Relaties
alle pijlers
Chaos compleet
donderdag 29 maart 2012 om 11:23
Beste dames, laat ik vooraf aangeven: ik ben een man.
Ik ben een man en ik zit met een lastige situatie.
Na veel wikken en wegen binnen mijn vorige relatie in november mijn toenmalige relatie verbroken, woonde 3 jaar samen en ik begon me te storen aan de patronen binnen deze relatie, terugkerend negatief gedrag over en weer waar geen verandering in zat ondanks beste intenties aan beide kanten.
Druppel hiertoe was echter het contact met een collega die in een nagenoeg zelfde situatie zat maar al een stuk langer een relatie met hem had. Samen veel gesproken en elkaar al normaal leuk vinden tijdens werk, maar door de gesprekken meer interesse krijgen. Begon met SMS buiten werk om, daarna ook samen hardlopen, beiden even afreageren van werksituaties en thuissituaties. Ambities uitgesproken over en weer, the works. Daarna een dag lang samen over strand gelopen om te kijken wat we nu eigenlijk wilden. Zij de relatie verbroken, ik mijn relatie verbroken, totaal niet leuk. Maar we hadden elkaar, we konden elkaar optrekken en steunen, motiveren en samen vooral ook leuke dingen doen.
Wel zijn we in deze periode erg veel met elkaar opgetrokken, we hebben geen tijd gehad of genomen om ook maar iets te verwerken. Dit ging even aan mij knagen, ook zit zij in hele andere problematiek waar ze veel mee zit en ik vroeg me af of ik niet van de regen in de drup was gekomen, ik kan veel dragen maar het is volgens mij niet de bedoeling dat ik iemand anders moet gaan life-coachen. Ik heb hier over nagedacht en ben gaan inzien dat dit erg van tijdelijke aard is. Zij had echter bij mij dezelfde twijfels, hetgeen ik enkel kon verklaren aan mijn tijdelijke neerslachtigheid, na een periode van totale stress ineens weer IETS van stabiliteit, rust, waardoor ik meer kon nadenken en dat maakte me niet blij.
Afijn, nu stelt zij voor om even afstand te nemen en elkaar buiten werk om elkaar even niet te zien zodat zij niet hoeft te vluchten voor de realiteit waarin zij zit: huis verkopen, nieuw huis regelen, scholing, werk, verwerken relatiebreuk/eenzaamheid/sociaal leven wat veranderd.
Allemaal legitieme redenen, en ik weet dat het enige juiste is haar die ruimte te geven.
Maar ze is wel het meisje waarvan ik denk "waar ben jij de rest van mijn leven geweest?". Stoer, knap maar niet fotomodel-knap, leuke snoet, vrolijke insteek, energiek voor tienen, houdt van aanpakken, niet te flauw, normaal lijf (maar past precies bij mij, lepeltje-lepeltje is nog nooit zo fijn geweest) en de seks... is fucking onvoorstelbaar, elke keer weer. We houden erg van dezelfde dingen, soms op een andere manier, zijn leergierig en kunnen elkaar prima aanvullen.
Ik denk dat ik veel van haar kan leren en vice-versa.
Nu is de situatie met meer afstand erin een week gaande en het doet me fysiek pijn haar te missen en niet af en toe een avondje samen te kunnen doorbrengen, gewoon praten zou ik al vrede mee hebben maar ik wil haar ook niet dwars zitten omdat ik het daarmee alleen maar zou verbruien.
Om shit nog gecompliceerder te maken: ons werk schijnt er niet zo'n fan van te zijn om relaties op de werkvloer te hebben, zodat als we ervoor kiezen wel samen verder te gaan, dit kenbaar maken, zij of ik de locatie waar we nu werken moeten verlaten. Dit is voor mij hear-say, maar voor haar wel de grote donkere wolk die erboven hangt, want onze locatie is wel heel prettig om te werken.
Gisteren heb ik met haar gesproken, en voor haar is het nu mind over matter: omdat ik nu niet 100% in haar plaatje van een relatie past terwijl ze me geweldig vindt, heeft ze liever geen contact en wel werk, wel vriendschap dan dat we op dezelfde voet doorgaan of zelfs een paar maanden (waarin zij verhuist en het schooljaar ook nog eens moet afronden) de boel opschorten, waar ik voorstander van ben.
Ik ben nog nooit zo verliefd geweest, ik hou van haar en ik wil het contact met haar niet kwijt, terwijl ik weet dat ik haar nu ruimte moet geven om daar zelf over na te denken... Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, mijn eetlust is weer eens compleet zoek en blijf maar malen hoe ik haar eventueel later kan overtuigen me/ons toch nog een kans te geven...
Ik ben een man en ik zit met een lastige situatie.
Na veel wikken en wegen binnen mijn vorige relatie in november mijn toenmalige relatie verbroken, woonde 3 jaar samen en ik begon me te storen aan de patronen binnen deze relatie, terugkerend negatief gedrag over en weer waar geen verandering in zat ondanks beste intenties aan beide kanten.
Druppel hiertoe was echter het contact met een collega die in een nagenoeg zelfde situatie zat maar al een stuk langer een relatie met hem had. Samen veel gesproken en elkaar al normaal leuk vinden tijdens werk, maar door de gesprekken meer interesse krijgen. Begon met SMS buiten werk om, daarna ook samen hardlopen, beiden even afreageren van werksituaties en thuissituaties. Ambities uitgesproken over en weer, the works. Daarna een dag lang samen over strand gelopen om te kijken wat we nu eigenlijk wilden. Zij de relatie verbroken, ik mijn relatie verbroken, totaal niet leuk. Maar we hadden elkaar, we konden elkaar optrekken en steunen, motiveren en samen vooral ook leuke dingen doen.
Wel zijn we in deze periode erg veel met elkaar opgetrokken, we hebben geen tijd gehad of genomen om ook maar iets te verwerken. Dit ging even aan mij knagen, ook zit zij in hele andere problematiek waar ze veel mee zit en ik vroeg me af of ik niet van de regen in de drup was gekomen, ik kan veel dragen maar het is volgens mij niet de bedoeling dat ik iemand anders moet gaan life-coachen. Ik heb hier over nagedacht en ben gaan inzien dat dit erg van tijdelijke aard is. Zij had echter bij mij dezelfde twijfels, hetgeen ik enkel kon verklaren aan mijn tijdelijke neerslachtigheid, na een periode van totale stress ineens weer IETS van stabiliteit, rust, waardoor ik meer kon nadenken en dat maakte me niet blij.
Afijn, nu stelt zij voor om even afstand te nemen en elkaar buiten werk om elkaar even niet te zien zodat zij niet hoeft te vluchten voor de realiteit waarin zij zit: huis verkopen, nieuw huis regelen, scholing, werk, verwerken relatiebreuk/eenzaamheid/sociaal leven wat veranderd.
Allemaal legitieme redenen, en ik weet dat het enige juiste is haar die ruimte te geven.
Maar ze is wel het meisje waarvan ik denk "waar ben jij de rest van mijn leven geweest?". Stoer, knap maar niet fotomodel-knap, leuke snoet, vrolijke insteek, energiek voor tienen, houdt van aanpakken, niet te flauw, normaal lijf (maar past precies bij mij, lepeltje-lepeltje is nog nooit zo fijn geweest) en de seks... is fucking onvoorstelbaar, elke keer weer. We houden erg van dezelfde dingen, soms op een andere manier, zijn leergierig en kunnen elkaar prima aanvullen.
Ik denk dat ik veel van haar kan leren en vice-versa.
Nu is de situatie met meer afstand erin een week gaande en het doet me fysiek pijn haar te missen en niet af en toe een avondje samen te kunnen doorbrengen, gewoon praten zou ik al vrede mee hebben maar ik wil haar ook niet dwars zitten omdat ik het daarmee alleen maar zou verbruien.
Om shit nog gecompliceerder te maken: ons werk schijnt er niet zo'n fan van te zijn om relaties op de werkvloer te hebben, zodat als we ervoor kiezen wel samen verder te gaan, dit kenbaar maken, zij of ik de locatie waar we nu werken moeten verlaten. Dit is voor mij hear-say, maar voor haar wel de grote donkere wolk die erboven hangt, want onze locatie is wel heel prettig om te werken.
Gisteren heb ik met haar gesproken, en voor haar is het nu mind over matter: omdat ik nu niet 100% in haar plaatje van een relatie past terwijl ze me geweldig vindt, heeft ze liever geen contact en wel werk, wel vriendschap dan dat we op dezelfde voet doorgaan of zelfs een paar maanden (waarin zij verhuist en het schooljaar ook nog eens moet afronden) de boel opschorten, waar ik voorstander van ben.
Ik ben nog nooit zo verliefd geweest, ik hou van haar en ik wil het contact met haar niet kwijt, terwijl ik weet dat ik haar nu ruimte moet geven om daar zelf over na te denken... Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, mijn eetlust is weer eens compleet zoek en blijf maar malen hoe ik haar eventueel later kan overtuigen me/ons toch nog een kans te geven...