dilemma

hoi



ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen en gedachten over mijn situatie:



ik heb een relatie van 7jaar. woon 3 jaar samen en 2 jaar geleden hebben we een huis gekocht. ik ben daarvoor (met enige tegenzin) verhuisd uit mijn geliefde dorp.

we hebben een hele sterke relatie, hebben veel lol samen, veel seks, maar hebben ook zeker eigen ruimte, eigen vrienden en bezigheden. misschien soms zelfs nét iets te veel, maar daar kunnen we allebei mee leven.

door wisselende werktijden zijn er soms dagen bij dat we elkaar zelfs helemaal niet zien, wat ik ook als positief ervaar.



een half jaar geleden ben ik een meisje tegen gekomen, Suzan. we vonden elkaar leuk, was duidelijk, maar ik heb aangegeven dat ik een relatie had. een paar weken later hebben we elkaar weer getroffen en deze avond was angstaanjagend leuk. het klikte zó goed tussen ons! we zijn gaan bellen en smsen, soms zelfs 20 smsjes per dag. en spraken eens in de week/twee weken af. dit alles zonder dat mijn partner het wist.

ik heb nooit getwijfeld aan mijn relatie, maar door haar ben ik gaan nadenken. wat me opvalt; met mijn vriendin is zoenen oke, niks bijzonders. is het ook nooit geweest voor mij, zelfs niet toen we net verkering kregen. knuffelen en aanraken is leuk, maar niet het einde. als Suzan me aanraakt is dat ALTIJD een goddelijk gevoel. alsof ze precies weet waar de stress zit. een soort chemische reactie lijkt het wel. overal wat ze aanraakt voelt heerlijk, of het mn arm, mn rug, nek of zelfs mn elleboog is heerlijk...

lichamelijk voelen we elkaar zo goed aan, dat heb ik nog nooit eerder met iemand gevoelt. het lijkt wel alsof we als twee puzzelstukjes in elkaar passen....... met mijn partner is de seks soms minder, bewegingen die niet op elkaar aansluiten, met suzan heb ik geen seks gehad, maar met dat puzzelstukjes idee heb ik het idee dat dat 'het samensmelten van 2 zielen' moet zijn.



van de andere kant is suzan een meisje die wat jonger is, iets minder serieus over zaken nadenkt, geen opleiding heeft gehad, en ver weg woont en werkt. mijn partner heeft een goede studie gedaan, is erg zelfstandig en volwassen, en erg belangrijk, we zijn naar min gevoel 'gelijk aan elkaar', wat ik met suzan (nog) niet heb. ik heb juist het gevoel dat ik haar wil beschermen....





ik heb dagen dat ik 100% zeker weet dat ik vor mijn relatie ga, een rots in de branding, iemand waar ik altijd op kan bouwen. en alles wat ik daarmee heb opgebouwd en geinvesteerd (eigen huis, verbouwing etc), maar er zijn ook dagen bij dat ik de fijne knuffel en aanraking mis. en twijfel of ik niet liever iemand heb waar het lichamelijke fantastisch is, maar waar ik minder mee kan praten over serieuze dingen, of dat ik liever een goede partner heb, die minder lichamelijk is ingesteld.



zou je een relatie van 7 jaar weggooien, met n flinke schuld (huis verkopen) verlaten, terwijl je heel erg van die persoon houdt, of zou je aan iets fris en nieuws beginnen wat vanaf dag 1 goed voelt?

of is dit simpel een 7 year itch, winterdip of andere depressie?



ik ben benieuwd naar jullie reacties, ervaringen en tips. ik wordt gek van mijzelf nu..

dank je!

summerdance, ik doel op reacties als "ben jij mijn tennisleraar?" of "bah, vieze vreemdganger niemand verdient jou".. of iemand pakken op een typefout...... of is het typfout?

daar heb ik vrij weinig aan, snap je?



iedereen die de moeite heeft genomen serieus op mij te reageren ben ik erg dankbaar, ook (of misschien wel júist) de negatieve reacties hebben mij geholpen. ik ben hier alleen om hulp te zoeken omdat ik op dit moment niet helder kan denken. ik ben hier NIET om mensen te kwetsen, of om zelf gekwetst te worden. ik voel me al schuldig en misselijk genoeg....