Relaties
alle pijlers
Dit is toch niet normaal? of ben ik nou gek?
woensdag 19 mei 2010 om 23:11
Hallo allemaal,
Ik heb erg getwijfeld of ik dit hier op zou schrijven, maar ik weet niet meer wat ik van de situatie moet denken dus ik doe het toch maar. Is ook niet iets wat ik met vriendinnen bespreek, tenminste niet tot in detail. Ik hoop dat meningen van buitenstaanders mij wat meer inzicht/duidelijkheid kunnen geven. Overigens twijfelde ik of ik dit bij Seks of bij Relatie neer zou zetten, maar heb uiteindelijk voor relatie gekozen omdat het seksprobleem vooral zijn weerslag heeft op mijn (on)zekerheden op relatiegebied. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt en wat dingen veranderd om herkenning te voorkomen.
Waar moet ik beginnen? Laat ik met de deur in huis vallen.... wij hebben al 2 jaar geen seks en dat is niet omdat ik niet wil, nee hij wil niet. Of beter gezegd, 'hij heeft teveel aan zijn hoofd'. Wij zijn nu ruim 4 jaar bij elkaar en hebben samen een zoontje van 2. Na de bevalling is het nog 4x gebeurd en dat was prima. Daarna dus niks meer. Ik vind dat echt absurd, welke man wil er nou geen sex?! Ergste is nog dat alles wat erbij hoort (knuffelen, kussen etc) ook niet meer voorkomt. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst echt gezoend hebben bijvoorbeeld.
Uiteraard is alles al in me opgekomen en dat heb ik hem ook voorgelegd/gevraagd. Hij is niet impotent, gaat niet vreemd (wat ik wel geloof overigens), hij is nog steeds blij met me en vindt me ook aantrekkelijk enz. Dit zijn zijn woorden en gezien het type geloof ik het ook wel. Hij is namelijk geen prater, erg eerlijk (op het botte af) en geen gevoelsmens of aanrakerig zeg maar.
Hij zei in eerste instantie dat het er gewoon niet van komt. Daarna waren er problemen op zijn werk en was er stress. Ik heb van alles geprobeerd, zelf beginnen, grapjes over maken, serieus over praten etc. maar niets helpt. Op een gegeven moment ben ik gestopt met proberen en erover praten. Hij is ook geen prater dus dat maakt het nog lastiger. Hij denkt dat het vanzelf goed komt, maar ik denk dat dat heel moeilijk wordt. Als hij nu iets zou proberen zou dat heel eng zijn. Ik kan het me niet eens meer voorstellen.
Hoe kan een gezonde vent nou nooit zin in seks hebben? Of dit op z'n minst niet missen? Ik vind het maar raar en kan er met mijn verstand niet bij. Bedoel we hebben de helft van onze relatie al geen seks. Wat moet ik nou? Het maakt me erg onzeker. Er moet toch een reden voor zijn? Ben benieuwd wat jullie ervan denken.
Alvast bedankt.
Ik heb erg getwijfeld of ik dit hier op zou schrijven, maar ik weet niet meer wat ik van de situatie moet denken dus ik doe het toch maar. Is ook niet iets wat ik met vriendinnen bespreek, tenminste niet tot in detail. Ik hoop dat meningen van buitenstaanders mij wat meer inzicht/duidelijkheid kunnen geven. Overigens twijfelde ik of ik dit bij Seks of bij Relatie neer zou zetten, maar heb uiteindelijk voor relatie gekozen omdat het seksprobleem vooral zijn weerslag heeft op mijn (on)zekerheden op relatiegebied. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt en wat dingen veranderd om herkenning te voorkomen.
Waar moet ik beginnen? Laat ik met de deur in huis vallen.... wij hebben al 2 jaar geen seks en dat is niet omdat ik niet wil, nee hij wil niet. Of beter gezegd, 'hij heeft teveel aan zijn hoofd'. Wij zijn nu ruim 4 jaar bij elkaar en hebben samen een zoontje van 2. Na de bevalling is het nog 4x gebeurd en dat was prima. Daarna dus niks meer. Ik vind dat echt absurd, welke man wil er nou geen sex?! Ergste is nog dat alles wat erbij hoort (knuffelen, kussen etc) ook niet meer voorkomt. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst echt gezoend hebben bijvoorbeeld.
Uiteraard is alles al in me opgekomen en dat heb ik hem ook voorgelegd/gevraagd. Hij is niet impotent, gaat niet vreemd (wat ik wel geloof overigens), hij is nog steeds blij met me en vindt me ook aantrekkelijk enz. Dit zijn zijn woorden en gezien het type geloof ik het ook wel. Hij is namelijk geen prater, erg eerlijk (op het botte af) en geen gevoelsmens of aanrakerig zeg maar.
Hij zei in eerste instantie dat het er gewoon niet van komt. Daarna waren er problemen op zijn werk en was er stress. Ik heb van alles geprobeerd, zelf beginnen, grapjes over maken, serieus over praten etc. maar niets helpt. Op een gegeven moment ben ik gestopt met proberen en erover praten. Hij is ook geen prater dus dat maakt het nog lastiger. Hij denkt dat het vanzelf goed komt, maar ik denk dat dat heel moeilijk wordt. Als hij nu iets zou proberen zou dat heel eng zijn. Ik kan het me niet eens meer voorstellen.
Hoe kan een gezonde vent nou nooit zin in seks hebben? Of dit op z'n minst niet missen? Ik vind het maar raar en kan er met mijn verstand niet bij. Bedoel we hebben de helft van onze relatie al geen seks. Wat moet ik nou? Het maakt me erg onzeker. Er moet toch een reden voor zijn? Ben benieuwd wat jullie ervan denken.
Alvast bedankt.
woensdag 19 mei 2010 om 23:18
woensdag 19 mei 2010 om 23:19
Wat erg, helaas zelf ook een keer meegemaakt. Een ex die verliefd op me was en in het begin (eerste jaar) hadden we nog sex. Daarna was hij er niet meer voor te porren, wat ik ook probeerde. Dacht ook altijd dat alle mannen (veel) sex willen maar dat is gewoon niet zo. Ik was nog jong en dacht dat het aan mij lag, ik ben er enorm onzeker van geworden. Later kon ik bedenken dat hij blijkbaar een laag libido had en misschien niet eens op vrouwen viel..dat was ook het eerste wat men destijds tegen me zei. Nu geloof ik erin dat ook sommige mannen weinig behoefte aan sex hebben.
De reden kan van alles zijn; weinig behoefte aan sex van nature, relatie die in zijn ogen toch niet zo goed is als hij je laat denken, aantrekkingskracht is verminderd. Belangrijkste lijkt me dat hij hierover eerlijk is, anders gaat het steeds meer tussen jullie in staan. Ik ben eerlijk gezegd wel bang dat als de behoefte er zolang niet meer is, dit niet snel meer zal veranderen. hij zal niet ineens veranderen in een sexbeest wat vaak wil. De vraag is of jij dit nog lang volhoudt (geen sex misschien nog wel, maar helemaal geen intimiteit met de man van wie je houdt...lijkt me topzwaar.
De reden kan van alles zijn; weinig behoefte aan sex van nature, relatie die in zijn ogen toch niet zo goed is als hij je laat denken, aantrekkingskracht is verminderd. Belangrijkste lijkt me dat hij hierover eerlijk is, anders gaat het steeds meer tussen jullie in staan. Ik ben eerlijk gezegd wel bang dat als de behoefte er zolang niet meer is, dit niet snel meer zal veranderen. hij zal niet ineens veranderen in een sexbeest wat vaak wil. De vraag is of jij dit nog lang volhoudt (geen sex misschien nog wel, maar helemaal geen intimiteit met de man van wie je houdt...lijkt me topzwaar.
woensdag 19 mei 2010 om 23:19
woensdag 19 mei 2010 om 23:20
Kym, dat werkt dus niet want hij weet het zelf ook niet en denkt dat het vanzelf goed komt. Alleen hoor ik dit nu al 3/4 jaar ofzo. Een grens stellen werkt alleen maar averechts denk ik.
Ika35, tja dat is de vraag idd. Maar we hebben ook nog een kindje en seks is niet het enige in een relatie. Ik vind seks normaal ook niet het allerbelangrijkste, maar het gevoel van intimiteit wel en dat ben ik helemaal kwijt. Als we wel zouden kussen, knuffelen en bijv. 1x per maand seks zouden hebben dan zou ik daar wel mee kunnen leven. Maar dat totale 'geen contact' ik wordt er triest van.
En hij vind het een soort van aandoenlijk dat ik er onzeker van wordt, want daar is geen reden voor. Tja....
Ika35, tja dat is de vraag idd. Maar we hebben ook nog een kindje en seks is niet het enige in een relatie. Ik vind seks normaal ook niet het allerbelangrijkste, maar het gevoel van intimiteit wel en dat ben ik helemaal kwijt. Als we wel zouden kussen, knuffelen en bijv. 1x per maand seks zouden hebben dan zou ik daar wel mee kunnen leven. Maar dat totale 'geen contact' ik wordt er triest van.
En hij vind het een soort van aandoenlijk dat ik er onzeker van wordt, want daar is geen reden voor. Tja....
woensdag 19 mei 2010 om 23:22
Als hij voorheen wel intimiteit wilde, en nu ineens helemaal niet meer dan moet je het wellicht toch zoeken in de aantrekkingskracht/chemie die wat hem betreft minder is of mist. Dat hij zegt niet vreemd te gaan zou ik niet zomaar aannemen. Tuurlijk geeft hij dit niet toe. En toegeven dat je je niet meer aangetrokken voelt tot je partner is ook niet makkelijk, maar noodzakelijk voor jou om te weten hoe en wat! Zodat jij een weloverwogen keuze kan maken voor de toekomst.
woensdag 19 mei 2010 om 23:23
quote:Probleem00 schreef op 19 mei 2010 @ 23:20:
En hij vind het een soort van aandoenlijk dat ik er onzeker van wordt, want daar is geen reden voor. Tja....Hij neemt je gevoel dus niet serieus Heb je hem ook duidelijk gemaakt dat je het heeeeuuuul graag wel wil, dat het wat jou betreft bij een relatie hoort en dat het niet alleen maar onzekerheid is?
En hij vind het een soort van aandoenlijk dat ik er onzeker van wordt, want daar is geen reden voor. Tja....Hij neemt je gevoel dus niet serieus Heb je hem ook duidelijk gemaakt dat je het heeeeuuuul graag wel wil, dat het wat jou betreft bij een relatie hoort en dat het niet alleen maar onzekerheid is?
woensdag 19 mei 2010 om 23:25
Layla, de relatie is op zich wel ok. De vonken spatten er niet vanaf (logisch gezien verhaal lijkt me) en we zijn wel erg druk. We vertrouwen en respecteren elkaar, maar qua karakter zijn we wel heel anders. Hij dus rationeel, ik emotioneel. Een therapeut zou hij nooit bezoeken hoor.
VivaFleur, ik dus ook niet. Snap er werkelijk niets van.
Jules, je laatste zin slaat de spijker op z'n kop. Ik ben een gevoelsmens en ik mis de intimiteit, het gevoel van samen alles aankunnen. Zoiets.
Poeszie, praten probeert hij wel maar dat kan hij niet. Wordt geen ruzie (alleen als ik doorzaag), maar hij weet gewoon niet wat hij moet zeggen. Hij zegt dan dat het wel goed komt en dat hij het ook niet snapt. En nee absoluut niet depressief o.i.d., hij heeft juist een heel sterk karakter gek genoeg.
VivaFleur, ik dus ook niet. Snap er werkelijk niets van.
Jules, je laatste zin slaat de spijker op z'n kop. Ik ben een gevoelsmens en ik mis de intimiteit, het gevoel van samen alles aankunnen. Zoiets.
Poeszie, praten probeert hij wel maar dat kan hij niet. Wordt geen ruzie (alleen als ik doorzaag), maar hij weet gewoon niet wat hij moet zeggen. Hij zegt dan dat het wel goed komt en dat hij het ook niet snapt. En nee absoluut niet depressief o.i.d., hij heeft juist een heel sterk karakter gek genoeg.
woensdag 19 mei 2010 om 23:25
quote:Probleem00 schreef op 19 mei 2010 @ 23:20:
Kym, dat werkt dus niet want hij weet het zelf ook niet en denkt dat het vanzelf goed komt. Alleen hoor ik dit nu al 3/4 jaar ofzo. Een grens stellen werkt alleen maar averechts denk ik.
Prima, maar het is een serieus probleem. En dat vind jij ook, want je zoekt gesprekspartners hier en het maakt je onzeker (geheel terecht!).
We kunnen allemaal wel gaan gissen naar wat er aan de hand is (is ie misschien depressief, aan de medicatie, homo of vindt ie je niet leuk genoeg..etc), maar dat vind ik niet eerlijk naar jou toe. Het gaat namelijk om jou en je relatie met je vriend en jij kent hem het beste. Ik blijf er dan ook bij dat ik communicatie in deze het belangrijkste en meest vanzelfsprekend vind. Jullie hebben een probleem en jullie zullen dat samen moeten oplossen, als daar de wil voor is van beide kanten. En dat start nu eenmaal met een gesprek, anders kom je helaas niet erg ver.
En tja, ik begrijp dat je hem niet wilt 'opjagen', maar iemand zal de stap moeten zetten, of wil je zo nog jaren doorleven met hem? Lijkt me niet.
Kym, dat werkt dus niet want hij weet het zelf ook niet en denkt dat het vanzelf goed komt. Alleen hoor ik dit nu al 3/4 jaar ofzo. Een grens stellen werkt alleen maar averechts denk ik.
Prima, maar het is een serieus probleem. En dat vind jij ook, want je zoekt gesprekspartners hier en het maakt je onzeker (geheel terecht!).
We kunnen allemaal wel gaan gissen naar wat er aan de hand is (is ie misschien depressief, aan de medicatie, homo of vindt ie je niet leuk genoeg..etc), maar dat vind ik niet eerlijk naar jou toe. Het gaat namelijk om jou en je relatie met je vriend en jij kent hem het beste. Ik blijf er dan ook bij dat ik communicatie in deze het belangrijkste en meest vanzelfsprekend vind. Jullie hebben een probleem en jullie zullen dat samen moeten oplossen, als daar de wil voor is van beide kanten. En dat start nu eenmaal met een gesprek, anders kom je helaas niet erg ver.
En tja, ik begrijp dat je hem niet wilt 'opjagen', maar iemand zal de stap moeten zetten, of wil je zo nog jaren doorleven met hem? Lijkt me niet.
woensdag 19 mei 2010 om 23:28
quote:Probleem00 schreef op 19 mei 2010 @ 23:20:
Ika35, tja dat is de vraag idd. Maar we hebben ook nog een kindje en seks is niet het enige in een relatie. Ik vind seks normaal ook niet het allerbelangrijkste, maar het gevoel van intimiteit wel en dat ben ik helemaal kwijt. Als we wel zouden kussen, knuffelen en bijv. 1x per maand seks zouden hebben dan zou ik daar wel mee kunnen leven. Maar dat totale 'geen contact' ik wordt er triest van.Dat kan ik me goed voorstellen. Geen seks is 1 ding, helemaal geen intimiteit, geen contact, gaat nog veel verder. Dan geldt nog sterker: wil je dit? Natuurlijk zet je niet zo even een punt achter je relatie, zeker als er ook nog een kind in het spel is, maar vergeet jezelf niet. Waar zou je wel mee kunnen leven, waar niet mee? Bespreek dat met hem. En ja, dat is toch een kwestie van grenzen aangeven, jouw grenzen. En dan ligt de bal bij hem: wil hij er iets mee (sexuoloog, uitzoeken waarom, etc). Wil hij niets, dan zou ik daar mijn conclusies uit trekken.
Ika35, tja dat is de vraag idd. Maar we hebben ook nog een kindje en seks is niet het enige in een relatie. Ik vind seks normaal ook niet het allerbelangrijkste, maar het gevoel van intimiteit wel en dat ben ik helemaal kwijt. Als we wel zouden kussen, knuffelen en bijv. 1x per maand seks zouden hebben dan zou ik daar wel mee kunnen leven. Maar dat totale 'geen contact' ik wordt er triest van.Dat kan ik me goed voorstellen. Geen seks is 1 ding, helemaal geen intimiteit, geen contact, gaat nog veel verder. Dan geldt nog sterker: wil je dit? Natuurlijk zet je niet zo even een punt achter je relatie, zeker als er ook nog een kind in het spel is, maar vergeet jezelf niet. Waar zou je wel mee kunnen leven, waar niet mee? Bespreek dat met hem. En ja, dat is toch een kwestie van grenzen aangeven, jouw grenzen. En dan ligt de bal bij hem: wil hij er iets mee (sexuoloog, uitzoeken waarom, etc). Wil hij niets, dan zou ik daar mijn conclusies uit trekken.
woensdag 19 mei 2010 om 23:28
Weet je wat het is; je kunt enorm van elkaar houden, het voelt veilig en vertrouwd en hebt samen een prettig leven. Maar soms passen mensen niet bij elkaar in seksueel opzicht.
Als je daarin niet kunt lezen en schrijven samen, dan komt er op den duur onvrede, bij beide partijen. En daar kun je allebei veel verdriet van hebben. De vraag is dus; is hij bereidt om koste wat het kost jullie te behouden en dus wel die relatie of sextherapeut op te zoeken?
Als je daarin niet kunt lezen en schrijven samen, dan komt er op den duur onvrede, bij beide partijen. En daar kun je allebei veel verdriet van hebben. De vraag is dus; is hij bereidt om koste wat het kost jullie te behouden en dus wel die relatie of sextherapeut op te zoeken?
woensdag 19 mei 2010 om 23:28
Jules, nee we zijn ruim 4 jaar bij elkaar en dit is nu 2 jaar zo. Ik neem niet zomaar aan dat hij niet vreemdgaat hoor. Ik let op, stel vragen en heb zelfs in zijn telefoon gekeken (voor het eerst van mijn leven trouwens). Heb dit ook verteld en wat ik al verwachtte, hij vond dat geen probleem. Hij laat dat ding ook slingeren en dat doe je niet als je iets te verbergen hebt lijkt me (en weet ik uit ervaring).
Poeszie, ja zo voelde ik dat ook hoor. Maar ik weet ook hoe hij is en dat is gewoon zijn manier van medeleven. Hij vond het zielig dat ik me zo voelde. Moeilijk om uit te leggen. Ik heb hem wel degelijk letterlijk gezegd dat hij onze relatie zo 'vermoord', maar ook dat lijkt niet aan te komen want er is nog niets veranderd.
Poeszie, ja zo voelde ik dat ook hoor. Maar ik weet ook hoe hij is en dat is gewoon zijn manier van medeleven. Hij vond het zielig dat ik me zo voelde. Moeilijk om uit te leggen. Ik heb hem wel degelijk letterlijk gezegd dat hij onze relatie zo 'vermoord', maar ook dat lijkt niet aan te komen want er is nog niets veranderd.
woensdag 19 mei 2010 om 23:31
Probleem, kan het misschien zijn dat je man heel erg blij is met jou als zijnde zijn levenspartner, met jullie als gezin, maar zelf niet die intimiteit mist. Hij weet dat jij dit wel mist en wil jou ook niet ongelukkig zien, dus zal hij zeggen dat ook hij ervan baalt (maar wat dus niet perse zo hoeft te zijn)..hij wil je niet kwijt natuurlijk. Kan ook verklaren waarom therapie voor hem niet hoeft, want voor hem geen probleem..
woensdag 19 mei 2010 om 23:33
Kym, je mag best gissen hoor dat doe ik namelijk ook. Hij is niet aan de medicatie, is absoluut geen homo etc. Ik begin dus aan mijzelf te twijfelen, lijkt me logisch. Heb er jaren over gedaan om wat zekerder te worden over mezelf en dit brokkelt nu dus weer af en dat kan ik niet uitstaan.
Jules, seks was prima. Hij is wel wat behoudender daarin, maar dat mocht de pret niet drukken. Tja therapeut, ik weet niet eens of ik dat zelf zou willen. Vroeger om andere redenen weleens geweest en dat heeft me nog nooit iets gebracht.
Jules, seks was prima. Hij is wel wat behoudender daarin, maar dat mocht de pret niet drukken. Tja therapeut, ik weet niet eens of ik dat zelf zou willen. Vroeger om andere redenen weleens geweest en dat heeft me nog nooit iets gebracht.
woensdag 19 mei 2010 om 23:34
Zou het helpen als jij hem ahw een voorzetje geeft, in de zin van aan hem vragen of hij de intimiteit werkelijk ook mist en als dat niet zo is, jij hiervoor begrip hebt, het erg vindt maar dat je blij bent dat je dit nu weet? Hij weet hoe je erover denkt en zal ook bang zijn voor je reactie, dus dan is het belangrijk dat jij het positief insteekt. En van daaruit naar oplossingen zoeken.
woensdag 19 mei 2010 om 23:34
Jules, wat je in je laatste bericht zegt is helemaal waar denk ik. Hij mist het niet echt, hij vindt het wel prima. Hij is nuchter en op het moment veel aan zijn hoofd, dus seks komt later wel. Ik twijfel niet aan zijn liefde voor mij, maar ik snap werkelijk niet dat een relatie zo intimiteitloos kan zijn, zonder onvrede.
woensdag 19 mei 2010 om 23:36
Ok..jullie kindje is twee, dat loopt dus gelijk aan de periode dat er geen intimiteit meer is. Het is aannemelijk dat daarin het probleem zit. Met een kind verandert je relatie, je verantwoordelijkheden, de druk in het algemeen loopt op. Bij vrouwen kan dit ook voor minder zin zorgen, misschien bij sommige mannen ook wel..?
