Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
zaterdag 11 juni 2022 om 13:11
Klopt hoor, ik ben natuurlijk niet voor niks dit topic begonnen. Je wil dan toch wat kwijt, iets van je lever hebben, toch weer een soort onrust..
Wat mij hierin sterkt is de herkenbaarheid. Ik zie verhalen waarbij ik denk: "ja dat! Dat heb ik ook meegemaakt, bijna tot in detail identiek!" En ik krijg zulke reacties dan ook weer terug.
En mij persoonlijk sterkt dat wel. Als je jaren lang hebt gedacht dat je een rot kind was, een nagel aan je moeders kist,, Je een teleurstelling was.. en je dan verhalen voor lotgenoten leest die schrijven: "joh.. bij ons ging het haast precies zo! Dat zei ze tegen mij ook! Dat is een feest der herkenning, hoe naar het ook geweest is. Het neemt bij mij zoveel twijfel en schaamte weg.
zaterdag 11 juni 2022 om 14:27
Ik heb helaas nog veel last van mijn rotjeugd. Ik heb kunnen overleven op gevoelloosheid totdat mijn jongste geboren werd. De paar jaren daarna waren een rollercoaster, waardoor ik helemaal vastliep in een depressie en een burnout.
In therapie bleek ik een persoonlijkheidsstoornis te hebben. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties toe te laten. Ik heb alleen zo veel opgekropt dat het er soms met een vloedgolf uitkomt en ik volledig overspoeld raak. Dat is heel naar.
De afgelopen 4 jaar zijn ook heel onrustig geweest met 3 verhuizingen en een scheiding, dus ik ben nog niet zo stabiel als ik zou willen.
In therapie bleek ik een persoonlijkheidsstoornis te hebben. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties toe te laten. Ik heb alleen zo veel opgekropt dat het er soms met een vloedgolf uitkomt en ik volledig overspoeld raak. Dat is heel naar.
De afgelopen 4 jaar zijn ook heel onrustig geweest met 3 verhuizingen en een scheiding, dus ik ben nog niet zo stabiel als ik zou willen.
zaterdag 11 juni 2022 om 17:04
Hier ook lang gevoelloos geleefd, eigenlijk zoals mijn moeder is.
Ook gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis/hechtingsstoornis.
Nu al bijna 10 jaar met herstel en groei bezig. Het is een lange weg. Maar de laatste tijd gaat het steiler omhoog, sinds ik besloten heb om voorlopig single te blijven. Heb nu wel het gevoel dat ik mijn moeder 'ingehaald' heb qua volwassenheid. Alleen heb ik weinig intimiteit in mijn leven, daar worstel ik nog wel mee. Maar dat komt nog wel denk ik.
Ook gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis/hechtingsstoornis.
Nu al bijna 10 jaar met herstel en groei bezig. Het is een lange weg. Maar de laatste tijd gaat het steiler omhoog, sinds ik besloten heb om voorlopig single te blijven. Heb nu wel het gevoel dat ik mijn moeder 'ingehaald' heb qua volwassenheid. Alleen heb ik weinig intimiteit in mijn leven, daar worstel ik nog wel mee. Maar dat komt nog wel denk ik.
zaterdag 11 juni 2022 om 17:15
Het is ook een gevolg van die mishandeling (alle soorten) dat je aan jezelf gaat twijfelen. Dat is ook deels wat ik bedoelde. Door de houding van mijn omgeving - dat het allemaal wel meeviel, ik was toch altijd al wat lichtgeraakt en meer van die gaslighting- ben ik zo aan mezelf gaan twijfelen, en die zelftwijfels vind ik een van de ergste dingen, en ook moeilijkste om te boven te komen.Pindakaasjes schreef: ↑11-06-2022 13:11Klopt hoor, ik ben natuurlijk niet voor niks dit topic begonnen. Je wil dan toch wat kwijt, iets van je lever hebben, toch weer een soort onrust..
Wat mij hierin sterkt is de herkenbaarheid. Ik zie verhalen waarbij ik denk: "ja dat! Dat heb ik ook meegemaakt, bijna tot in detail identiek!" En ik krijg zulke reacties dan ook weer terug.
En mij persoonlijk sterkt dat wel. Als je jaren lang hebt gedacht dat je een rot kind was, een nagel aan je moeders kist,, Je een teleurstelling was.. en je dan verhalen voor lotgenoten leest die schrijven: "joh.. bij ons ging het haast precies zo! Dat zei ze tegen mij ook! Dat is een feest der herkenning, hoe naar het ook geweest is. Het neemt bij mij zoveel twijfel en schaamte weg.
Veel mensen deden me pijn en tekort en als ik het van een vriendin zou horen zou ik zeggen: je bent gewoon zwaar mishandelt.
Maar doordat die mensen die zo deden heel kalm warenm deden alsof er niks aan de hand was, en gezellig hun leven leidden terwijl ze wisten hoe in pain ik ervan was, en me dus steeds zeiden: zo was het niet, of je overdrijft, of.... *dus nooit erkenning laat staan een excuus gaven, ben ik gaan denken dat ik gek ben, het allemaal verzin of overdrijf. Daar worstel ik zelf heel erg mee, dat ik mijn eigen waarneming en vooral gevoelens niet vertrouw.
Moet altijd denken aan een voorbeeld: als iemand op je teen staat, zegt die als het goed is sorry.
Tegen mij werd gezegd, tot st juttemis: huh? ik stond niet op je teen hoor....
SVP NIET QUOTEN! DANK
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 11 juni 2022 om 18:35
Ik was altijd gewend dat mensen vol medelijden over mijn moeder spraken. Maar ik sprak een keer vage bekenden die zeiden dat ze elke keer schrok van hoe wij als kinderen waren. "Jullie waren zo stil en braaf, dat was niet normaal." Maar ja, ander gedrag leidde ertoe dat we thuis uren moesten horen hoe zwaar zij het had en hoe gemeen wij waren want wij wisten toch dat zij een rotleven had en dat het zo moeilijk was om voor ons te zorgen, al helemaal als we zo lastig deden (en dan heb ik het bijvoorbeeld over giechelen ofzo, geen vandalisme).
zaterdag 11 juni 2022 om 18:43
Wat ik er aan overgehouden heb: ik ben nog steeds enorm onzeker, vooral in professionele context. Ik kan niet tegen ongemakkelijke situaties, ik wil altijd rust en gezelligheid. Ik ben enorm sfeergevoelig. Ik ben hyperalert (met een onvoorspelbare ouder moet je altijd opletten), al is dat in mijn beroep een voordeel, is het wel vermoeiend.
Ik kan heel hard zijn voor mezelf. Ik vind mezelf vaak leuk, maar ook heel vaak niet. Ik kan niet tegen complimenten, die maken me verdrietig en onzeker. Ik geloof niet dat mensen me leuk vinden, of slim, of goed in wat ik doe.
Ik kan heel hard zijn voor mezelf. Ik vind mezelf vaak leuk, maar ook heel vaak niet. Ik kan niet tegen complimenten, die maken me verdrietig en onzeker. Ik geloof niet dat mensen me leuk vinden, of slim, of goed in wat ik doe.
zaterdag 11 juni 2022 om 18:55
Ik ben ook heel sfeergevoelig.. Ik heb ook een vorm van autisme, misschien dat het ook daarmee te maken heeft (niet dat ik hier met labels ga strooien hoor!)
Vroeger werd ons al 'geleerd' om op onze tenen te lopen als onze moeder weer 1 van haar buien had. En als ze al vrolijk of normaal was, dan kon dat zo patsboem omslaan.
Vroeger werd ons al 'geleerd' om op onze tenen te lopen als onze moeder weer 1 van haar buien had. En als ze al vrolijk of normaal was, dan kon dat zo patsboem omslaan.
zaterdag 11 juni 2022 om 18:57
Dat is 1 op 1 herkenbaar. Inclusief dat ik van mijn hyperalertheid mijn werk/talent gemaakt heb en er mijn geld mee verdien.cuculuscanorus schreef: ↑11-06-2022 18:43Wat ik er aan overgehouden heb: ik ben nog steeds enorm onzeker, vooral in professionele context. Ik kan niet tegen ongemakkelijke situaties, ik wil altijd rust en gezelligheid. Ik ben enorm sfeergevoelig. Ik ben hyperalert (met een onvoorspelbare ouder moet je altijd opletten), al is dat in mijn beroep een voordeel, is het wel vermoeiend.
Ik kan heel hard zijn voor mezelf. Ik vind mezelf vaak leuk, maar ook heel vaak niet. Ik kan niet tegen complimenten, die maken me verdrietig en onzeker. Ik geloof niet dat mensen me leuk vinden, of slim, of goed in wat ik doe.
zaterdag 11 juni 2022 om 21:17
Hier ook een persoonlijkheidsstoornis (cluster C), depressie en burnout.Mikmakmadame schreef: ↑11-06-2022 07:49Wat een verhalen weer.. vreselijk voor ons allemaal eigenlijk.
Mag ik jullie vragen wat voor last jullie in je volwassen leven hebben van dit alles?
Mijn jeugd doorgekomen door niet te voelen, niet lastig te zijn en vooral door te gaan. Maakte me wel een heel goede werknemer in de jaren dat dat nog lukte haha, maar inmiddels alweer jaren uit de roulatie en therapie.
Maar het heeft ook gemaakt dat ik heel duidelijk weet wat ik voor mijn kinderen niet wil, en wat juist wel. Ik denk dat ik een goede moeder ben, en dat de cycle of abuse die zeker 2 generaties, maar vermoedelijk meer terug gaat bij mij gestopt is.
zaterdag 11 juni 2022 om 22:20
Wauw, zoveel gelijkenis. Ik was ook een ontzettend harde werker. Nu volledig afgekeurd en al jaren in therapie.Juliëtte schreef: ↑11-06-2022 21:17Hier ook een persoonlijkheidsstoornis (cluster C), depressie en burnout.
Mijn jeugd doorgekomen door niet te voelen, niet lastig te zijn en vooral door te gaan. Maakte me wel een heel goede werknemer in de jaren dat dat nog lukte haha, maar inmiddels alweer jaren uit de roulatie en therapie.
Maar het heeft ook gemaakt dat ik heel duidelijk weet wat ik voor mijn kinderen niet wil, en wat juist wel. Ik denk dat ik een goede moeder ben, en dat de cycle of abuse die zeker 2 generaties, maar vermoedelijk meer terug gaat bij mij gestopt is.
Maar ook ik probeer de cyclus te doorbreken. Ik weet zeker dat ik het beter doe bij mijn kinderen. Al blijf ik erg onzeker of het goed genoeg is.
zaterdag 11 juni 2022 om 23:02
Ja, ik ook. Ik vind het heel lastig dat je pas weet of het goed genoeg was als ze zelf volwassen zijn. Zo is één van mijn dochter heel gevoelig en zorgzaam, waardoor ze mij soms emotioneel wil steunen. Waarop ik dan als de dood ben voor parentificatie. Mijn jongste van 7 slaapt de meeste nachten naast me en mist me vaak op school, zal ze onveilig gehecht zijn door mijn depressie? Ik zoek altijd bewijs dat ik ze verkloot heb.
Mijn moeder is zich er totáál niet bewust van hoe schadelijk haar opvoeding is geweest, ook al hebben bijna al haar kinderen psychische problemen. Ze vindt oprecht dat ze het goed gedaan heeft. Als ik weleens wat opnoemde wat pijn had gedaan kon ze zich dat niet herinneren. Iedereen deed het zo zegt ze, en eigenlijk ben ik maar een zeikerd dat ik er zoveel last van heb. Dus kennelijk kun je je kinderen 'per ongeluk' zwaar verkloten
zaterdag 11 juni 2022 om 23:29
cuculuscanorus schreef: ↑11-06-2022 18:35Ik was altijd gewend dat mensen vol medelijden over mijn moeder spraken. Maar ik sprak een keer vage bekenden die zeiden dat ze elke keer schrok van hoe wij als kinderen waren. "Jullie waren zo stil en braaf, dat was niet normaal." Maar ja, ander gedrag leidde ertoe dat we thuis uren moesten horen hoe zwaar zij het had en hoe gemeen wij waren want wij wisten toch dat zij een rotleven had en dat het zo moeilijk was om voor ons te zorgen, al helemaal als we zo lastig deden (en dan heb ik het bijvoorbeeld over giechelen ofzo, geen vandalisme).
Niet normaal!! Na alle reacties die ik gelezen heb, vraag ik me steeds meer af of alle moeders waar hier over geschreven wordt, niet gewoon kloons van elkaar zijn ofzo??
Mijn moeder had het naar eigen zeggen ook altijd van v r e s e l i j k zwaar, een rotleven, rot kinderen. Een heeeeeeeeeeeeeeel zwaar leven! Moeilijk, moeilijk, alles was maar moeilijk en zwaaaaaaar..
Ik weet nog dat een familielid haar hand op mijn schouder legde en zei: "Ach kind, wees maar lief voor je moedertje hoor, help haar maar waar je kunt, ze verdient dat zo! Ze is zo'n goede moeder, en ze heeft het zó moeilijk!"
Ik zal toen een jaar of 15 geweest zijn en ik weet nog dat ik daar zo van in de war kon raken. Want ik wist al jaren niet meer hoe ik kon voorkomen dat mijn moeder ging flippen, gooien en schreeuwen. Ik deed al zoveel om haar te pleasen, ik likte haar hielen.. om maar niet in de grafstemming te hoeven leven, geen scheldpartij, of bord met soep naar mijn hoofd te krijgen. Ik probeerde al jaren te laten zien dat ik geen rotkind was.
De vrouw was knettergek!!! maar ik moest maar vooral zuinig op haar zijn??
Misschien vond ik dat nog het ergste.. hoe anderen niet zagen (of niet wilde zien) wat er werkelijk speelde.
Één keer heb ik een oom in vertrouwen genomen, veel dingen verteld. Huilende zelfs.. ik zal toen bijna volwassen geweest. Na alles aangehoord te hebben reageerde hij enkel met iets als: "ja joh, t'is overal wat, en zo slecht heb jij het heus niet! Haaha!"
Dat was het. En dat was ook de laatste keer dat ik er iets over verteld heb tegen een buitenstaander.
zaterdag 11 juni 2022 om 23:35
Mijn ouders beginnen altijd over zichzelf, herkenbaar? Ik zei ooit tegen mijn vader dat mijn opa vroeger mij een bak chips naar mijn hoofd had gegooid. Behoorlijk traumatisch. En schreeuwen erbij.
Zegt mijn vader: ach, ik kon het altijd wel goed met hem vinden.
Als ik dat had gehoord over mijn kind had ik ook al was het haren later toch wel gereageerd met wat? Waarom? Maar nee, hij kon het wel goed met hem vinden..
Ik was een stil en rustig meisje en die bak chips actie was uit het niets.
Zegt mijn vader: ach, ik kon het altijd wel goed met hem vinden.
Als ik dat had gehoord over mijn kind had ik ook al was het haren later toch wel gereageerd met wat? Waarom? Maar nee, hij kon het wel goed met hem vinden..
Ik was een stil en rustig meisje en die bak chips actie was uit het niets.
zaterdag 11 juni 2022 om 23:38
Ik herken dit totaal niet gelukkig. Mijn moeder heeft mij op de wereld gezet, grootgebracht, met alles geholpen en gesteund en ik zou het verschrikkelijk vinden als ze er niet meer is. Ik hoop dat mijn zoon later hetzelfde over mij zegt. 
Vind het altijd heel erg voor de mensen die geen fijne moeder hebben (gehad).
Vind het altijd heel erg voor de mensen die geen fijne moeder hebben (gehad).
Groetjes!
zaterdag 11 juni 2022 om 23:44
Ik heb het overigens ontzettend getroffen met mijn partner die, met name de eerste jaren, héél wat fucked up trekjes van me heeft verdragen. Ik heb jaren lang de drang gehad om dingen te verstoppen zoals mijn post. In bed, als we gingen slapen, moest ik steevast minstens een kwartier lang met mijn voeten over elkaar wrijven en een bepaalde beweging met mijn armen maken om tot rust te komen.
Soms ging ik s'nachts naar beneden om te dweilen of de vaat te doen, anders was het niet netjes en vond ik dat ik het niet goed had gedaan. Dan kon ik de dag niet afsluiten. Dat soort dingen..
Soms ging ik s'nachts naar beneden om te dweilen of de vaat te doen, anders was het niet netjes en vond ik dat ik het niet goed had gedaan. Dan kon ik de dag niet afsluiten. Dat soort dingen..
zondag 12 juni 2022 om 05:04
Ik heb dit topic helemaal gelezen en voel er zoveel bij, dat ik niet goed durf mee te schrijven. Een tijdje geleden heb ik meegeschreven in een topic dat hier ook over ging, en de herkenning was fijn, maar ik werd weer helemaal meegesleurd in al die herinneringen, juist doordat de verhalen zo op elkaar lijken.
Wat ik zo vreselijk vind, en ook dat zie ik hier, is dat je er nooit meer vanaf komt.
Ruim volwassen, zelf al lang een gezin, en nog huil ik als ik alleen ben, omdat de herinneringen mij niet laten gaan ( complex trauma).
Ik wil iedereen hier een knuffel geven, want ik weet precies wat jullie voelen, en het valt niet mee. En jullie ( en ik) waren GEEN rot-kinderen!
Sterkte iedereen.
Wat ik zo vreselijk vind, en ook dat zie ik hier, is dat je er nooit meer vanaf komt.
Ruim volwassen, zelf al lang een gezin, en nog huil ik als ik alleen ben, omdat de herinneringen mij niet laten gaan ( complex trauma).
Ik wil iedereen hier een knuffel geven, want ik weet precies wat jullie voelen, en het valt niet mee. En jullie ( en ik) waren GEEN rot-kinderen!
Sterkte iedereen.
zondag 12 juni 2022 om 05:17
Bij mij was het trouwens niet zozeer alleen mijn moeder, maar het hele gezin.
Mijn vader leeft niet meer, dus alleen mijn moeder heb ik nog van mijn ouders.
Ik woon heel ver weg, dus we hebben alleen nog telefonisch contact, en ook dat heb ik sterk verminderd, bewust.
Ik heb daar geen schuldgevoelens over. Mijn broer was als kind en nu nog altijd de lieveling, dus vind ik dat gewoon zijn taak. Hij kreeg als kind en volwassene alle hulp en steun, en nu mag hij hulp en steun terug geven, wel zo eerlijk.
Dat ik dat zo voel komt ook omdat ik eigenlijk geen gevoelens meer heb voor mijn moeder, en dat is niet voor niets zo. Af en toe vriendelijk contact over de telefoon is alles wat ik nog te geven heb, meer lukt me niet meer, heb ik gemerkt.
Het enige goede wat ik hieraan heb overgehouden is mijn vrijheid, en die laat ik me niet afpakken.
Mijn vader leeft niet meer, dus alleen mijn moeder heb ik nog van mijn ouders.
Ik woon heel ver weg, dus we hebben alleen nog telefonisch contact, en ook dat heb ik sterk verminderd, bewust.
Ik heb daar geen schuldgevoelens over. Mijn broer was als kind en nu nog altijd de lieveling, dus vind ik dat gewoon zijn taak. Hij kreeg als kind en volwassene alle hulp en steun, en nu mag hij hulp en steun terug geven, wel zo eerlijk.
Dat ik dat zo voel komt ook omdat ik eigenlijk geen gevoelens meer heb voor mijn moeder, en dat is niet voor niets zo. Af en toe vriendelijk contact over de telefoon is alles wat ik nog te geven heb, meer lukt me niet meer, heb ik gemerkt.
Het enige goede wat ik hieraan heb overgehouden is mijn vrijheid, en die laat ik me niet afpakken.
zondag 12 juni 2022 om 05:31
Ik word net weer wakker uit een nachtmerrie over mn ouders. Ik snap niet waarom dat toch altijd blijft. Vreselijke dromen zijn dat, hebben jullie dat ook?
Ik zie mijn ouders eens in de 3 weken ongeveer. Soms is het zelfs best gezellig maar toch is het altijd net alsof er weer wat korrels zout in de wonden gestrooid wordt.
Ik denk dat ik pas rust krijg als ze er beiden niet meer zijn..
Waar mij triggert zijn de opmerkingen over hoe ik mijn kinderen opvoed. Altijd maar die venijnige opmerkingen. Dat ik niet streng genoeg ben, dat ik ze eens een klap moet geven. Dat het rotkinderen zijn.
Dat brengt weer de herinneringen van vroeger boven van hoe het bij ons thuis was. En niet alleen mijn moeder hoor, mijn vader is net zo erg met zijn geschreeuw en kleinerende opmerkingen.
Ik had geen prive, mocht zelfs niet douchen met de deur op slot en we hadden geen douchegordijn.
Ik heb een keer de deur op slot gedaan en toen trapte mn vader zo wat de deur in: In dit huis doen we de deur niet op slot!!
Mn ouders vergeleken het gedrag van kinderen met volwassenen. Ik kreeg vaak te horen dat ik als kleuter zo gemeen was.. Ik weer nog dat ik op de middelbare school eens het eerste uur vrij was en nog sliep, en mij vader mijn deur intrapte en uit schold omdat ik lekker kon slapen en hij vroeg naar zn werk moest?! Compleet over de rooie was hij.
En al die rare regels verzinnen, alsof ze het erom deden… je mag wel naar het feestje, maar dan tot 20;45. Maar iedereen mag tot 21 uur! Nee jij mag maar tot 20:45. Ik moest ook altijd extreem vroeg naar bed. Toen ik 15 was mocht ik in het weekend tot 21 uur opblijven..
Ik zie mijn ouders eens in de 3 weken ongeveer. Soms is het zelfs best gezellig maar toch is het altijd net alsof er weer wat korrels zout in de wonden gestrooid wordt.
Ik denk dat ik pas rust krijg als ze er beiden niet meer zijn..
Waar mij triggert zijn de opmerkingen over hoe ik mijn kinderen opvoed. Altijd maar die venijnige opmerkingen. Dat ik niet streng genoeg ben, dat ik ze eens een klap moet geven. Dat het rotkinderen zijn.
Dat brengt weer de herinneringen van vroeger boven van hoe het bij ons thuis was. En niet alleen mijn moeder hoor, mijn vader is net zo erg met zijn geschreeuw en kleinerende opmerkingen.
Ik had geen prive, mocht zelfs niet douchen met de deur op slot en we hadden geen douchegordijn.
Ik heb een keer de deur op slot gedaan en toen trapte mn vader zo wat de deur in: In dit huis doen we de deur niet op slot!!
Mn ouders vergeleken het gedrag van kinderen met volwassenen. Ik kreeg vaak te horen dat ik als kleuter zo gemeen was.. Ik weer nog dat ik op de middelbare school eens het eerste uur vrij was en nog sliep, en mij vader mijn deur intrapte en uit schold omdat ik lekker kon slapen en hij vroeg naar zn werk moest?! Compleet over de rooie was hij.
En al die rare regels verzinnen, alsof ze het erom deden… je mag wel naar het feestje, maar dan tot 20;45. Maar iedereen mag tot 21 uur! Nee jij mag maar tot 20:45. Ik moest ook altijd extreem vroeg naar bed. Toen ik 15 was mocht ik in het weekend tot 21 uur opblijven..
zondag 12 juni 2022 om 07:19
Tot een half jaar na haar dood bleef ik nare dromen over mijn moeder houden.Brienoftarth01 schreef: ↑12-06-2022 05:31Ik word net weer wakker uit een nachtmerrie over mn ouders. Ik snap niet waarom dat toch altijd blijft. Vreselijke dromen zijn dat, hebben jullie dat ook?
Over buitenstaanders: mij moeder zei altijd "dénk erom dat je nooit iemand vertelt hoe het hier thuis gaat!' Ik dacht dan dat dat ging over mijn vader als hij dronken was, maar het zou net zo goed voer haarzelf geweest kunnen zijn. Braaf al sik was, heb ik dat nooit gedaan. Had ik het maar wel gedaan...
zondag 12 juni 2022 om 07:29
Oprechte vraag aan jullie: zou contact verbreken niet het beste zijn?
Naast dat ik natuurlijk jarenlang therapie heb gehad, geloof ik dat het herstel ook komt door het contact te verbreken.
De nachtmerries hielden bij mij ook op nadat ik het contact verbrak. Je hebt immers de confrontatie niet meer. De opmerkingen, het getreiter en gezuig. Natuurlijk heb je wel de herinneringen en de trauma's maar de grootste trigger is dan wellicht weg.
Ik bedoel deze vraag oprecht uit interesse hoe jullie hierin staan.
Contact zou mijn herstel in de weg hebben gestaan. Jullie verhalen lezen doet veel met mij. Ik zal er natuurlijk nooit helemaal overheenkomen, maar de demon is actief uit mijn leven verwijderd. Inmiddels heb ik al zoveel jaar geen contact meer dat ik veel mooie herinneringen heb kunnen maken zonder haar gezuig.
Ik bedoel hier niet mee te zeggen dat ik 100% hersteld ben. Ik denk ook niet dat dat lukt. Er is teveel gebeurd. De beschadiging is er, maar ik ben wel genoeg hersteld om een prettig leven te hebben. Ik gun dat jou ook.
Naast dat ik natuurlijk jarenlang therapie heb gehad, geloof ik dat het herstel ook komt door het contact te verbreken.
De nachtmerries hielden bij mij ook op nadat ik het contact verbrak. Je hebt immers de confrontatie niet meer. De opmerkingen, het getreiter en gezuig. Natuurlijk heb je wel de herinneringen en de trauma's maar de grootste trigger is dan wellicht weg.
Ik bedoel deze vraag oprecht uit interesse hoe jullie hierin staan.
Contact zou mijn herstel in de weg hebben gestaan. Jullie verhalen lezen doet veel met mij. Ik zal er natuurlijk nooit helemaal overheenkomen, maar de demon is actief uit mijn leven verwijderd. Inmiddels heb ik al zoveel jaar geen contact meer dat ik veel mooie herinneringen heb kunnen maken zonder haar gezuig.
Ik bedoel hier niet mee te zeggen dat ik 100% hersteld ben. Ik denk ook niet dat dat lukt. Er is teveel gebeurd. De beschadiging is er, maar ik ben wel genoeg hersteld om een prettig leven te hebben. Ik gun dat jou ook.
Emboldened by the flame of ambition
zondag 12 juni 2022 om 07:47
Ik heb het cntact geminimaliseerd omdat ik nog zussen/broers heb die enigszins geïndoctrineerd waren door mijn moeder. Als ik het contact zou verbreken leek mij de kans heel groot dat mijn moeder tegen hen zou bewerken met 'ik wil toch het beste voor haar en heb altijd mijn best gedaan, maar ze is gewoon jaloers/contactgestoord/autistisch/gemeen/.....'
(voor zover ik weet ben ik niets van dat alles, maar ze heeft me allemaal wel eens verweten.)
En dan zouden ze haar gewoon volgen, want als je meoder het zegt is het toch zo?
(voor zover ik weet ben ik niets van dat alles, maar ze heeft me allemaal wel eens verweten.)
En dan zouden ze haar gewoon volgen, want als je meoder het zegt is het toch zo?
zondag 12 juni 2022 om 07:51
Contact verbreken zou voor mijzelf het beste zijn. Voor hun zou dat als een donderslag bij heldere hemel zijn, omdat ze zelf vinden niks fout te hebben gedaan. Daarnaast zou het een hele rel worden waar ik helemaal van slag van raak, ik weet niet of ik dat nu aan kan. Vorig jaar hebben we een hele grote ruzie gehad omdat ik eindelijk eens (netjes en rustig) gezegd heb hoe ik mijn jeugd heb ervaren. En echt, dat soort stress kan ik niet nog een keer aan.
Ik beperk het nu tot 1 keer per 3 weken en vertel geen persoonlijke dingen meer. Hiermee is het voor mij behapbaar. Met contact verbreken zou ik ze overigens heel erg kwetsen en verdrietig maken en dat gun ik ze ook niet.. dan heb ik liever 1 keer in de 3 weken contact ipv hun leven kapot maken.
Ik beperk het nu tot 1 keer per 3 weken en vertel geen persoonlijke dingen meer. Hiermee is het voor mij behapbaar. Met contact verbreken zou ik ze overigens heel erg kwetsen en verdrietig maken en dat gun ik ze ook niet.. dan heb ik liever 1 keer in de 3 weken contact ipv hun leven kapot maken.
zondag 12 juni 2022 om 08:11
Ik heb heel weinig contact. Dat gaat prima, want er is van beide kanten weinig belangstelling. Ook voor de kleinkinderen. Tegen hen is ze aardig, maar matig geïnteresseerd. Zij zijn ook mijn harde grens, als ze tegen mijn kinderen zo doet als ze tegen mij deed, is het klaar. Dat weet ze, dus dat gaat goed.
zondag 12 juni 2022 om 08:23
Hier wist ze denk ik ook wel dat ze ze niet meer zou zien als ze geen moeite deed. Ze heeft een keer een kinderverjaardag overgeslagen omdat ze boos op mij was, maar omdat ik toen niks deed realiseerde ze zich waarschijnlijk wel dat ze zelf moest inbinden.cuculuscanorus schreef: ↑12-06-2022 08:11Ik heb heel weinig contact. Dat gaat prima, want er is van beide kanten weinig belangstelling. Ook voor de kleinkinderen. Tegen hen is ze aardig, maar matig geïnteresseerd. Zij zijn ook mijn harde grens, als ze tegen mijn kinderen zo doet als ze tegen mij deed, is het klaar. Dat weet ze, dus dat gaat goed.
(Al ben ik daar niet helemaal zeker van - zowel moeder als schoonmoeder onthielden hun rare/nare opmerkingen gewoon niet, alsof ze gewoon niet dieper konden nadenken. Vooral mijn schoonmoeder is een random verbal shit generator en noemt dat spontaniteit)
Maar het is niet alleen de kleinkinderen zelf niet meer zien. Je moet zoiets ook tegen je vriendinnen vertellen.
zondag 12 juni 2022 om 09:52
Bij mijn oudste heeft ze ook wel eens een verjaardagsfeestje overgeslagen. Ze had toen elders een feestje. Met een gezelschap waarbij ze zich gezien en populair voelde en ze flink op haar praatstoel kon zitten.
Dat verkoos ze zonder enige schroom boven de 3e verjaardag van haar kleinkind. Want joh: "ze is 3, ze herinnert zich later toch niet wie er toen op haar verjaardag waren!"
Dat ze straalde van afwezigheid, mijn kind herhaaldelijk vroeg: "Komt Oma niet?" En ook andere visite er naar vroeg.. dat was dan mijn pakkie aan.
Mijn kinderen zijn overigens totaal niet aan haar gehecht. Ze wilde een keer plots met ze naar een pretpark en er was nauwelijks belangstelling. Je oogst wat je zaaid.
Ze was toen overigens ontzettend beledigd.
Dat verkoos ze zonder enige schroom boven de 3e verjaardag van haar kleinkind. Want joh: "ze is 3, ze herinnert zich later toch niet wie er toen op haar verjaardag waren!"
Dat ze straalde van afwezigheid, mijn kind herhaaldelijk vroeg: "Komt Oma niet?" En ook andere visite er naar vroeg.. dat was dan mijn pakkie aan.
Mijn kinderen zijn overigens totaal niet aan haar gehecht. Ze wilde een keer plots met ze naar een pretpark en er was nauwelijks belangstelling. Je oogst wat je zaaid.
Ze was toen overigens ontzettend beledigd.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
