Contact ouders

Aardbei_86 schreef: ↑

03-04-2022 14:53

Nou precies dit. En dat nee zeggen vind ik echt erg lastig. Als ik eens iets zeg als ze iets doet wat ik niet wil, dan reageert ze meteen gepikeerd en gekwetst, wordt boos. En dan heb ik het weet gedaan. Ik wordt dan gezien als de onredelijke. En ik moet dat gedrag naast me neer proberen te leggen, maar dat is wat ik nog lastig vind.

Heel herkenbaar. Mijn moeder kan dit ook doen, maar ik ben mezelf aan het leren om daar dan tegen in te gaan dat ik haar gedrag onredelijk en infantiel vind. Je moeder zal haar gedrag niet snel aanpassen omdat ze heeft geleerd dat ze er bij jou dan 'succes' mee heeft. Een soort chantage. Maakt niet uit of ze dat bewust of onbewust doet. Jij moet het met de gevolgen doen. Althans, zolang je niet je grenzen durft te stellen bij haar.

Ik snap je wel, hoor het voelt gewoon heel sh.t om zo'n moeder te hebben en als kind wil je graag dat je moeder gelukkig is en vooral geen verdriet heeft. Maar ja, zo werkt dat nu eenmaal niet. Ik weet niet of jij er iets aan hebt, maar ik ben in therapie aan het leren dat ik uit elkaar moet leren trekken wat bij mij of bij een ander (dat kan bijv. mijn moeder zijn) thuishoort. Dat gedrag niet meer op jezelf betrekken.

Misschien is je moeder gewoon heel angstig en onzeker? En projecteert ze dat allemaal zonder dat ze het doorheeft op jou. Mijn moeder doet dat nl. wel en ik zie nu steeds meer in dat het niets met mij te maken heeft, maar met haar eigen zelfbeeld, angsten en onzekerheden. Vroeger ging ik snel in de verdediging en geloofde ik dat dat wat mijn moeder zei dat dat dan ook waar was. Dat als ik haar ergens in teleurstelde of ons gezin, dat ik dan ook écht een probleem had. Nu voel ik dat niet meer zo omdat ik weet dat het de mening van mijn moeder is en géén feit.

Als ik m'n ouders spreek vertrek ik ze wel van alles. Waar je bezig ben geweest, nog ga doen, soms over werk. Ik bel ze echter nooit om dat soort dingen spontaan te vertellen, het komt gewoon ter sprake.

Helemaal eens met Aardbei 35. To, je moeder gebruikt bepaalde strategieën omdat ze werken. Waarschijnlijk niet eens bewust.
Dat betekent dat jij steviger je grenzen zal moeten bewaken. Dat vind je lastig, natuurlijk, begrijpelijk. Maar zij zal haar maniertjes uit de kast trekken om jou te krijgen waar ze jou wil hebben. En jij voegt je er tenslotte maar naar, omdat dat op het moment het makkelijkst is. Maar op de lange termijn heb jij er last van.
Niet te veel vertellen, een klein beetje meer afstand bewaren. Gemok dat daarop volgt negeren en niet op jezelf betrekken.

To, dat is bij mij inderdaad een lang rouwproces geweest, om te accepteren dat ik niet de vader en moeder heb, die ik graag zou willen hebben. Dat heeft behoorlijk wat tijd en therapie gekost. Heb jij hier hulp bij?

Aardbei_86 schreef: ↑

03-04-2022 15:13

Wederom precies dit. Het heeft ook te maken met haar zelfbeeld angsten en onzekerheden.

Ik geloofde tot een jaar of 2 geleden ook van alles van haar. Omdat ik er vanuit ging dat ze het beste met me voor heeft. En dat heeft ze ook hoor, alleen is het inderdaad vaak haar mening en geen feit.

Ik ben altijd gezien als de lastige in de familie en ik begin nu een beetje in te zien dat ik niet (altijd) die lastige ben. Zij vinden mij soms lastig. En als kind was ik al erg temperamentvol en ook toen wisten ze niet hoe ze met mij in moesten gaan.

En ja, ik weet dat zij haar gedrag niet aan gaat passen en dat ik een andere houding aan mag nemen. Maar het is even weer een nieuwe manier van omgaan vinden. Het liefst hou ik wat meer afstand omdat ze me op deze manier best veel energie kost, maar ergens had ik gaat gewild dat ik een goede band met haar kon hebben. Dat ze me ziet als de volwassen vrouw die ik ben. Niet als haar kind die ze nog moet verzorgen enzo. Het lijkt wel bijna een soort rouwproces dat je toch afscheid moet nemen van iets wat niet zo kan zijn als je hoopte.

Ja, klopt. Dat laatste wat je schrijft is denk ik ook het meest ingewikkelde van het hele proces. Het is denk ik aangeleerd gedrag. Soms val ik nog weleens terug, maar ik ben me steeds bewuster van hoe dat kon gebeuren en hoe ik een volgende keer kan en ook wil reageren. En je krijgt altijd weerstand als je je gedrag/houding gaat veranderen, maar weet dat dit normaal is en erbij hoort. Dat laatste houd ik mezelf vaak voor. Anders val ik steeds terug in schuldgevoel en ga ik wéér moeder en zus pleasen.

Buiten dat zie ik mijn moeder nog steeds wel. Daarmee bedoel ik haar goede kanten. Er zijn gelukkig ook momenten dat zij het gedrag wat ik zo vervelend vind niet vertoont. En dan gaat het prima. Dat gaat vooral prima als ik me niet teveel aantrek van haar mening over hoe bijvoorbeeld de relatie tussen mij en mijn zus zou moeten zijn. En wat ik daarin volgens haar allemaal zou moeten doen. Dat zijn haar beelden van hoe de werkelijkheid volgens haar verlangen zou moeten zijn, terwijl het geen enkel recht doet aan wat ik denk, voel en wil.

Vroeger ging ik snel pleasen omdat ik mijn moeder en mijn zus niet wilde teleurstellen, maar het eindigde er juist in dat ik mezelf teleurstelde. Door te oefenen met 'nee' zeggen en 'nou en' leer ik, al vind ik het soms nog eng, dat de mening van mijn moeder (en zus) niets over mij als mens zeggen. Het is gewoon hun beleving. Prima, maar daar hoef ik niet aan mee te doen. Soms stelt het leven mensen nu eenmaal teleur en je bent niet op de wereld om voortdurend iedereen, zeker je ouders en familie, te pleasen. Ik heb dat zelf lange tijd gedaan voor angst voor verlating, maar eigenlijk wees ik mezelf af en werd ik er geen leuker mens van.

Dat laatste wat je zegt over zelfreflectie; ik heb lang me het hoofd erover gebroken hoe het toch kan dat mijn moeder (en zus) eigen aandeel niet ziet. Ze is toch niet onderontwikkeld? Ze kan toch wel...? Nee, dat kan ze dus niet. Sommige mensen kunnen gewoon hun eigen aandeel in een situatie niet zien. De kans dat ze dat wél gaan doen is zeer klein. Het is gewoon hun probleem, niet dat van mij. Of jou.

Ik heb een goede relatie met mijn moeder en schoonouders, maar vertel alleen feitelijke dingen en dingen die ik heb gedaan.

Ik praat nooit over plannen of ideeen want daar maken die boomers een eigen verhaal van en dan moet je daarover tot in lengte van dagen uitleggen waarom je niet hebt gedaan wat je volgens hun versie van het verhaal van plan was.

“Een ronde eettafel zou bij ons best staan.” wordt dan maanden lang: “Waarom heb je nog geen ronde eettafel gekocht?” “Ik heb een winkel gezien met ronde eettafels.” “Ben je al bij die winkel geweest?” Niet te doen.

Het is ook een rouwproces omdat je afscheid moet nemen van je kindrol om een volwassen band met haar te kunnen hebben, terwijl je misschien nog niet alles van je ouders had gekregen wat je nodig had gehad.

Zonder zelf moeder te zijn vond ik dat al moeilijk, als je zelf moeder bent lijkt het me nog ingewikkelder omdat het nu een onverwachte confrontatie is met je eigen jeugd, waarbij dingen ineens in een ander licht komen te staan.

Aardbei_86 schreef: ↑

04-04-2022 12:17

@Martje85. Hoe heb jij dat een plekje kunnen geven? En ja, ik heb hier hulp bij. Ik merkte dat ik na de geboorte van mijn kindje erg vastliep. Ik kreeg steeds meer vragen/onbegrip voor de manier waarop mijn ouders mij hebben opgevoed. Ik merk dat ik het allemaal erg lastig vind en me een beetje klem voel zitten.

Sowieso vind ik het fijn om alle reacties te lezen. Het geeft mij (wellicht onnodig) de bevestiging dat ik het niet zo verkeerd zie. Nu echt nog mijn weg hierin vinden. Het lastige is ook dat mijn ouders zich van geen kwaad bewust zijn. En als ze toch denken dat ze iets anders hadden moeten doen in mijn opvoeding dan zouden ze dat nooit zeggen. Reflectievermogen is bij hen niet aanwezig lijkt het.

Ik heb uiteindelijk in kunnen zien dat mijn ouders ook het product zijn van hun opvoeding. En daardoor 'snap' ik de grote steken die ze hebben laten vallen, beter. Het zit dicht tegen vergeving aan, maar niet helemaal.

Fijn dat je hier hulp bij hebt. Interessant, ik liep ook vast nadat ik zelf kinderen kreeg. Ik snapte niet waarom ze bepaalde dingen zo aangepakt hadden. Ik had veel verdriet van wat ik gemist had in mijn jeugd.

Lastig hè, dat er van hun kant geen reflectie vermogen is. Gelukkig kan ik het tegenwoordig meer zien als onmacht dan onwil, dat helpt.