit verband en gechargeerd natuurlijk, maar ik heb wel wat steken laten vallen waarvan ze van te voren had gezegd had dat ze het wel op prijs zou stellen. Ik noem een verjaardag waarbij ze in het buitenland zat en een valentijn waarbij ik dr wel mee uit eten neem maar een kaartje dan weer vergeet...
Ze geeft aan nog nooit versierd te zijn, dit lijkt haar ook iets te makkelijk voor mij zijn komen aan te rollen. Maar dat maakt mijn gevoel voor haar niet minder...
Als ze van je houdt, komt ze bij je terug. Anders niet.
En joh, er is niets onaantrekkelijkers dan een volwassen man die indirect bedelt om je liefde..... Dus brieven en gedichten, ik zou het niet doen, het werkt bij mij averechts.
Najah, beetje uit verband en gechargeerd natuurlijk, maar ik heb wel wat steken laten vallen waarvan ze van te voren had gezegd had dat ze het wel op prijs zou stellen. Ik noem een verjaardag waarbij ze in het buitenland zat en een valentijn waarbij ik dr wel mee uit eten neem maar een kaartje dan weer vergeet...
Ze geeft aan nog nooit versierd te zijn, dit lijkt haar ook iets te makkelijk voor mij zijn komen aan te rollen. Maar dat maakt mijn gevoel voor haar niet minder...
donderdag 29 maart 2012 om 13:10
quote:Caviahaar schreef op 29 maart 2012 @ 13:07:
[...]
Op basis van mijn eigen ervaringen en hoe ik met mannen omging, lijkt het alsof ze niet met je verder wil maar je te leuk vindt om je te kwetsen. Dus nee, dan zeg je sommige dingen niet zoals ze zijn, maar verzin je daar iets minder kwetsends voor.Mannen 101: vertel hoe het is, niet hoe je het wenst te zijn. Daar kwetst ze me mogelijk veel meer mee, ik zou ook laaiend zijn als ze volgende maand ineens tussen neus en lippen door verteld met een andere vent bezig te zijn...
[...]
Op basis van mijn eigen ervaringen en hoe ik met mannen omging, lijkt het alsof ze niet met je verder wil maar je te leuk vindt om je te kwetsen. Dus nee, dan zeg je sommige dingen niet zoals ze zijn, maar verzin je daar iets minder kwetsends voor.Mannen 101: vertel hoe het is, niet hoe je het wenst te zijn. Daar kwetst ze me mogelijk veel meer mee, ik zou ook laaiend zijn als ze volgende maand ineens tussen neus en lippen door verteld met een andere vent bezig te zijn...
donderdag 29 maart 2012 om 13:16
quote:driewieler schreef op 29 maart 2012 @ 13:11:
Persoonlijk vind ik dat nu niet echt "steken laten vallen" wat je opnoemt.
Weet je zeker dat zij echt de vrouw voor jou is, iemand die over dit soort kleinigheden "miept"?
Gezien de context: hier had ik wel meer mee kunnen doen, het doet haar teveel aan haar ex denken die helemaal NIETS deed. Ik relativeer dergelijke dingen ook met haar door samen door te nemen wat ik allemaal wel voor haar doe, en dat ik hierin wil groeien (want geloof me, dat is niet uniek voor haar, maar voor mijn hele kennissenkring). Maar het gebrek aan initiatief hierin zorgt er wel voor dat ze aan haar ex moet denken, is bang dezelfde soort man in huis te halen (terwijl ik denk dat er wel degelijk een verschil is)...
En ja, ik denk dat dit wel het meisje is dat ik zoek, waar ik bij wil zijn, waar ik dingen mee wil delen, dingen mee wil leren...
Persoonlijk vind ik dat nu niet echt "steken laten vallen" wat je opnoemt.
Weet je zeker dat zij echt de vrouw voor jou is, iemand die over dit soort kleinigheden "miept"?
Gezien de context: hier had ik wel meer mee kunnen doen, het doet haar teveel aan haar ex denken die helemaal NIETS deed. Ik relativeer dergelijke dingen ook met haar door samen door te nemen wat ik allemaal wel voor haar doe, en dat ik hierin wil groeien (want geloof me, dat is niet uniek voor haar, maar voor mijn hele kennissenkring). Maar het gebrek aan initiatief hierin zorgt er wel voor dat ze aan haar ex moet denken, is bang dezelfde soort man in huis te halen (terwijl ik denk dat er wel degelijk een verschil is)...
En ja, ik denk dat dit wel het meisje is dat ik zoek, waar ik bij wil zijn, waar ik dingen mee wil delen, dingen mee wil leren...
donderdag 29 maart 2012 om 13:17
J-E-M, je vergeet een aantal dingen. In haar beleving, die van haar dus, maakt het geen donder uit wat jij vindt of voelt. Zij moet met zichzelf leven, en zichzelf in de spiegel aankijken.
Het jou niet willen kwetsen, kan voort komen dat ze niet met 'schuldgevoel' wil zitten omdat ze jou gekwetst heeft. Ik begrijp ook dat jij met jouw gevoel zit en dat vooral wil laten zien, maar zo werkt het niet. Echt, puppygedrag is alleen schattig bij puppies, bij mannen wordt een trieste vertoning. Niet om lullig te doen, maar je kan zomaar je waardigheid in haar ogen kwijtraken en da's niet aantrekkelijk.
Het meest effectieve is echt om haar met rust te laten. Dan pas gaat ze nadenken, want zolang ze jouw aandacht heeft, hoeft ze niets te doen.
Het jou niet willen kwetsen, kan voort komen dat ze niet met 'schuldgevoel' wil zitten omdat ze jou gekwetst heeft. Ik begrijp ook dat jij met jouw gevoel zit en dat vooral wil laten zien, maar zo werkt het niet. Echt, puppygedrag is alleen schattig bij puppies, bij mannen wordt een trieste vertoning. Niet om lullig te doen, maar je kan zomaar je waardigheid in haar ogen kwijtraken en da's niet aantrekkelijk.
Het meest effectieve is echt om haar met rust te laten. Dan pas gaat ze nadenken, want zolang ze jouw aandacht heeft, hoeft ze niets te doen.
)
vrijdag 30 maart 2012 om 11:13
Goed, vannacht in ieder geval meer dan 3 uur geslapen, das ook wel eens lekker. Helemaal met rust gelaten, krijg ik in de avond een berichtje, daarop gereageerd maar meer ook niet. Ik zie haar zo op werk nog even maar de overlap ben ik alweer weg met een client, dus ook dan heeft ze rust.
Ik kijk het voorlopig aan en probeer mijn gevoelens wel op papier te zetten en in de tussentijd mijn leven oppakken, mooie dingen maken en ontwerpen.
Ik kijk het voorlopig aan en probeer mijn gevoelens wel op papier te zetten en in de tussentijd mijn leven oppakken, mooie dingen maken en ontwerpen.
maandag 2 april 2012 om 09:54
Alles of...
Lieve X,
Na ons gesprek van afgelopen woensdag heb ik veel nagedacht. Nog meer dan daarvoor.
Ik wil je laten weten wat de laatste maanden met me hebben gedaan en waarom ik in een dipje zat, waarom ik twijfel had, waarover ik twijfels had.
We hebben allebei onze relaties verbroken na veel wikken en wegen om ons eigen pad, onze dromen na te kunnen leven. We hebben onze ambities en dromen met elkaar gedeeld, elkaar hierin gesteund. Toen kwam er een periode van onzekerheid: ik moest een huis zoeken, spullen regelen en intussen verkende ik samen met jou mijn gevoelens voor jou.
Jij op jouw beurt hebt als een gek zitten regelen en stressen om jouw huis en je volgende woonplek op de lijn te zetten, al duurde het nog even voor het zover kwam.
Intussen hebben we elkaar aardig leren kennen, zoals gezegd in het meest rotte moment van ons leven. We liggen elkaar enorm goed, vullen elkaar aan en zijn daar zoekende in, waar ligt de balans, hoe reageert de ander op mij. Voor mij is het heel belangrijk geweest mijzelf te blijven.
Toen mijn huis eenmaal geregeld was kon ik gaan opknappen, toen ik klaar was met opknappen kon ik gaan beginnen met inrichten. Toen ik klaar was met inrichten, kwam de dip.
Want eindelijk tijd om veel na te denken (bedankt, planner), veel tijd om geconfronteerd te worden met alle onzekerheid die ik ineens weer in mijn leven had. Ik heb in deze tijd veel nagedacht over mijn relatie met Y, maar ook over die tussen jou en mij. Ik was aan het verwerken wat ik de afgelopen maanden nog niet heb kunnen doen.
Het schuldgevoel wat ik toch naar haar heb, het branden van verlangen om bij je te zijn enerzijds, het zo liefst mogelijk op een bergtop zitten om mezelf te vragen...
Wat maakt het dat ik zo'n klik nog nooit met iemand gehad heb? Waarom voel ik mij bij jou zo gewaardeerd, waarom kan ik soms groot en stoer bij je zijn en soms klein en afhankelijk? Waarom krimp ik ineen en kan ik huilen van geluk als je me aanraakt op momenten dat ik het niet verwacht?
En ik snap dat jij dit nu wellicht ook zo ervaart, misschien wel door mijn houding, mijn tijdelijke afstandelijkheid.
Tijdens mijn dipje ga je naar Spanje, maar laat me achter met een van de liefste kaartjes die ik ooit heb mogen ontvangen. Nog meer tijd om na te denken, maar ik besluit dingen op te pakken thuis, verder te gaan waar ik gebleven was. Tijdens het klussen merk ik dat ik antwoorden vind.
Omdat ik verliefd op je ben, van je houd. Omdat ik merk dat je het meent. Omdat ik merk dat het je om mij gaat. Omdat ik merk dat het wederzijds is. Omdat ik merk dat ik dit wil. Omdat ik merk dat ik alles wil. "Niets" kan me gestolen worden. Ik was altijd wantrouwig als mensen zeiden: ik ben nog nooit verliefd geweest, en nu stamp ik er met twee poten vol in. Hoofd over hielen verliefd. Volwaardig, niet alleen lust, niet alleen vluchten, ik kies ervoor bij je te zijn en doe dit graag.
"Ik merk een aantal dingen aan je die ik niet OK vind"
Waar we vervolgens weinig over spreken. En de dingen die je benoemd zijn redelijk, maar om eerlijk te zijn vind ik het ook niet eerlijk die dingen direct te verwachten bij iemand die nog dik in enerzijds een rouwproces zit en anderzijds leert omgaan met een liefde die hij nog nooit heeft gevoeld.
Ik denk, ik meen ook, zelfs met mijn verstand alleen, dat deze tekortkomingen niet onoverkomelijk zijn, maar ons juist kunnen sterken.
Ik wil alles, X, alles. Niet niets. Niet half. Alles. Risico's erbij.
Het enige wat ik van je vraag is het met mij te doen, het te proberen, want we hebben het goed ondanks deze kutomstandigheden.
Het kan alleen maar beter worden. Ik vraag je alleen meer geduld op te brengen voor jezelf, voor je keuze, want ook na het maken van een keuze is het onzeker.
Ik wil je kunnen verrassen, je kunnen verwennen maar je ook bij kop en staart pakken als je het nodig hebt. Ik leer, ik doe dingen anders, maar ik leer. Ik blijf mijzelf, ik blijf mijn dingen doen zoals ik ook wil dat jij jezelf blijft, je eigen dingen blijft doen, groeit. Geprikkeld raakt, nieuwsgierig blijft.
Maar bovenal wil ik met je delen. Of dat nou een kop koffie is in de morgen of een picknick met een koude fles rosé, een tijdschrift, een artikel over iets interessants, panne, ellende, stront, reizen, ervaringen, ik wil met je delen.
Ik wil je versieren. Ik wil kleine dingen voor je doen die je laten lachen. Je overrompelen met een dinertje. Ik wil je laten lachen, de clown zijn die ik nu eenmaal ben. Ik wil je laten zoeken naar schatkisten die ik voor je verstop.
Ik wil het mooiste meisje op komen halen om een avond te gaan dansen of dat op zijn minst te gaan leren. Ik wil mooie plaatsen met je bezoeken en iedereen kaarten sturen daarvandaan. Ik wil met je op pad, ik wil me laten rondleiden door je geliefde Parijs.
Ik wil er voor je (mogen) zijn, ik wil jou. Alles. Niet niets. Niet Half. Alles.
Jou.
Veel liefs,
Ja-een-man.
Lieve X,
Na ons gesprek van afgelopen woensdag heb ik veel nagedacht. Nog meer dan daarvoor.
Ik wil je laten weten wat de laatste maanden met me hebben gedaan en waarom ik in een dipje zat, waarom ik twijfel had, waarover ik twijfels had.
We hebben allebei onze relaties verbroken na veel wikken en wegen om ons eigen pad, onze dromen na te kunnen leven. We hebben onze ambities en dromen met elkaar gedeeld, elkaar hierin gesteund. Toen kwam er een periode van onzekerheid: ik moest een huis zoeken, spullen regelen en intussen verkende ik samen met jou mijn gevoelens voor jou.
Jij op jouw beurt hebt als een gek zitten regelen en stressen om jouw huis en je volgende woonplek op de lijn te zetten, al duurde het nog even voor het zover kwam.
Intussen hebben we elkaar aardig leren kennen, zoals gezegd in het meest rotte moment van ons leven. We liggen elkaar enorm goed, vullen elkaar aan en zijn daar zoekende in, waar ligt de balans, hoe reageert de ander op mij. Voor mij is het heel belangrijk geweest mijzelf te blijven.
Toen mijn huis eenmaal geregeld was kon ik gaan opknappen, toen ik klaar was met opknappen kon ik gaan beginnen met inrichten. Toen ik klaar was met inrichten, kwam de dip.
Want eindelijk tijd om veel na te denken (bedankt, planner), veel tijd om geconfronteerd te worden met alle onzekerheid die ik ineens weer in mijn leven had. Ik heb in deze tijd veel nagedacht over mijn relatie met Y, maar ook over die tussen jou en mij. Ik was aan het verwerken wat ik de afgelopen maanden nog niet heb kunnen doen.
Het schuldgevoel wat ik toch naar haar heb, het branden van verlangen om bij je te zijn enerzijds, het zo liefst mogelijk op een bergtop zitten om mezelf te vragen...
Wat maakt het dat ik zo'n klik nog nooit met iemand gehad heb? Waarom voel ik mij bij jou zo gewaardeerd, waarom kan ik soms groot en stoer bij je zijn en soms klein en afhankelijk? Waarom krimp ik ineen en kan ik huilen van geluk als je me aanraakt op momenten dat ik het niet verwacht?
En ik snap dat jij dit nu wellicht ook zo ervaart, misschien wel door mijn houding, mijn tijdelijke afstandelijkheid.
Tijdens mijn dipje ga je naar Spanje, maar laat me achter met een van de liefste kaartjes die ik ooit heb mogen ontvangen. Nog meer tijd om na te denken, maar ik besluit dingen op te pakken thuis, verder te gaan waar ik gebleven was. Tijdens het klussen merk ik dat ik antwoorden vind.
Omdat ik verliefd op je ben, van je houd. Omdat ik merk dat je het meent. Omdat ik merk dat het je om mij gaat. Omdat ik merk dat het wederzijds is. Omdat ik merk dat ik dit wil. Omdat ik merk dat ik alles wil. "Niets" kan me gestolen worden. Ik was altijd wantrouwig als mensen zeiden: ik ben nog nooit verliefd geweest, en nu stamp ik er met twee poten vol in. Hoofd over hielen verliefd. Volwaardig, niet alleen lust, niet alleen vluchten, ik kies ervoor bij je te zijn en doe dit graag.
"Ik merk een aantal dingen aan je die ik niet OK vind"
Waar we vervolgens weinig over spreken. En de dingen die je benoemd zijn redelijk, maar om eerlijk te zijn vind ik het ook niet eerlijk die dingen direct te verwachten bij iemand die nog dik in enerzijds een rouwproces zit en anderzijds leert omgaan met een liefde die hij nog nooit heeft gevoeld.
Ik denk, ik meen ook, zelfs met mijn verstand alleen, dat deze tekortkomingen niet onoverkomelijk zijn, maar ons juist kunnen sterken.
Ik wil alles, X, alles. Niet niets. Niet half. Alles. Risico's erbij.
Het enige wat ik van je vraag is het met mij te doen, het te proberen, want we hebben het goed ondanks deze kutomstandigheden.
Het kan alleen maar beter worden. Ik vraag je alleen meer geduld op te brengen voor jezelf, voor je keuze, want ook na het maken van een keuze is het onzeker.
Ik wil je kunnen verrassen, je kunnen verwennen maar je ook bij kop en staart pakken als je het nodig hebt. Ik leer, ik doe dingen anders, maar ik leer. Ik blijf mijzelf, ik blijf mijn dingen doen zoals ik ook wil dat jij jezelf blijft, je eigen dingen blijft doen, groeit. Geprikkeld raakt, nieuwsgierig blijft.
Maar bovenal wil ik met je delen. Of dat nou een kop koffie is in de morgen of een picknick met een koude fles rosé, een tijdschrift, een artikel over iets interessants, panne, ellende, stront, reizen, ervaringen, ik wil met je delen.
Ik wil je versieren. Ik wil kleine dingen voor je doen die je laten lachen. Je overrompelen met een dinertje. Ik wil je laten lachen, de clown zijn die ik nu eenmaal ben. Ik wil je laten zoeken naar schatkisten die ik voor je verstop.
Ik wil het mooiste meisje op komen halen om een avond te gaan dansen of dat op zijn minst te gaan leren. Ik wil mooie plaatsen met je bezoeken en iedereen kaarten sturen daarvandaan. Ik wil met je op pad, ik wil me laten rondleiden door je geliefde Parijs.
Ik wil er voor je (mogen) zijn, ik wil jou. Alles. Niet niets. Niet Half. Alles.
Jou.
Veel liefs,
Ja-een-man.