De eerste meteen de ware

Wissewis schreef: ↑

28-03-2026 19:23

Het enige wat ik wel zie in mijn omgeving is dat 2 vaders nog oké is, maar meerdere kinderen van 4 verschillende kikkers nogal onbespreekbaar.

Maar dat is ook best tragisch 4 verschillende vaders. Stel dat een vrouw haar eerste kind kreeg toen ze 25 en haar laatste kind toen ze 40 was. Dan heeft ze in 15 jaar minstens 4 mannen ontmoet, die haar leuk genoeg leken om een kind mee te hebben, maar het niet lukte om een relatie mee op te bouwen. En dat de oudste dan al 4 vaderfiguren in zijn/haar leven heeft gekregen voordat die klaar was met de middelbare school.

Belle73 schreef: ↑

28-03-2026 19:14

Ik ben geen expert op dit gebied, noch op het gebied van het homohuwelijk, noch christelijk zijn, maar is het argument niet vooral dat het huwelijk is bedoeld om kinderen te krijgen? En dat op grond van dat idee het niet wenselijk zou zijn om mensen van gelijk geslacht te laten trouwen? Nogmaals, niet mijn persoonlijke mening, maar zo had ik het altijd begrepen.

Er zijn genoeg christenen die geen kinderen kunnen krijgen. Met die logica zal hun huwelijk ook niet mogen. De oplossing is dan adoptie, maar als het blijkt dat homoseksuele mannen over het algemeen een stabielere relatie hebben dan een heteroseksueel stel dan valt het argument dat een ideaal gezin moet bestaan uit een vader en een moeder ook in het water.

Queenie_70 schreef: ↑

28-03-2026 22:01

Maar dat is ook best tragisch 4 verschillende vaders. Stel dat een vrouw haar eerste kind kreeg toen ze 25 en haar laatste kind toen ze 40 was. Dan heeft ze in 15 jaar minstens 4 mannen ontmoet, die haar leuk genoeg leken om een kind mee te hebben, maar het niet lukte om een relatie mee op te bouwen. En dat de oudste dan al 4 vaderfiguren in zijn/haar leven heeft gekregen voordat die klaar was met de middelbare school.

Waarom ligt het allemaal op de vrouw dat die relaties mislukt zijn?
Ah ja zij heeft natuurlijk 'verkeerd gekozen'! Want bovenop alles moet een vrouw ook helderziend zijn en kunnen voorspellen wanneer een man, die zich leuk gedraagt, toch niet leuk is.

Ze verzorgt de kinderen tenminste wel.

Ik moet de eerste vader nog tegenkomen die daadwerkelijk een betekenisvolle rol speelt in het leven van de kinderen die hij bij 4 verschillende vrouwen verwekt.

Laten we degene die daadwerkelijk de zorglast draagt en verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van wat met 2 mensen gecreëerd is, niet meer afzeiken.

Dropdrop schreef: ↑

29-03-2026 08:04

Waarom ligt het allemaal op de vrouw dat die relaties mislukt zijn?
Ah ja zij heeft natuurlijk 'verkeerd gekozen'! Want bovenop alles moet een vrouw ook helderziend zijn en kunnen voorspellen wanneer een man, die zich leuk gedraagt, toch niet leuk is.

Ze verzorgt de kinderen tenminste wel.

Ik moet de eerste vader nog tegenkomen die daadwerkelijk een betekenisvolle rol speelt in het leven van de kinderen die hij bij 4 verschillende vrouwen verwekt.

Misschien hebben die vaders maar 1 kind en dat is bij die vrouw. Maar dit is het nou precies over het algemeen wordt de vrouw opgezadeld met het opvoeden van de kinderen. En het is niet zo dat die kinderen uit het niets verschijnen. Ik denk dat weinig vrouwen zo´n complexe gezinssituatie willen.

Hier nog steeds damen met mijn 1e echte vriendje.
Geen idee of het naar voorbeeld van mijn ouders is.
Ook die zijn nog steeds samen, en mijn schoonouders waren ook nog samen.
Het is niet zo dat het altijd rozengeur en maneschijn is.
Bovendien zijn wij wel gaan experimenteren met semi-open relatievormen.

Voor onze kinderen wens ik eigenlijk dat ze eerst wat gaan flierefluiten. Genieyen. Niet meteen een vaste relatie.
Misschien omdat ik weet dat wij dit zelf wel gemist hebben.

Queenie_70 schreef: ↑

29-03-2026 08:09

Ik denk dat weinig vrouwen zo´n complexe gezinssituatie willen.

Maar het is je ook duizenden jaren door christelijke normen en het patriarchaat ingeprent dat je dat niet moet willen.

Want het monogame ideaal van 1 vader voor al je kinderen, is vooral bedacht om de eigendommen van de man veilig te stellen in de erfenis.

En nu we de dwang van het christendom en de onderdrukking en het bezitten van vrouwen door mannen afschudden, blijken we toch ons leven anders in te richten.

En zijn degene die (vrijwillig!) bij hun eerste blijven in de minderheid.

Zie dit topic

Hangt van zoveel factoren af. Ik ken redelijk wat voorbeelden van broers en zussen die dus in hetzelfde gezin zaten maar die allen een heel ander pad hebben bewandeld.
Het één is ook niet per se beter dan het ander, zolang je je eigen keuze maar fijn vindt.

Waar de kracht denk ik meer in zit, is dat je voor jezelf weet hoe je grenzen aan moet geven, hoe je je behoeften (binnen de relatie of in in het algemeen) aangeeft en ook dat je ermee kunt stoppen als je er niet meer mee verder wil.

Ik ben geneigd dan te zeggen dat het handig kan zijn om al eens de ervaring te hebben hoe je een relatie beëindigt, maar ja, dat geldt dan natuurlijk alleen voor relaties waar je niet mee door wil. Want waarom die relatie beëindigen als hij goed voelt?
Zelfde geldt trouwens ook voor van baan wisselen, van woonplaats wisselen. Geen probleem als iemand 40 jaar bij dezelfde werkgever blijft en nooit verhuist en daarmee heel tevreden is, maar (al jong) ervaring hebben met wat wisselingen kan mogelijk wel bijdragen aan weten wat je wel of niet wil.

Al zit het misschien veel meer in assertiviteit in het algemeen hoor. Ik ken best wat "blijvers" (op meerdere gebieden) die bepaald niet op hun mondje zijn gevallen terwijl ik het ook na tig ervaringen lastig blijf vinden om mijn wensen en grenzen aan te geven.

Je ex kan natuurlijk ook de ware zijn en de reden dat je niet meer bij elkaar bent is dan een externe factor bijvoorbeeld zijn familie die tegen de relatie was. Ik had wel eens een vriendin en die was semi-gelukkig getrouwd en ook al 15plus jaar bij haar partner was, maar zij had mij ooit verteld dat als haar ex weer een relatie met haar zou willen dat ze gelijk zou scheiden. Dus tja lang bij elkaar blijven kan ook gewoon een teken zijn van gemakt of luiheid of genoeg nemen met een 6je omdat je je 10 niet kan krijgen.

Ik weet eigenlijk niet eens hoe dat voelt, "de ware". Denk dat er bij relatievorming ook een hoop psychologie komt kijken, althans dat is wel wat ik bij mijzelf ervaar. En ook waarom je een bepaald type relatie krijgt, of hoe je je binnen die relatie opstelt. Ben je iemand die zich inschikt, makkelijk over gevoelens praat, grenzen aan kunt geven etc.

De reactie van jojojo hierboven, over hopen dat je kind eerst nog veel vrijheid heeft, reist, zich op het studentenleven kan storten etc. is goed invoelbaar voor mij, maar lees ook wel terechte opmerkingen waarom het niet samen zou kunnen? Voor mij voelde het krijgen van relaties wél als een beperking, heel onvrij en beklemmend, maar dat is denk ik een eigen stukje psychologie en géén algemeenheid. Toch bleef ik dat, ondanks dat ik het met veel moeite toch uiteindelijk wel verbrak, wel steeds opzoeken. Waarom? Niet omdat ik me nou per se zoveel fijner voelde met dan zonder relatie, ook niet omdat "de maatschappij" het van me verwacht.

Ik denk dat ik voor mijzelf inmiddels wel helder heb wat er dan wel speelde, maar het uitvogelen van dit soort psychologische keuzes vergde mij veel zelfinzicht en therapie. En kun je bij je eigen kinderen denk ik nauwelijks sturen; zij ontwikkelen hun eigen patronen en zullen die zelf moeten gaan zien.