Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
vrijdag 10 juni 2022 om 17:02
Ik begin me inderdaad af te vragen of dat ermee te maken kan hebben dat sommige moeders zo gestoord doen. (Of misschien is het andersom: zijn ze nooit meer aan een baan gekomen juist omdát ze zo wereldvreemd zijn.)cuculuscanorus schreef: ↑10-06-2022 14:53Mijn moeder heeft in haar hele leven 4 jaar betaalde arbeid verricht, maar ze doet het voorkomen alsof ze een hele carriere gehad heeft. Dat haar kinderen een gezin met een baan combineren, vindt ze ook maar niks. Niet eens omdat ze een principieel probleem met werkende ouders heeft, ik weet eigenlijk niet waarom.
Ik vraag me ook af wat ze de hele dag deed.
Wat een schrijnend topic om te lezen. Mijn eigen moeder is in bepaalde opzichten ook disfunctioneel of zelfs lichtelijk gestoord te noemen, al vind ik het niet in verhouding staan tot de trieste dingen die ik hier lees. Ze valt ook in de leeftijdscategorie 60-70 jaar en heeft ook amper gewerkt gedurende haar leven. Banen die ze op latere leeftijd wist te bemachtigen, liepen zonder uitzondering vrij snel spaak. Toch staat ze zich voor op haar zogenaamde intelligentie en hoge opleiding. Haar grootste probleem is communiceren, het is vrijwel onmogelijk om een normaal gesprek met haar te voeren, ze zendt alleen maar. En als je pech hebt, doet ze dat ook nog in een soort angstige klaagmodus. Dit is al jaren zo, ook toen ik nog een puber was. (Van daarvoor herinner ik het me niet.)
Mijn interpretatie is dat ze een gigantisch minderwaardigheidscomplex heeft en dat er veel onzekerheid achter haar gedrag schuilgaat. Maar dat maakt haar helaas geen leuker mens.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:11
Ik had rond m'n 13e een vriendin, zeg dat ze Kim heette, en Kim was een nakomertje. Haar ouders waren toen al begin 50 en ze had volwassen broers en zussen. Kim zag er ook heel leuk uit met mooi lang haar, hele aardige meid zonder allures.
Kim had het altijd heel gezellig met haar ouders en de rest van de familie. Echt een warm gezin.
Kim was een keer bij ons en converseerde heel gezellig en belangstellend met mijn moeder.
Toen Kim weg was zei m'n moeder tegen mij: "Waarom kun jij niet zoals Kim zijn?"
Ik voelde me een minkukel en soms nog, als ik daar aan terug denk.
Kim had het altijd heel gezellig met haar ouders en de rest van de familie. Echt een warm gezin.
Kim was een keer bij ons en converseerde heel gezellig en belangstellend met mijn moeder.
Toen Kim weg was zei m'n moeder tegen mij: "Waarom kun jij niet zoals Kim zijn?"
Ik voelde me een minkukel en soms nog, als ik daar aan terug denk.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:13
Dat herken ik.......cuculuscanorus schreef: ↑10-06-2022 18:51Ik kan me nog goed herinneren dat ik toen ik een jaar of vijftien was een keer bij een vriendin was en dat haar moeder mij iets vroeg, me aankeek en echt wilde weten wat ik vond. Uit oprechte interesse. Ik was daar echt in de war van.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:13
Mijn moeder heeft wel altijd gewerkt.
Ze is ook niet van de uitbarstingen. Ze is heel kalm en trekt gewoon de stekker eruit als ze ergens klaar mee is, en dan kijkt ze nooit meer achterom.
Ik kan haar niet doorgronden, juist omdat ze heel normaal is. Ze is geen populaire of opvallende vrouw, een beetje een underdog maar staat wel bekend als zorgzaam, wijs, kalm. Ze is best wel stoer en heeft bijdehante humor.
Als ze niet mijn moeder was geweest toen ik jong was zou het prima zijn allemaal. Maar zij is degene die mij systematisch heeft genegeerd en minzaam heeft toegelachen als ik tot kokhalzen toe huilde, stampvoette, smeekte om haar aandacht en van wanhoop mezelf begon pijn te doen. Ze liet mij op 5-jarige leeftijd 's nachts alleen mijn eigen kots opruimen. Ze weigerde me naar bed te brengen. Ze stuurde me weg als ik 's nachts bang was en bij haar kwam. Ze heeft geen diploma uitreikingen meegemaakt ("heb ik geen zin in") en ze heeft kinderfoto's en andere herinneringen aan mij letterlijk aan de straat gezet ("wat moet ik daarmee?").
Ze toont zelden echte emoties, ze is vrij vlak. Ze kan volledig uitchecken en langere tijd in die staat doorbrengen zonder het zelf te merken. In die staat heeft ze ook wel eens rare dingen gedaan (wanhoopsdaden) en levens op het spel gezet. Maar wat haar betreft is dat niet gebeurd.
Ze kon ook wel eens ineens wel aanwezig zijn, mij oprecht knuffelen en me meenemen om leuke dingen te doen. Ze wist best goed wat ik leuk vond en ik weet nog dat dat mij verbaasde. Ik was dan in de wolken en kon het niet geloven, ineens kreeg ik waar ik al die tijd van gedroomd had. Haar echte aandacht. Maar dat overviel me zo erg dat ik me dan geen houding wist te geven en in een driftbui belandde. En dan trok ze weer op haar manier de stekker eruit en was het klaar. Dan zei ze "dit was de laatste keer" en als zij dat zegt meent ze het. Dus ik heb allerlei herinneringen aan enige en laatste keren van leuke uitjes die door mijn toedoen verziekt zijn.
Een keer dat we samen iets knutselden, ik dolgelukkig was en zij er ineens mee ophield door iets wat ik schijnbaar zei, deed of niet deed (of misschien had het niets met mij te maken). Dan ging weer die stekker eruit en was het alsof ze verdween. Waarna ik dat hele ding in elkaar getrapt heb en gehuild heb alsof mijn moeder zojuist overleden was. Het voelde altijd zo definitief en ik wist nooit wanneer er een volgende keer zou zijn, als die er zou zijn. Ze heeft enorme faalangst en vermijdt alles wat met creativiteit te maken heeft. Ik denk dat ze als klein meisje waarschijnlijk ook creatief is geweest maar dat niet kon/mocht uiten.
Van de stress zat ik onder de uitslag en ik plaste in mijn broek als we nog eens samen erop uit gingen. Maar zij nam het ook voor me op bij de dokter, zei soms dat ze trots op me was en pakte me vast als ik pijn had.
Ik heb haar ook pijn gedaan. In mijn onmacht heb ik haar geslagen en uitgescholden, haar vernederd, haar in de steek gelaten. Mijn moeder was mijn grote heldin, mijn onbereikbare alles en ik deed haar pijn en was ondankbaar.
Ze stelde zich later nederig en klein op richting mij "jij bent zo slim, jij weet dat allemaal, ik bewonder dat in jou." Ze schoof mij naar voren bij conflicten in haar relaties, "Avage denkt dat het beter is als jij weer ergens anders gaat wonen... ja zij heeft overal een mening over, haar wil is wet."
Ze heeft ooit gezegd "ik bel je niet meer" toen ik een paar keer niet opnam. En ze heeft me inderdaad in de 15 jaar daarna tot op heden nooit meer gebeld.
Ze noemt me altijd ironisch en nadrukkelijk "dochter" alsof het een komisch grapje is of alsof ze het een raar woord vindt. Ze doet dat zo overtuigend dat ik nog aan mezelf zou twijfelen. Ik denk dat ze zich helemaal geen moeder voelt en dat ze daarom oprecht niet weet wat haar dochter gemist heeft.
Ze is ook niet van de uitbarstingen. Ze is heel kalm en trekt gewoon de stekker eruit als ze ergens klaar mee is, en dan kijkt ze nooit meer achterom.
Ik kan haar niet doorgronden, juist omdat ze heel normaal is. Ze is geen populaire of opvallende vrouw, een beetje een underdog maar staat wel bekend als zorgzaam, wijs, kalm. Ze is best wel stoer en heeft bijdehante humor.
Als ze niet mijn moeder was geweest toen ik jong was zou het prima zijn allemaal. Maar zij is degene die mij systematisch heeft genegeerd en minzaam heeft toegelachen als ik tot kokhalzen toe huilde, stampvoette, smeekte om haar aandacht en van wanhoop mezelf begon pijn te doen. Ze liet mij op 5-jarige leeftijd 's nachts alleen mijn eigen kots opruimen. Ze weigerde me naar bed te brengen. Ze stuurde me weg als ik 's nachts bang was en bij haar kwam. Ze heeft geen diploma uitreikingen meegemaakt ("heb ik geen zin in") en ze heeft kinderfoto's en andere herinneringen aan mij letterlijk aan de straat gezet ("wat moet ik daarmee?").
Ze toont zelden echte emoties, ze is vrij vlak. Ze kan volledig uitchecken en langere tijd in die staat doorbrengen zonder het zelf te merken. In die staat heeft ze ook wel eens rare dingen gedaan (wanhoopsdaden) en levens op het spel gezet. Maar wat haar betreft is dat niet gebeurd.
Ze kon ook wel eens ineens wel aanwezig zijn, mij oprecht knuffelen en me meenemen om leuke dingen te doen. Ze wist best goed wat ik leuk vond en ik weet nog dat dat mij verbaasde. Ik was dan in de wolken en kon het niet geloven, ineens kreeg ik waar ik al die tijd van gedroomd had. Haar echte aandacht. Maar dat overviel me zo erg dat ik me dan geen houding wist te geven en in een driftbui belandde. En dan trok ze weer op haar manier de stekker eruit en was het klaar. Dan zei ze "dit was de laatste keer" en als zij dat zegt meent ze het. Dus ik heb allerlei herinneringen aan enige en laatste keren van leuke uitjes die door mijn toedoen verziekt zijn.
Een keer dat we samen iets knutselden, ik dolgelukkig was en zij er ineens mee ophield door iets wat ik schijnbaar zei, deed of niet deed (of misschien had het niets met mij te maken). Dan ging weer die stekker eruit en was het alsof ze verdween. Waarna ik dat hele ding in elkaar getrapt heb en gehuild heb alsof mijn moeder zojuist overleden was. Het voelde altijd zo definitief en ik wist nooit wanneer er een volgende keer zou zijn, als die er zou zijn. Ze heeft enorme faalangst en vermijdt alles wat met creativiteit te maken heeft. Ik denk dat ze als klein meisje waarschijnlijk ook creatief is geweest maar dat niet kon/mocht uiten.
Van de stress zat ik onder de uitslag en ik plaste in mijn broek als we nog eens samen erop uit gingen. Maar zij nam het ook voor me op bij de dokter, zei soms dat ze trots op me was en pakte me vast als ik pijn had.
Ik heb haar ook pijn gedaan. In mijn onmacht heb ik haar geslagen en uitgescholden, haar vernederd, haar in de steek gelaten. Mijn moeder was mijn grote heldin, mijn onbereikbare alles en ik deed haar pijn en was ondankbaar.
Ze stelde zich later nederig en klein op richting mij "jij bent zo slim, jij weet dat allemaal, ik bewonder dat in jou." Ze schoof mij naar voren bij conflicten in haar relaties, "Avage denkt dat het beter is als jij weer ergens anders gaat wonen... ja zij heeft overal een mening over, haar wil is wet."
Ze heeft ooit gezegd "ik bel je niet meer" toen ik een paar keer niet opnam. En ze heeft me inderdaad in de 15 jaar daarna tot op heden nooit meer gebeld.
Ze noemt me altijd ironisch en nadrukkelijk "dochter" alsof het een komisch grapje is of alsof ze het een raar woord vindt. Ze doet dat zo overtuigend dat ik nog aan mezelf zou twijfelen. Ik denk dat ze zich helemaal geen moeder voelt en dat ze daarom oprecht niet weet wat haar dochter gemist heeft.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:25
Ik zou ook heel graag willen meeschrijven in dit topic….
Allereerst wat een hartverscheurende verhalen en anekdotes komen hier voorbij… sterkte een een warme knuffel voor iedereen die het nodig heeft..
Mijn moeder is een moeder die eigenlijk geen moeder had moeten worden. Ze heeft me emotioneel verwaarloosd, laten zwemmen en mij onvoldoende begeleid en begrensd. Mijn moeder is een heel zwakke vrouw en kan eigenlijk het leven zelf niet aan. Maakte overal ruzie (op haar werk, in de buurt, kon geen vrienden en kennissen houden, met haar eigen familie, met m’n vaders familie).
Ze sprak ook altijd zo vreselijk slecht over alle mensen rond ons heen, waardoor er ook duidelijk een wig gedreven werd en het voor ons kinderen eigenlijk onmogelijk werd om een band op te bouwen met anderen (bijv met onze grootouders). Ook zette ze mij en mijn sibling tegen elkaar op. Ze wilde zelf geen nabijheid met mij, maar ik mocht het ook niet bij/met anderen hebben. Ze praatte ook slecht over mij met anderen, waarbij ze valse leugens over mij vertelde om mij in een kwaad daglicht te stellen.
Naar mij toe was ze ongeïnteresseerd, koel, afstandelijk, emotioneel onbeschikbaar. Ook heel onveilig omdat ze last van buien had variërend van gênant enthousiast tot zwaar depressief. Ze legde ook altijd haar volwassen zorgen bij mij neer waar ik vervolgens als kind niet van kon slapen. Zei vreselijke dingen als dat ze zichzelf ging opknopen, dat ze me nooit had moeten krijgen etc. Bleef ook wel eens onverwacht s nachts weg bij een vriendje met alle deuren op slot zodat we bij brand er niet eens uit konden.
Ze heeft al meerdere malen gebroken met mij, en andere familieleden en laat altijd anderen in de steek. Ik weet gewoon niet eens hoe ik dit samenhangend moet typen hier, maar m’n hele jeugd was zwaar kut en dit heeft me helaas echt in negatieve zin gevormd. Het was zo vreselijk liefdeloos, gênant, kil, verwaarlozend, en ronduit raar thuis.
Door de verwaarlozing ben ik als puber in handen gevallen van een seksueel misbruikende creep. Daar heeft ze niks tegen gedaan en toen ik na een heel moeilijke therapie in dat kader dat met haar besprak, geloofde ze het eerst niet en daarna barstte ze in huilen uit omdat het zo erg voor haar was.
In de volwassenheid heeft ze me zonder ogenschijnlijke aanleiding gedumpt in het kraambed en wilde niets meer met mij en m’n pasgeboren (en vrij zieke!) kind te maken hebben. Na jaren van afwezigheid in m’n leven heb ik haar een tweede kans gegeven op contact met mij en haar kleinkind, en heeft ze me na een tijdje (en m’n kind) recent weer gedumpt zonder enige aanleiding met een lullig berichtje. Ook heeft ze mij vervolgens met leugens zwartgemaakt bij het enige andere Familielid dat in mijn leven is.
Ik weet gewoon niet eens waar ik moet beginnen en eindigen met vertellen.
Allereerst wat een hartverscheurende verhalen en anekdotes komen hier voorbij… sterkte een een warme knuffel voor iedereen die het nodig heeft..
Mijn moeder is een moeder die eigenlijk geen moeder had moeten worden. Ze heeft me emotioneel verwaarloosd, laten zwemmen en mij onvoldoende begeleid en begrensd. Mijn moeder is een heel zwakke vrouw en kan eigenlijk het leven zelf niet aan. Maakte overal ruzie (op haar werk, in de buurt, kon geen vrienden en kennissen houden, met haar eigen familie, met m’n vaders familie).
Ze sprak ook altijd zo vreselijk slecht over alle mensen rond ons heen, waardoor er ook duidelijk een wig gedreven werd en het voor ons kinderen eigenlijk onmogelijk werd om een band op te bouwen met anderen (bijv met onze grootouders). Ook zette ze mij en mijn sibling tegen elkaar op. Ze wilde zelf geen nabijheid met mij, maar ik mocht het ook niet bij/met anderen hebben. Ze praatte ook slecht over mij met anderen, waarbij ze valse leugens over mij vertelde om mij in een kwaad daglicht te stellen.
Naar mij toe was ze ongeïnteresseerd, koel, afstandelijk, emotioneel onbeschikbaar. Ook heel onveilig omdat ze last van buien had variërend van gênant enthousiast tot zwaar depressief. Ze legde ook altijd haar volwassen zorgen bij mij neer waar ik vervolgens als kind niet van kon slapen. Zei vreselijke dingen als dat ze zichzelf ging opknopen, dat ze me nooit had moeten krijgen etc. Bleef ook wel eens onverwacht s nachts weg bij een vriendje met alle deuren op slot zodat we bij brand er niet eens uit konden.
Ze heeft al meerdere malen gebroken met mij, en andere familieleden en laat altijd anderen in de steek. Ik weet gewoon niet eens hoe ik dit samenhangend moet typen hier, maar m’n hele jeugd was zwaar kut en dit heeft me helaas echt in negatieve zin gevormd. Het was zo vreselijk liefdeloos, gênant, kil, verwaarlozend, en ronduit raar thuis.
Door de verwaarlozing ben ik als puber in handen gevallen van een seksueel misbruikende creep. Daar heeft ze niks tegen gedaan en toen ik na een heel moeilijke therapie in dat kader dat met haar besprak, geloofde ze het eerst niet en daarna barstte ze in huilen uit omdat het zo erg voor haar was.
In de volwassenheid heeft ze me zonder ogenschijnlijke aanleiding gedumpt in het kraambed en wilde niets meer met mij en m’n pasgeboren (en vrij zieke!) kind te maken hebben. Na jaren van afwezigheid in m’n leven heb ik haar een tweede kans gegeven op contact met mij en haar kleinkind, en heeft ze me na een tijdje (en m’n kind) recent weer gedumpt zonder enige aanleiding met een lullig berichtje. Ook heeft ze mij vervolgens met leugens zwartgemaakt bij het enige andere Familielid dat in mijn leven is.
Ik weet gewoon niet eens waar ik moet beginnen en eindigen met vertellen.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:47
En dat leed kan niet worden weg genomen of verzacht met een leestip, maar ik lees veel over verwaarlozing in de jeugd en daar heeft Jonice Webb met Running on empty en het vervolg: Running on empty no more heel helpende dingen over geschreven. Dus toch even hier neergezet voor wie wat steun en handvatten kan gebruiken en erover wil lezen...(geloof ook in het Nederlands vertaald)
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
vrijdag 10 juni 2022 om 19:55
Hele dikke knuffel voor je complete verhaal. Ik pik deze er even uit. Dit is ook mij overkomen en ik heb de schuld altijd bij mezelf gelegd. En mijn ouders vonden dat ik het er zelf naar had gemaakt. Hij was in de 40. Ik 15. Nu zie ik dat het gewoon fucking gestoord was. Destijds werd ik gewoon nog net niet weggezet als hoer. Dit geintje heeft me uiteindelijk mijn hele jongvolwassen leven gekost (stalking, politie die niks deed etc. Alles bij elkaar zeker 20 jaar last gehad en hij is nu nog bezig met dingen achterhalen.) heeft geresulteerd in cPTSS waar ik succesvol EMDR voor heb gehad maar niemand bemoeide zich er mee vanaf het thuisfront. Maar me wel willen laten opdraven voor de systeemtherapie van mijn drugsverslaafde broer maar die was het oogappeltje en ik het zwarte schaap daar zit m het verschil he.Mikmakmadame schreef: ↑10-06-2022 19:25
Door de verwaarlozing ben ik als puber in handen gevallen van een seksueel misbruikende creep. Daar heeft ze niks tegen gedaan en toen ik na een heel moeilijke therapie in dat kader dat met haar besprak, geloofde ze het eerst niet en daarna barstte ze in huilen uit omdat het zo erg voor haar was.
vrijdag 10 juni 2022 om 19:57
Mijn zussen hebben een heel andere ervaring dan ik. Tenminste, de ene werd altijd positief behandeld en de andere naar het schijnt wisselend. Ik ben de oudste en heb dingen meekregen die zijn niet gemerkt hebben en waar ze dus ook mijn moeder niet mee hoefden te confronteren. Ook lijken zij qua persoonlijkheid meer op haar (extraverter, emotioneler) waardoor ze hen wellicht beter begreep en minder hoefde te bekritiseren. Een van hen was duidelijk de lieveling.
Hoe was dat bij jullie, als jullie zussen of broers hadden?
Hoe was dat bij jullie, als jullie zussen of broers hadden?
vrijdag 10 juni 2022 om 20:02
Mijn moeder heeft een hele akelige jeugd gehad. Met incest en een moeder die alleen kwam te staan zonder geld met vijf kinderen en een depressie.
Mijn moeder heeft echt geprobeerd om het anders te doen met haar kinderen. Wij kregen onvoorwaardelijke liefde en steun. Met alles. Het is té beschadigend om te zeggen dat dat niet gelukt is. Dat wij flinke klappen hebben gekregen van de momenten dat ze haar woede niet kon beteugelen. Ook al ging ze letterlijk door ruiten voor ons toen iemand ons niet met haar mee wilde laten gaan (omdat ze toen knettergek was, maar dat ziet zij anders). Dat haar vrije opvoeding eigenlijk ook een incestonderdeel had weet ze denk ik wel, maar ook dat is té beschadigend om ooit te bespreken.
Ik doe op mijn beurt mijn best het niet door te geven aan mijn kinderen. Ik denk dat dat lukt, maar dat is niet aan mij om over te oordelen.
Mijn moeder heeft echt geprobeerd om het anders te doen met haar kinderen. Wij kregen onvoorwaardelijke liefde en steun. Met alles. Het is té beschadigend om te zeggen dat dat niet gelukt is. Dat wij flinke klappen hebben gekregen van de momenten dat ze haar woede niet kon beteugelen. Ook al ging ze letterlijk door ruiten voor ons toen iemand ons niet met haar mee wilde laten gaan (omdat ze toen knettergek was, maar dat ziet zij anders). Dat haar vrije opvoeding eigenlijk ook een incestonderdeel had weet ze denk ik wel, maar ook dat is té beschadigend om ooit te bespreken.
Ik doe op mijn beurt mijn best het niet door te geven aan mijn kinderen. Ik denk dat dat lukt, maar dat is niet aan mij om over te oordelen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 10 juni 2022 om 20:03
vrijdag 10 juni 2022 om 20:20
Ik herken ook heel veel dingen. Kies er zelf voor om ze te lezen, maar word er weer naar van. Wat gun ik iedereen toch een lieve moeder. Of liever, twee lieve ouders.
Ik had beide niet.
Ik kan er een heel dik boek over schrijven, maar daar heb ik geen behoefte aan.
Toch een klein stukje dan.
Na heel veel jaren geen contact te hebben gehad, kwam er ineens de brief dat ze kanker bleek te hebben. En na veel wikken en wegen trapte ik er weer in. Maar wel binnen mijn grenzen. Ik ging niet in op haar belverzoek en hield het bij brieven. Mijn nummer had ze gelukkig niet.
Na een aantal redelijk oppervlakkige brieven, (oke ik "diende" haar weer, maargoed), kwam daar weer de bom die gedropt werd. Omdat ze zgn snel zou komen te overlijden, moest ze toch wat kwijt. En ik kreeg ik verwijten waar ik helemaal niks mee te maken had. Maar die ze mij wel kwalijk nam. Om als toppunt te vertellen dat de enige man van wie ze echt enorm gehouden had, mijn vader was. Dat was toch zo ontzettend verdrietig voor haar, dat haar huwelijk stukgelopen was.
Dat ik die man op mijn 14e (ik woonde toen in een jongerenopvang) bij de politie heb aangegeven vanwege incest en de rechtszaak die daarop volgde moest meemaken, de meest vreselijke periode in mijn leven, dat 'vergat' ze maar even.
Kutwijf. Overigens, we zijn nu een jaar of vijf verder en ze leeft nog, geloof ik. Voor mij niet meer iig.
Ik had beide niet.
Ik kan er een heel dik boek over schrijven, maar daar heb ik geen behoefte aan.
Toch een klein stukje dan.
Na heel veel jaren geen contact te hebben gehad, kwam er ineens de brief dat ze kanker bleek te hebben. En na veel wikken en wegen trapte ik er weer in. Maar wel binnen mijn grenzen. Ik ging niet in op haar belverzoek en hield het bij brieven. Mijn nummer had ze gelukkig niet.
Na een aantal redelijk oppervlakkige brieven, (oke ik "diende" haar weer, maargoed), kwam daar weer de bom die gedropt werd. Omdat ze zgn snel zou komen te overlijden, moest ze toch wat kwijt. En ik kreeg ik verwijten waar ik helemaal niks mee te maken had. Maar die ze mij wel kwalijk nam. Om als toppunt te vertellen dat de enige man van wie ze echt enorm gehouden had, mijn vader was. Dat was toch zo ontzettend verdrietig voor haar, dat haar huwelijk stukgelopen was.
Dat ik die man op mijn 14e (ik woonde toen in een jongerenopvang) bij de politie heb aangegeven vanwege incest en de rechtszaak die daarop volgde moest meemaken, de meest vreselijke periode in mijn leven, dat 'vergat' ze maar even.
Kutwijf. Overigens, we zijn nu een jaar of vijf verder en ze leeft nog, geloof ik. Voor mij niet meer iig.
Ik ben niet dom, ik weet precies wat ik bedoel.
vrijdag 10 juni 2022 om 20:32
Mijn zus heeft ook nooit klappen gehad ik wel.Quincy2 schreef: ↑10-06-2022 19:57Mijn zussen hebben een heel andere ervaring dan ik. Tenminste, de ene werd altijd positief behandeld en de andere naar het schijnt wisselend. Ik ben de oudste en heb dingen meekregen die zijn niet gemerkt hebben en waar ze dus ook mijn moeder niet mee hoefden te confronteren. Ook lijken zij qua persoonlijkheid meer op haar (extraverter, emotioneler) waardoor ze hen wellicht beter begreep en minder hoefde te bekritiseren. Een van hen was duidelijk de lieveling.
Hoe was dat bij jullie, als jullie zussen of broers hadden?
Ik ging er tegen in maar maakte geen kans. Als ik nee zei was ik een rotkind.
Ik heb mij heel onveilig gevoeld.
Zus laat mantelzorg aan mij over. Komt af en toe over en leuk doen uit Het buitenland.
Heeft volgens haar exvriend geen inlevingsvermogen. Ze is ook heel materialistisch. Ik ben van de dieren en de natuur. Haar leven is één groot toneelstuk. Heeft vage kennissen die vaak worden ingeruild. Chronisch ontevreden.
Ik trek mij graag terug in de tuin. Ik moerman mijn zus ook altijd anders zijn. Banen waren niks, haar te lang of te kort. Als ik heel eerlijk ben, ben ik op dit moment klaar met mijn familie. Is erg maar waar.
Zo geen zin meer in spanningen.
zaterdag 11 juni 2022 om 09:00
Ik vind het lastig om aan te geven hoe ik last heb in mijn volwassen leven door mijn jeugd. Ik heb jarenlang hulp gehad en ik ben echt dankbaar voor de goede hulpverlening en professionele behandelaars. Ik heb het gevoel dat ik daardoor echt het leven aankan en gelukkig kan zijn.
Het enige directe dat ik kan zien is de angst als ik iemand tegenkom die op mijn moeder lijkt. Als ik haar ooit echt tegenkom denk ik serieus dat ik weg ren. Dat komt ook omdat ze mij heel lang heeft lastiggevallen en soms nog steeds lastig probeert te vallen. Ik ben ook verhuisd in de hoop dat ze mij niet kan vinden. Ik kijk toch altijd een klein beetje achterkom. Privénummers heb ik jaren niet opgenomen. Inmiddels wel. Mocht ze het zijn dan hang ik meteen op. Ik zal haar geen vinger of mogelijkheid geven tot contact.
Verder heb ik ook erge moeite met scenes waar een kind pijn heeft of verdriet. Ik ga ook echt zweten van een dergelijke scene in een film/serie en ik spoel dan vooruit. Kinderen en pijn/wanhoop trek ik slecht.
Iets anders waarvan ik denk dat het daardoor komt maar niet zeker van ben is mijn gruwelijke hekel aan drama. Familie, vrienden of relaties met drama gaan eruit. Daarmee bedoel ik niet dat er niks negatiefs mag gebeuren. Maar denk aan de dingen die je leest op de relatiepijler. Mensen die lullige opmerkingen maken, altijd problemen hebben of mijn geluk op wat voor manier bemoeilijken gooi ik er meteen uit.
Ik ben heel lang vrijgezel geweest en ik heb een heerlijk veilig leven voor mezelf opgebouwd. Een huis waar ik mij veilig voel, stabiele vrienden, een leuke baan. Ik laat niemand toe dat geluk af te breken. Ik mag gelukkig zijn en ik zal er veel voor doen om mijn stabiele en veilige omgeving te behouden. Mannen met wie ik date en rode vlaggen zoals jaloers gedrag, lopen nukken of ander drama flikker ik er meteen uit. Gewoon normaal doen en communiceren als je een probleem hebt. Ik wil duidelijkheid, transparantie en geen drama.
Een tijdje geleden heb ik een man gevonden die onwijs bij mij past. Ik kan oprecht zeggen dat ik gelukkig ben.
Het enige directe dat ik kan zien is de angst als ik iemand tegenkom die op mijn moeder lijkt. Als ik haar ooit echt tegenkom denk ik serieus dat ik weg ren. Dat komt ook omdat ze mij heel lang heeft lastiggevallen en soms nog steeds lastig probeert te vallen. Ik ben ook verhuisd in de hoop dat ze mij niet kan vinden. Ik kijk toch altijd een klein beetje achterkom. Privénummers heb ik jaren niet opgenomen. Inmiddels wel. Mocht ze het zijn dan hang ik meteen op. Ik zal haar geen vinger of mogelijkheid geven tot contact.
Verder heb ik ook erge moeite met scenes waar een kind pijn heeft of verdriet. Ik ga ook echt zweten van een dergelijke scene in een film/serie en ik spoel dan vooruit. Kinderen en pijn/wanhoop trek ik slecht.
Iets anders waarvan ik denk dat het daardoor komt maar niet zeker van ben is mijn gruwelijke hekel aan drama. Familie, vrienden of relaties met drama gaan eruit. Daarmee bedoel ik niet dat er niks negatiefs mag gebeuren. Maar denk aan de dingen die je leest op de relatiepijler. Mensen die lullige opmerkingen maken, altijd problemen hebben of mijn geluk op wat voor manier bemoeilijken gooi ik er meteen uit.
Ik ben heel lang vrijgezel geweest en ik heb een heerlijk veilig leven voor mezelf opgebouwd. Een huis waar ik mij veilig voel, stabiele vrienden, een leuke baan. Ik laat niemand toe dat geluk af te breken. Ik mag gelukkig zijn en ik zal er veel voor doen om mijn stabiele en veilige omgeving te behouden. Mannen met wie ik date en rode vlaggen zoals jaloers gedrag, lopen nukken of ander drama flikker ik er meteen uit. Gewoon normaal doen en communiceren als je een probleem hebt. Ik wil duidelijkheid, transparantie en geen drama.
Een tijdje geleden heb ik een man gevonden die onwijs bij mij past. Ik kan oprecht zeggen dat ik gelukkig ben.
Emboldened by the flame of ambition
zaterdag 11 juni 2022 om 09:07
Ik ben dankzij haar nog erg onzeker over bepaalde dingen. Ik ben jarenlang gekleineerd, ik zou nooit een (betaalde) baan kunnen hebben, ik zou nooit mijn rijbewijs kunnen halen
Inmiddels rijd ik alweer een paar jaar in mijn auto en ik heb (na wat rommelige banen) nu een baan gevonden bij een fantastische werkgever, waar ik echt in een warm bad ben terechtgekomen.
Maar toch blijft die onzekerheid nog wel in de buurt hangen. Ik word er wel steeds beter in en ik heb er ook wel hulp bij, maar toch..
Ik ga later dit jaar verhuizen. Nu woont mijn moeder godzijdank al niet in mijn woonplaats, maar wel op een redelijk kleine afstand hier vandaan. Ik heb met mijn familie gedeeltelijk nog contact, wat als ze zometeen van hen verneemt dat ik ben verhuisd? Wilt ze dan wel ineens contact?
Mijn omgeving denkt van niet, maar gezien haar fratsen in het verleden zie ik nog wel gekke dingen gebeuren. Ik probeer er nu maar niet aan te denken, maar het werpt wel een kleine schaduw over mijn geluk.
@skadi het is je zo gegund
Inmiddels rijd ik alweer een paar jaar in mijn auto en ik heb (na wat rommelige banen) nu een baan gevonden bij een fantastische werkgever, waar ik echt in een warm bad ben terechtgekomen.
Maar toch blijft die onzekerheid nog wel in de buurt hangen. Ik word er wel steeds beter in en ik heb er ook wel hulp bij, maar toch..
Ik ga later dit jaar verhuizen. Nu woont mijn moeder godzijdank al niet in mijn woonplaats, maar wel op een redelijk kleine afstand hier vandaan. Ik heb met mijn familie gedeeltelijk nog contact, wat als ze zometeen van hen verneemt dat ik ben verhuisd? Wilt ze dan wel ineens contact?
Mijn omgeving denkt van niet, maar gezien haar fratsen in het verleden zie ik nog wel gekke dingen gebeuren. Ik probeer er nu maar niet aan te denken, maar het werpt wel een kleine schaduw over mijn geluk.
@skadi het is je zo gegund
zaterdag 11 juni 2022 om 10:13
Ik zie mijn moeder ongeveer 1x in de 3 a 4 weken. Eigenlijk doe ik dit puur om drama en vooral scènes te voorkomen.
Op deze manier blijft het rustig. Als ik haar afwijs, geen contact meer wil, dan komen de scènes.
En scènes maken kan ze..
Zo is ze een keer tijdens een periode dat ik geen contact met haar wilde, uren lang als een zielig vogeltje op mijn stoep gaan zitten. Ze ging gewoon níet weg terwijl ik écht de deur niet voor haar wilde opendoen.
En toen kwam het weer hé, ja hoor! Op de grond gaan liggen kreunen en hijgen.. zo languit in mijn voortuin.
Nu woon ik aan een drukke, doorgaande weg met vele passanten. Fietsers, brommers, auto's. Dus natuurlijk stopte veel mensen die languit een vrouw in een voortuin zagen liggen. Allemaal mensen om haar heen. Hielpen haar overeind en bekommerde zich om haar. Heel lief, maar ik wist hoe gespeeld en nep het allemaal was.
De rest is een beetje wazig voor me, heel gek, maar dat herinner ik me niet goed meer. Ik ben toen wel naar buiten gelopen maar weet niet meer wat ik gedaan of gezegd heb, of wat anderen zeiden. Mijn man kwam toen toevallig ook thuis en heeft haar in de auto gezet en naar huis gebracht.. maar daar heb ik helemaal geen beelden meer van. Dat wijst wel op een soort geblokkeerd trauma als ik de deskundigen mag geloven.
Op deze manier blijft het rustig. Als ik haar afwijs, geen contact meer wil, dan komen de scènes.
En scènes maken kan ze..
Zo is ze een keer tijdens een periode dat ik geen contact met haar wilde, uren lang als een zielig vogeltje op mijn stoep gaan zitten. Ze ging gewoon níet weg terwijl ik écht de deur niet voor haar wilde opendoen.
En toen kwam het weer hé, ja hoor! Op de grond gaan liggen kreunen en hijgen.. zo languit in mijn voortuin.
Nu woon ik aan een drukke, doorgaande weg met vele passanten. Fietsers, brommers, auto's. Dus natuurlijk stopte veel mensen die languit een vrouw in een voortuin zagen liggen. Allemaal mensen om haar heen. Hielpen haar overeind en bekommerde zich om haar. Heel lief, maar ik wist hoe gespeeld en nep het allemaal was.
De rest is een beetje wazig voor me, heel gek, maar dat herinner ik me niet goed meer. Ik ben toen wel naar buiten gelopen maar weet niet meer wat ik gedaan of gezegd heb, of wat anderen zeiden. Mijn man kwam toen toevallig ook thuis en heeft haar in de auto gezet en naar huis gebracht.. maar daar heb ik helemaal geen beelden meer van. Dat wijst wel op een soort geblokkeerd trauma als ik de deskundigen mag geloven.
zaterdag 11 juni 2022 om 10:23
Mikmakmadame schreef: ↑11-06-2022 07:49Wat een verhalen weer.. vreselijk voor ons allemaal eigenlijk.
Mag ik jullie vragen wat voor last jullie in je volwassen leven hebben van dit alles?
Twee jaar geleden heb ik hulp gezocht voor angsten, faalangst, depressieve gedachten, mezelf kwijt zijn. En stapje voor stapje leer ik mezelf terug te vinden. Met mijn ouders heb ik regelmatig contact, verjaardagen en feestdagen bedoel ik daarmee. Ik ben niet boos. Het zit er bij hen gewoon niet in, ook niet naar hun kleinkinderen toe. Geen oprechte warmte en geen echt contact. Er zijn is niet hetzelfde als Er zijn voor iemand.
Als onwetendheid schreeuwt, dan zwijgt intelligentie ~ Unknown
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
zaterdag 11 juni 2022 om 10:42
en boosheid mogen en kunnen uiten, als die er is, ook....dat is soms lastig vanuit loyaliteitsgevoelens, schaamte enz.
Als je de enige bent die lijdt is het moeilijk om boos te zijn, in mijn ervaring, omdat het voelt alsof je gek bent
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
zaterdag 11 juni 2022 om 10:49
Pindakaasjes,
wat erg!
En ook wat erg om te lezen hoe je dan volledig blokkeert.
Ook hoe je dan ontzettend in de kind-rol schiet.
Want ik denk dat je bij ieder andere 'zwerver' die zo voor je deur zou liggen en niet weg gaat, een heel andere aanpak zou hanteren, of niet?
Ik lees goede verhalen, ik wil hem zelf ook nog bestellen, over ongezien opgegroeid.
Mijn verhaal komt niet in de buurt van dat van jullie allemaal, mijn moeder had alleen nog teveel gedoe met háár moeder en ook schoonmoeder om ook ons mentaal goed te kunnen helpen.
https://www.bol.com/nl/nl/p/ongezien-op ... gKEhfD_BwE
wat erg!
En ook wat erg om te lezen hoe je dan volledig blokkeert.
Ook hoe je dan ontzettend in de kind-rol schiet.
Want ik denk dat je bij ieder andere 'zwerver' die zo voor je deur zou liggen en niet weg gaat, een heel andere aanpak zou hanteren, of niet?
Ik lees goede verhalen, ik wil hem zelf ook nog bestellen, over ongezien opgegroeid.
Mijn verhaal komt niet in de buurt van dat van jullie allemaal, mijn moeder had alleen nog teveel gedoe met háár moeder en ook schoonmoeder om ook ons mentaal goed te kunnen helpen.
https://www.bol.com/nl/nl/p/ongezien-op ... gKEhfD_BwE
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
