definitief uitmaken

zouden jullie misschien dit bericht niet willen citeren? dan kan ik het nog wissen als ik me er onprettig bij voel. Mijn ex-vriend zoekt soms op internet en ik wil liever niet dat hij dit zou lezen. hij zou het direct herkken
Ik schrijf hier, omdat ik alles op een rij wil zetten voor mezelf en omdat ik eigenlijk nergens mijn verhaal kwijt kan..

Ik heb een relatie van bijna 2 jaar (gehad.)
In die twee jaar is het meermalen uitgegaan tussen ons. Eigenlijk passen we niet bij elkaar, blijkt al maanden.

In de 2 jaar dat ik een relatie met hem heb gehad ben ik nooit meegevraagd naar feestjes van zijn familie of vrienden.
Hierdoor kreeg ik het gevoel dat hij onze relatie niet erg serieus neemt..
Hij wilde niet samenwonen en hij wilde niet met mij op vakantie.

Ik werd onzeker over mezelf naar mate dit langer duurde, wat ook zorgde voor spanningen in de relatie.
Ik dacht dat dat hij zich misschien wel schaamde voor mij.
Zijn familie heb ik maar 1 keer ontmoet.
HIj zegt wel dat hij met mij wilt zijn. Maar hij wilt het rustig aan doen.

Tot kort had ik daar begrip voor maar nu word het voor mij ook onprettig. Toen heb ik de relatie beindigd. Waarna hij vervolgs weer bij mij terug kwam en zei dat hij zou veranderen en dat we meer dingen samen zouden doen en dat hij er deze keer écht voor zou gaan.
Alles in mij zei 'NEE , niet doen'.

Tegen beter weten in, heb ik hem weer toegelaten. Na dat hij me had bezworen dat hij is veranderd.
Ik was heel voorzichtig, wilde me niet direct hechten aan hem.
Maar omdat hij elke keer bevstinging vroeg of ik nog van hem hield ( en ik daarop automatisch ja antwoorde) ben ik toch weer aan hem gaan hechten sneller dan dat ik wilde.

Tot gisteren. HIj krabbelde (zoals ik al verwachtte weer terug) . Hij vond ineens dat ik maar flexibeler moet zijn en hem meer tijd en vrijheid geven. En nam ook zijn beloftes wat betreft het veranderen van zijn houding terug.

Ik was gekwetst. Zo teleurgesteld. In hem maar óók in mezelf. We hebben knallende ruzie gehad. Ik voelde me rot en ellendig. Na een paar glaasjes drank ben ik inslaap gevallen. De volgende morgen zou ik hem weer spreken (vanochtend)
Hij zei dat ik maar me conclusie moet trekken en dat het nog heeeel lang kan duren voor dat er meer diepgang in de relatie komt. Dus als ik daar niet mee kan leven dan moest ik maar vertrekken.

Hij zal niet veranderen. Dat blijkt.
Ik heb vanmiddag geprobeerd mn verdriet eruit te rennen door te gaan hardlopen.
Dat hielp wel. En dat ga ik morgen weer doen.

Maar het is zo'n gedoe...
Door de relatieproblemen met hem is ook mijn progressie bij mijn psycholoog gestagneerd.
De psycholoog vindt mij te onstabiel en wilt daarom niet aan de slag met mijn jeudgtrauma .
(ik ben al ruim een jaar lang in gesprek met een psycholoog om stabiel te worden.)

Na dat die therapie is afgewezen hem ik hem niet meer gezien. Ik werd doorverwezen naar een andere vestiging...

Ik wilde even mn hart luchten.. Misschien heeft iemand tips voor mij om door deze periode door te komen?

ava75 schreef: ↑

29-11-2017 22:09

Hoe ging het bij de psycholoog afgelopen maandag?

Het was een eerste gesprek.
Ging meer over mn jeugdtrauma.
Omdat zij een nieuwe psycholoog is voor mij moest ik me eerst een soort van voorstellen en kennis maken.
Heb een opdracht meegekregen en moet in een schema elke dag een cijfer geven aan mijn gevoel van die dag.

Sunshine585 schreef: ↑

26-11-2017 11:37

Misschien is het lastig voor je, maar kun je proberen om leuke afleiding te zoeken waarbij je even helemaal niet met hem bezig hoeft te zijn?

En hoe kun je je voornemen dat je een leuke en vrolijke vriendin gaat zijn? Je bent toch gewoon jezelf? Een relatie gaat nooit werken als je je anders voordoet dan je bent. Ik zou eerst aan mezelf gaan werken zodat je je uiteindelijk ook leuk en vrolijk voelt en niet alleen maar probeert het te zijn.

Ja dat probeer ik wel.
Maar die afleiding bestaat uit Netflix kijken.
Heb een hele serie in 2 dagen uitgekeken..

Zebrahondje schreef: ↑

29-11-2017 12:08

Maakt niet uit wat hij zegt, pak nu zelf de regie. Goed dat je besloten hebt om gelijk naar huis te gaan en niet samen nog wat te gaan drinken. En zeker niet een weekend weg gaan samen, het is immers uit. Waarom zou je anders zijn spullen nu terug brengen. Heb je iets gehad aan je gesprek met psycholoog afgelopen maandag?

het gesprek ging goed maar het was meer een soort van kennismaking.
Ik ben nu thuis en helemaal kapot.
ik word gek van mezelf maar óók van hem. Hij wilt maar constant afspreken. Maar.. hij wilt en zal niet veranderen. Verder heeft hij gezegd dat hij me wel terug wilt, heel graag. Maar dan zonder dat ik iets van hem vraag.
Ik ben weer terug bij af. Lijkt het.
Zijn spullen heb ik bij hem afgegeven 1,5 heen 1,5 uur terug met het OV...
Gisteravond hem nog een keer de keus gegeven:
of we gaan veder en dingen moeten anders gaan
of we stoppen en dan verbreken we het contact.

Gezegd dat hij me moet laten weten voor hij gaat slapen.
Niets gehoord... Ben toen ook maar gaan slapen
(waar ik in het verleden nog achter hem aan ging rennen en hem dan alsnog bellen, heb ik nu gekozen voor rust en een goede nacht slaap.)
Vanochtend heb ik hem wel gebeld.
Hij wilme vanmiddag zien.
Hij wilt niet veranderen en daarom heeft hij ook niet gebeld gister avond.

het is heel verwarrend voor mij omdat hij aan de eene kant zegt dat hij me mist en me terug wilt en aan de andere kant wil hij er niets voor doen. En als ik niet mijn normen en waarden los laat is het voor hem ook pats boem klaar.

sorry, hier vroeg je niet om.
Maar het helpt om even van me af te schrijven.
Waarschijnlijk stel ik me heel erg aan. Maar dit is wel hoe ik me voel.
Misschien moet ik zelf wat harder worden.
waarom zou hij ook veranderen? Ik kom toch maar bij hem terug keer op keer op keer....