De band met je moeder

Er staan wat flink herkenbare dingen in dit topic zeg.

Pindakaasjes schreef: ↑

12-06-2022 09:52

Bij mijn oudste heeft ze ook wel eens een verjaardagsfeestje overgeslagen. Ze had toen elders een feestje. Met een gezelschap waarbij ze zich gezien en populair voelde en ze flink op haar praatstoel kon zitten.
Dat verkoos ze zonder enige schroom boven de 3e verjaardag van haar kleinkind. Want joh: "ze is 3, ze herinnert zich later toch niet wie er toen op haar verjaardag waren!"
Dat ze straalde van afwezigheid, mijn kind herhaaldelijk vroeg: "Komt Oma niet?" En ook andere visite er naar vroeg.. dat was dan mijn pakkie aan.
Mijn kinderen zijn overigens totaal niet aan haar gehecht. Ze wilde een keer plots met ze naar een pretpark en er was nauwelijks belangstelling. Je oogst wat je zaaid.
Ze was toen overigens ontzettend beledigd.

Zo herkenbaar ook weer. Mijn moeder wilde niet naar de 8e verjaardag van mijn kind komen, omdat mijn broer een uitje met zijn vrouw had gepland precies op die dag( oeps helemaal vergeten!) en ze hadden oppas nodig. Ik werd voor egoist uitgemaakt toen ik zei dat ik dat niet oke vond naar mijn zoon toe. Een hele rel was het, ik kwam er toen heel dichtbij om het contact te verbreken. Uiteindelijk zei een zus van haar dat ze dat niet kon maken, mijn tante dus, en toen belde ze me de volgende dag op, dat ze toch naar de verjaardag zou komen. Maar het is van de zotten hoe ik voor vanalles werd uitgemaakt, mijn zoon overstuur en huilen, en de complete omdraaing van de feiten: Ik was natuurlijk niet de grote egoist in dit verhaal, maar mijn broer!
Juist het feit dat ik niet meer in NL woon, en ik dus letterlijk afstand heb, maakt het voor mij veel duidelijker hoe krom het allemaal is, omdat ik er nu met afstand naar kan kijken en er niet meer middenin zit.
Maar daardoor komt er ook weer meer verdriet naar boven, Dat zag ik niet aankomen toen ik uit Nederland vertrok.

TeamAvocado schreef: ↑

12-06-2022 10:04

Er staan wat flink herkenbare dingen in dit topic zeg.
Ik hoopte ergens altijd dat iemand mij wel lief zou vinden, en als kind zou willen hebben. Dat een juf ofzo zou vragen of ik bij haar wilde komen wonen.

Mijn moeder (en vader) lieten namelijk weten dat ik een heel ondankbaar en slecht kind was. En dat ik maar geluk had dat zij het met mij uithielden.

Ik vond het dan ook geen wonder dat ze boos werden om van alles, en ik zoveel straf kreeg, en probeerde vooral mijn best te doen om te verbeteren, mezelf wel oke te maken. Bestaansrecht te verdienen.


Het raakt me dat jullie zo boos zijn op je moeder. Ik weet nu theoretisch dat mijn ouders fout zaten, want een kind kan nooit een nare behandeling verdienen.
Maar het voelt nog steeds verdient, en ik wacht nog steeds af tot de rest van de wereld dat ook eigenlijk in zal zien.
Boosheid voel ik eigenlijk niet naar ze.
Wel weerstand.

Ik ken jouw verhaal nog goed uit dat andere topic, ook dit herken ik vanuit mijn jeugd.
" Als andere mensen eens wisten hoe jij echt bent, zouden ze je ook geen leuk kind vinden." Dat blijft levenslang hangen.

Pindakaasjes schreef: ↑

12-06-2022 10:16

Wij kregen ook meerdere keren per week te horen dat we ons moesten realiseren hoe goed we hadden. "Wees maar blij, dankbaar, etc" Ik vond vele ouders van vriendinnen véél liever en leuker.. maar blijkbaar waren dat dan geen goede ouders? Dat moest dan wel...
Toen één van mijn zusjes duidelijk psychische hulp nodig had (ook op aanraden van school) wilde mijn moeder daar niets van weten. "Dat soort lui, die zieleknijpers, doen niet anders dan je tegen je eigen ouders opzetten en je vertellen hoe zielig je bent!"
Nee hoor, kwam niks van in. Als mijn zusje weer eens een paniekaanval had, werkte een fikse draai om haar oren véél beter volgens moeder.

Ik denk zomaar dat die leuke ouders nooit tegen hun kinderen zeiden hoe goed ze het wel niet hadden en hoe dankbaar ze moesten zijn.

Pindakaasjes schreef: ↑

12-06-2022 10:47

Vreselijk vind ik dat. Kinderen die altijd maar hun ouders dankbaar moeten zijn.

Nou inderdaad. Ouders kiezen zelf voor kinderen, dan heb je er ook gewoon goed voor te zorgen, lijkt mij.
En als je dat als ouder gedaan hebt zijn je kinderen, als ze volwassen zijn, je waarschijnlijk best dankbaar, gewoon uit zichzelf, omdat ze een fijne jeugd hebben gehad.

Dankbaar waarvoor ook? Het is hun plicht je te verzorgen. Daar kozen ze voor toen ze je kregen. Ze hebben je gekregen voor zichzelf, omdat zíj kinderen wilden, het kind heeft nergens voor gekozen.
Het eisen van dankbaarheid zegt alles over hoe zij erin staan. Ze vinden het dus niet gewoon dat ze offers moeten brengen en dat ze je moeten verzorgen.

moonpoppy schreef: ↑

12-06-2022 10:53

Nou inderdaad. Ouders kiezen zelf voor kinderen, dan heb je er ook gewoon goed voor te zorgen, lijkt mij.
En als je dat als ouder gedaan hebt zijn je kinderen, als ze volwassen zijn, je waarschijnlijk best dankbaar, gewoon uit zichzelf, omdat ze een fijne jeugd hebben gehad.

Dat dus.

Dit is een feest waar ik liever geen deel van had uitgemaakt, maar wat een herkenning!

Van de week schreef ik hier voor het eerst over op sociale media. Ik knip en plak dat even, maar verwijder het later weer:

"Waarom ik er behoefte aan heb dit te delen - geen idee. Waarom de smaadzaak van Johnny Depp vs Amber Heard al snel mijn interesse had, weet ik wel. Toen een psychologe vanaf de getuigenbank verklaarde dat ze Heard zag als iemand met onder meer een histrionische persoonlijkheidsstoornis, bleef ik kijken. Al vanaf mijn vroege jeugd wist ik dat er iets mis was met mijn moeder. Ze was een patiënt, realiseerde ik me op mijn 14e. Wat voor eentje wist ik niet. Een jaar of 4 later besefte ik dat ze een narcist moest zijn. Ook de omschrijving van de theatrale of histrionische persoonlijkheidsstoornis sloot naadloos op haar gedrag aan.

Er moest altijd wat zijn, alles moest altijd om haar gaan. Als ik hier 'altijd' gebruik, bedoel ik ook echt 'altijd'. Ze was totaal onberekenbaar. Haar humeur kon volledig om zijn geslagen in de tijd dat het kost een glas water uit de keuken te halen. Ik kon aan haar manier van lopen horen hoe de vlag erbij hing. Constant moest ik bezig zijn haar stemming aan te voelen. Invullen wat de juiste reactie was - om de een of andere reden moest ik dat raden. Fout gokken leverde op zijn best de bekende, verziekte sfeer op, en op zijn slechtst kleineringen, die meestal over mijn intelligentie of uiterlijk gingen. Oliedom en dik was ik het vaakst. Ik werd ook weleens geslagen, maar dat vond ik minder erg.

Vast stond dat als ik iets niet naar haar wens deed, ik daar ofwel direct, ofwel later voor moest boeten. Dan werd ik publiekelijk voor lul gezet. Hoe? Met van begin tot eind gefabuleerde verhalen. Dat kon ze goed, fabuleren. In sommige gevallen prikten mensen er toch moeiteloos doorheen, of gaf het publiek niet de juiste reactie. Dan was er weer de verziekte sfeer, en na het bezoek werd uit de doeken gedaan wat er allemaal bespottelijk was aan het publiek in kwestie.

Ik heb gelukkig geen moment gehad dat ik dat gedrag normaal vond. Mijn vriendinnetjes van de lagere school hadden stuk voor stuk lieve moeders. Ook de buurvrouw was een heel lieve moeder en alle juffen op school waren lief. Daarmee doe ik ze tekort, hoor, want de een was daarnaast gedreven, de ander excentriek, en weer een ander altijd geïnteresseerd en te gek met dieren. Maar goed, ik wist dus hoe een moeder kon, móest zijn.

Mijn vader was ook hartstikke lief, trouwens. Razendintelligent, maar bij mijn moeder merkwaardig genoeg niet veel meer dan een goeie sul. Veel had ik niet aan hem met betrekking tot haar gekte, want hij zag het niet. Verblind door liefde. Hij overleed toen ik 13 was, vlak nadat hij in zag dat er zo'n heerlijke rust was in huis. Mijn moeder was op dat moment voor een 2e keer weg bij ons. Ze vertrok een tijdje nadat mijn vader een hartinfarct had gehad, kwam weer terug voor kerst en vertrok na een aantal maanden weer. Ze kwam na zijn overlijden weer terug en het eerste jaar wachtte ik af tot ze weer ging, maar dat moment kwam niet.

Mensen die er niets van snappen, vragen al gauw of ik hier met haar over heb gepraat, of ze vragen of ik van plan ben dat te doen. Dat heeft geen zin. Mensen met deze stoornissen geloven je niet. Ze leven in een soort parallel universum, waar heel andere dingen zijn gebeurd. Ik heb niet een week rondgelopen met een gebroken pols, doordat ze zichzelf en de meester op school ervan had overtuigd dat ik zo'n ontzettende aanstelster ben. Ze is hooguit 'een fractie van een week' weggeweest, toevallig net toen mijn vader overleed. En die kast waar die bovenkant van loskwam toen ik ertegenaan gegooid werd, zat gewoon niet goed in elkaar.

Het is niet alleen kommer en kwel, zo'n stoornis. Haar gevoel voor humor is geweldig en daar heb ik wel het een en ander van overgenomen. Ik heb zelf veel lol in verhalen vertellen en - als ik zo vrij mag zijn - daar ben ik best goed in. Omdat het ene na het andere verhaal uit mijn moeders mond ofwel geheel ofwel grotendeels nonsens is, heb ik een ijzersterk geheugen ontwikkeld. Ik heb nog steeds contact met haar, maar ben erg blij dat ze 3 uur vliegen hiervandaan woont. Ik zie haar nog steeds als patiënt, die hier waarschijnlijk weinig aan kan doen. Maar, sommigen van jullie zullen haar (een beetje of van vroeger) kennen. Ik wilde dit delen, omdat het al weken in mijn hoofd spookt. Maar ik wil dit graag onder ons houden."

Pindakaasjes schreef: ↑

12-06-2022 10:47

Vreselijk vind ik dat. Kinderen die altijd maar hun ouders dankbaar moeten zijn.

Nou ik voel me nu dus een slechte moeder. Want ik probeer mijn kind dit dus wel te leren.

Ze is 5 en begint nu besef te krijgen van de wereld om zich heen en ik probeer haar bij te brengen dat er dingen zijn zoals geld wat op kan zijn en dat dingen soms duur zijn en ik ze daarom niet met haar kan doen. Ze heeft een vriendinnetje in een vrijstaand huis en dat meisje loopt al rond met de nieuwste iPhone en ze hebben ruimte voor wel 10 trampolines in de tuin bij wijze van. Als mijn kind dan zich gedraagt alsof dat de norm is terwijl ik mijn schreeuwende best doe om haar na de scheiding van haar vader hier een top leven te geven en wij in een huurhuisje zitten met kringloopwinkel meubels dan vertel ik haar wel wat er dingen zijn om wel dankbaar te zijn. Dat we een huis hebben en er altijd eten is en we een leuk tuintje hebben met plantjes die ze zelf mocht helpen uitzoeken en planten en dat er een zandbak is met leuke speeltjes en dat we veel lachen samen en leuke dingen samen kunnen doen en dat er ook zat mensen zijn die veel minder hebben.
Ik kan niet zo tegen verwend status gedoe. Ook erfenisje van de behandeling door mijn moeder.

Als volwassene merk ik dat ik een ontzettende people pleaser ben. Ugh! Echt last heb ik daar niet van, want ik ben een tamelijk lege huls. Ik heb niet echt een idee van wie ik ben, omdat het in mijn jeugd zo heel erg niet de bedoeling was dat ik mezelf was.

Mijn voeten zijn licht misvormd, doordat ik letterlijk op mijn tenen moest lopen thuis. Mijn moeder werd witheet als ze me hoorde lopen, en geloof me - in een herenhuis uit 1909 is het heel moeilijk om vloeren niet te doen kraken.

Waar ik echt last van heb, is onzekerheid op het werk. Ik ben extreem zelfstandig en heb het liefst nergens hulp bij nodig. Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar het kan me soms uren of dagen kosten om de moed op te brengen een collega lastig te vallen met mijn vragen.

En dat is het ook: ik heb vrijwel altijd het gevoel anderen tot last te zijn. Tenzij ik precies doe wat een ander leuk vindt. Daar voel ik me het prettigst bij.

Het is moeilijk. Ik heb een tijd naar beide ouders veel zorg gehad.
Mijn ouders hebben allebei weinig draagkracht en boven hun kunnen hun best gedaan. Het was alleen niet veel.
Het was wel 10 keer zoveel als ze zelf hebben gehad dus wij zijn al 'verwend', mijn kinderen helemaal dus waar blijft hun deel, zij kunnen zo aanwijzen wat ik best bij hen kan inleveren.
Want zij willen het ook weleens wat 'luxe' of bijzonder zijn en willen dat van mij.
Ik vind het heel verdrietig dat ze het zo zwaar hebben, hun deal is ook niet zo best, maar ik vind mezelf niet degene die dat hele verhaal kan compenseren.
Wat wel wordt verwacht.
Maar dat laat ik bij hen.
Ik hoef alleen maar te bedenken hoe ik naar school moest, hoe ik alles zelf moest uitzoeken, hoe ik op 15 jarige leeftijd om een flutreden uit huis ben gezet.
Hoe ik me als mager en veel te kleine puber me maar moest redden en zodra ik daar weg was kilo's aankwam en centimeters groeide en binnen no time er gewoon als mijn leeftijd uitzag.
Het gevoel van verplichting verdwijnt als de zon.
Mijn moeder zei laatst: als ik een probleem heb dan kom je niet maar dan koop je het af.
Ik flapte eruit: zolang ik dat kan en wil betalen wel ja.
Zij overstuur, want dat geeft dus ook aan dat dat weleens kan ophouden. Dat triggert bij haar allerlei issues en dat vind ik dan weer zielig.
Ingewikkeld.

WandaVision schreef: ↑

12-06-2022 11:01

Nou ik voel me nu dus een slechte moeder. Want ik probeer mijn kind dit dus wel te leren.

Ze is 5 en begint nu besef te krijgen van de wereld om zich heen en ik probeer haar bij te brengen dat er dingen zijn zoals geld wat op kan zijn en dat dingen soms duur zijn en ik ze daarom niet met haar kan doen. Ze heeft een vriendinnetje in een vrijstaand huis en dat meisje loopt al rond met de nieuwste iPhone en ze hebben ruimte voor wel 10 trampolines in de tuin bij wijze van. Als mijn kind dan zich gedraagt alsof dat de norm is terwijl ik mijn schreeuwende best doe om haar na de scheiding van haar vader hier een top leven te geven en wij in een huurhuisje zitten met kringloopwinkel meubels dan vertel ik haar wel wat er dingen zijn om wel dankbaar te zijn. Dat we een huis hebben en er altijd eten is en we een leuk tuintje hebben met plantjes die ze zelf mocht helpen uitzoeken en planten en dat er een zandbak is met leuke speeltjes en dat we veel lachen samen en leuke dingen samen kunnen doen en dat er ook zat mensen zijn die veel minder hebben.
Ik kan niet zo tegen verwend status gedoe. Ook erfenisje van de behandeling door mijn moeder.

Maar dat lijkt me ook heel goed! Dat j haar leert dat voor niks de zon op gaat en dat ze waardeert wat ze heeft.

De dankbaarheid waar ik het over had is de afgedwongen, nederige dankbaarheid. Dat ze emotioneel niks te geven hadden, maar ik dankbaar moest zijn voor mijn bestaan en voor hen als ouders, ofzo. Alsof het mijn keuze was geboren te worden en maar blij moest zijn dat zij me grootbrachten.

Moeilijk uit te leggen, ik hoop dat je het snapt.

Ja, precies. Ik vind ook dat mijn kinderen blij mogen zijn met een softijsje op zondagmiddag, of dat we op vakantie gaan. Maar ze hoeven mij niet dankbaar te zijn dat ik hun aanwezigheid tolereer.

moonpoppy schreef: ↑

12-06-2022 10:10

Ik ken jouw verhaal nog goed uit dat andere topic, ook dit herken ik vanuit mijn jeugd.
" Als andere mensen eens wisten hoe jij echt bent, zouden ze je ook geen leuk kind vinden." Dat blijft levenslang hangen.

Dat ja.
Niemand anders zou het met jou uithouden.

Ik was dus ook echt dankbaar dat zij dat wel deden.
En naar mijn siblings en de buitenwereld was ze ook echt de liefste moeder.

Toen ik vorig jaar ruzie met mn ouders omdat ik had verteld hoe ik mijn jeugd had ervaren zei mijn moeder; ik ben nog wel toen je 12 was midden in de nacht met je naar het ziekenhuis gegaan toen je zo last van je astma had, en nu krijg ik stank voor dank!

Ik heb een week in het ziekenhuis aan de vernevelaar gelegen toen. Het lijkt mij opzich je taak als ouder om dan met je kind naar het ziekenhuis te gaan en niet iets bijzonders.

Mn moeder bleef ook niet bij mij maar ging toen na de nacht terug naar huis. No way dat ik mn kind alleen zou laten, ook niet als ze 12 zijn!

Brienoftarth01 schreef: ↑

12-06-2022 11:54

Toen ik vorig jaar ruzie met mn ouders omdat ik had verteld hoe ik mijn jeugd had ervaren zei mijn moeder; ik ben nog wel toen je 12 was midden in de nacht met je naar het ziekenhuis gegaan toen je zo last van je astma had, en nu krijg ik stank voor dank!

Ik heb een week in het ziekenhuis aan de vernevelaar gelegen toen. Het lijkt mij opzich je taak als ouder om dan met je kind naar het ziekenhuis te gaan en niet iets bijzonders.

Ja, dan vraag je je toch af of iemand zelf begrijpt dat het compleet koekwaus is wat je zegt. Natuurlijk zorg je voor je kind!

Toen ik klein was (jaar of acht) werd ik wakker met verschrikkelijke pijn. Ik huilde nooit (gejank werd niet op prijs gesteld), maar toen wel. Meer nog dan die pijn kan ik me het boze gesis van mijn moeder herinneren dat ze dan wel de nooddienst ging bellen, maar o wee als ik haar voor gek zette. Dat heeft ze niet maar een keer gezet. Toen de arts kwam, was het ineens een soort kleine huis op de prairie-moeder geworden.
Het was wel erg trouwens. Ik was er opgelucht over, want nu werd mama niet boos. Hoe verdrietig is dat toch.

poef, weer weg

tvp.

Bovenstaande triggerde bij mij mijn eigen verhaal. Niet mogen aanstellen, vervelend dat juist op dit moment ik ziek werd, rotmeid....lang verhaal kort gemaakt. Op een uurtje na dood en wekenlang in het ziekenhuis gelegen.

In onze familie zijn her en der mensen die geen contact meer hebben, allemaal rekening van een beschadigd verleden en beschadigde&beschadigende mensen. Maar gisteren wel familie gezien. Uiteraard stiekem, want het doet pijn en verdriet dat ‘wij wel - zij niet’..
En waar mijn familielid met moeite en schuldgevoel alsnog loyaliteit heeft en dingen lief zegt en zich op het positieve richt, was haar ex directer.

Dat hij altijd helemaal gesloopt was na een bezoek aan ons. Dat hij altijd gezegd heeft dat mijn moeders naam fout was (Geen Tientje, maar Trient. Dr was niks ‘je’ aan die vrouw. <— uiteraard fictieve naam). Dat er zó veel spanning was bij ons.
Terwijl het voor ons andersom was. Door het bezoek was er juist ontspanning…

Ja het gevoel tot last te zijn dat was het voor mij. Ook me niet thuisvoelen ofzo.
Mocht ook niet ziek zijn.
Verder heb ik geen rotjeugd had vind ik.
Maar ze hadden misschien beter zonder kinderen kunnen blijven.

En toen voor ons duidelijk was dat mijn vader onze dochter misbruikte en ik dat ging vertellen en contact verbreken zei ze ook maar ik heb alles voor je gedaan...

En ik pleeg zelfmoord en bla,bla,bla
Zij was zielig.

Tinydancer, door de nepwereld, zelf noem ik het een parallel universum, omdat ze het kennelijk echt zo heeft beleefd, heb ik dus echt een ijzersterk geheugen gekregen.

Het idiote is, dat ze werkelijk over van alles kan fabuleren. Laatst ging het over toen mijn stiefvaders zoon nog klein was. Hij zou dan in mijn appartement urenlang onder mijn laaghangende stoel doorbrengen, iedere keer dat ie er was. Ik had geen laaghangende stoel, ik had een mosterdgele fatboy. Hoe ie daar urenlang onder zou hebben gespeeld is me een raadsel. Echt, wat is überhaupt het nut zoiets te beweren?? En ze gelooft het écht. Totaal gestoord, op alle fronten.

Hofdame1981, wat heftig, zeg! Zeker dat van je dochter, wat verschrikkelijk! En dan zo'n reactie van je moeder...